ဧကရာဇ်ဝေ သည် မိမိ၏ သားဆိုးကြောင့် တစ်ဖန်ပြန်၍ ဒေါသထွက်နေရပြန်သည်။
ချန်နင်းထံမှ ဝေယွီ ၏ “ဓားပြ” ဆန်သော အပြုအမူများကို ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ ဧကရာဇ်မှာ စိတ်ပျက်ရမလိုလို၊ ရယ်ချင်ရမလိုလို ဖြစ်သွားရသည်။ ဂုဏ်သရေရှိ မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ပါလျက်နှင့် လိမ်လည်လှည့်ဖျားသည့် နည်းလမ်းများကို သုံးရသလော။ ငွေကြေးလိုအပ်လျှင် ဧကရာဇ်ထံ တိုက်ရိုက်တောင်းဆိုလိုက်လျှင် မရနိုင်တော့ဘဲလား။ သူ့အနေနှင့် မိမိ၏သားကို ဖခင်ဖြစ်သူက မထောက်ပံ့ဘဲ နေလိမ့်မည်ဟု တကယ်ပင် ထင်နေသလော။
ထိုအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေယွီ ကမူ ၎င်းမှာ မထောက်ပံ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကပ်စေးနည်းခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်းသာ ဆိုနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အမှန်စင်စစ်တွင် လိမ်လည်လှည့်ဖျားခြင်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူထံ အသနားခံခြင်းထက် ပို၍ လွယ်ကူချောမွေ့လှသည်။
စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ သီးသန့်အခန်းထဲတွင်မူ လက်ရှိအချိန်၌ အစောင့်များချထားပြီးဖြစ်ကာ ချန်နင်းနှင့် ဆွန်ကျောက်တို့မှာ ကျောကိုမတ်မတ်ထား၍ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မြို့တော်တွင် နာမည်ကြီးသည့် လူငယ်လူရမ်းကားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ မည်သူမျှ မျက်လုံးပင် အသာအယာ မလှုပ်ရဲကြချေ။
*[အို ဘုရားသခင်၊ ငါ တကယ်ပဲ ဧကရာဇ်ကို တွေ့လိုက်ရတာလား! ငါ တကယ်ပဲ ဧကရာဇ်ကို တွေ့လိုက်ရတာ!]*
*[ဧကရာဇ်က ဘာလို့ နန်းတော်ပြင်ပကို ထွက်လာတာလဲ။ ပြီးတော့ ငါကရော ဘာလို့ ဒီအချိန်မှ သူ့နဲ့ တိုးရတာလဲ။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ! ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်က နဝမမင်းသား အကြောင်းကို မေးတယ်ဆိုတော့—ဒါဟာ နဝမမင်းသား က သူ့အပေါ် တကယ်ပဲ အရေးပေးနေပြီဆိုတာကို ပြနေတာပဲ!]*
သူတို့၏ ခေါင်းထဲမှ ဆူညံသံများကြောင့် ဧကရာဇ်မှာ ခေါင်းကိုက်လာရသည်။ အထူးသဖြင့် ချန်နင်း၏ အတွေးများမှာ အလွန်ပင် ဆူညံလှသည်။ နန်းတော်ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ထိုသို့သော သားမျိုးကို မည်သို့ မွေးထုတ်ခဲ့သနည်းဟု ဧကရာဇ်မှာ စဉ်းစားမရပေ။ အတွေးများမှာ အကြောင်းအရာတစ်ခုတည်းကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပတ်လည်ရိုက်နေသဖြင့် ဧကရာဇ်သည် ချန်နင်းကို အထင်အမြင်သေးသည့် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆွန်ကျောက်ဆီသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။
အင်း၊ ဤကလေးမှာ ဖခင်ဖြစ်သူ ဆွန်ရီခန်းနှင့် ပုံစံတူသော်လည်း သူ့၏ အမူအရာမှာမူ ဖခင်ထက် ပို၍ သည်းခံနိုင်ဖွယ်ရှိသေးသည်။
ဧကရာဇ်သည် ဆွန်ကျောက်ကို “မင်းတို့ ခုနက ပြောသွားတာ ဉာဏ်ပညာရှိမင်းသားရဲ့ အိမ်တော်ကနေ တန်းလာတာလို့ ဆိုတယ်နော်” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဆွန်ကျောက်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး အခန်းတွင်းကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဧကရာဇ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက အမြန်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “မှန်ပါသည်၊ ဤအစေခံသည် ဉာဏ်ပညာရှိမင်းသား၏ အိမ်တော်တွင် တည်ထောင်ထားသည့် ဂေဟစနစ်ဖြင့် မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းကို လေ့လာရန် သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။”
*ဒါ ဘာတွေလဲဟ?*
ယခုတစ်ခါတွင်မူ ဧကရာဇ်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဂေဟစနစ်ဖြင့် မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းလော။ ထိုသားဆိုးက သူ့ကို တစ်ခွန်းမျှပင် ပြောပြဖူးခြင်းမရှိ!
ဧကရာဇ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုအမူအရာကြောင့် အနီးအနားရှိ လူများမှာ တင်းမာသွားကြသည်။
ဆွန်ကျောက်က ဇာတ်လမ်းကို စတင်ရှင်းပြသည်။ နဝမမင်းသား သည် သူတို့ကဲ့သို့သော “အရိုင်းအစိုင်း” လူငယ်များအတွက် “မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ မွေးမြူရေးလုပ်ငန်း တိုးတက်ရေး- လူရမ်းကားတစ်ဦး၏ အပြောင်းအလဲ” ဟူသည့် ခေါင်းစဉ်ဖြင့် သမိုင်းတွင် ကျန်ရစ်မည့် အောင်မြင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားကြောင်း ရှင်းပြသည်။
ရှင်းပြပြီးနောက် ဆွန်ကျောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ “ကျွန်တော်တို့မှာ ဒီလောက်အထိ အရည်အချင်းရှိမှန်း ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်တောင် မသိခဲ့ကြပါဘူး။ နဝမမင်းသား သာ လမ်းညွှန်မပေးရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အလကားဖြုန်းတီးပစ်မိတော့မှာပါ” ဟု ဆိုသည်။
ဧကရာဇ်မှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အနီးတွင် ရပ်နေသည့် လီချန် ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အကြီးအကဲဖြစ်သူ လီချန်ကုန်းကုန်း မှာ ထိုနားမလည်သည့် လူငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တရားရေးဝန်ကြီး၏ သားဖြစ်ပါလျက်နှင့် မည်သို့သောကြောင့် ဤမျှ… ရိုးအလှလွန်နေရသနည်းဟု နားမလည်နိုင် ဖြစ်ရသည်။
*[အရည်အချင်းကို ဖြုန်းတီးတာ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ နဝမမင်းသား အကြောင်း ငါသိသလောက်ဆိုရင် ဒါက အရည်အချင်းကို မြင်တာထက်စာရင် ချမ်းသာပြီး အလွယ်တကူ လှည့်စားလို့ရမယ့်သူတွေကို ရှာတာနဲ့ ပိုတူနေတယ်]*
ထိုအချက်မှာ အလွန်ပင် မှန်ကန်လှသည်။ ဧကရာဇ်မှာလည်း စိတ်ထဲမှပင် ထောက်ခံလိုက်မိသည်။ ဝေယွီ အကြောင်း သူသိသလောက်ဆိုလျှင် ထိုကောင်လေးသည် အမြတ်မပါလျှင် ဘာကိုမျှ လုပ်လေ့ရှိသူမဟုတ်ပေ။ တကယ်ပင် ထူးချွန်သည့် အရည်အချင်းကို မြင်လျှင်လည်း တော်သေးသည်၊ သို့သော် ဤနှစ်ယောက်လော။ ထူးချွန်သော အရည်အချင်းလော။ ပို၍မှန်သည်မှာ ထူးချွန်သော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဧကရာဇ်သည် ခေါင်းကို လေးနက်စွာ ညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ ဉာဏ်ပညာရှိမင်းသားက မင်းတို့ကို ရွေးချယ်ထားတာဆိုတော့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြ။ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကိုရော၊ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကိုပါ မပျက်စီးစေနဲ့။”
*အို ဘုရားသခင်! ဧကရာဇ်က တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ကို ချီးကျူးလိုက်တာလား! သူက ကျွန်တော်တို့ကို တာဝန်ပေးအပ်လိုက်တာလား!*
ဆွန်ကျောက်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ရင်ထဲတွင် လှိုက်ဖိုနေသော်လည်း မျက်နှာကိုမူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ အရိုအသေပေးကာ၊ “အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချတော်မူပါ။ ကျွန်တော်မျိုး၏ ရင်ထဲတွင် အရှင်၏ စကားများကို စွဲမှတ်ထားပါမည်။ ဉာဏ်ပညာရှိမင်းသား၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လိုက်နာပြီး ကြိုးစားလုပ်ဆောင်သွားပါမည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းကို တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ ပျံ့နှံ့အောင် ဆောင်ရွက်သွားပါမည်—ထိုအခါ လူတိုင်း အသားစားနိုင်ကြပါလိမ့်မည်!” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
ဧကရာဇ်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သူသည် စကားလုံးကြီးကြီးပြောသော လူငယ်များကို မကြောက်ဘဲ အိပ်မက်မမက်ရဲသော လူငယ်များကိုသာ ကြောက်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော တက်ကြွသည့် လူငယ်များကို နှစ်သက်သည်။
ဧကရာဇ်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကောင်းပြီ! မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ သားသမီးတွေဆိုတာ ဒီလိုဖြစ်ရမယ်!”
နောက်ထပ် ချီးကျူးစကားတစ်ခွန်း။ ဆွန်ကျောက်သည် ကျောကို မတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာဖြင့် “အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို ချီးမြှောက်လွန်းလှပါသည်။ ဤမျှကြီးမားသော ချီးကျူးစကားကို ခံယူရန် ကျွန်တော်မျိုး မထိုက်တန်ပါ” ဟု ပြောသည်။
“ငါက မင်းတို့ကို ထိုက်တန်တယ်လို့ ပြောရင် ထိုက်တန်တာပဲ။”
ဧကရာဇ်က သူတို့ကို ကတိပေးသည်။ “မွေးမြူရေးလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက်ဆိုရင် ဆက်လုပ်ကြပါ။ အခက်အခဲရှိရင် ဉာဏ်ပညာရှိမင်းသားရဲ့ အကူအညီကို တောင်းပါ။ မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ဥပဒေတွေကို မချိုးဖောက်သရွေ့ ဒါမှမဟုတ် ဒေသခံပြည်သူတွေကို ဒုက္ခမပေးသရွေ့ ငါကူညီပေးနိုင်တာကို ကူညီပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ?”
ဆွန်ကျောက်မှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးတော်ကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်!” ဟု ဆိုသည်။
ဧကရာဇ် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချန်နင်းသည် ပျော်ရွှင်နေသော ဆွန်ကျောက်ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ ဆွန်ညီလေး၊ မသွားပါဦးနဲ့။ အင်း၊ မင်းတို့ဆီမှာ လူလိုသေးလား။ ငါ့ကိုပါ တစ်ယောက်လောက် ထည့်ပေးလို့ မရဘူးလား။”
ဆွန်ကျောက်သည် သူ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ “မင်းက ဉာဏ်ပညာရှိမင်းသားကို လိမ်ညာသူလို့ ထင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးသည်။
ချန်နင်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူသည် အံကိုကြိတ်လျက် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်၊ “ဘယ်ကမလဲ! ဆွန်ညီလေးကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ။ ဉာဏ်ပညာရှိမင်းသားလို အကြီးအကဲမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် လိမ်ညာသူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ပါးစပ်သရမ်းမှုကြောင့်ပါ။ ငါမှားသွားပါတယ်။ မင်းရော၊ မင်းသားကိုပါ တောင်းပန်ပါတယ်!”
ဆွန်ကျောက်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ချန်နင်း၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ရှေ့သို့ ခေါ်သွားသည်။ “ထားပါလေ၊ ငါတို့ သိကျွမ်းလာတာ ကြာပြီပဲ၊ ဒီလောက်တော့ လိုအပ်မှာပါ။ မင်းအတွက် နေရာတစ်ခု ငါချန်ထားပေးပြီးသားပါ။”
“ဟမ်? တကယ်လား? ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ဝက်မွေးရမှာလား။ အဲဒီကောင်တွေက အနံ့ဆိုးတယ်ကွ။”
“ဝက်လော? မင်းကလည်း ဝက်မွေးချင်နေတာလား! မင်းက ဘဲမွေးရမှာ။”
“ဘဲလား? အဲဒါတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းကရော—မင်းက ဘာမွေးမှာလဲ။”
“ငါလား? သိုး! ငါက နောက်ပိုင်းမှာ မြောက်ပိုင်းဟူလူတွေလိုပဲ ယိုကျိုးအနီးမှာ မြေဝယ်ပြီး သိုးမွေးဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။”
“ဝါး၊ ဆွန်ကျောက်၊ မင်း တကယ်ပဲ အောင်မြင်နေတာပဲ။ ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားပါဦး! ငါလည်း ယိုကျိုးကို သွားကြည့်ချင်တယ်။”
“သေချာတာပေါ့—”
***
စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဧကရာဇ်သည် နန်းတော်သို့ ပြန်ရမည်လား သို့မဟုတ် ဝေယွီ ၏ အိမ်တော်သို့ သွားရမည်လား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ သူက လီချန် ကို “ငါ ဝေယွီ ရဲ့ အိမ်တော်ကို သွားကြည့်သင့်တယ်လို့ မင်းထင်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
လီချန် က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်၊ “အရှင်မင်းကြီးက ဧကရာဇ်ဖြစ်တာပဲ။ အရှင်သွားချင်တဲ့ နေရာတိုင်းကို သွားနိုင်တာပေါ့။”
ဧကရာဇ်မှာ ထိုအဖြေအတွက် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားသည်။ “မှန်တယ်။ ငါသွားတဲ့နေရာတိုင်းက သင့်လျော်တဲ့ နေရာတွေပဲ။ အဲဒီကောင်လေးက မြေတွေဝယ်၊ ကျောင်းတော်တွေဆောက်၊ အခုဆို သုတေသနဌာနတွေပါ တည်ထောင်နေတယ်။ သူလုပ်ထားတာတွေက အများကြီးပဲ—ငါက ဘာတစ်ခုမှ မမြင်ရသေးဘူး။ သွား၊ ရထားလုံးပြင်။ ငါ အခုပဲ သွားတော့မယ်။”
ဧကရာဇ်သည် အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိရန် ကြာမြင့်စွာ မစောင့်ခဲ့ရသော်လည်း ရောက်ရှိချိန်တွင် သူတို့အဖွဲ့မှာ အိမ်တော်၏ ကင်းလှည့်စောင့်များ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟဲ့ယုံ မှာ အနီးအနားတွင် ရှိနေသည်။ ဆူညံသံကို ကြားသဖြင့် သူသည် စစ်ဆေးရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ လီချန်ကုန်းကုန်း ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာနှင့် ရထားလုံးအနီးရှိ တင်းမာပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အစောင့်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခု ဝင်လာသည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်ပြီးနောက် လီချန် ၏ ထူးခြားသည့် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည့်အခါ—ဟဲ့ယုံ သည် ချက်ချင်းပင် သေချာသွားတော့သည်။
“မင်းက ဒီအိမ်တော်ရဲ့ အုပ်ထိန်းသူ ဖြစ်ရမယ်” ဟု လီချန် က လက်ထဲမှ အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပေးအပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့သခင်က မင်းတို့ရဲ့ အရှင်နဲ့ အရင်က ရင်းနှီးတဲ့သူပါ။ ဒီနေ့ အားလပ်ချိန်ရလို့ အလည်လာတာပါ။”
အမှတ်တံဆိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်—ဟဲ့ယုံ ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
တကယ်ပင်၊ နန်းတော်မှ လူများ ဖြစ်နေသည်!