ရင်းနှီးပြီးသား ခန်းမထဲတွင် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော စားပွဲခုံသေးသေးလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဝေယွီ သည် ထိုစားပွဲရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း စားပွဲပေါ်၌ တောင်ပုံရာပုံ ပုံထားသည့် အစီရင်ခံစာအထူကြီးများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်တွင် မဆံ့တော့သဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ပင် ဖိတ်စင်ကျနေသည့် နောက်ထပ် အစီရင်ခံစာပုံကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် အသွားအပြန် လမ်းလျှောက်နေရင်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ စိတ်ထိန်းနိုင်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ပျက်ပြားလာတော့သည်။
သူသည် ဆူဂါအိုရှန်းထံသို့ လှည့်လိုက်ပြီး အတင်းအကြပ် ပြုံးပြကာ — “ဒါကို ဘယ်သူလုပ်လိုက်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
တာဝန်ကျနေသည့် နန်းတွင်းသူငယ်နှစ်ဦးမှလွဲလျှင် ထိုနေရာတွင် ဝေယွီ နှင့် ဆူဂါအိုရှန်းတို့သာ ရှိနေသည်။ ဆူဂါအိုရှန်းသည် လီချန် ၏ တပည့်ဖြစ်ပြီး လီချန် မရှိသည့်အချိန်တွင် တာဝန်ခံအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသူဖြစ်သည်။
ငယ်ရွယ်သည့် နန်းတွင်းသူငယ်တစ်ဦးက မျက်နှာတွင် အလိုလိုလိုက်သည့် အပြုံးများဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “အရှင်သား၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲခင်ဗျာ။ ဒါမျိုးကို အရှင်သားကလွဲလို့ နောက်ထပ် ဘယ်သူများ လုပ်ရဲပါ့မလဲ။ ကျွန်တော်မျိုးလို အစေခံငယ်လေးက ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ပါ့မလဲ…”
ဝေယွီ ၏ အပြုံးသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုလူကို အေးစက်ပြီး အရောင်ကင်းမဲ့သည့် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
*ဪ… ဒါဆိုရင်တော့ သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝကို ခံစားလိုက်ရတာနဲ့တင် ပျင်းရိလာတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အိုကြီးစုတ်က စတင်လိုက်တာပေါ့လေ?*
ဝေယွီ သည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်သွင်းကာ စိတ်ထဲတွင် ပွက်လောရိုက်နေသည့် ဆဲဆိုသံများကို အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ သူသည် စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်အောင် ဆိုလိုက်သည်။ “ငါ့အဖေ… ဧကရာဇ်… သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
“အဲ… အဲဒါကတော့…” ဆူဂါအိုရှန်းသည် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟား။ မပြောဘူးပေါ့လေ။ ငါ ခန့်မှန်းလို့ရပါတယ်! ငါ့အဖေက ဘေးခန်းတစ်ခုမှာ မုန့်ခိုးစားနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ဆောင်ထဲမှာ ဟောက်ပြီး အိပ်ပျော်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ နန်းဆောင်မှာ စကားစမြည် ပြောနေတာလား၊ ဟမ်။ ပြောစမ်း!”
ဝေယွီ က နေရာတစ်ခုစီကို ခေါ်လိုက်တိုင်း ဆူဂါအိုရှန်း၏ ပခုံးများမှာ ပို၍ ပို၍ တွဲကျလာသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်မှာ သိသာလွန်းနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝေယွီ ၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုကို မခံရပ်နိုင်တော့ဘဲ ငယ်ရွယ်သည့် နန်းတွင်းသူငယ်တစ်ဦးက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အဲ… အရှင်သား… အဲဒီနေရာတွေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဧကရာဇ်… သူ နန်းတော်ပြင်ပကို ထွက်သွားပါတယ်”
ဝေယွီ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်ခဲသွားသည်။ *သူ နန်းတော်ပြင်ပကို ထွက်သွားတယ်?*
ဝေယွီ သည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်ပြီး နောက်သို့ ယိုင်သွားမလို ဖြစ်သွားသည်။ ဆူဂါအိုရှန်းသည် စိုးရိမ်တကြီး မျက်လုံးပြူးသွားပြီး သူ့ကို ထိန်းပေးရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ “အရှင်သား! စိတ်ကို တင်းထားပါ! အရှင်သားနောက်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး—အစီရင်ခံစာတွေ အများကြီးပါပဲ! ဒါဟာ ဧကရာဇ် က အရှင်သားကို ဘယ်လောက်အထိ ယုံကြည်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ! အရှင်သား လုံးဝ သတိလစ်လို့ မဖြစ်ဘူး!”
ဝေယွီ - *အခုတော့ ငါ တကယ်ကို သတိလစ်ချင်နေပြီ။*
***
ဧကရာဇ်ဝေ သည် နန်းတော်ပြင်ပသို့ အပန်းဖြေရန်အတွက် မထွက်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အရပ်သားများအသွင် ဝတ်ဆင်၍ အပြင်ထွက်ခြင်းမှာ သူ နန်းတက်စအချိန်က အလေ့အထမျိုးသာ ဖြစ်သည်။ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သည့် ဧကရာဇ် တစ်ပါးသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ နန်းတော်နံရံပြင်ပသို့ ပြေးထွက်သွားလေ့ မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ နိုင်ငံရေးကိစ္စများသည် သူ့အလိုလို ပြီးဆုံးသွားမည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများမှ ကင်းလွတ်နေပြီး အပြာရောင်ဝတ်ရုံတန်ဆာကို ဆင်မြန်းထားသော ဧကရာဇ် သည် မြို့တော်လမ်းမများပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ လမ်းလျှောက်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းများကို ကြည့်၍ နွေးထွေးစွာ ပြုံးနေသည်။
သူ လမ်းလျှောက်ရင်း သူ့နောက်မှ ကပ်ပါလာသည့် လီချန် ထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ငါ မြို့တော်ကို ဒီလိုမျိုး စစ်စစ်မှန်မှန် မြင်တွေ့ရတာ ကြာလှပြီ။ ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်လောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားလိုက်သလဲ။”
လီချန် သည် အနီးအနားရှိ ပညာတတ်များအုပ်စုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “အရှင်သခင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ပြောင်းလဲမှုတွေအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ နဝမမြောက် လူငယ်သခင်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေက အများကြီးပါပဲ။”
ဝေယွီ အကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အခါ ဧကရာဇ် သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ စနောက်လိုသည့် အသံမျိုးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝေယွီ သာ ကြားလိုက်ရပါက သူသည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။
*ရယ်လိုက်တာ၊ ရယ်လိုက်တာ၊ ဘာကို ရယ်စရာကောင်းနေတာလဲ! မင်းရဲ့ အလုပ်တွေကို တစ်ပါးသူဆီ ပုံချလိုက်၊ လျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်း အားလုံးကို ဘာမှမတွေးဘဲ သူတို့ကို မြင်ခွင့်ပေးလိုက်—အကယ်၍ လူဆိုးတစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ! အဲဒါက ဧကရာဇ် တစ်ယောက် လုပ်သင့်တဲ့ လုပ်ရပ်လား!*
လက်ရှိတွင် စာရွက်စာတမ်းပုံများကြားတွင် နစ်မွန်းနေသည့် သူ၏ သားအလိမ္မာမရှိသူကို တွေးမိရင်း ဧကရာဇ် သည် လက်ကို နောက်ပစ်ထားလျက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ “အဲဒီကောင်လေးက အခုချိန်မှာ ငါ့ကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေလောက်ရောပေါ့။ ဟွန်း။ ဆဲပါစေလေ။”
လီချန် သည် ဧကရာဇ် နှင့် နဝမမင်းသား တို့အကြား တာဝန်ရှောင်လွှဲရန် အမريضဆောင်ကာ ကစားနေကြသည့် ကိစ္စကို ပြန်တွေးမိပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ “အရှင်သခင်နဲ့ နဝမမြောက် လူငယ်သခင်တို့အကြားက ဖခင်နဲ့သားအကြား ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးက နက်ရှိုင်းလှပါတယ်။ သူက စိတ်ရင်းမှန်ပြီး ရိုးသားပါတယ်—သူက အရှင်သခင်ကို တကယ်ပဲ လေးစားမြတ်နိုးတာပါ။”
လီချန် သည် ဧကရာဇ် ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အမှန်တကယ် တွေးနေသည့်အချက်ကိုမူ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ *ဧကရာဇ် ဟာ နဝမမင်းသား ကို အစီရင်ခံစာတွေ အားလုံးကို အပ်နှံလောက်တဲ့အထိ တကယ်ပဲ ယုံကြည်တာပဲ။ အကြီးဆုံးမင်းသား ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယမင်းသား တောင် ဒီလောက်ထိ ဂုဏ်ပြုခံရတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး…*
ဧကရာဇ် သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လက်ကို နောက်ပစ်ထားလျက် ဆက်လက် လမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူ၏နောက်တွင် လီချန် နှင့် အရပ်သားအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးက လိုက်ပါသွားသည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် အဝတ်အစားများ တန်ဖိုးကြီးစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်နှစ်ဦးသည် သူတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်မှ ဖြတ်သွားသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ကို အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။ ဧကရာဇ် သည် သူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလို စိတ်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် လီချန် ကို မေးလိုက်သည်။ “ဟိုခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ ကောင်လေးကို မင်း မြင်ဖူးသလား။”
လီချန် သည် သေချာကြည့်လိုက်ပြီး မသေချာမရေရာစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး မထင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်သွင်က တရားရေးဝန်ကြီးနဲ့ ဆင်တူနေသလိုပါပဲ။”
ဧကရာဇ် ၏ မျက်လုံးများမှာ သဘောပေါက်သွားသည့်အလား တောက်ပသွားသည်။ ထိုခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကောင်လေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုအိုကြီးစုတ်နှင့် များစွာ ဆင်တူနေသည်။
ဆွန်ကျောက်သည် မြို့ပြင်မှ ပြန်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီက ပညာရှိမင်းသား ပေးအပ်လိုက်သည့် စာအုပ်များကြောင့် ဆွန်ကျောက်နှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်း လူငယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ သူတို့၏ မိဘများ၊ နောက်ဆုံး သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်ရလောက်အောင် ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာနေကြသည်။ သူတို့လို လူမျိုးတွေက တစ်နေ့မှာ စာဖတ်ဖို့အတွက် အလိုအလျောက် ထိုင်နေကြလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်မှာ အံ့ဖွယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ဆွန်ကျောက်သည် အကြောင်းအကျိုးကို နားထောင်တတ်သူဖြစ်သည်။ ဝေယွီ ၏ အကြံပြုချက်ကို လိုက်နာပြီးနောက် သူသည် ဇီဝဗေဒစာအုပ်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လေ့လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုစာအုပ်များထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့် ဂေဟစနစ်ဆိုင်ရာ စိုက်ပျိုးရေးပုံစံများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု တိုးပွားလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် မဟာဝေနိုင်ငံ တစ်ဝန်းလုံးတွင် မွေးမြူရေးခြံများ တည်ထောင်ရန် စီစဉ်နေကြပြီး ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် ဂေဟစနစ်ပုံစံမှာ လိုအပ်နေသည်။
သူသည် ပညာရှိမင်းသားထံသို့ ပြောပြပြီးနောက် မင်းသားက သူတို့အား ကျေးလက်မန်နာတစ်ခုသို့ သွားရောက်၍ ထိုနည်းလမ်းများကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာခွင့်ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုသို့ သွားရောက်လေ့လာပြီးနောက် ဆွန်ကျောက်သည် ပညာရှိမင်းသားမှာ သူ၏ ဘွဲ့နာမနှင့် ထိုက်တန်ကြောင်း၊ သနားကြင်နာတတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်ကြောင်း၊ လယ်သမားများပင် သူ့ကို ချီးမွမ်းကြလောက်အောင် စေတနာထားကြောင်း ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့သည်။
ဆွန်ကျောက်ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်နေသည့် လူငယ်မှာ သူ အမှတ်မထင် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် ချန်းနင်ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီက မြို့တော်ရှိ လူငယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ စာဖတ်ခြင်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတက်အောင် ကြိုးစားခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် ရှားပါးနေသည်။ အသုံးမကျသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည့် ချန်းနင်မှာမူ အထီးကျန်သလို ခံစားရသဖြင့် ဆွန်ကျောက်နောက်သို့ လိုက်၍ စကားပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဆွန်ကျောက်၊ ငါပြောတာ နားထောင်၊ မင်း အဲဒီလူကို မယုံနဲ့။ သူက လိမ်ညာသူပဲ၊ သိလား။ သူက ငါ့ဆီကနေ ငွေဘယ်လောက်တောင် လိမ်ယူသွားလဲဆိုတာ မင်း မသိသေးလို့…”
“ဘယ်လောက်လဲ” ဟု ဆွန်ကျောက်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
ချန်းနင် တောင့်ခဲသွားသည်။ သူသည် ခဏမျှ အသက်ရှူမှားသွားပြီးနောက် “ငွေဒင်္ဂါး လေးဆယ်” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဆွန်ကျောက်သည် မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ “လေးဆယ်ပဲလား? ငါက လေးရာလောက် ရှိမယ် ထင်ထားတာ!”
သူသည် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်းနင်က နောက်မှ လိုက်လာသည်။ “မင်း ဘာကို ‘လေးဆယ်ပဲ’ လို့ ပြောတာလဲ! ငွေဒင်္ဂါး လေးဆယ်ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ နှစ်လစာ အသုံးစရိတ်ပဲ! ပညာရှိမင်းသားက သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မပြောဘဲ ငါ့ကို ပေးခိုင်းပြီး လိမ်သွားတာ—သူက လိမ်ညာသူစစ်စစ်ပဲ!”
သူ့သားကို လိမ်ညာသူဟု ခေါ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့် ဧကရာဇ် သည် ထိုနေရာတွင်ပင် အံ့အားသင့်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်၍ ထိုနှစ်ယောက် လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီချန် ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“သွား။ သူတို့ကို ဒီကို ခေါ်ခဲ့။”
လီချန် သည် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ နဝမမင်းသား အကြောင်းကို ထိုသို့ ပြောရဲသည့် မောက်မာသော လူငယ်မိုက်များမှာ ဘယ်က ရောက်လာကြတာလဲ။