177

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း တရားရုံးတော်မှ အမတ်မင်းတို့သည် မေးခွန်းတစ်ခုတည်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ ထိုမေးခွန်းမှာ နဝမမြောက် ပညာရှိမင်းသားသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရကျိုးနပ်သည့်သူ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုသည်ပင်။

ဧကရာဇ် သည် အရိုက်အရာဆက်ခံမည့်သူကို စဉ်းစားရမည့်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ယခုထိ ခန့်အပ်ခြင်းမရှိသေးပေ။ ထီးနန်းဆက်ခံသူနှင့်ပတ်သက်၍ ဤသို့ မရေမရာဖြစ်နေခြင်းမှာ နိုင်ငံတော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်အတွက် အန္တရာယ်ရှိလှသည်။ ဧကရာဇ် ရုတ်တရက် နတ်ရွာစံသွားပါက နိုင်ငံတော်၏ အခြေအနေမှာ မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို အမတ်များမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

မင်းသားတစ်ပါးအပေါ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းမှာ အန္တရာယ်များသကဲ့သို့ အကျိုးအမြတ်လည်း ကြီးမားသည့် လောင်းကစားတစ်ခုပင်။ လက်ရှိတွင် ဧကရာဇ် မှာ သားတော်ကိုးပါးရှိသည်။ အတိတ်ကာလက မိမိတို့၏ အနာဂတ်ကို လုံခြုံစေရန် ရည်ရွယ်သည့် အမတ်များသည် သားတော်အကြီးဆုံး၊ ဒုတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက် သို့မဟုတ် သတ္တမမင်းသား တို့အပေါ်တွင်သာ အဓိကထား လောင်းကစားခဲ့ကြသည်။ ကျန်ရှိသည့် မင်းသားများအတွက်ဆိုရလျှင်မူ သူတို့၏ အားနည်းချက်များမှာ ထင်ရှားလွန်းသဖြင့် အသိဉာဏ်ရှိသည့် အမတ်မှန်သမျှ သူတို့နှင့် ဝေးဝေးသာ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ကြသည်။

အထူးသဖြင့် နဝမမင်းသား မှာမူ သူသည် ထူးခြားမှုမရှိသည့်အတွက် အရင်ကဆိုလျှင် မည်သူမျှ ဂရုစိုက်ကြမည်မဟုတ်ပေ။ သူတွင် နောက်ခံမိသားစုမရှိ၊ ထင်ရှားသည့် အရည်အချင်းမရှိ၊ နာမည်ဂုဏ်သတင်းလည်း မရှိပေ။ နိုင်ငံရေး ရည်မှန်းချက်ရှိသည့် မည်သည့်အမတ်မဆို သူ့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ထိုအရာများမှာ အတိတ်တွင်သာ ဖြစ်သည်။

နဝမမင်းသား သည် မည်သည့်အချိန်က အမှောင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧကရာဇ် ၏ အချစ်တော် ဖြစ်လာခဲ့သည်ကို အမတ်များပင် မသိလိုက်ကြပေ။ ထိုသို့ ချစ်ခင်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို လူတိုင်းသိရှိကြသော်လည်း ထိုအရာ၏ ထူးဆန်းလွန်းသည့်အချက်မှာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်။ မိမိအိတ်ကပ်ထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာဖြင့် ထူးခြားသည့် နည်းလမ်းများ၊ အံ့ဖွယ်ဆေးနည်းများကို ထုတ်ပြနိုင်သည့်သူ နောက်ထပ် မည်သူရှိပါမည်နည်း။

နဝမမင်းသား ၏ ယခင်က တိတ်ဆိတ်နေခြင်းမှာ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်နိုင်မည်ဟု အချို့က တွေးတောနေကြသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြိုင်ဆိုင်မှုများကို ရှောင်ရှားရင်း၊ မိမိ၏ စွမ်းရည်များကို ဖုံးကွယ်ထားပြီးမှ ယခုကဲ့သို့ ထူးခြားသည့်ပုံစံဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြသရန် ထိုထူးဆန်းသည့် ပညာရပ်များကို လျှို့ဝှက်စွာ လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ မည်သူမျှ နတ်ဘုရားများ သို့မဟုတ် တန်ခိုးရှင်များအကြောင်းကို ထုတ်ဖော်မပြောရဲကြသော်လည်း နဝမမင်းသား သည် ပြည်သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် ကောင်းကင်ဘုံမှ စေလွှတ်လိုက်သည့် နတ်သားတစ်ပါး ဖြစ်လေမလားဟု အမတ်များစွာက လျှို့ဝှက်စွာ တွေးတောနေကြသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အနည်းငယ် ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း မြို့တော်တွင်မူ ဤသို့သော အတွေးအခေါ်များမှာ အလွန်ပင် ခေတ်စားနေသည်။

သို့သော်လည်း ဤအရာမှာ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်သာ ဖြစ်သေးသည်။ မည်သည့်အမတ်မျှ ထိုမင်းသားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထောက်ခံကြောင်း ကတိပေးရန် ရှေ့သို့ မထွက်လာသေးပေ။ နဝမမြောက် ပညာရှိမင်းသား၏ တက်လှမ်းလာမှုမှာ တစ်နှစ်ပင် မကြာလိုက်ကြောင်းနှင့် ထိုတစ်နှစ်အတွင်း တစ်ဝက်ခန့်မှာပင် သူသည် မြို့တော်တွင် မရှိခဲ့ကြောင်းကိုလည်း သူတို့ မှတ်မိနေကြသည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခု ပြုလုပ်တော့မည်ဆိုလျှင် ပစ်မှတ်ထားသူကို ဦးစွာ နားလည်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ပညာရှိမင်းသားမှာမူ ပဟေဠိဆန်နေဆဲပင်။ သူသည် နန်းတော်တွင် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အသိအမှတ်ပြုမှုကိုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် နန်းတော်ပြင်ပ၌ နေအိမ်ဆောက်လုပ်ပြီး အစိုးရလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်လာချိန်တွင်လည်း ပြည်နယ်များသို့ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယခုတိုင်အောင်ပင် သူ့ကို ချဉ်းကပ်ရန်မှာ ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။ တရားရုံးအစည်းအဝေးများမှလွဲ၍ အခြားဖိတ်ကြားချက်များနှင့် လူမှုရေးကိစ္စအားလုံးကို သူ လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူ့၏ အစေခံများထံမှတစ်ဆင့် သူ့အကြောင်းကို သိရှိရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်နေသည့် ကောလာဟလများသာ ရရှိကြသည်။ ပညာရှိမင်းသား၏ စစ်မှန်သည့် စရိုက်၊ စည်းစိမ်နှင့် အရည်အချင်းများမှာ အမတ်များအတွက်မူ ဆက်လက်၍ မှုန်ဝါးနေဆဲပင်။

***

Zhang Jinbao သည် မိသားစုလုပ်ငန်းကို ဆက်ခံရန် စိတ်မဝင်စားသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ယိုကျိုးရှိ မိမိနေအိမ်မှ ဂျီကျိုးသို့ နှစ်လကြာ ခရီးနှင်လာခဲ့ပြီး အရည်အသွေးမြင့် ပုလင်းသွတ်ဆား၏ ရင်းမြစ်ကို စုံစမ်းခဲ့သည်။ လမ်းကြောင်းများစွာကို ရှောင်ကွင်းပြီး စိတ်ကောင်းရှိသူများ၏ အကူအညီကို ရယူပြီးနောက်တွင် သူသည် ဂျီစီရင်စု ရှိ ဇီယန်ကောင်တီသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ ရောက်ရှိချိန်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

မြို့ရိုး၏ အတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်တွင် လူတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလောက်အောင် စည်ကားနေသည်။ ဤလူတို့မှာ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့နေကြသူများ မဟုတ်ပေ။ အများစုမှာ တူညီသည့် ယူနီဖောင်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စနစ်တကျ အဖွဲ့လိုက် လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူတို့၏ အင်္ကျီနောက်ကျောတွင် Zhang Jinbao သည် ပန်းထိုးထားသည့် တံဆိပ်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ “သကြားဖြူချက်လုပ်ရေးစက်ရုံ” အတွက် အညိုရောင်၊ “ဖန်ထည်စက်ရုံ” အတွက် အနက်ရောင်နှင့် “ဆပ်ပြာစက်ရုံ” အတွက် အပြာရောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

သူသည် ထိုတံဆိပ်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သကဲ့သို့ သူ၏အနီးမှ ဖြတ်သွားသည့် အလုပ်သမားများ ပြောဆိုနေသည့် “စက်ရုံဝင်ခွင့်”၊ “ချုံရန်အကျိုးခံစားခွင့်”၊ “ရာထူးနှင့် လစာတိုးမြှင့်ခြင်း” နှင့် “အလုပ်ခန့်အပ်ခြင်း” စသည့် စကားလုံးများကိုလည်း နားမလည်ပေ။ ဝေါဟာရများမှာ ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း နောက်မှ မေးမြန်းရန်အတွက် သူ မှတ်သားထားလိုက်သည်။

မြို့ထဲသို့ မဝင်မီတွင် သူသည် လမ်းဘေးတွင် စနစ်တကျ ခင်းကျင်းထားသည့် ဆိုင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည်။ အများစုမှာ မွှေးပျံ့ပြီး စားချင်စဖွယ်ကောင်းသည့် အစားအစာများကို ရောင်းချနေကြသည်။ လမ်းဘေးဈေးသည်များ၏ အော်ခေါ်သံများ၊ လူအုပ်ကြီး၏ စည်ကားသံများနှင့် ရံဖန်ရံခါ ဖြစ်ပွားသည့် ပြဿနာများကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းပေးနေသည့် အရာရှိများကြောင့် ငြိမ်းချမ်းပြီး သဟဇာတဖြစ်သည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားရသည်။ မြို့ပြင်တစ်ခုထက် အလွန်စည်ကားသည့် ဈေးတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။ မြို့ထဲသို့ ရောက်သောအခါတွင်လည်း အလားတူပင်ဖြစ်သော်လည်း မြို့ခံတို့မှာ ပို၍ ချမ်းသာကြပြီး မြို့ပြင်ရှိသူများ ဝတ်ဆင်သည့် ကြမ်းတမ်းသည့် ပိတ်စများထက် ပို၍ နူးညံ့သည့် အထည်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

ဖန်ထည်များမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်။ ပုလင်းများသာမက ပန်းကန်လုံးများ၊ ပြတင်းပေါက်များနှင့် စားပွဲများတွင်ပါ ဖန်ထည်များကို မြင်တွေ့ရသည်။ ဇီယန်ကောင်တီရှိ အရာအားလုံးမှာ Zhang Jinbao အတွက် အလွန်ဆန်းသစ်နေသည်။ သူ၏နေအိမ်ဖြစ်သည့် ချီရှန်းကောင်တီတွင် ဤသို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ လမ်းများပင်လျှင် ရေကန်မျက်နှာပြင်ကဲ့သို့ ချောမွေ့ပြီး စနစ်တကျ ခင်းကျင်းထားသည်။

မြို့သူမြို့သားတို့မှာလည်း Zhang Jinbao ကို ထူးခြားသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းသည်။ သူသည် လမ်းဘေးတွင် ရပ်ရင်း သူတို့ကို အနီးကပ် လေ့လာကြည့်သည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းသူတို့မှာ ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် သက်ပြင်းချကြသည်၊ သကြားဝယ်သူတို့မှာ ငွေပေးချေရင်း ပြုံးပျော်နေကြသည်၊ စားပွဲထိုးတို့မှာ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် မေးမြန်းကြပြီး ကလေးငယ်တို့မှာ လမ်းတစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ကွဲပြားသော်လည်း ထိုမျက်နှာများ၏ အောက်တွင် အားလုံးမှာ ပြုံးရွှင်နေကြသည်ဟု Zhang Jinbao ခံစားမိသည်။

ထူးဆန်းသော်လည်း သူ မုန်းတီးခြင်းမရှိပေ။ ခရီးပန်းလာမှုများရှိသော်လည်း မြို့၏ အငွေ့အသက်က သူ့ကို မကြုံစဖူးသည့် နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းသည်။

Zhang Jinbao သည် ဇီယန်ကောင်တီ၏ သမိုင်းကြောင်းကို တစ်ဝက်ခန့် စုံစမ်းမေးမြန်းနေမိသည်။ သူသည် ၁၅ မိနစ်ခန့်သာ နေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ကြားသိရသည့် ပုံပြင်များမှာ စွဲဆောင်မှုလွန်ကဲသဖြင့် လျစ်လျူမရှုနိုင်ခဲ့ပေ။

လအနည်းငယ်ကသာ ဇီယန်ကောင်တီနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂျီစီရင်စု တို့မှာ အရာရှိများနှင့် လူဆိုးများ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကြောင့် ပြည်သူတို့မှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသည့် ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ပုံပြင်ပြောသူများပင်လျှင် ဤအချက်မှာ အမှန်တရားဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုရန် တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။ ထိုအမှန်တရားမှာ တရားရုံးတော်မှ မင်းသားသုံးပါးကို လျှို့ဝှက်စွာ စေလွှတ်၍ လူဆိုးများကို နှိမ်နင်းစေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Zhang Jinbao သည် ဒေသခံ ပုံပြင်ပြောသူတစ်ဦးကို ငွေပေးကာ စီရင်စု၏ မကြာသေးမီက သမိုင်းကြောင်းကို၊ အထူးသဖြင့် ဇီယန်ကောင်တီတွင် နဝမမြောက် ပညာရှိမင်းသား ပြုလုပ်ခဲ့သည့် လုပ်ရပ်များကို ပြောပြခိုင်းသည်။ သူသည် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားသဖြင့် ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်၊ တင်းမာသည့် အခန်းများတွင် စိုးရိမ်လိုက်၊ ရင်နင့်ဖွယ်ဇာတ်လမ်းများတွင် မျက်ရည်ကျလိုက်နှင့် သူ၏ စိတ်ခံစားမှုတို့မှာ ပုံပြင်ပြောသူ၏ လက်ထဲတွင် အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

ဇီယန်ကောင်တီ၏ လက်ရှိ သာယာဝပြောမှုမှာ နဝမမြောက် ပညာရှိမင်းသားကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသောအခါ Zhang Jinbao သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ပညာရှိမင်းသားက တကယ်ကို မကြုံစဖူး ထူးချွန်တဲ့ အရာရှိတစ်ဦးပဲ။ ဇီယန်မှာ နေထိုင်ကြတဲ့ ခင်ဗျားတို့က တကယ်ကို ကံကောင်းကြတာပဲ” ဟု သူ မှတ်ချက်ပြုသည်။

ပုံပြင်ပြောသူသည် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့။ ပညာရှိမင်းသားနဲ့ တွေ့ဆုံရတာဟာ မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက်တော့ ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာကောင်းတစ်ခုပါပဲ။”