တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ စာရေးရသည်မှာ သိပ်ကြီးကျယ်သည့်ကိစ္စမဟုတ်သော်လည်း ထိုစာအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ရှက်ရွံ့ပြီး အနေရခက်သည့် ခံစားချက်မျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဝေယွီ သည် ထိုခံစားချက်မျိုးကို အတိအကျ ခံစားနေရသည်။
သူသည် အသားအရေပါးသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် သူသည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့မိသလို ဆရာတစ်ယောက်က အိမ်စာကို ပြင်ပေးနေသည့် မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ နီရဲနေသည့် မှင်အမှတ်အသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စာသားများကို ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။
ဒီအဘိုးကြီးက သူရေးထားတာတွေကို အကုန်ပြန်ရေးခိုင်းတော့မှာလား။
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဝေယွီ သည် သေတ္တာကိုဖွင့်၍ စာများကို တစ်စောင်ချင်း စစ်ဆေးရင်း သွားများပင် ကျိန်းလာသည်။ ကြည့်လေ ပိုဆိုးလေပင်။ ဒီအနီရောင် ဝိုင်းထားသည့် စာလုံးတစ်လုံးနှစ်လုံးက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သူ့လက်ရေးက ဆိုးလွန်းလို့ ပြောချင်တာလား။ ပြီးတော့ ဒီဝါကျအောက်က မျဉ်းသားထားတာတွေကရော ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူကတော့ ဒီစာတွေက အတော်လေး ဖတ်လို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်ထားတာ!
ဒါ ဖခင်ဖြစ်သူမှာပဲ ပြဿနာရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်။
ဝေယွီ သည် ဧကရာဇ်ဝေ ဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ စာများကို ကိုင်ထားသည့် လက်များ တုန်ယင်နေလျက် သူက မေးလိုက်သည်၊ "ဖေဖေ၊ ဒီစာတွေကို ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ခိုင်းတာ ဘာသဘောလဲ"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ခေါင်းပင်မော့မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေသည်၊ "မင်းရေးထားတဲ့ စာလုံးတွေကို ကြည့်စမ်း။ မျက်စိနောက်စရာပဲ။ မင်းက ငါ့သားလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားမပြောနဲ့။ စာတောင် စနစ်တကျ မရေးတတ်တဲ့ မင်းသားတစ်ပါးတဲ့လား"
ဝေယွီ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စာများကို အပေါ်မှအောက်သို့ အလျင်အမြန် စကင်ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "မဟုတ်ဘူး! ကျွန်တော့်စာလုံးတွေမှာ အကွေ့အကောက်တွေ ရှိတယ်၊ နှင်းတွေ၊ အအေးဒဏ်တွေကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ ပွင့်တဲ့ ဆောင်းမုန်လာပန်းတွေလိုပဲ ဂုဏ်ယူစွာ မတ်မတ်ရပ်တည်နေတာ! ဖေဖေက မကောင်းဘူးလို့ ထင်ရင် ဖေဖေ့လက်ရေးနဲ့ ယှဉ်ကြည့်လို့ပဲ ဖြစ်မယ်။ ဖေဖေ့လက်ရေးက ဘယ်လိုလုပ် သာမန်လူနဲ့ ယှဉ်လို့ရပါ့မလဲ။ ဖေဖေက တောင်ကြီးတစ်လုံးလို မြင့်မားပြီး ကျွန်တော်ကတော့..."
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးမွမ်းနေတာ ရပ်လိုက်!"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မော့ကြည့်ကာ သူ့ကို အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီးနောက် မှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်၊ "ထိပ်တန်းစာမေးပွဲအောင်တဲ့သူရဲ့ လက်ရေးကို ကြည့်စမ်း။ အဲဒီလက်ရေးကို ကြည့်၊ အဲဒါမှ စစ်မှန်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ဆိုတာ"
ဝေယွီ က ငြင်းဆန်သည်၊ "ကျွန်တော် မကြည့်ဘူး။ အဲဒါ စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူး"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ရယ်မောလိုက်သည်၊ "မင်းက စည်းကမ်းတွေကို ဂရုစိုက်နေတုန်းလား? မင်းက စည်းကမ်းလိုက်နာတာ ကောင်းဖူးလို့လား? ငါကြည့်ခိုင်းရင် ကြည့်ရမယ်။ ငါ့ရှေ့မှာ ချွဲနွဲ့မနေနဲ့။ မင်း ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ ဒီနေ့တော့ မင်း လက်ရေးလေ့ကျင့်ရမယ်!"
ဝေယွီ: !!
ဒါ လူမဆန်တာပဲ! ဒီအဘိုးကြီးက တကယ်ကို အကြောင်းမဲ့ စွပ်စွဲနေတာ!
လက်ရေးလေ့ကျင့်ခြင်းသည် တစ်ညတည်းနှင့် ကျွမ်းကျင်သွားနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အနီးကပ်စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် လေ့ကျင့်ရသည်ကို မနှစ်သက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့ဆိုလျှင် ပျင်းရိခွင့်မရနိုင်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ပါမည်ဟု ပြောကာ ချွဲနွဲ့တတ်မြဲဖြစ်သည်။
သို့သော် ဧကရာဇ်ဝေ ကမူ ထိုစကားကို မယုံကြည်ပေ။ သူသည် သားဖြစ်သူ၏ သဘာဝကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဒီပျင်းရိနေသည့် ကလေးသည် ပြုပြင်၍မရတော့ပေ။ သူ့ကို အိမ်ပြန်လွှတ်ပြီး လေ့ကျင့်ခိုင်းသည်မှာ ကျားကို လွှတ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ အလကား စကားသာ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် နေ့စဉ် နန်းတော်အစည်းအဝေးပြီးတိုင်း ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဝေယွီ အား လက်ရေးလေ့ကျင့်စေရန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြုစုပျိုးထောင်ရေး ခန်းမသို့ ခေါ်ယူ၍ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်လေ့ရှိသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဤအစီအစဉ်ကို ကျေနပ်သော်လည်း ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးအောက်မှ အမည်းကွင်းများမှာမူ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။
သူသည် စောစောအိပ်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် သူသည် ည ၁၁ နာရီ၊ ၁၂ နာရီအထိ တက်ဘလက်ဖြင့် ကစားခြင်း၊ ပျော်ပါးခြင်းများဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယခု အလုပ်ရနေပြီဖြစ်၍ အဆင်ပြေသော်လည်း အလုပ်ချိန်ပြီးနောက်တွင်ပင် အနားမယူရပေ! လက်ရေးလေ့ကျင့်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်ခံနေရသေးသည်!
ဒါ လူတစ်ယောက် ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့အရာလား?!
ဝေယွီ သည် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဤအတိုင်း ဆက်လက်နေထိုင်၍ မရတော့ဟု ယူဆကာ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် အလေးအနက် ဆွေးနွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဘေးခန်းတစ်ခုတွင် ဝေယွီ သည် စုတ်တံကိုချကာ ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ ဒေါသတကြီး လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးအောက်မှ အမည်းကွင်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော့်မျက်လုံးအောက်က ဒီအမည်းကွင်းတွေကို ကြည့်ပါဦး။ ဖေဖေ့သားရဲ့ သက်တမ်းက နည်းနည်းလေး လျှံကျလာတာနဲ့ မတူဘူးလား"
မှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးနေသည့် ဧကရာဇ်ဝေ သည် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရသည်၊ "ဘာသက်တမ်းတွေ လျှံကျတာလဲ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့!"
ဝေယွီ သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စားပွဲပေါ်သို့ ပုံလျက်သား မှောက်ချကာ ချွဲနွဲ့စပြုလာသည်၊ "ဖေဖေ၊ ကျွန်တော် လက်ရေးထပ်မလေ့ကျင့်ချင်တော့ဘူး~ ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေပြီ။ ကောင်းကောင်းလည်း မအိပ်ရဘူး၊ လက်တွေတောင် တုန်လာပြီ။ ဖေဖေ့သားကို သနားစိတ် မရှိဘူးလား"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဝေယွီ ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ပခုံးများကို တွဲလောင်းချလိုက်ကာ ခေါင်းကို ငုံ့၍ အတော်လေး ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ကိုးငယ်၊ ဖေဖေက တကယ်တော့ မင်းကို သနားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဖေဖေ့သား၊ ဖေဖေ့အချစ်ဆုံး သားငယ်လေးဆိုတာကို တွေးမိတိုင်း မင်းကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ပေးရမယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အာ... ဒါက ဖေဖေ့ရဲ့ တစ်ဖက်သတ် ဆန္ဒပါပဲ"
ဝေယွီ သည် ကြက်သေသေသွားသည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ငေးကြည့်နေမိပြီး ဒီအဘိုးကြီးက ဒီလိုမျိုး သနားစရာကောင်းအောင် သရုပ်ဆောင်တတ်တာ ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲဟု မေးလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သူ အခု ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမလဲ။ ဒါ ဖခင်နဲ့သား သရုပ်ဆောင်ပြိုင်ပွဲလား။ ဘယ်သူက အနိုင်ရမလဲ။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် မော့မကြည့်ဘဲ စစ်ဆေးရန်ကျန်သည့် မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ ဆက်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်သည်၊ "မင်းက တိုးတက်ချင်စိတ် မရှိတာ ဖေဖေ နားလည်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက် တိုးတက်လာရင် ပြဿနာတွေကလည်း များလာတတ်တာပဲ။ ဖေဖေ့ကို ကြည့်လေ၊ တစ်နေ့လုံး ဒီနန်းတော်သေးသေးလေးထဲမှာပဲ လည်ပတ်နေရတာ။ စားပွဲပေါ်မှာလည်း မှတ်တမ်းတွေက အမြဲတမ်း ပုံနေတာပဲ။ အာ... ဖေဖေလည်း ပင်ပန်းပါတယ်"
အဘိုးကြီး၏ စကားများမှာ သူတစ်ပါးကို အပြစ်တင်နေသကဲ့သို့ ကြားရသော်လည်း အမှန်တရားမှာ ငြင်းမရပေ။ ဝေယွီ သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ တောင်ပုံရာပုံ မှတ်တမ်းများကို ကြည့်ကာ သနားစိတ်အနည်းငယ် ဝင်လာမိသည်။
"ဖေဖေ၊ ဒီမှတ်တမ်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာဖို့ မတွေးဖူးဘူးလား"
ဧကရာဇ်ဝေ က မေးသည်၊ "ဘယ်သူ့ကို ရှာရမှာလဲ"
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်၊ "အခမ်းအနားဌာနကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးခိုင်းပြီး အမျိုးအစားအလိုက် ခွဲခိုင်းလို့ရတာပဲ။ ဥပမာ- တရားဝင်ကိစ္စများ၊ နှုတ်ခွန်းဆက်စာများ၊ ကျေးဇူးတင်စာများနဲ့ ဂုဏ်ပြုစာများဆိုပြီးတော့လေ။ တရားဝင်ကိစ္စတွေကလွဲရင် ကျန်တဲ့ အရေးမကြီးတဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို တခြားသူတွေကို စစ်ခိုင်းလို့ရတာပဲ"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ "မင်းကလည်း အလုပ်လွှဲပေးတာမှာ တော်သားပဲ"
ဝေယွီ သည် ခြောက်ကပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "မတော်ပါဘူး"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ပြုံးလျက် မှတ်တမ်းပုံများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဝေယွီ ကို ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီမှတ်တမ်းတွေကို အခမ်းအနားဌာနက မတင်ပြခင်မှာတင် အတည်ပြုပြီးသားပါ။ ဟိုးအရင်က ဘိုးဘေးတချို့က မှတ်တမ်းတွေကို ကိုယ်တိုင်မစစ်ဆေးချင်ကြလို့ အခွင့်အာဏာတချို့ကို အခမ်းအနားဌာနဆီ လွှဲပေးခဲ့ဖူးတယ်..."
ဝေယွီ ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ ဘာလို့ ဒီအကြောင်းအရာက ရင်းနှီးနေရတာလဲ။ ဘယ်သမိုင်းစာအုပ်ထဲကလဲ။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "ဒီလိုမျိုး နိုင်ငံတော်အာဏာကို သူများလက်ထဲ အပ်လိုက်တဲ့နည်းလမ်းက ကြာရှည်မခံဘူး။ အဲဒီတုန်းက အခမ်းအနားဌာနက အာဏာ အရမ်းကြီးသွားတယ်။ နန်းတွင်းအစေခံတချို့က ကိုယ်ကျိုးအတွက် အသုံးချခဲ့ကြလို့ ဒေသန္တရကိစ္စတွေ ပစ်ပယ်ခံရပြီး တိုင်းပြည်မှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ နောက်ပိုင်း ဘိုးဘေးတွေက ဒါကို သဘောပေါက်ပြီး အာဏာကို ပြန်သိမ်းခဲ့ကြတယ်"
ဝေယွီ သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ဒါဆို ဖေဖေက အမှားဟောင်းကို ထပ်မဖြစ်အောင် စိုးရိမ်နေတာပေါ့၊ အာဏာကို တခြားသူတွေဆီ မပေးဘဲ ကိုယ်တိုင်ပဲ ပင်ပန်းခံနေတော့မှာပေါ့?"
တောက်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီသားမိုက်ရဲ့ စကားတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေရတာလဲ။ သူက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊ "ငါက ဧကရာဇ်ပဲ။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက ငါ့ပိုင်နက်ပဲ။ ငါ ပင်ပန်းလို့ သေရရင်တောင် တခြားသူတွေကို အာဏာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"
နာရီဝက်အကြာတွင် ဧကရာဇ်ဝေ ၏ စားပွဲဘေး၌ စားပွဲငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဝေယွီ သည် ထိုစားပွဲနောက်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်လျက် လက်တစ်ဖက်က မုန့်ကိုကိုင်၊ လက်တစ်ဖက်က စုတ်တံကိုကိုင်ကာ မှတ်တမ်းများကို ရေးသားနေသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
အင်း... မဆိုးဘူး။ ကလေးရဲ့ လက်ရေးက သိပ်မလှပေမယ့် "ဖတ်ရှုပြီး" (已阅) ဆိုတဲ့ စာလုံးတွေကို သူ့လက်ရေးအတိုင်း ရေးနိုင်နေသည်။
မဆိုးဘူး၊ တကယ်မဆိုးဘူး။ ဒီနေ့တော့ သူ အချိန်အတော်များများကို ချွေတာနိုင်ပြီ။
ဝေယွီ ဖတ်နေသည့် မှတ်တမ်းများသည် အများအားဖြင့် နှုတ်ခွန်းဆက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းများသာ ဖြစ်ပြီး အရေးကြီးသည့် အကြောင်းအရာ မပါဝင်ပေ။ အနှစ်ချုပ်ရလျှင် "အရှင်မင်းကြီး ကျန်းမာရေး ကောင်းပါစေ" နှင့် "အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးတော်အတွက် ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်" ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် အဓိကအချက်က ရိုးရှင်းသော်လည်း စာသားရှည်ကြီးများနှင့် လှပစွာ ရေးသားထားသည်ကို ဖတ်ရသည့်အခါ ဝေယွီ သည် တာဝန်ရှိသူတို့၏ စာပေစွမ်းရည်ကို အလွန်အမင်း အံ့ဩမိသည်။
စစ်စစ်ပေါက်ပေါက် ချီးမွမ်းထားတာပဲ!
ဒါမျိုးတွေကို ဖတ်နေရတာ သူသာ ဧကရာဇ်ဖြစ်နေရင် နေ့တိုင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စာသားတွေ ဖတ်ရင်း မျက်စိကန်းသွားလောက်ပြီ။