မှူးမတ်များအားလုံးမှာ ကုန်သည်များအသင်းအဖွဲ့နှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သိရှိလိုစိတ် ပြင်းပြနေကြသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ အနေဖြင့်လည်း သတင်းကို ပထမဆုံးကြားရချိန်တွင် အလားတူပင် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အသင်းအဖွဲ့နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားရန် ဝေယွီ ကို ညွှန်ကြားပြီးဖြစ်သဖြင့် အစီရင်ခံစာကို စိတ်အေးလက်အေး စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ထို့ပြင် ယနေ့နန်းတွင်းအစည်းအဝေး၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ ထိုအသင်းအဖွဲ့အကြောင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဆားအဖြူသစ်များကို မည်သို့အသုံးပြုမည်ကို မှူးမတ်များနှင့် ဆွေးနွေးရန် ပို၍စိတ်ဝင်စားနေသည်။
မှူးမတ်များမှာ ပညာရှိမင်းသားအား မေးခွန်းများဖြင့် ဝိုင်းရံရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေကြသော်လည်း ဧကရာဇ် က ဖခင်တစ်ယောက်၏ သဘောကောင်းမှုကို ပြသသည့်အနေဖြင့် လက်ကိုမြှောက်ကာ တိတ်ဆိတ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
“ကုန်သည်များအသင်းအဖွဲ့ကိစ္စကို ပညာရှိမင်းသားက ငါ့ထံသို့ အစီရင်ခံပြီးဖြစ်တယ်။ ဒါကို နောက်တစ်ချိန်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ ဒါကလွဲရင် တင်ပြစရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသေးသလား”
ဧကရာဇ် စကားဆိုလိုက်သောအခါ မှူးမတ်များမှာ မိမိတို့၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ဘေးဖယ်ထားကာ သူ၏ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်လျောရမည်ကို သိရှိလိုက်ကြသည်။ ဧကရာဇ် က ဖေးကျိ ဘက်သို့ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် ဖေးကျိ မှာမူ ထိုအကြည့်ကြောင့် အလွန်အမင်း ဝေဝါးသွားရသည်။ ဤကိစ္စအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းမရှိသလို ဧကရာဇ် ဘာကို ဆွေးနွေးလိုသည်ကိုလည်း သူ မသိချေ။ ထို့ပြင် ထိုကဲ့သို့သောကိစ္စများမှာ ဝန်ကြီးချုပ်နှင့်သာ သက်ဆိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် အလောတကြီးဖြင့် အတိတ်ကဖြစ်ရပ်များကို ပြန်ပြောင်းတွေးတောကာ ဧကရာဇ် ၏ စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ဘာရှိနေသည်ကို ခန့်မှန်းရန် ကြိုးစားနေသည်။
မိမိ၏အစီအစဉ်အတိုင်း မဖြစ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေယွီ က တိတ်တဆိတ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဖခင် ဧကရာဇ်၊ ဒါနဲ့... ဆားအဖြူတွေကို ဘယ်တော့လောက် စတင်ဖြန့်ဖြူးဖို့ စီစဉ်ထားပါသလဲ”
ဧကရာဇ် က ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး ဝေယွီ ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ဆန္ဒကို အမှန်တကယ် နားလည်သည့်သူမှာ ဤ "သားမိုက်" ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ အမှန်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဆားအဖြူအကြောင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အမြန်ဆုံး ပြောဆိုချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆားအကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖေးကျိ ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဆားအဖြူမှာ လူတိုင်းကြားတွင် ရေပန်းစားနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အမျိုးမျိုးသော ရှုပ်ထွေးမှုများကြောင့် နန်းတော်အနေဖြင့် မဟာဝေနိုင်ငံ တစ်ဝန်းလုံးသို့ အပြည့်အဝ ဖြန့်ဖြူးပေးနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ဆားကို လိုချင်သည့် မှူးမတ်များမှာ ရင်းမြစ်များကို ရှာဖွေရန် ရုန်းကန်နေကြရသည်။ ယခု ပညာရှိမင်းသားက ထိုကိစ္စကို တင်ပြလိုက်ပြီဖြစ်သဖြင့် တရားဝင်စည်းမျဉ်းများတွင် ပါဝင်လာတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။
ဖေးကျိ က ထရပ်လိုက်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး၊ ဆားအဖြူအသစ်နှင့် ပတ်သက်၍ နဝမမင်းသား က ကျောက်ကျိုးတွင် စတင်အကောင်အထည်ဖော်နေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် မဟာဝေနိုင်ငံ တစ်ဝန်းလုံးတွင် အမြန်ဆုံး ရောင်းချပေးနိုင်မည်ဟု ကျွန်တော်မျိုး ယုံကြည်ပါတယ်” ဟု လျှောက်တင်သည်။
ဧကရာဇ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဝန်ကြီးဖေးရဲ့ စကားက မှန်ပါတယ်။ ထုတ်လုပ်မှုစတင်တာ သုံးလရှိပြီပဲ။ ဝန်ကြီးချီ၊ ဆားဌာနမှာ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား”
ချီတီရှိုးက “အရှင်မင်းကြီး၊ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီး အမိန့်ပေးလိုက်တာနဲ့ ဆားအဖြူအသစ်တွေကို ဆားဌာနခွဲအားလုံးဆီ ဖြန့်ဖြူးပေးနိုင်ပါပြီ” ဟု ပြန်လည်လျှောက်တင်သည်။
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ဆားအဖြူအသစ်တွေကို စတင်ဖြန့်ဖြူးဖို့ စီစဉ်လိုက်တော့”
***
နန်းတွင်းအစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဝေယွီ သည် မိမိတာဝန်ကျရာနေရာသို့ သွားရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုင်ဟဲတံခါးမှ ထွက်လာသည်နှင့် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော သက်ကြီးဝါကြီး အရာရှိအချို့နှင့် တိုးမိသွားသည်။
“နဝမမင်းသား ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
ဖေးကျိ နှင့် ချီတီရှိုးမှလွဲ၍ ဝေယွီ သည် ကျန်အရာရှိနှစ်ဦးကို ရင်းနှီးမှုမရှိပေ။ သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျားတို့။ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေကြတာလား”
လူအုပ်ကြားထဲတွင် လှုပ်ရှားရသည်ကို ပျင်းရိသော ဝေယွီ သည် အစည်းအဝေးပြီးနောက် လူအများစု ထွက်ခွာသွားသည်အထိ တမင်တကာ နှောင့်နှေးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ချီတီရှိုးက ပြုံးလျက် “မင်းသားကို စောင့်နေတာပေါ့။ ကုန်သည်များအသင်းအဖွဲ့ကိစ္စက ကျွန်တော့်ကို အံ့အားသင့်စေတယ်။ မင်းသားနဲ့ အသေးစိတ် မဆွေးနွေးရရင် ဒီညတော့ အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဝေယွီ မှာ ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျန်သုံးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့အားလုံးလည်း ကုန်သည်များအသင်းအဖွဲ့အကြောင်း မေးမလို့လား”
ဖေးကျိ က တည်ငြိမ်စွာ “ကျွန်တော်ကတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ ဟုတ်ပါတယ်!” ဟု ကျန်သူများက တစ်ပြိုင်နက် ပြောလိုက်ကြသည်။
*တောက်*
ဝေယွီ ခေတ္တမျှ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ *နေပါဦး၊ ဒီအဘိုးကြီးတွေက ဒီလောက်တောင် ကြံ့ခိုင်နေကြတာလား။ မနက်စောစောကြီး ထလာကြတာ၊ မပင်ပန်းကြဘူးလား၊ ဗိုက်မဆာကြဘူးလား။ အိမ်ပြန်ပြီး အနားမယူချင်ကြဘူးလား။*
ရုတ်တရက် ဝေယွီ က ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “အာ... ခေါင်းက... အို၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ခေါင်းကိုက်ပြီး ခေါင်းတစ်ခြမ်းကိုက်ရောဂါ ဖြစ်လာပြီ!”
အရာရှိလေးဦးမှာ ကြောင်အသွားကြသည်။
ချီတီရှိုးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “မင်းသား အဆင်ပြေရဲ့လား။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း နန်းတွင်းသမားတော်ကို ခေါ်လိုက်မယ်...” ဟု ဆိုသည်။
“မလိုပါဘူး!” ဝေယွီ က ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း နာကျင်နေသည့်ဟန်ဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ ခင်ဗျားတို့။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ရံဖန်ရံခါဖြစ်တတ်တဲ့ နာတာရှည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဝေဒနာလောက်ပါပဲ။ နည်းနည်းနားလိုက်ရင် ပျောက်သွားမှာပါ”
*ရံဖန်ရံခါဖြစ်တတ်တဲ့ နာတာရှည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဝေဒနာ?* လူလေးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ထိုထူးဆန်းသောရောဂါကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြသည်။
“မင်းသား၊ ဆရာဝန်နဲ့ ကုသဖို့ကို လျစ်လျူမရှုသင့်ပါဘူး” ဟု အရာရှိတစ်ဦးက အတင်းတိုက်တွန်းသည်။
“နေမကောင်းဖြစ်နေတာဆိုတော့ အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ” ဟု နောက်တစ်ဦးက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
ဝေယွီ က စိတ်မကောင်းဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကုန်သည်များအသင်းအဖွဲ့ကိစ္စက...”
“အသင်းအဖွဲ့ကိစ္စက နောက်မှလုပ်လို့ရပါတယ်! မင်းသားရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးဆုံးပါပဲ!”
“အာ... တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ခင်ဗျားတို့က နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေကို ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်ပေးနေတာ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ခန္ဓာကိုယ်က မလိုက်လျောနိုင်ဖြစ်နေတယ်။ နားလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“မင်းသားကလည်း ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။”
ခေါင်းကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း အဘိုးကြီးနှစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် ဝေယွီ ထွက်ခွာသွားရာ သူ၏ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ပိန်ချုံးအားနည်းနေသည့်ဟန် ရှိသည်။
အနီးအနားတွင် စောင့်နေသော လီချန်ကုန်းကုန်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အမြန်ပြေးလာသည်။ “အို... နဝမမင်းသား! ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်နေရာ နာနေတာလဲ။ ခဏလေးကမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ မဟုတ်လား!”
ဝေယွီ မှာ သေလုမျောပါး လူနာအဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေရင်း စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ *လီချန် က ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ!*
အရာရှိများက မင်းသား ရုတ်တရက် "ခေါင်းကိုက်" သွားသည့်အကြောင်းကို ထိုကုန်းကုန်းအား အမြန်ပြောပြလိုက်သည်။ လီချန် မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ နဝမမင်းသား ခေါင်းကိုက်သည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ သူ မင်းသား၏ မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ ဝေယွီ က သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ မျက်စိတစ်ချက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။
လီချန် ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နဝမမင်းသား သည် ဧကရာဇ် နန်းတွင်းအစည်းအဝေးကို ရှောင်ရန် နေမကောင်းဟန်ဆောင်သည့်အတိုင်းပင် သရုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သရုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လီချန် စိတ်သက်သာရာရသွားကာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကို ပြန်လည်ထိန်းထားလိုက်သည်။
“အို... ဒါဆို မဖြစ်သေးဘူး။ မင်းသားကို အဆောင်ဆီ ပို့ပြီး သမားတော်ကို ခေါ်မှဖြစ်မယ်။ အရာရှိကြီးတို့၊ တခြား ပြောစရာရှိသေးလား”
မင်းသား၏ အခြေအနေကြောင့် အရာရှိများမှာ ပြန်ဆုတ်ခွာသွားရတော့သည်။ လီချန် က ဝေယွီ ကို တွဲခေါ်သွားသည်ကို သူတို့ ကြည့်နေလိုက်ကြသည်။
ထောင့်ချိုးတစ်ခုကို ကွေ့ပြီး လူသူကင်းမဲ့သွားသောအခါ ဝေယွီ သည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ကြည်လင်တောက်ပလာသည်။ “အခုလို ပူးပေါင်းပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ လီချန်ကုန်းကုန်း”
“မင်းသားကလည်း ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။” လီချန် က ပြုံး၍ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် မင်းသား ဘာကြောင့် ဟန်ဆောင်နေသည်ကို မမေးမြန်းဘဲ သူ စောင့်နေရသည့် အကြောင်းရင်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။ “နဝမမင်းသား၊ ဧကရာဇ် က မင်းသားကို စိတ်အေးချမ်းသာခန်းမဆီ လာရောက်သတင်းပို့ဖို့ ညွှန်ကြားထားပါတယ်”
ဝေယွီ မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အရာရှိများကို ရှောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးကြီးကုန်းကုန်းလက်ထဲသို့ ရောက်သွားရသည်။
သူသည် စိတ်မသက်မသာဖြင့် စိတ်အေးချမ်းသာခန်းမသို့ ရောက်လာသည်။ အရိုအသေပေးပြီးနောက် ဘာကြောင့် ခေါ်ရသလဲဟု မေးခွင့်မရမီမှာပင် ဧကရာဇ် က စာအုပ်စင်ပေါ်မှ သေတ္တာတစ်လုံးကို ယူရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
ထိုသေတ္တာမှာ ဧကရာဇ် ပိုင်ဆိုင်သည့် အရာအားလုံးကဲ့သို့ပင် ခမ်းနားလှပသော်လည်း အတွင်းထဲတွင် ရှိနေသည့်အရာက ဝေယွီ ကို ဒေါသထွက်စေသလို စိတ်ထိခိုက်စေသည်။
“ဖခင်! သားရေးထားတဲ့ စာကို ဘာလို့ ဒီထဲမှာ ထည့်ထားတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒါကိုလည်း Vermilion စုတ်တံနဲ့ အနီရောင်မှင်တွေသုံးပြီး ပြင်ပေးထားသေးတယ်!”
*ဒါကများ အိမ်စာလား!*