ထိုမိန်းကလေးငယ်နှင့် ခေတ္တစကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ကလေးငယ်များ၏ ပညာသင်ကြားမှု တိုးတက်နှုန်းကို နောက်ဆုံးတွင် အကဲဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
သူတို့သည် စာလုံးများကို မှတ်မိရာတွင် အခက်အခဲမရှိသော်လည်း စာရေးသားရာ၌မူ အားနည်းချက်များစွာ ရှိနေသည်။ စာရေးကိရိယာများဖြစ်သည့် ဘောပင်၊ မှင်နှင့် စက္ကူတို့ ရှားပါးလှသဖြင့် ကလေးငယ်တို့မှာ စာရေးလေ့ကျင့်ရန် အခွင့်အရေး အလွန်နည်းပါးသည်။ အချိန်အများစုတွင် သူတို့သည် မြေကြီးပေါ်၌ သစ်ကိုင်းငယ်များဖြင့်သာ စာရေးသားကျင့်သားရနေကြရသည်။
မိန်းကလေးငယ်အား သူမ၏ အစားအသောက်စားရန် ထားခဲ့ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် စားဖိုဆောင်ထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် အစားအသောက်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး ဝန်ထမ်းများကို မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးမြန်းကာ တာဝန်ခံပုဂ္ဂိုလ်နှင့်လည်း စကားပြောဆိုရန် အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ စစ်ဆေးမှုမှာ လုံလောက်ပြီဟု ကျေနပ်မိသည့်အခါ သူသည် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
သူထွက်သွားပြီးသည်နှင့် စားဖိုဆောင်အတွင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
“အဲ့ဒါကတော့ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကြီး (Wise King) ပဲ။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူက မြို့နေလူတန်းစားတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။ တကယ်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ဆင်းသက်လာတဲ့ ဘုရားလောင်းအရှင်ပါပဲ!”
“ဦးလေးအာကင်း (Ergeng)၊ မင်းသားကြီးက အရမ်းသဘောကောင်းတာပဲ။ တခြားအဆင့်မြင့်အရာရှိတွေနဲ့ ဘာမှမတူဘူး!”
“ယာယာ၊ မင်းသားကြီးက မင်းကို ဘာတွေပြောသွားလဲ? မြန်မြန်ပြောပြစမ်းပါ!”
နားပါးသည့် ဖန်းရှန်း သည် သူ၏နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ချီးမွမ်းသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သာမန်ပြည်သူများက မင်းသားအား နတ်ဒေဝါနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် မိမိသခင်၏ ကျောပြင်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာပြင်မှာမူ အမူအရာမဲ့လျက်ပင် ရှိနေသည်။ လောကကြီးသည် အမြင်တိုလွန်းလှပြီး အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်ကြချေ။
ရွာရှိအရာအားလုံးမှာ ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နေပြီး ဟဲ့ယုံ ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော စီမံခန့်ခွဲမှုကြောင့် ဝေယွီ မှာ အလွန်စိတ်အေးမိသည်။ မထွက်ခွာမီ သူသည် ဟဲ့ယုံ အား ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ရန် အကြံဉာဏ်အချို့ ပေးခဲ့ပြီး သူနှင့် အခြားစီမံခန့်ခွဲသူများ၏ လစာကိုလည်း တိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။ ဝေယွီ သည် စေးနဲသူဟု နာမည်ကြီးသော်လည်း ဝန်ထမ်းများအတွက် ပေးကမ်းရမည့်အချိန်တွင်မူ ဘယ်သောအခါမှ ချွေတာလေ့မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရရှိရန်အတွက် ပေးဆပ်ရမည်ကို သူသိသောကြောင့်တည်း။
မိမိအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝေယွီ သည် သူ၏ သင်္ချာနှင့် တရုတ်စာ ဆရာများကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ စာပေဆရာမှာ သင်ခန်းစာပို့ချနေဆဲဖြစ်ပြီး သင်္ချာဆရာဖြစ်သူ ကျန်းချင်းရှင်း (Zhang Qingsheng) မှာမူ သင်္ချာစာအုပ်များဖြင့် ဝန်းရံကာ တွက်ချက်မှုများ ရေးခြစ်နေသည်။
ကျန်းချင်းရှင်းသည် အယူအဆသစ်များကို စူးစမ်းလေ့လာရသည်ကို နှစ်သက်သည့် ထက်မြက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် သူ့အား မူလတန်းမှ အထက်တန်းအဆင့်အထိ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများကို ပံ့ပိုးပေးထားခဲ့သည်။ သာမန်ခေတ်သစ်ကျောင်းသားတစ်ဦးအတွက် ၁၅ နှစ်ကြာအောင် လေ့လာရမည့် ပစ္စည်းများကို ကျန်းချင်းရှင်းက ခြောက်လအတွင်း အကုန်အစင် စုပ်ယူလေ့လာပြီးဖြစ်သည်။ စား၊ သောက်၊ အိပ်၊ သင်ကြားခြင်းမှလွဲ၍ သူသည် အချိန်တိုင်းလိုလို စာအုပ်များကြားတွင်သာ နစ်မြုပ်နေတတ်သည်။
ဝေယွီ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည့် မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့ရသည်။
“အရှင်မင်းသား! နောက်ဆုံးတော့လည်း ကြွလာပြီပေါ့!”
ဝေယွီ သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ထိုအကြည့်မှာ သိပ်ပြီး နှစ်သက်စရာမကောင်းပေ။ သူ၏ ဆရာဟောင်း ဖူရှင်း (Fusheng) ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝေယွီ ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ မှန်ကန်နေသည်။ သူ တွေဝေသွားသည်နှင့် ကျန်းချင်းရှင်းသည် မတ်တပ်ထရပ်ကာ လျှောက်လာပြီး သူ၏လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ စားပွဲဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။
“မြန်မြန်လုပ်ပါ အရှင်မင်းသား! အရှင်မရှိတာ ခြောက်လကျော်ပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ အရှင်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ မေးခွန်းတွေ အများကြီးရှိတယ်!”
*သေစမ်း၊* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ *သင်္ချာမေးခွန်းတွေနဲ့ အလိုက်ကပ်ခံရတဲ့ ဒုက္ခကို ငါလုံးဝမေ့သွားတာပဲ!*
သင်္ချာဆိုသည်မှာ နတ်ဆိုးငယ်တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် ဝါသနာပါသူမဟုတ်ပါက သင်္ချာနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ ခေါင်းကိုက်စရာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
“နေပါဦး၊ နေပါဦး ဆရာ! ဒီလောက်တောင် အရေးတကြီး မဖြစ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ အရင်ပြောစရာရှိသေးတယ်။ ကျန်တာတွေမပြောခင် အလုပ်ကိစ္စ အရင်ဆွေးနွေးလို့ရမလား?” ဝေယွီ သည် စားပွဲစွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိုင်ရန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
အနည်းငယ် အပြန်အလှန် ဆွဲငင်ပြီးနောက် ကျန်းချင်းရှင်းက စိတ်မကောင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ အရှင်မင်းသား။ ဒါဆို မြန်မြန်ပြောပါ။ ကျွန်တော့်မှာ အရှင်နဲ့ ဆွေးနွေးရမယ့် ဖော်မြူလာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်!”
*နတ်ဆိုးငယ်က ငါ့ကို ဒုက္ခပေးနေသလို နတ်ဆိုးအိုကြီးကလည်း ဘာမှမထူးပါလား၊* ဟု ဝေယွီ သည် အတွင်းစိတ်ထဲမှ ညည်းညူလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းချင်းရှင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် တွန့်သွားသော အင်္ကျီလက်ကို ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “ကျွန်တော့်မှာ မြို့တော်အပြင်ဘက်မှာ ကျောင်းတစ်ကျောင်းရှိတဲ့ ရွာတစ်ရွာရှိတယ်။ အဲဒီမှာ ပညာသင်ချင်တဲ့ ကျောင်းသားအုပ်စုတစ်စုရှိပြီး သူတို့ကို သင်္ချာပညာ သင်ပေးဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်ချင်တယ်။ ဆရာသွားပေးနိုင်မလား?”
*စာသင်ပေးရဦးမှာလား?* သူ၏ သုတေသနအချိန်များကို အလဟဿဖြစ်စေမည့် အဆိုပြုချက်ကြောင့် ကျန်းချင်းရှင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ သို့သော် သူ စကားမပြောမီ ဝေယွီ က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်၊ “ဆရာ စာအုပ်တွေ အကုန်ဖတ်ပြီးပြီလို့ ထင်နေတာလား? အဲဒါတွေက မူလတန်းနဲ့ အလယ်တန်းအဆင့် သင်္ချာတွေပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒါတွေက အစပျိုးရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အဆင့်မြင့် သင်္ချာစာအုပ်တွေလည်း ရှိသေးတယ်လေ။”
ကျန်းချင်းရှင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ၏ လျစ်လျူရှုထားသည့် အမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကော်လာကို ပြန်ပြင်ကာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနှင့် တည်ကြည်သောမျက်နှာထားကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ “ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်တော့်မှာ သင်ကြားရေးအတွေ့အကြုံ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဘိုင်မာ (Baima) အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းအုပ်ဟောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီကျောင်းသားတွေကို သင်္ချာပညာရပ်မှာ အလင်းပြပေးခွင့်ရတာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ! ကျွန်တော် ရွာကို သွားဖို့ သဘောတူပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငြင်းပယ်မနေပါနဲ့။”
ဝေယွီ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “ဆရာက တကယ့်ကို စံပြပညာရှင်ပါပဲ! ဆရာက ဒီလောက်တောင် စေတနာရှိနေမှတော့ ကျွန်တော် မတားတော့ပါဘူး။ နောက်နှစ်လနေရင် အဆင့်မြင့်စာအုပ်တွေကို ပို့ပေးပါ့မယ်။”
“နှစ်လလား? ကြာလိုက်တာ!” ကျန်းချင်းရှင်းက အော်ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “အဆင့်မြင့်သင်္ချာဆိုတာ ကျယ်ပြန့်လွန်းပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ အကိုင်းအခက်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ နှစ်လဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စနစ်တကျ စုစည်းပြီး ရေးသားဖို့တောင် မနည်းရုန်းကန်ရမယ့် အချိန်ပဲ။”
အချိန်ပိုလုပ်ရမည့်အကြောင်း တွေးမိရုံဖြင့် ဝေယွီ စိတ်တိုလာသည်။ ကျန်းချင်းရှင်း စဉ်းစားခန်းဝင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေယွီ သည် စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်ပုံများကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ခေါင်းကိုက်ရမည့် ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် တံခါးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“သင်္ချာသင်တာဆိုတာ တစ်ညတည်းနဲ့ ဖြစ်လာတာမဟုတ်ဘူး။ အနက်ရှိုင်းဆုံး လေ့လာချင်ရင် အခြေခံကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ရမယ်။ ဟော... စားပွဲအောက်မှာ စာရွက်တစ်ရွက် ပြုတ်ကျနေတာလား?”
ကျန်းချင်းရှင်းသည် ချက်ချင်းပင် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘယ်မှာလဲ? အော်... တကယ်ပဲ ရှိနေတာပဲ။”
ဆရာဖြစ်သူ ငုံ့ကြည့်နေသည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဝေယွီ သည် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ခြေဖျားထောက်၍ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ နောက်ပြောင်နေတာမဟုတ်ဘဲ အဲဒီစာရွက်ပုံတွေထဲသာ ပိတ်မိသွားရင် သူ့ဦးနှောက် ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။
သူသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး အိမ်ဝင်းအပြင်ရောက်မှ ကျန်းချင်းရှင်း၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည် - “အရှင်မင်းသား၊ မသွားပါနဲ့! ကျွန်တော့်မှာ မေးစရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်!”
ဝေယွီ သည် မကြားယောင် ဆောင်လိုက်သည်။ သူက လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ ရောင်းပြီးနောက်ပိုင်း ဝန်ဆောင်မှုမျိုးကို သူ မပေးနိုင်ပါ။ ပြဿနာဆိုသည်မှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်သည်။
ကျန်းချင်းရှင်းနှင့် ကိစ္စပြီးနောက် ဝေယွီ သည် လျိုဟွိုင်ယွမ် (Liu Huaiyuan) ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ အခန်းအပြင်ဘက်မှ ကလေးနှစ်ယောက်၏ စာရွတ်ဆိုသံ ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏတာ ရပ်နားကာ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားပြီးနောက် လျိုဟွိုင်ယွမ်က သူ့ကို မြင်သွားသည်။
“အရှင်မင်းသား၊ ဘာကိစ္စများ ရှိပါသလဲ?”
လျိုဟွိုင်ယွမ်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး စင်္ကြံလမ်းတွင် စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။ လျိုဟွိုင်ယွမ်မှာ ကျန်းချင်းရှင်းကဲ့သို့ ချော့မော့နေစရာ မလိုသဖြင့် ဝေယွီ သည် ရွာတွင် စာသင်ပေးရန် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။
လျိုဟွိုင်ယွမ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့်ဟန် ပေါ်လာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?” ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုယွမ်ဟွာ (Yuanhua) တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိလို့လား?”
လျိုဟွိုင်ယွမ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းသားက ကျွန်တော့်အပေါ် အလွန်သဘောကောင်းပါတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း ဒီမှာ ပျော်ရွှင်နေပါတယ်။ အရှင်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ချင်ပေမယ့်... ကျွန်တော်က လာမယ့်နှစ် နွေဦးစာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေဖို့ စိတ်ကူးထားလို့ပါ။”
ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ လျိုဟွိုင်ယွမ်မှာ စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်သူ ဖြစ်နေသေးသည်ကို သတိရသွားသည်။ နွေဦးစာမေးပွဲဆိုသည်မှာ မြို့တော်တွင် ကျင်းပသည့် ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲဖြစ်သည်။ ဂျူရန် (juren) အဆင့်ရှိသူများသာ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခွင့်ရှိပြီး အောင်မြင်ပါက ဂျင်ရှီး (jinshi) အဆင့် ရရှိကာ အစိုးရအရာရှိ ဖြစ်လာနိုင်မည့် တံခါးပေါက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။