ဝေယွီ သည် အကယ်ဒမီနှင့်ပတ်သက်၍ ဖူရှန်းတို့အဖွဲ့နှင့် ဆွေးနွေးရန်အတွက် အိမ်တော်သို့ အထူးတလည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် သူသည် ပညာရှင်များတည်းခိုနေသည့် ဝင်းအတွင်းသို့ တန်းမတ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အလတ်စားအရွယ်ရှိသည့် ထိုဝင်းထဲတွင် လူတစ်ဒါဇင်ခန့်ဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။ အချို့မှာ ဓာတုဗေဒစာအုပ်များကို ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကုန်းကိုင်းဖတ်ရှုနေကြပြီး စာမျက်နှာများကို လှန်လှောနေကြသည်။ အချို့မှာမူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ချကာ နားမလည်နိုင်သည့် သဘောတရားများကို တွေးတောရင်း ခေါင်းကုတ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သိပ္ပံပညာရှင်များဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ ပုံစံပျက်နေသည့် အသွင်အပြင်ကိုဖြစ်စေ၊ ငှက်သိုက်ကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေသည့် ဆံပင်များကိုဖြစ်စေ ဂရုစိုက်နေသူ တစ်ဦးမျှမရှိပေ။
ဝေယွီ ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင် တပည့်ကြီးနှင့် တပည့်ငယ်ဖြစ်ကြသည့် ယွမ်ချိုဇီနှင့် ဆွမ်လင်ဇီတို့နှစ်ဦးမှာ ဆံပင်များရှုပ်ပွလျက် သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်ချကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွေးနွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝေယွီ သည် သူတို့နောက်သို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယွမ်ချိုဇီသည် မည်သည့်နေရာမှမှန်းမသိသည့် သံတုံးတစ်တုံးကို ကိုင်ထားပြီး ထိုသံတုံးကို မည်သို့သန့်စင်ရမည်ကို နှစ်ဦးသား ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ အငြင်းပွားနေကြသည်။
ဝေယွီ - "..."
*နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။*
ထိုကိစ္စရပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသည့် သူသည် ဝင်မပါခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်ပြန်လှည့်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နားပါးသည့် ဆွမ်လင်ဇီက သူ့ကို သတိပြုမိသွားသည်။
"အာ... အရှင်မင်းသား! ရောက်လာပါပြီလား!"
ထိုသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်ခေါ်လိုက်သဖြင့် ဝင်းထဲရှိ တွေးတောနေသူအားလုံး နိုးကြားသွားကြသည်။ ဝေယွီ သည် အိမ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာသည့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဆွမ်လင်ဇီ၏ အလောတကြီး အရိုအသေပေးမှုကို ခေါင်းညိတ်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဖူရှန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် လိမ္မော်ခွံကဲ့သို့ မျက်နှာရှိသည့် ထိုအဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန်ပင် တောက်ပသွားသည်။ သူသည် အဝေးမှပြန်လာသည့် မိသားစုဝင်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေသည်။
"အရှင်မင်းသား!" ဖူရှန်းသည် သူ၏ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာရင်း အော်ခေါ်လိုက်သည်။
"အာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ? တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား?" ဝေယွီ သည် အံ့အားသင့်လျက် မေးလိုက်သည်။ အဘိုးအို၏ ရုတ်တရက်ပြသလာသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သိုးရေခြုံထားသည့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့် တူနေပြီး "ဘုရားကျောင်းသို့ လာသည့်ဧည့်သည်သည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ မလာတတ်" ဟူသည့် စကားပုံအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
ဖူရှန်းသည် ဝေယွီ ၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှုပ်ပွနေသည့် ဆံပင်ဖြူများအောက်မှ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ "အရှင်မင်းသား၊ ဒီအစေခံက ဓာတုဗေဒစာအုပ်တွေကို လေ့လာနေတာ တစ်လကျော်ပါပြီ။ စမ်းသပ်စရာတွေလည်း အများကြီးရှိနေပါသေးတယ်။ အရှင်မင်းသားက ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်တော့များ ထပ်ဖြည့်ပေးမလဲ?"
ဝေယွီ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသည်။ ပစ္စည်းတောင်းဆိုခြင်းမျှသာဖြစ်၍ အသေးအဖွဲကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ မကြာခင်မှာ ပစ္စည်းတွေကို စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ ဘာလိုအပ်တာရှိရှိ အိမ်တော်ထိန်း ဟဲကိုပဲ ပြောလိုက်ပါ။ သူကပဲ စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်။"
အကူအညီရတော့မည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဖူရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူး။"
ဖူရှန်းသည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် ဝေယွီ သည် သူ့ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထားလိုက်သည်။ "နေပါဦး၊ အလျင်မလိုပါနဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာ ကျန်ပါသေးတယ်။"
ဖူရှန်းသည် အသက်ကြီးသော်လည်း အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားလွန်းသူမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဓာတုဗေဒအပေါ် စွဲလမ်းခြင်းမှလွဲ၍ သူသည် ရိုးရှင်းသည့် ဆန္ဒများသာ ရှိသူဖြစ်သည်။ ဝေယွီ အပေါ် သူ၏သဘောထားမှာ အခြားတပည့်များကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့လေးစားခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ မိသားစုဝင်ငယ်တစ်ဦးကို ဆက်ဆံသကဲ့သို့ နွေးထွေးကြင်နာစွာ ဆက်ဆံသည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူ ဝေယွီ ကို ရှာတိုင်းလိုလိုမှာ ပစ္စည်းများ ထပ်တောင်းရန်အတွက်သာဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဝေယွီ သည် မောက်မာသည့် အပြုအမူမျိုး လုပ်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။
သူသည် ဖူရှန်းကို ဘေးသို့ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ဆရာကြီးဖူ၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံးဟာ နန်းတော်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေဆိုတာ ကျွန်တော် ပြောခဲ့ပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော် နန်းတော်ကနေ အခုပဲ ပြန်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်အဖေတော် ဧကရာဇ် နဲ့လည်း ဆွေးနွေးပြီးပါပြီ။ ဧကရာဇ် က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို အလွန်တန်ဖိုးထားပြီး အကယ်ဒမီတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။"
ဝေယွီ သည် နန်းတော်၏ အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ အကယ်ဒမီ၏ ရည်ရွယ်ချက်၊ ကျောင်းဝင်ခွင့်လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် သုတေသီများ ရရှိမည့် အကျိုးခံစားခွင့်များကို အသေးစိတ် ပြောပြလေသည်။
ဖူရှန်းသည် သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီအကဲဖြတ်တဲ့နည်းလမ်းက မဆိုးဘူး။ နန်းတွင်းစာမေးပွဲနဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ အရည်အချင်းပိုင်းမှာ ပိုပြီး ပျော့ပြောင်းမှုရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ စာမေးပွဲ မေးခွန်းတွေကိုရော ဘယ်သူက ထုတ်မှာလဲ အရှင်မင်းသား?"
ဝေယွီ သည် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အခုလောလောဆယ်မှာ အကယ်ဒမီက ဓာတုဗေဒကိုပဲ အဓိကထားတာဆိုတော့ ဓာတုဗေဒမှာ အရည်အချင်းရှိသူတွေကိုပဲ လက်ခံမှာပါ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဓာတုဗေဒကို လေ့လာနေသူတွေထဲမှာ ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့တပည့်တွေကလွဲရင် ဒီနယ်ပယ်မှာ ခင်ဗျားကပဲ ဆရာကြီးပါ။ ခင်ဗျားကလွဲရင် တခြားဘယ်သူက မေးခွန်းထုတ်ရမှာလဲ?"
ဖူရှန်းသည် သူ့ကို နောက်ပြောင်သည့်အရိပ်အယောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသား၊ ဒါကတော့ မရိုးသားဘူးနော်!"
ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးရှိသည့် စာအုပ်များစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အရှင်မင်းသားသည် မေးခွန်းထုတ်ရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ဟု သူ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။
အရှင်မင်းသားသည် အပြစ်ကင်းဟန်ဆောင်ကာ မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်သည်။ "ဆရာကြီးဖူ၊ 'စွမ်းဆောင်နိုင်သူက တာဝန်ပိုယူရတယ်' ဆိုတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒီနေရာမှာ ခင်ဗျားကပဲ ဆရာကြီးပါ။ ခင်ဗျားတောင် ငြင်းမယ်ဆိုရင် နန်းတော်က ဘယ်သူ့ကို အားကိုးရမှာလဲ? ဓာတုဗေဒရဲ့ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြတွေအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဒါကို အားပေးမြှင့်တင်ရမှာပဲ!"
ဖူရှန်း - "..."
*ကျွန်တော့်ကို ချီးကျူးစရာ မလိုပါဘူး။*
ဝေယွီ ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသည့် အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ ဖူရှန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ရသလို ဂုဏ်ယူမိသည့်အလား သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ရှီလီဇီနဲ့ တခြားသူတွေထက် ဓာတုဗေဒကို ပိုသိထားတဲ့အတွက် ဒီတာဝန်ကို ကျွန်တော် ယူလိုက်ပါ့မယ်။"
ဝေယွီ သည် အဘိုးအို၏လက်ကို ချက်ချင်းပင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! စွမ်းဆောင်နိုင်သူက တာဝန်ပိုယူရတာပေါ့။ ဒီနေ့ကစပြီး ခင်ဗျားဟာ အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ဓာတုဗေဒဌာနရဲ့ ဒါရိုက်တာ ဖြစ်ပြီ!"
"ဟမ်??" ဖူရှန်းမှာ ကြက်သေသေသွားသည်။ သူသည် အလျင်အမြန် လက်ဝါးကာလိုက်သည်။ "လွှတ်စမ်း! ကျွန်တော် ဒါကို သဘောမတူဘူး! မေးခွန်းထုတ်တာက တစ်ပိုင်း၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးလုပ်ရမှာလား? လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ အလုပ်ကိစ္စတွေက အရမ်းများတယ်။ ကျွန်တော့်တပည့်ကြီးကိုပဲ သွားရှာလိုက်ပါ!"
ဝေယွီ သည် နားလည်မှုရှိသည့်အပြင် ပြတ်သားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြသသည့်အမူအရာဖြင့် သူ၏လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "စွမ်းဆောင်နိုင်သူက တာဝန်ပိုယူရတာပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ယုံကြည်တယ်။ ဒါက ဂုဏ်ထူးဆောင်ရာထူးတစ်ခုသက်သက်ပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အခုဆိုရင် အားလုံးပြီးသွားပြီ၊ ဘယ်သူမှ ငြင်းလို့မရတော့ဘူး။ သွားကြစို့!"
ဝေယွီ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖူရှန်းသည် စိတ်တိုတိုဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သဘောမတူခဲ့ဘူးလေ! ဒီကလေးစုတ်... အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို ဒေါသထွက်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတယ်!"
***
ဝေယွီ သည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားပြီး သူ့နောက်ပါသူကို ထမင်းစားဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ထမင်းစားဆောင်မှာ အိမ်တော်ရှိသူအားလုံး စားသောက်နိုင်သည့် နေရာဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ကျောင်းတွင် ပညာသင်ကြားနေသည့် ကလေးများမှာ အခမဲ့စားရပြီး အခြားသူများမှာမူ ဟင်းလျာများ၏ ဈေးနှုန်းအလိုက် ပေးချေရခြင်းဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ထမင်းစားဆောင်ကို အပြင်ဘက်မှသာ ကြည့်ဖူးသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် လူအာရုံစိုက်မှုကို မရယူလိုသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ လူသိများလွန်းနေသည်။ သူ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းက သူ့ကို မှတ်မိသွားကြသည်။
"အရှင်မင်းသား!" ဟု အရပ်ရှည်ကြီးနှင့် လူတစ်ယောက်က အော်လိုက်သဖြင့် သူ၏အသံမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ဝေယွီ သည် ထိုလူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူမှာ ဗလာဇလုံကို ကိုင်ထားရင်း ပျော်ရွှင်သည့်အမူအရာဖြင့် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပင် အနီးအနားရှိသူများက "အရှင်မင်းသား" ဟု တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
လူများစွာ ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝေယွီ က သူတို့ကို ထရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း လာကြည့်တာပါ။ အားလုံး ထကြပါ။ စားစရာရှိတာ စားကြပါ။ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး။"
ဝေယွီ သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ကလေးမလေးကို ထူပေးလိုက်သည်။
"ကျ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းသား" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏အသံမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်နူးညံ့သည်။ ဝေယွီ သည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ရည်ဝဲနေပြီး ပျော်ရွှင်နေသည့် မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ သူမ၏ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ရပါတယ်။"
ဝေယွီ သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ကလေးမလေး၏ ဇလုံထဲတွင် ထမင်းများ ကျန်နေသေးသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ? ထမင်းက စားလို့ကောင်းရဲ့လား?"
"အင်း!" ကလေးမလေးသည် ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်လိုက်သည်။ "အရမ်းကောင်းတာပဲ! အရှင်မင်းသားရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကျွန်မတို့ ဗိုက်ဝအောင် စားရပါတယ်။"
ဝေယွီ သည် အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကလေးမလေး၊ ထမင်းစားပြီးရင်ရော စာကြိုးစားရဲ့လား?"
ကလေးမလေးသည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရင်ကော့လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့! ကျွန်မ 'စာသုံးလုံးကျမ်း' ထဲက စာလုံးတွေကို အကုန်ဖတ်တတ်ပြီ။ ဆရာကြီးဟဲကလည်း ကျွန်မကို ထက်မြက်တယ်လို့ ချီးကျူးထားတယ်!"