သူ့ရဲ့အပေါင်းအပါတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျကုန်တာကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့မင်းသားရဲ့ “လက်ပါးစေ” တွေအဖြစ် သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တာကို မြင်တော့ စွန်ကျောက် (Sun Zhao) တစ်ယောက် ဒီတာဝန်ကြီးက သူ့ပခုံးပေါ်ကို ရောက်လာပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့အပေါင်းအပါတွေက အားလုံးပဲ ဦးနှောက်မရှိသူတွေချည်းပါပဲ။ ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့မင်းသားရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို မခံရဘဲနဲ့ သူ့အတွက် ငွေရေတွက်ပေးနေရတဲ့အဖြစ်မျိုး မဖြစ်ရအောင် သူကပဲ ရှေ့ကနေ တင်းခံထားရတော့မယ်။
စွန်ကျောက်က လေးနက်တဲ့လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်၊ “မင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက်ထိ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ၊ ဘာလို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောလိုက်တာလဲဗျာ။ မင်းသားပြောတဲ့ အဲဒီကြီးကျယ်တဲ့ကိစ္စဆိုတာ အတိအကျ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”
သုံးစက္ကန့်တောင် မကြာလိုက်ဘူး၊ စွန်ကျောက်ရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ “ကျွန်တော်တို့က အသုံးမကျတဲ့ ကျမ်းစာဖတ်သူတွေနဲ့ စစ်သည်တွေပဲ ရှိတာပါ။ မင်းသားအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမှာ မကြောက်ပေမယ့်၊ ကျွန်တော်တို့ အမှားလုပ်မိပြီး မင်းသားရဲ့အစီအစဉ်တွေကို ပျက်စီးသွားစေမှာကိုပဲ ကြောက်တာပါ”
မင်းသားပေးတဲ့ ကတိကဝတ်တွေက ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး လက်တွေ့ကျသလို စိတ်လှုပ်ရှားစရာလည်း ကောင်းတယ်။ စွန်ကျောက်သာ သူ့ကိုယ်သူ ရိုးသားစွာ ပြန်မေးကြည့်မယ်ဆိုရင် သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ဝင်စားမိတာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ လုပ်ထားမှ ဖြစ်မယ်လို့ သူခံစားရတယ်။ မလုပ်ဘူးဆိုရင်တော့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေက ကြီးမားနိုင်တယ်။
သူ စိုးရိမ်နေပေမဲ့ ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့မင်းသားကတော့ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတယ်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာမှမဖြစ်စေရပါဘူး” လို့ ဝေယွီ က တည်ကြည်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ပြောတယ်။ “မင်းတို့က ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာလို့ ပြောတာထက် မင်းတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် အလုပ်လုပ်နေတာလို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်။ မင်းတို့အားလုံး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်တာကို ငါ စိတ်ရင်းနဲ့ မြင်ချင်တာပါ”
စွန်ကျောက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိတယ်။
“မင်းတို့ ပုစဉ်းရင်ကွဲတွေနဲ့ ကစားနေတာကို ငါမြင်တဲ့အခါ မင်းတို့က သတ္တဝါလေးတွေကို ချစ်တတ်တဲ့ လူငယ်တွေပဲဆိုတာ ငါသိလိုက်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုက စိတ်ရင်းမှန်တယ်၊ ငါ့ရဲ့ ဒီကြီးကျယ်တဲ့ကိစ္စက မင်းတို့နဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်လောက်တယ်!”
ဒီလိုချဉ်းကပ်ပုံမျိုးက အဲဒီလူငယ်ကစားသမားလေးတွေကို တန်ဖိုးရှိတဲ့သူတွေလို့ ခံစားသွားစေတယ်။ အရင်က ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဖူးတဲ့ တာဝန်ယူမှုစိတ်ဓာတ်မျိုးက သူတို့ရဲ့ရင်ထဲမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပေါ်ပေါက်လာတယ်။
ရှန်ဟုန် (Sheng Hong) က သူ့ကို တောက်လောင်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်၊ “မင်းသား၊ အဲဒီကြီးကျယ်တဲ့ကိစ္စက ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် လုပ်ပေးပါ့မယ်!”
လူအုပ်ကြီးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ ကြည့်နေတာကို ရင်ဆိုင်ရင်း ဝေယွီ က စကားနှစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်တယ်။
“ဇီဝဗေဒ။”
ဟင်?
အားလုံးပဲ ကြောင်သွားကြတယ်။
စွန်ကျောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်၊ “ဇီဝဗေဒ? အဲဒါက ဘာလဲ။ အသက်ရှိတဲ့အရာတွေနဲ့ ပတ်သက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သေနေတဲ့အရာတွေနဲ့လား။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး၊ နာမည်ကလည်း ထူးဆန်းလိုက်တာ…”
ဝေယွီ ပြုံးလိုက်တယ်။ “ငါတို့ခေါ်တဲ့ ဇီဝဗေဒဆိုတာ လေ့လာရမယ့် ဘာသာရပ်တစ်ခုပဲ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက သင်ခဲ့ရတဲ့ ကျမ်းစာလေးစောင်နဲ့ ငါးစောင်နဲ့ မတူဘူး၊ သူက လောကမှာရှိတဲ့ အသက်ရှိသမျှအရာအားလုံးရဲ့ အသိပညာတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာ! သတ္တဝါလေးတွေကို ချစ်တတ်တဲ့ မင်းတို့အတွက်တော့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ”
ဇီဝဗေဒနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဝေယွီ က အစကတော့ သူ့ရဲ့ အဋ္ဌမမြောက်ညီကို လေ့လာခိုင်းပြီး မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းကို တိုးတက်စေဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာပါ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ့ညီက အစွဲအလမ်းကြီးပြီး ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းတဲ့အကြံဉာဏ်ပေးပေး သင်ယူဖို့ ငြင်းဆန်နေခဲ့တယ်။
အဲဒီလို ခေါင်းမာမှုကြောင့် ဝေယွီ မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ မွေးမြူရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အစီအစဉ်တွေကို သူ့ညီ သင်ယူဖို့ ငြင်းဆန်ရုံနဲ့ ရပ်တန့်သွားအောင် သူလုပ်လို့မှ မရတာ။ သူ တခြားလမ်းရှာကို ရှာရတော့မယ်။
ဒါကပဲ သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ သိုးငယ်လေးတွေလို လူငယ်အုပ်စုကို ခေါ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းပါပဲ။
ဝေယွီ က မြို့တော်မှာ ချန်နင် (Chang Ning) လိုမျိုး ချမ်းသာပြီး အလုပ်လက်မဲ့ လူငယ်တွေ ရှိမှန်း သိလိုက်တဲ့အခါ သူ အသင့်တော်ဆုံး ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေကို ရှာတွေ့ပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ သူတို့က အဆင့်အတန်းနဲ့ မိသားစုနောက်ခံရှိပြီး အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ လူငယ်တွေ၊ လောကအတွေ့အကြုံမရှိသူတွေ၊ ငွေကြေးချမ်းသာပြီး လူမှုရေး အယူအဆတွေကို မကြောက်ဘဲ ကစားသမားလေးတွေလို နေထိုင်နေကြသူတွေ။
ဒီလို အလွယ်တကူ လှည့်ဖြားလို့ရပြီး ချမ်းသာတဲ့ နာခံတတ်တဲ့သူတွေကို ဝက်မွေးခိုင်းဖို့ဆိုတာ အလကားဖြစ်သွားရင် နှမြောစရာ မကောင်းပေဘူးလား?
သူတို့အားလုံးဟာ “ဇီဝဗေဒ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်တယ်။ အလုပ်လက်မဲ့ ကစားသမားလေးတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဝေယွီ က ဘယ်လောက်ပဲ လေလုံးထွားထွား ဒါက တကယ်ဟုတ်မဟုတ် သူတို့ မသိနိုင်ကြဘူး။
“ငါတို့ နေ့တိုင်း ဘယ်လို အကောင်းစားအစားအသောက်တွေ စားသောက်နေရလဲဆိုတာကိုပဲ မကြည့်နဲ့။ အဲဒါတွေအားလုံးက ဘိုးဘွားတွေ စုဆောင်းပေးထားတာတွေပဲ။ သာမန်ပြည်သူတွေဆိုရင် တစ်နှစ်ကို အမဲသား (အသား) တစ်ခါတောင် မစားရတဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ လူတိုင်း အစာစားတိုင်းမှာ အသားဟင်း ပါလာအောင် ငါတို့ လုပ်ပေးနိုင်ရင်ကော? အဲဒါက ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ဘူးလား?”
“မင်းတို့ သမိုင်းသင်ဖူးကြတယ်မလား? အခု ငါတို့သုံးနေတဲ့ စက္ကူကို ဘယ်သူက တီထွင်ခဲ့လဲ သိလား? ချီ (Qi) နိုင်ငံက ဘိုင်လီရှို (Baili Xiu) ဆိုတဲ့သူလေ! ကြည့်လေ၊ စာမဖတ်တတ်တဲ့ မင်းတို့တောင် သိနေတာပဲ။ ဒါက နိုင်ငံနဲ့ လူမျိုးအတွက် အကျိုးရှိတဲ့ ဘယ်ကိစ္စမဆို သမိုင်းမှာ မှတ်တမ်းတင်ခံရပြီး နောင်လာနောက်သားတွေရဲ့ ချီးကျူးမှုကို ခံရတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ…”
“ဝက်မွေးတာက ရှက်စရာကောင်းတယ်၊ ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ မတွေးပါနဲ့။ မင်းတို့သာ ဝက်တွေကို အိမ်တိုင်း မွေးနိုင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ပြီး ပြည်သူတွေရဲ့ ထမင်းဝိုင်းမှာ မင်းတို့မွေးထားတဲ့ ဝက်သားတွေ ပြည့်နှက်နေမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ ဂုဏ်ယူစရာ မကောင်းဘူးလား? နိုင်ငံအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုနေတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား?”
သူတို့ အစကတော့ ကြက်၊ ဘဲ၊ ဝက်၊ သိုး မွေးရမှာကို ရှက်ရွံ့နေကြပေမဲ့ ဝေယွီ ရဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ စည်းရုံးမှုတွေကြောင့် ကစားသမားလေးတွေရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပူထူလာကြတယ်။ သူတို့ဟာ အနာဂတ်ရဲ့ လှပတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြတယ်။
သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်မလဲ? မင်းသားပြောတာ မှန်တာပဲ!
သူတို့အားလုံးက အရာရှိတွေရဲ့ သားသမီးတွေဖြစ်လို့ တိရစ္ဆာန်မွေးတာကြောင့် အထင်သေးခံရနိုင်ပေမဲ့ အထင်သေးခံရတာနဲ့ပဲ နေသားကျနေကြပြီ မဟုတ်လား? ဝက်နည်းနည်းမွေးတာက အရေးမကြီးပေမဲ့ ရာနဲ့ချီ၊ ထောင်နဲ့ချီ မွေးနိုင်ရင်တော့ သူတို့က ပြည်သူတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို တကယ့်ကို စောင့်ရှောက်သူတွေ ဖြစ်လာမှာပဲ!
သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းက မင်းသားပြောသလို ကြီးထွားလာပြီး မဟာဝေနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံလုံး ဝက်ခြံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားရင် တစ်နေ့နေ့မှာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ စားသမျှ အသားအားလုံးဟာ သူတို့ဆီက ထွက်လာတာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်!
သူတို့က ဒီလောက်ထိ နစ်မွန်းနေပြီးမှတော့ အကုန်လုံးကို အစွမ်းကုန် လုပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ တွေးလိုက်ကြတယ်။ သမိုင်းမှာ မှတ်တမ်းတင်ခံရမယ့် အခွင့်အရေးက သူတို့ရှေ့မှာ တည်ရှိနေပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တာနဲ့ အဲဒါကို ရနိုင်မှာပဲ!
ရှန်ဟုန်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ အော်ပြောလိုက်တယ်၊ “ကျွန်တော် ဝက်မွေးမယ်! မဟာဝေနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ဝက်ခြံတွေဖွင့်မယ်၊ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို လာမပြိုင်ရဘူး!”
ဝက်မွေးဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ဟာ ဟာသတစ်ခုလို ဖြစ်နေသင့်ပေမဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူအချို့ကတော့ မကျေနပ်တဲ့ပုံစံတွေနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။
“မရဘူး! မင်းက ဝက်မွေးနိုင်ပြီး ငါက ဘာလို့ မမွေးရမှာလဲ”
“မင်းက ကြက်မွေး။”
“ဝက်က ကြက်၊ ဘဲ၊ ငန်းတွေထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အရာကို ဘယ်သူက မလိုချင်ပါ့မလဲ!”
“ငါက သိုးမွေးမယ်! ဘယ်သူမှ မပြိုင်ရဘူး…”
တဲအတွင်းပိုင်းက ပြန်ပြီး ဆူညံသွားတယ်။
ဝေယွီ က သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ရင်း အံ့သြနေတဲ့ စွန်ကျောက်ဆီကို အကြည့်ရောက်သွားတယ်။
ဒီလူက ဘာလုပ်နေတာလဲ?
စွန်ကျောက်က ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး၊ သူက ဝေယွီ ရဲ့ စကားတွေကြောင့် ကြောင်သွားရုံသက်သက်ပါ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ပေမဲ့ အဲဒါတွေက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်နေတယ်။ အလုပ်လက်မဲ့ ကစားသမားလေးတွေအတွက် ဒီကိစ္စက သမိုင်းမှာ မှတ်တမ်းတင်ခံရဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို စွန်ကျောက် ငြင်းလို့မရဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ? ဒီလောက် အလုပ်လက်မဲ့ လူငယ်အုပ်စုကို ဒီအခွင့်အရေးပေးဖို့ ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့မင်းသားက စကားလုံးတွေ အများကြီး အသုံးပြုပြီး ဘာလို့ တိုက်တွန်းနေရတာလဲ? သူတို့ဆီမှာ တကယ်ပဲ အလားအလာရှိလို့လား၊ သူတို့ကို တကယ်ပဲ ပုံသွင်းမထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းကောင်းလေးတွေလို့ မြင်နေတာလား?
စွန်ကျောက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားတယ်။ သူ အကြာကြီး စဉ်းစားကြည့်ပေမဲ့ သူတို့ဆီမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ဘာမှ မတွေ့မိဘူး။ တကယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဖခင်တွေနဲ့ လူကြီးတွေကို ချဉ်းကပ်တာက အသုံးမကျတဲ့ လူငယ်တွေဆီ ချဉ်းကပ်တာထက် ပိုတန်ဖိုးရှိမှာ အသေအချာပါပဲ။
ဖြစ်နိုင်တာက ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့မင်းသားက သူတို့မှာ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ တကယ်ယုံကြည်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဝေယွီ ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် စိတ်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လှုပ်ရှားသွားတဲ့ စွန်ကျောက်က မွေးမြူရေးလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် မင်းသားရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့အစီအစဉ်မှာ ပါဝင်ဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘူး။
စွန်ကျောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ စည်းကမ်းမရှိတဲ့ အပေါင်းအပါတွေကို ငြိမ်သက်စေကာ ဝေယွီ ကို လေးနက်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ “မင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဇီဝဗေဒကို သေချာလေ့လာဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ကြက်မွေးတာကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူက ကြက်မွေးမယ်၊ ဝက်မွေးတာကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူက ဝက်မွေးပါမယ်။ ဘယ်သူက ဘာမွေးမလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းသားကို ဒုက္ခရောက်အောင် မလုပ်ပါဘူး!”
ဝေယွီ အလွန်ပဲ ကျေနပ်သွားတယ်။ သူ မတ်တတ်ရပ်ပြီး စွန်ကျောက်ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ဒီစကားလုံးတွေနဲ့ဆိုရင် ဘယ်လိုရလဒ်ပဲ ထွက်လာပါစေ၊ အသားဟင်း မစားနိုင်တဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ကိုယ်စား မင်းတို့အားလုံးကို ငါ အရင်ဆုံး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”
“မင်းသား! ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ကြိုးစားပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်ပါ့မယ်!”
“ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းတို့အားလုံးကို ယုံကြည်တယ်!”
အနီးနားမှာတော့ ချန်နင် (Chang Ning) တစ်ယောက် အကြီးအကျယ် သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားနေရတယ်။