ထိုကစားသမားချမ်းသာလူငယ်လေးတွေကို သူတို့ကိုယ်တိုင် မြေမြှုပ်ဖို့အတွက် အောင်မြင်စွာနဲ့ လှည့်စားနိုင်ခဲ့ပြီလား။
အဖြေကတော့ - မဟုတ်သေးပါ၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ဖြစ်လာတော့မှာပါ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဝေယွီ ပြောလိုက်တဲ့ စကားအချို့က သူတို့ရဲ့ ရင်ထဲကို အမှန်တကယ် ထိမှန်သွားခဲ့တာကိုး။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလက အကြီးအကဲတွေ၊ ဆရာသမားတွေရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး "မိုက်မဲသူ"၊ "အသုံးမကျသူ" လို့ အတံဆိပ်ကပ်ခံခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေကို သူတို့ ပြန်တွေးမိသွားစေခဲ့တယ်။ ဒီလူငယ်တွေထဲမှာ အတော်ဆုံးနဲ့ အအေးစက်ဆုံးသူတွေတောင်မှ နာကျင်ပြီး စူးရှတဲ့ အဲဒီအမှတ်တရတွေကို ပြန်မတွေးမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။
သူတို့ဟာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို မမျှတဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဘယ်သူကများ အသုံးမကျတဲ့သူလို့ အခေါ်ခံချင်ပါ့မလား။ တကယ်ပဲ အသုံးမကျရင်တောင်မှ အဲဒီလို လူကြားထဲ အော်ပြောခံရတာကတော့ တစ်မျိုးပါပဲ။ အထူးသဖြင့် မိသားစုတိုင်းမှာ အမြဲတမ်း နှိုင်းယှဉ်ပြစရာ "သားတော်မောင်" ဒါမှမဟုတ် "ထူးချွန်တဲ့ကလေး" ရှိနေတတ်တာကြောင့် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အားနည်းချက်တွေကို အမြဲတမ်း သတိပေးခံနေရသလို ဖြစ်နေတာပါ။
ဥပမာအားဖြင့် ဆွန်ကျောက် (Sun Zhao) ကို ကြည့်ပါ။ သူ့အိမ်မှာ တရားဝင် ဇနီးသည်က မွေးတဲ့ အစ်ကိုနှစ်ယောက် ရှိတယ်။ အကြီးဆုံးက ဧကရာဇ်ရဲ့ စာမေးပွဲမှာ ဒုတိယရခဲ့သူ၊ ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ ဂျင်ရှီး (jinshi) စာမေးပွဲရဲ့ ဒုတိယအဆင့်မှာ တတိယနေရာ ရခဲ့သူပေါ့။
အစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံးက ထူးချွန်ပေမဲ့ ဆွန်ကျောက်ကတော့ ဘယ်ဘက်ကကြည့်ကြည့် "လေးကျမ်း ငါးကျမ်း" (Four Books and Five Classics) ကိုတောင် အလွတ်မကျက်နိုင်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူတို့ သုံးယောက် အပြင်ထွက်တိုင်းမှာ ချီးမွမ်းသံတွေ၊ အာရုံစိုက်မှုတွေနဲ့ လုပ်ငန်းခွင် အခွင့်အရေးတွေအားလုံးက သူ့အစ်ကိုတွေဆီကိုပဲ ရောက်သွားတတ်တယ်။ ဆွန်ကျောက်ကတော့ အရိပ်ထဲမှာပဲ အမြဲကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အစ်ကိုတွေရဲ့ ဂုဏ်သတင်းနောက်မှာ ကြာရှည်စွာ ခိုလှုံနေခဲ့ရတော့ သူဟာ ဘာမှ အောင်မြင်မှုမရနိုင်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲလားလို့ သူ မကြာခဏ တွေးမိတတ်တယ်။
ဆွန်ကျောက်က ဝေယွီ ရဲ့ ပြောဆိုချက်တွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သံသယဝင်လာသူ ဖြစ်ပါတယ်။ "အရှင်မင်းသား၊ စနောက်နေတာလား။ ကျွန်တော်တို့လို လူတွေက သမိုင်းမှာ နာမည်ကျန်ရစ်ခဲ့ဖို့နဲ့ နောင်လာနောက်သားတွေရဲ့ ချီးမွမ်းခြင်း ခံရဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။"
ဝေယွီ က သူ့ကိုကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်ဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ "ဆွန်လေးရေ! မင်းကိုယ်မင်း အထင်သေးနေပြန်ပြီလား။"
"ဆွန်လေး" လို့ အခေါ်ခံလိုက်ရတဲ့ ဆွန်ကျောက်ကတော့ ဘာမှန်းမသိဘဲ မျက်တောင်တခတ်ခတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ဝေယွီ ကတော့ သူ့ကို လွှတ်မပေးပါဘူး။
"မင်းတို့အားလုံး ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။ ရုပ်ရည်ရှိတယ်၊ ဂုဏ်ရှိတယ်၊ စာပေပညာတတ်တယ်၊ မိသားစုနောက်ခံရှိတယ် - မင်းတို့အားလုံးက ကြီးကျပ်တဲ့သူတွေ ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာ အကောင်းဆုံးတွေပဲ! ဒီဥယျာဉ်ထဲမှာ ရပ်နေနိုင်တာကတင်ကို မင်းတို့ဟာ တံခါးပြင်ပက လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်နေပြီဆိုတာ ပြနေတာပဲ မဟုတ်လား။"
ပညာရှိဘုရင် (Wise King) အရှင်မင်းသားဟာ အမွှန်းတင်တဲ့နေရာမှာ ဆရာတစ်ဆူပါပဲ။ အချွဲအလျံတွေကြားမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတဲ့ ဒီလူငယ်တွေတောင်မှ မာနတွေ တက်ကြွလာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
တစ်ယောက်ယောက်က ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ သူ့မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်တယ် - "အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ထင်လို့လား။"
"ရှိတာပေါ့!" ဝေယွီ က ပြတ်သားတဲ့ အသံနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ "မင်းတို့ကိုယ်မင်း မယုံရင်တောင်မှ ငါ့ရဲ့ အကဲဖြတ်မှုကိုတော့ ယုံရမယ်! ငါ့ရဲ့ အကဲဖြတ်မှုက တစ်ခါမှ မမှားဖူးဘူး။ မင်းတို့မှာ အရည်အချင်းရှိတယ်၊ မင်းတို့ အောင်မြင်နိုင်တယ်လို့ ငါပြောရင်တော့ မင်းတို့ဟာ ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေမယ့် အရာတစ်ခုခုကို လုပ်နိုင်မှာ သေချာတယ်!"
အဲဒီ ရိုးသားမှုက တည့်တည့်ကြီးကို ထိမှန်သွားတာပါ။ ဒီလူငယ်တွေဟာ သူတို့ဘဝမှာ ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်မှုမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပါဘူး။ အသုံးမကျတဲ့သူလို့ အမြဲသတ်မှတ်ခံခဲ့ရပြီးနောက်မှာ ဒီလို ခိုင်မာတဲ့ အားပေးစကားက သူတို့ရင်ထဲမှာ ချဉ်ခြင်း၊ ခါးခြင်း၊ ဂုဏ်ယူခြင်းတွေ ရောထွေးသွားစေတယ်။ ဆွန်ကျောက်တောင်မှ မျက်နှာတွေ ရဲတက်လာတယ်။
သူ တစ်ခုခုပြောဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ နောက်တစ်ယောက်က အရင်ဦးသွားတယ်။ "အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဘာကို မြင်တာလဲ။ ကျွန်တော် ကြီးပြင်းလာတာ ကျွန်တော့်မှာ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိဘူးဆိုတာပဲ သိလာခဲ့တာ!"
ဒီစကားက ကျန်တဲ့သူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း စာမရဘူး။ စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ခေါင်းမူးလာတာပဲ! အကောင်းဆုံးလုပ်နိုင်တာကတော့ အိုးပစ်တမ်းကစားတာပဲ။"
"ကျွန်တော်ကတော့ နည်းနည်း ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။ ကျွန်တော်က ကျူကျူ (cuju) ကစားတာတော်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စစ်ပညာကိုတော့ အလေးအနက် မသင်ချင်ဘူး။"
"မင်းတို့က ကျွန်တော့်ထက် သာပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်က ပုစဉ်းရင်ကွဲ တိုက်တာပဲ တတ်တယ်ဗျ။"
သူတို့ဟာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အသုံးမကျသူတွေလို့ ဝန်ခံလိုက်ကြတယ်။ စကားဝိုင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးတဲ့ အခြေအနေဆီကို မရောက်သွားခင်မှာပဲ ဝေယွီ က သူတို့ရဲ့ အာရုံကို ပြန်ဆွဲယူဖို့ လက်ခုပ်တီးလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ! မင်းတို့အားလုံးဟာ ကိုယ့်နေရာကိုယ် မတွေ့သေးတဲ့ ကျောက်စိမ်းရိုင်းတွေဆိုတာ ငါသိတယ်။ ကိုယ့်အားနည်းချက်ကို သိတာ ကောင်းပါတယ်။ ရှေးစကားပုံအတိုင်း 'အမှားရှိရင် ပြင်ပါ၊ မရှိရင် ပိုကောင်းအောင် ကြိုးစားပါ' ပေါ့။ အခုတော့ မင်းတို့ ဘာတွေ တတ်ကြလဲဆိုတာ ပြောကြရအောင်။"
အုပ်စုထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ဆွန်ကျောက်က မေးလိုက်တယ် - "ကျွန်တော်တို့က ဘာတွေ တတ်မှာလဲ။"
ဝေယွီ က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြန်ပြောတယ် - "ဆွန်လေး၊ အဲဒါ အကောင်းဆုံး မေးခွန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါမဖြေခင် မင်းတို့ကို မေးချင်တာ တစ်ခုရှိတယ် - လူတွေက ဘာလို့ စာပေသင်ကြတာလဲ၊ စစ်ပညာလေ့လာကြတာလဲ၊ ဘာလို့ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်နေကြတာလဲ။"
အုပ်စုထဲကလူတွေ တွေးတောရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြတယ်။
"စာမေးပွဲဖြေပြီး အရာရှိဖြစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။"
"ကျွန်တော့်အဖေက ဘွဲ့ရဖို့အတွက် စာသင်ခိုင်းတာလေ။"
"အဓိကကတော့ လူကြားထဲမှာ ထင်ပေါ်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား!"
"သမိုင်းမှာ နာမည်ကျန်ရစ်ဖို့လို့ ကျွန်တော်တော့ ထင်တယ်..."
သမိုင်းမှာ နာမည်ကျန်ရစ်ဖို့ဆိုတဲ့ စကားသံ ထွက်လာတာနဲ့ ဝေယွီ က အော်ပြောလိုက်တယ် - "ဟုတ်တယ်! အဲဒါက ထင်ပေါ်ဖို့နဲ့ သမိုင်းမှာ နာမည်ကျန်ရစ်ဖို့ပဲ!"
လူငယ်တွေအားလုံး သူ့ရဲ့ အော်သံကြောင့် လန့်သွားကြတယ်။ ဝေယွီ က သူတို့ကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းတို့ ထင်ပေါ်ချင်စိတ် မရှိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။ ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေအားလုံးက ဂုဏ်ထူးဆောင်တွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့ ဒီဂုဏ်က တကယ်ပဲ မင်းတို့ရဲ့ ဂုဏ်လား။ အခုလက်ရှိ အာဏာရှိတဲ့သူတွေက မင်းတို့ကို အလိုရှိနေလို့သာ မင်းတို့ ဒီလို နေနိုင်နေကြတာ!"
"တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းတို့ကို မနှစ်သက်တဲ့သူတွေ လက်ထဲကို အာဏာရောက်သွားရင်ကော။ အခုလိုမျိုး ပျော်ပျော်ပါးပါးနဲ့ လွတ်လပ်စွာ နေနိုင်ဦးမလား။ အနည်းဆုံးတော့ မင်းတို့မှာ ပိုက်ဆံ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!"
"ပိုက်ဆံမရှိရင် ဘဝက ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိမှာပါ။ ဟုတ်ပြီ၊ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ကြမ်းတမ်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ ပြောင်းဖူးမုန့်ပဲ စားပြီး အသက်ရှင်နိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါပြောတာကို မေ့လိုက်ပါ။"
"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အထင်သေးခံရတာကို သည်းခံနိုင်မလား။ အပြင်လူတွေက မင်းတို့ရဲ့ မိဘတွေကို စော်ကားနေတာကို သည်းခံနိုင်မလား။ မင်းတို့ မိသားစုက ကျိန်စာသင့်နေတယ်၊ ဘိုးဘေးတွေကို ရှက်စရာ ဖြစ်စေတယ်လို့ ပြောနေကြတာကိုကော သည်းခံနိုင်မလား။"
အုပ်စုထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ အဲဒီလို တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် သူတို့ သည်းမခံနိုင်ကြတော့ပါ။
"အရှင်မင်းသား၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်ပေးပါ!" လူငယ်တစ်ယောက်က မျက်နှာတွေ နီရဲလာရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် အသုံးမကျဘူးလို့ အခေါ်ခံရတာကို သည်းခံနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့် မိဘတွေကတော့ အပြစ်မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်ကြောင့် သူတို့ အထင်သေးခံရတာကို ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး!"
ဝေယွီ က ဒေါသထွက်နေတဲ့ လူငယ်လေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ *ဒီကလေးက သူ့မိဘတွေကိုတော့ ဂရုစိုက်သားပဲ* လို့ သူ တွေးလိုက်တယ်။ *သူ့ကျောခိုင်းမှာ သူ့မိဘတွေ ဘယ်လောက်တောင် အထင်သေးခံရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူးလေ။* ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီအကြောင်းကိုတော့ ထုတ်မပြောခဲ့ပါ။
သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ကောင်းလိုက်တဲ့ စကား။ မင်းမှာ ရည်မှန်းချက် ရှိတယ်။ သမိုင်းမှာ မှတ်တမ်းတင်ရမယ့် ကြီးကျပ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကြားထဲမှာ မင်းတို့လိုမျိုး မလျှော့သောဇွဲနဲ့ ရပ်တည်နိုင်တဲ့ လူငယ်တွေက အမှန်တကယ် လိုအပ်နေတာပဲ!"
လူငယ်တွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထရပ်လိုက်ကြတယ်။
"အရှင်မင်းသား၊ အရှင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ရှန်ဟုန်ရှင်း (Sheng Hongxin) အရှင့်ကို ယုံကြည်ပါတယ်! ကျွန်တော် ဘာကြီးကျပ်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ မသိပေမဲ့ စာသင်ခိုင်းရုံကလွဲရင် အရှင်ခိုင်းသမျှ အကုန်လုပ်ပါ့မယ်!"
ဝေယွီ က သူ့နားထဲမှာ "ဒင်၊ သိုးငယ်လေး +၁" ဆိုတဲ့ အသံမျိုး ကြားလိုက်ရသလို ခံစားရပြီး အလွန်ပဲ ကျေနပ်သွားတယ်။
"အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်တော်လည်းပါမယ်! ကျွန်တော် အရှင့်နောက်ကို လိုက်မယ်!" *ဒင်၊ သိုးငယ်လေး +၁။*
"ကျွန်တော့်ကိုလည်း ထည့်တွက်ပေးပါ!" *ဒင်၊ သိုးငယ်လေး +၁။*
လူငယ်တွေဟာ စက်ဝိုင်းပုံစံ ဝိုင်းရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့ထဲက လူတိုင်းနီးပါး ဝေယွီ ဆီမှာ သစ္စာခံလိုက်ကြတယ်။
ဆွန်ကျောက်နဲ့ ချန်နင် (Chang Ning) ကလွဲရင်ပေါ့။ ဆွန်ကျောက်ကတော့ သက်သေမပြနိုင်မချင်း ဘာမှ မလုပ်ချင်ပါ - သူတို့လုပ်မယ့် "ကြီးကျပ်တဲ့ အလုပ်" ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မသိရဘဲ သူ အလွယ်တကူ မယုံနိုင်ပါ။ ချန်နင်အတွက်ကတော့ ဒီမြင်ကွင်းက အလွန်ကို ရင်းနှီးနေပါတယ်။ သူဟာ တစ်ခါတုန်းက ထောင်ချောက်ထဲ ကျခဲ့ဖူးတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လို ခံစားနေရပြီး အခုတစ်ခါတော့ ထပ်ပြီး မကျရောက်တော့ပါဘူး။