မြို့တော်၏ နာမည်ကျော် လူငယ်ကစားသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် ချန်နင်တွင် "အပေါင်းအသင်းဆိုး" များစွာ ရှိသည်။
သူတို့သည် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေကြသည်။ ပျော်ပါးသူများသည် နာမည်ကြီးသည့်နေရာများသို့ အမြဲလိုလို ရောက်ရှိလာတတ်ကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် စတုတ္ထမင်းသား တည်ဆောက်ထားသည့် ကလပ်သည် မြို့တော်တွင် အပူဆုံးနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စတုတ္ထမင်းသား ကိုယ်တိုင်၏ သြဇာအာဏာအပြင် ၎င်း၏ ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ပျော်ပါးတတ်သည့် လူကုံထံလူငယ်လေးများ၏ အခန်းကဏ္ဍကလည်း ပါဝင်နေသည်။
ဝေယွီ သည် ကလပ်ပတ်လည်တွင် လမ်းလျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် ချန်နင်၏ အပေါင်းအသင်းများ စုဝေးရာကို ချက်ချင်းပင် ရှာတွေ့သွားသည်။ သူသည် ချန်နင်ကို ရှေ့သို့တွန်းပို့လိုက်ပြီး "အစ်ကိုချန်၊ လာပါဦး! သင့်ညီငယ်ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေအားလုံးက အစ်ကို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ချန်နင်မှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဝေယွီ ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူသည် ရုန်းကန်ခြင်းကို လုံးဝရပ်တန့်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ပြန်လည်ခုခံခြင်းဖြင့် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။ ဤမျှ ရှက်ရွံ့မှုမရှိသည့် သူခိုးတစ်ယောက်၏ အကပ်ခံထားရပြီးနောက်တွင် သူသည် ဤလောက၌ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နိုင်ပါဦးမည်လော။ "အိပ်ရာထဲလှဲနေခြင်း" ဟူသည့် သဘောတရားကို သူကောင်းကောင်း နားမလည်သော်လည်း ချန်နင်သည် ၎င်း၏ အနှစ်သာရကိုမူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် အန္တရာယ်နီးကပ်လာသည်ကို မသိဘဲ ပျော်ပါးနေကြသည့် သူငယ်ချင်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းမှုနှင့် လျှို့ဝှက်ပျော်ရွှင်မှု ရောထွေးနေသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်လျှင် အခြားသူများကိုပါ ဆွဲချသွားခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။ ထိုသို့သော တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ဒုက္ခကို အဖော်ပြုလိုသည့် စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ချန်နင်သည် သူ၏ အပေါင်းအသင်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
သူတို့သည် တဲပုလ္လင်တစ်ခုတွင် အနားယူရင်း အရက်သောက်ကာ ပုစဉ်းရင်ကွဲ တိုက်ပွဲများကို ပြိုင်ဆိုင်နေကြသည်။ ချန်နင် လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် သာမန်အတိုင်း နှုတ်ဆက်ကြပြီး အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်ပင် မပြကြပေ။ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးသည် နောက်မှလိုက်ပါလာသည့် ဝေယွီ ကို သတိထားမိသွားပြီး "အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ မမြင်ဖူးပါလား။ မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ချန်နင်က "ဆွေမျိုးလိုလိုပါပဲ... ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ မိတ်ဆက်ပေးသင့်တယ် ထင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဝေယွီ ဘာတွေကြံစည်နေမှန်း မသိသည့်အတွက် ချန်နင်သည် သူ့ကို အနားသို့လာရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ တဲပုလ္လင်တွင် လူငယ်ကစားသမား တစ်ဒါဇင်ခန့် ရှိနေသည်။ ထက်ဝက်ခန့်မှာ စားပွဲတွင် ကုန်းကွနေပြီး ပုစဉ်းရင်ကွဲပွဲတွင် အာရုံစိုက်နေကြသဖြင့် နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ကြ၊ ကျန်သူများမှာမူ ဘေးတွင်ထိုင်၍ အရက်သောက်နေကြသည်။
ဝေယွီ သည် ဂိမ်းစားပွဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို ရင်းနှီးမှုပြသည့်အနေဖြင့် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က ဝေကျူးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဝေကျူး" ဟူသည့် အမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အရက်ပုလင်းကို ကိုင်ထားသည့် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တစ်ဦးလား။ *ကျူး* ဆိုသည်မှာ ပညာရှိမင်းသား (Wise King) ဖြစ်နိုင်ပါမည်လား။
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်နှင့်အတူ အရက်သောက်နေသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ကြသည်။ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ သူ၏ ဝတ်ရုံကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်ကာ "အရှင်၊ အရှင်က ပညာရှိမင်းသား ဖြစ်ပါသလား" ဟု သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဝေကျူးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သူ အလွန်နည်းပါးပြီး မင်းမျိုးမင်းနွယ်များထဲတွင် ဤသူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် ဟန်ပန်မှာ ပညာရှိမင်းသား၏ ပုံစံနှင့် အတိအကျပင် ကိုက်ညီနေသည်။
ဝေယွီ သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ပဲ ပြောကြည့်ကြလေ"
စွန်ကျောက်မှာ ခန့်မှန်းရန် မဝံ့ရဲသော်လည်း ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားရသည်။ သူသည် ချန်နင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မင်းမျိုးမင်းနွယ်တစ်ဦးကို သူတို့အဖွဲ့ထဲ ခေါ်လာသည့်အတွက် ဆူပူရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း ချန်နင်၏ မျက်နှာမှာလည်း သူတို့နည်းတူ အံ့အားသင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။
*စွန်ကျောက် - ... ဘာလဲ၊ မင်းတောင် ဘယ်သူ့ကို ခေါ်လာမှန်း မသိဘူးလား။*
အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသဖြင့် အားလုံးမှာ အနေအထိုင်ဆင်ခြင်ရန် အလောတကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။ ဝေယွီ သည် တစ်စုံတစ်ယောက် အမြန်သန့်ရှင်းပေးလိုက်သည့် ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တောက်ပသည့် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်များအဖွဲ့ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် လေးစားမှုအသစ်များဖြင့် ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သိုးငယ်လေးများစွာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာပဲ။
ဝေယွီ ထိုင်ပြီးနောက် သူတို့တစ်ဦးချင်းစီကို မိတ်ဆက်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
တရားရေးဝန်ကြီး၏ တရားဝင်သားငယ်၊ အမျိုးသားပညာရေးဌာန ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ တစ်ဦးတည်းသောသား၊ တော်ဝင်မြင်းတပ်ဝန်ကြီး၏ အကြီးဆုံးမြေး၊ ဝတ်ပြုရေးဒုဝန်ကြီး၏ တရားဝင်သားဒုတိယမြောက်...
ဝေယွီ သည် မိတ်ဆက်စကားတိုင်းကို ကြားတိုင်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။ စည်းစိမ်! ဤသူတို့သည် မိသားစု၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံထားရသည့် သူဌေးသားများဖြစ်ပြီး တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ မိသားစုအတွက် ရတနာများပင် ဖြစ်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အဖွဲ့ကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ သည် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ကို ကြည့်ရတာ တကယ်ပဲ လူထဲက နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်တွေပဲ"
"နဂါးနှင့် ဖီးနစ်" များမှာ ကြောင်သွားကြသည်။ ပညာရှိမင်းသားက သူတို့ကို တကယ်ပဲ ချီးကျူးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စနောက်နေတာလား။
တရားရေးဝန်ကြီး၏ သားငယ်ဖြစ်သူ စွန်ကျောက်သည် သူတို့အဖွဲ့၏ အဓိကပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။ အကဲခတ်ကောင်းသူဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် ပညာရှိမင်းသား၏ မျက်နှာအမူအရာကို လေ့လာလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများမှာ ရိုးသားမှု ရှိမရှိကိုမူ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ *အတုပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား* ဟု သူတွေးလိုက်သည်။ အမှန်မှာ နာမည်ဆိုးနှင့် ကျော်ကြားသည့် ပျော်ပါးသူများကို "နဂါးနှင့် ဖီးနစ်" ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ လက်ခံရန် ခက်ခဲလှသည်။
စွန်ကျောက်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "အရှင် ချီးကျူးလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ပျင်းရိကြပြီး စာပေမှာလည်း မတော်၊ စစ်ပညာမှာလည်း မကျွမ်းကျင်ကြပါဘူး၊ အကြီးအကဲတွေရဲ့ ဆူပူခြင်းကို ခဏခဏ ခံရတဲ့သူတွေပါ။ ဒီလိုချီးကျူးမှုမျိုးနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး"
စွန်ကျောက်၏ စကားမှာ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရိုးသားသည်။ ပညာရှိမင်းသားက သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူနားမလည်သော်လည်း အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရှင်းလင်းလိုက်ချင်သည်။ သူတို့သည် အသုံးမကျသည့် ပျော်ပါးသူများသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပညာရှိမင်းသားသည် အရက်သောက်ချင်လျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း အရည်အချင်းရှိသူများကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်ပါက မှားယွင်းသည့်နေရာကို ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
စွန်ကျောက်သည် သူ၏ အချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်နိုင်ပြီဟု ထင်လိုက်သော်လည်း ပညာရှိမင်းသားက သူ၏ ရိုးသားမှုကို လက်ခုပ်တီး၍ အားပေးတော့သည်။
*လက်ခုပ်သံ!*
ဝေယွီ သည် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး စွန်ကျောက်ကို စစ်မှန်သည့် နွေးထွေးမှုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မစ္စတာစွန်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မနှိမ့်ချပါနဲ့။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရိုးသားနေရတာလဲ။ ကျွန်တော်က မင်းတို့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို လေးစားပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို စာပေနဲ့ စစ်ပညာနဲ့ပဲ တိုင်းတာလို့ရမှာလား။ မင်းတို့ ကိုယ့်အရည်အချင်းကို ကိုယ်မမြင်သေးတာပဲ! မင်းတို့ကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ၊ မင်းတို့သူငယ်ချင်းတွေကိုဖြစ်စေ နှိမ့်ချနေတာကို ကျွန်တော် ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ အဲဒါက မမှန်ကန်ဘူး၊ မင်းတို့ရဲ့ အမြင်ကို ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်တယ်"
စွန်ကျောက်မှာ ကြောင်သွားသည်။ အခြားသော ပျော်ပါးသူများမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ တကယ်ပဲ အရည်အချင်းတွေ ရှိနေတာလား။
စွန်ကျောက်က "အရှင် ကျွန်တော်တို့ကို... တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်ပါသလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
အားလုံးမှာ နားထောင်ရန် လည်ပင်းကို ဆန့်တန်းလိုက်ကြသည်။ ချန်နင်တစ်ယောက်သာ ဤမြင်ကွင်းကို ရင်းနှီးလွန်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် မျက်နှာကို တိတ်တိတ်လေး ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
ဝေယွီ က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။ လူတိုင်းမှာ ဘဝရဲ့ တာဝန်ကိုယ်စီ ရှိကြတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ မိဘတွေက မင်းတို့ကို မိသားစုငွေတွေကို ဖြုန်းတီးဖို့အတွက်ပဲ မွေးဖွားပေးလိုက်တာလား။ စာပေနဲ့ စစ်ပညာမှာ ထူးချွန်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိပြီး နန်းတော်မှာလည်း ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ သမိုင်းမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူက နည်းပါတယ်။ မင်းတို့က စာမဖတ်ချင်ဘူး၊ စစ်ပညာကို မကြိုက်ဘူး၊ အကြီးအကဲတွေရဲ့ အသုံးမကျဘူးဆိုတဲ့ ဆူပူမှုကို ခံနေရတယ်—ဒါကို တကယ်ပဲ လက်ခံနေမှာလား။ မင်းတို့ကိုယ်တိုင်က ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"
"မဖြစ်နိုင်တာ!"
"ကျွန်တော်ကတော့ မင်းတို့ကို တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်။ အကယ်၍ မင်းတို့က အရပ်ဘက် ဒါမှမဟုတ် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိတွေ မဖြစ်နိုင်ရင်တောင် တခြားနည်းလမ်းတွေနဲ့ ဘာလို့ မထွန်းတောက်နိုင်ရမှာလဲ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မင်းတို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်တဲ့အခါ မင်းတို့ဟာ သက်ဆိုင်ရာ အကြီးအကဲတွေထက် ပိုပြီး အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးမိခဲ့တာ!"
"မင်းတို့ သမိုင်းမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ဖို့၊ နောင်လာနောက်သားတွေက မင်းတို့ရဲ့ နာမည်ကို သိပြီး ချီးကျူးဖို့ မလိုချင်ကြဘူးလား"
"အခွင့်အရေးဆိုတာ တစ်ခါပဲ ရတတ်တယ်၊ အချိန်ဆိုတာကလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ စောင့်မနေဘူး!"