ဝေယွီ သည် ချန်နင်နှင့် သူ့အပေါင်းအပါ လူမိုက်ဂိုဏ်းသားများအပေါ် သဘောကျနေမိသည်။
ပို၍ တိကျစွာဆိုရလျှင် သူသဘောကျနေသည်မှာ သူတို့၏ အိတ်ကပ်နက်များ (ငွေကြေးပေါများမှု) နှင့် သူတို့နောက်ကွယ်မှ သြဇာညောင်းသော မိသားစုနောက်ခံများပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မြို့တော်တွင် အချိန်ဖြုန်းနေကြသည့် လူငယ်ကစားသမားများသာ ဖြစ်ကြသော်လည်း တစ်ယောက်စီတွင် ထူးခြားသည့် "စွမ်းရည်" အချို့ ရှိကြသည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုစွမ်းရည်များသည် ဝေယွီ ပစ်မှတ်ထားနေသည့် အရာများ ဖြစ်နေသည်။
ထိုဆူဖြိုးသည့် သိုးငယ်လေးကို ဆွဲခေါ်ရင်း ဝေယွီ သည် အစေခံမလေး၏ လမ်းပြပေးမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူသည် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားရင်း နောက်ဆုံးတွင် ကဗျာရွတ်ဆိုရာ ဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဤကျယ်ဝန်းလှသော ဥယျာဉ်သည် ပညာတတ်များ စုဝေးရာနေရာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကဗျာကလောင်စမ်းခြင်းမှသည် နိုင်ငံရေးကိစ္စရပ်များအထိ ဆွေးနွေးကြပြီး လာမည့် ဧကရာဇ် စာမေးပွဲတွင် မည်သည့်အကြောင်းအရာများ ထွက်လာနိုင်သည်ကို ခန့်မှန်းကြသည့် နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် အပြင်ဘက်နံရံနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် နံရံတစ်ဖက်တွင် စာပေပညာရှင်အုပ်စုတစ်စု စာမေးပွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ပြောရရင် ဒီနှစ် ဆောင်းဦးစာမေးပွဲက မေးခွန်းတွေက ထူးဆန်းနေတယ်ဗျ။ ဘယ်သူထုတ်မှန်းလည်း ဘယ်သူမှမသိကြဘူး။ နောက်ဆုံးမေးခွန်းက စစ်ရေးကို ဘယ်လိုအားကောင်းအောင် လုပ်မလဲတဲ့! ဟူး... ပညာတတ်တွေက စာအုပ်ဟောင်းတွေကြားမှာပဲ ခေါင်းနစ်နေရတာ၊ စစ်ရေးဗျူဟာဆိုတာ ငါတို့က ဘာသိမှာလဲဗျာ။ ဒီမေးခွန်းကို ထုတ်တဲ့သူက ငါတို့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာ သေချာတယ်"
*အော်... ဆောင်းဦးစာမေးပွဲ မေးခွန်းလား?*
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝေယွီ သည် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး ချန်နင် အသံမထွက်နိုင်အောင် ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။
"တိုးတိုးနေ" ဟု ဝေယွီ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာ သူတို့ သိသွားရင် နောက်ထပ် ဘာမှကြားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
ချန်နင်မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ *နံရံကပ်ပြီး ခိုးနားထောင်တာကို ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့လား?* ဝေယွီ ၏ ရှက်စရာကောင်းပုံကို စိတ်ထဲမှ ပြစ်တင်နေသော်လည်း ချန်နင်သည် သူ့ပုံစံအတိုင်း လိုက်လုပ်ကာ နားစွင့်လိုက်သည်။
နှစ်ယောက်သား နံရံတွင် ကပ်ကာ ဘေးခန်းမှ စကားသံများကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြသည်။
"ဟေ့၊ အသံလျှော့ပါ... အဲ့လို မပြောပါနဲ့။ နောက်ဆုံးမေးခွန်းက... အင်း၊ မင်းနားလည်မှာပါနော်?"
*သူတို့ ဘာတွေ ပဟေဠိဆော့နေကြတာလဲ?* ဝေယွီ သည် သူတို့ကို မမြင်ရသော်လည်း ခန့်မှန်းနိုင်နေသည်။
စနောက်ခံရသူမှာ ရိပ်မိသွားပုံရပြီး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် "အော်! ငါသဘောပေါက်ပြီ! ဒါကြောင့်ကိုး။ ဒါဆိုရင်... အပြောင်းအလဲကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခု ဖြစ်လာမလား?"
"ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ မင်းသိတဲ့အတိုင်း ငါ့ဆရာက ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာဆိုတော့ အဆက်အသွယ်ကောင်းတယ်။ သူပြောတာက ဧကရာဇ် က စစ်တပ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေတယ်တဲ့"
"စစ်တပ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်မယ်? နန်းတော်က စစ်တိုက်ဖို့ ပြင်နေတာလား?"
"အစ်ကိုကြီးကျန်း၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဧကရာဇ် မှာ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ ရှိသေးတာပါ။ နန်းတော်က တရားဝင် စစ်ရေးလှုပ်ရှားဖို့ ဘာမှ ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးဘူး။ အဲ့ဒီ အဆိုပြုချက်ကို ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက ပိတ်ပင်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်"
"ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား? အဲ့ဒါ ဧကရာဇ် ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားတော် မဟုတ်လား? အဲ့ဒီသူက ပိတ်ပင်ထားတာဆိုရင်... ဒါဆို ဧကရာဇ် က တကယ်ပဲ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကို အားပေးနေတာလား?"
ခိုးနားထောင်နေသည့် ဝေယွီ ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။
သူသည် တိတ်တဆိတ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ချန်နင်၏ ကော်လံစကို ဆွဲကာ နံရံနားမှ ခပ်ခွာခွာ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ!"
သူ့ထက် အသက်ငယ်သူတစ်ယောက်၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ချန်နင်မှာ အရှက်ရသွားသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းလိုသော ချန်နင်သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ "လွှတ်စမ်း! ငါ နားထောင်နေတာ မမြင်ဘူးလား? မင်း စိတ်မဝင်စားရင် ထွက်သွားလိုက်!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏလေးကမှ ချန်နင်သည် ခိုးနားထောင်မည့်သူမျိုး မဟုတ်သလိုလိုနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဟန်ဆောင်နေခဲ့ပြီး ယခုမူ သူ၏ ပုံစံမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။ *ဟား၊ ယောက်ျားသားတွေကတော့လေ။*
ဝေယွီ ၏ အကြည့်အောက်တွင် ချန်နင်၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်လာသည်။ သူသည် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို ခါလိုက်ကာ "အဟမ်း၊ အင်း... ငါကတော့..." ဟု ဆိုသည်။
"တော်တော့၊ ဘာမှ မပြောနဲ့တော့။" ဝေယွီ သည် သူ့ကို ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားရင်း "အစ်ကိုကြီးချန်၊ ခိုးနားထောင်တာတောင် အကဲခတ်တတ်ဖို့ လိုတယ်ဗျ။ အခုလုပ်နေတဲ့ပုံစံက လူကြီးလူကောင်းဆန်တာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်တစ်ခါ မလုပ်ပါနဲ့၊ နားလည်လား? ဘယ်သူမှ မတွေ့လို့ ကံကောင်းတာ၊ မဟုတ်ရင် ငါပါ အရှက်ကွဲရတော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်နင် - *?*
*မျက်နှာပြောင်တိုက်လိုက်တာ။ ဒီကောင်က ငါထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ။*
နံရံနှင့် လုံလောက်သော အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ ချန်နင်သည် ဝေယွီ ကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ "ဟေ့၊ မင်း ဘာလို့ ရုတ်တရက် ငါ့ကို ဆွဲခေါ်လာတာလဲ? မင်းက ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကို သိလို့လား?"
*သိရုံတင်မကဘူး။*
*ငါက သူပဲလေ၊ ဒီအပေါက်ဆိုးလေး။*
ဝေယွီ သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ဘာလို့ မေးတာလဲ? မင်းက ငါ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားနဲ့ တိတ်တိတ်လေး ခင်မင်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား?" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ချန်နင်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "အဲ့လိုပြောရက်တယ်နော်? ဒီလောက်ကြာနေပြီ ငါ့ကို မင်းနာမည်အပြည့်အစုံတောင် မပြောပြသေးဘူးလေ! ဘယ်လိုလုပ် ငါတို့ကို ရင်းနှီးတဲ့သူတွေလို့ ခေါ်နိုင်မှာလဲ?"
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အင်းလေ... ဒါဆို ငါ့ကို 'နဝမမြောက်အစ်ကို' လို့ ခေါ်ဖို့ ခွင့်ပြုပါ့မယ်"
ချန်နင်မှာ အံ့သြသွားပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "နဝမမြောက်အစ်ကို? မင်းက မိသားစုမှာ နဝမမြောက်သားလား?"
"ဟုတ်တယ်။ မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ နန်းတွင်းသားတွေဆိုတာ မောင်နှမတွေ အများကြီးပဲလေ" ဝေယွီ သည် ချန်နင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်ကာ "ဒါကြောင့် အစ်ကိုကြီးချန်၊ ငါ မပြောပြရင်တောင် ငါ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို မင်း နားလည်ပေးနိုင်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား?" ဟု ပြောသည်။
ချန်နင် - ...
တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သည့် ချန်နင်သည် ထိုသို့သော နာကျင်မှုကို နားမလည်ချင်ပေ။ *ဒီကောင်က ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံလိမ်ဖို့ပဲ ကြံနေတာ!*
ချန်နင်၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ သူသည် သွားကိုကြိတ်ကာ "မင်းက နန်းတွင်းသားပဲ မဟုတ်လား? မင်းမိသားစုက မင်းကို လစဉ်စရိတ် မပေးဘူးလား? ငါ့မှာတော့ ပိုက်ဆံနှစ်ဆယ်ပဲ ရှိတာနော်!" ဟု စိန်ခေါ်လိုက်သည်။
*အို၊ ရသွားပြီ။*
*ငွေနှစ်ဆယ်!*
ဝေယွီ သည် ချန်နင်ကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးချန်၊ မင်းက တကယ့်ကို ချမ်းသာတာပဲ"
*သေစမ်း!*
သူ့ကိုယ်သူ သတိလစ်သွားမှန်း သိလိုက်ရသည့် ချန်နင်သည် ပါးကိုသာ ရိုက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်လိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ "ပိုက်ဆံမရှိဘူး! ငါ့မိသားစုက မချမ်းသာဘူး။ ငါ့အဖေက တော်ဝင်အကယ်ဒမီမှာ ပါမောက္ခပဲ ရှိတာ၊ လစာလည်း မများဘူး။ ငါ့ကို လိမ်ဖို့ ကြိုးစားတာ ရပ်လိုက်စမ်း! ပိုက်ဆံမရှိရင် မရှိတာပဲ!"
ဝေယွီ သည် သူ့နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားပြီး မျက်နှာတွင် ပရိယာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် "အစ်ကိုကြီးချန်၊ ငါတို့ချင်း ဘာတွေ ဖုံးကွယ်နေမှာလဲ? ငါတို့က ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပဲလေ။ ငါ ဒုက္ခရောက်နေတာကို မင်း မကြည့်ရက်ဘူးမလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်နင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။
"အာ၊ ငါတို့က ရင်းနှီးတဲ့သူတွေဆိုတော့ ငါ့အကြောင်း အမှန်အတိုင်း ပြောပြရမှာပေါ့။ ငါ့အမေက စောစောကတည်းက ဆုံးသွားပြီ၊ ငါ့အဖေကလည်း အလုပ်တွေနဲ့ အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတော့ ငါ့ကို သိပ်မတွေ့ရဘူး။ ငါက မိသားစုမှာ အငယ်ဆုံးဆိုတော့ မောင်နှမတွေနဲ့လည်း မရင်းနှီးဘူး။ အိမ်မှာဆိုရင် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်တဲ့သူပေါ့..."
ချန်နင်၏ စိတ်မှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
"မင်းက လူကောင်းဆိုတာ ငါသိပါတယ်" ဝေယွီ က ဆက်ပြောသည်။ "ငါ မင်းနဲ့ စတွေ့ကတည်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မောင်နှမတွေထက် ပိုရင်းနှီးတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အဲ့ဒီလို ဆက်ဆံရေးမျိုးကို ငါ တောင့်တနေခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် ငါ မင်းနဲ့ ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ အရင်က မင်းကို လိမ်မိပြီး မင်း ယုံကြည်မှု ပျောက်ဆုံးသွားအောင် လုပ်မိတာ ငါ့အမှားပါ..."
ချန်နင်သည် တကယ်ပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရသည်။ သူသည် ဘေးမှ ဝမ်းနည်းနေသော လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သနားစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ "အာ... မင်း... အဲ့လောက်လည်း ဝမ်းမနည်းပါနဲ့" သူ၏ လေသံမှာ အရင်ကထက် များစွာ နူးညံ့သွားသည်။
*အော်၊ သူက မာမာထန်ထန်ထက် နူးနူးညံ့ညံ့ဆိုရင် အလွယ်တကူ လိုက်လျောမယ့် အမျိုးအစားပဲ* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို သနားစရာကောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးချန်က ငါ့ကို ရင်းနှီးတဲ့သူလို့ အသိအမှတ် မပြုချင်ဘူးလေ..."
ချန်နင်သည် သွားများကို ဖြီးလိုက်ပြီး "...ငါ ပြုပါတယ်!" ဟု ဆိုသည်။
"တကယ်လား? ဒါပေမဲ့ မင်းက မလုပ်ချင်သလိုပဲ"
"ငါ မလုပ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး!"
"သေချာလား?"
"သေချာတယ်!"
"ဒါဆိုရင် ကောင်းပြီ! သွားကြစို့ အစ်ကိုကြီးချန်၊ မင်းရဲ့ လူမိုက်အပေါင်းအပါတွေကို သွားရှာကြရအောင်!"
ချန်နင် - ...?
စာမျက်နှာလှန်သလိုမျိုး အမူအရာ မြန်ဆန်လွန်းသော သူတစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ချန်နင်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ စိတ်ဒဏ်ရာ ရနေသေးသော်လည်း ဝေယွီ ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ လိုက်ပါသွားတော့သည်။
ဆူဖြိုးသည့် သိုးငယ်လေးကို ဖမ်းမိသွားပြီဖြစ်ရာ ဝေယွီ သည် သူ့စိတ်ခံစားချက်ကို အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ တစ်ဖက်တွင်မူ ဖန်းရှန်း သည် နောက်မှနေ၍ ထိုကောင်လေးကို သနားစရာအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
*မင်းသားကြီးရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ နောက်ထပ် သနားစရာ ဝိညာဉ်လေးတစ်ခု ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ။*
မင်းသားကြီး၏ ပုံစံအတိုင်းဆိုလျှင် မြို့တော်တွင် နောက်ထပ် ရာစုနှစ်တစ်ခုအထိ ဒီလို သားကောင်မျိုး နောက်ထပ် တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းသည် တကယ်ပင် ကံကောင်းစေရန်နှင့် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းမှ ကင်းဝေးစေရန် ဘုရားကျောင်းသွားပြီး ဆုတောင်းရမည့် ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။
*သနားစရာ၊ တကယ်ကို သနားစရာပဲ။*
*ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာတော့ တော်တော် ပျော်ဖို့ကောင်းပုံပဲ။*
*ဟီးဟီး။*