164

ငွေကြေးဆုံးရှုံးခြင်းက ဘေးအန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ချန်နင်ကမူ ဤစကားပုံကို သူ့လက်ရှိအခြေအနေနှင့် တွဲဖက်ပြောဆိုခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

မနေ့က သူသည် လျိုဟွိုင်ယွမ်ကို ရှာဖွေပြီး ပြဿနာရှာရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ရာတွင် မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။ ထိုအချက်က သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း သူသည် ငွေကြေးသုံးဆယ့်ငါးတုံးကို အလကားဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်။ သုံးဆယ့်ငါးတုံး! သူ့လစာက တစ်လလျှင် ငွေနှစ်ဆယ်တုံးသာရှိသည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်ကရော သိပါ့မလား။ ထိုငွေပမာဏမှာ သူ့လစာ နှစ်လစာနှင့် ညီမျှနေသည်။ သူသည် မြို့တော်လမ်းမပေါ်တွင် လူဆိုးဓားပြများ၏ လုယက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ကံဆိုးလှသည်။ သူသည် အစကတည်းက စိတ်အပန်းဖြေရန် အပြင်ထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားသော်လည်း ယခုတော့ သူ့ဘဝမှာ မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းချိန်တွင် ယိုစိမ့်နေသော အမိုးနှင့်တူနေတော့သည်။ ထိုဓားပြများသည် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းမှာ ထင်ရှားသည်။ သူ အပြင်မထွက်မီကပင် ရက်စွဲပြက္ခဒိန်ကို သေချာကြည့်ခဲ့သင့်သည်!

သို့သော်လည်း ဝေယွီ ကမူ ရထားလုံးထဲတွင် ချန်နင် ဘာတွေတွေးနေသည်ကို မသိရှိပေ။ သူသိသည်မှာ ချန်နင်ကို ဖမ်းမိထားပြီးဖြစ်၍ သံပူတုန်းက တူနှင့်ထုရမည်ဟူသော အချက်ပင်။ သိုးမွေးကို နုတ်၊ အိုးကိုဆေး၊ အသားကို လှီးဖြတ်ရမည်။ သိုးတစ်ကောင်လုံးကို စားပွဲပြင်ဆင်သကဲ့သို့ အကောင်းဆုံး အမြတ်ထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ရထားလုံးဘေးတွင် ရပ်ကာ တံခါးလက်ကိုင်ကို မှီတွယ်ရင်း သစ်သားနံရံကို ခပ်ယဉ်ယဉ်ခေါက်ကာ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုချန်၊ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပါးဖို့လား! ကျွန်တော်တို့က ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းတွေပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အဝေးကြီးမှာ နေနေရတာလဲ? လာပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ပါ။ လူကို စောင့်ခိုင်းတာက ယဉ်ကျေးမှု မရှိရာရောက်တယ်နော်။"

သူတို့ဘေးတွင် ဖန်းရှန်း နှင့် ရထားမောင်းသူတို့မှာ စကားမထွက်နိုင်အောင် ဆွံ့အသွားကြသည်။ သူတို့တွင် ပြောချင်သော စကားများစွာ ရှိနေသော်လည်း အသံထွက်မလာပေ။ ထိုအသံသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် လူဆိုးခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က လည်ပင်းကို အသက်ရှူသံနှင့် ဖိကပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

ချန်နင်သည် ရထားအတွင်းဘက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ညည်းညူလိုက်သည်။ "မင်းငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်ထားပေးလို့ မရဘူးလား? ငါ ဒီနေ့ ပိုက်ဆံမပါလာဘူး! နားလည်လား? ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး!"

ဝေယွီ က သူ့စကားကို မယုံပေ။ "အစ်ကိုချန်၊ အစ်ကိုကလည်း အလွန်တာပဲ။ အစ်ကိုက ဘယ်သူလဲ? အစ်ကိုက နန်းတွင်းပညာရှိချုပ်ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ သားတစ်ယောက်လေ။ အစ်ကို့ကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးတာကို ကျွန်တော် ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အစ်ကိုက ချမ်းသာတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံမပါဘဲ အပြင်ထွက်မှာလဲ? ကဲပါ၊ ခေါင်းမာမနေပါနဲ့။ သဘောကောင်းကောင်းနဲ့ မြန်မြန်ဆင်းလာခဲ့၊ ပြီးရင် ဥယျာဉ်ထဲမှာ အတူတူ လမ်းလျှောက်ကြမယ်။"

ချန်နင်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ တကယ် ပိုက်ဆံမရှိဘူး! ဒီနေ့ ငါ ပိုက်ဆံအိတ်တောင် မယူလာဘူး! ပိုက်ဆံတွေအားလုံး မနေ့က မင်းသုံးလိုက်တာလေ!"

ဝေယွီ သည် လျှာသပ်လိုက်သည်။ "အာ... အစ်ကိုချန်၊ အစ်ကိုပြောတဲ့စကားကို ကြည့်ဦး။ ဒါက ရိုးသားတဲ့ စကားမဟုတ်ဘူး။ အစ်ကိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး မျက်မှန်အတွက် ပိုက်ဆံသုံးရာတုံးကို သုံးလိုက်သေးတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ငွေမရှိရမှာလဲ? ကျွန်တော် ဆယ်စက္ကန့် ပေးမယ်။ အပြင်မထွက်လာရင် ကျွန်တော် အတင်းဆွဲထုတ်ရလိမ့်မယ်၊ ဖြစ်မလား?"

ချန်နင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ ဤလောကတွင် အကြောင်းပြချက်ကို နားမလည်သော ယဉ်ကျေးမှုမဲ့သည့် လူဆိုးမျိုး ဘာကြောင့်များ ရှိနေရသနည်း။

ချန်နင်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကို ကိုင်ထားစဉ် ဝေယွီ က အပြင်ဘက်မှ ရေတွက်နေသည်။

"ဆယ်၊ ကိုး၊ ရှစ်၊ လေး..."

သွားကိုကြိတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်နေသည့် ချန်နင်မှာ တောင့်ခဲသွားသည်။ *နေပါဦး! ငါး၊ ခြောက်နဲ့ ခုနစ်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?!*

"မင်း ဂဏန်းတောင် ရေတတ်လို့လား!"

ချန်နင် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရထားလုံးကုလားကာကို ဆွဲဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ခုန်ဆင်းလာသည်။ "မင်း ဆယ်စက္ကန့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီး အခုတော့ လိမ်နေတယ်! မင်းတောင် မရေလိုက်— အာ! မင်း ဘာလုပ်တာလဲ!"

ဝေယွီ သည် ချန်နင် ထွက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် အမြန်ဖမ်းဆွဲကာ ရထားပေါ်မှ ဆွဲချလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်၊ ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ ဘာလို့ ငြင်းခုံနေရတာလဲ? လာပါ၊ လာပါ။ ကျွန်တော် ဒီခြံဝင်းကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကတော့ မကြာခဏ လာနေကျဆိုတာ သိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို သေချာ လမ်းညွှန်ပြသပေးရမယ်..."

"ငါတို့က ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူး! ငါ့လက်ကို လွှတ်စမ်း!"

"အော်၊ အစ်ကိုချန်၊ အဲဒီငှက်ကို ကြည့်ပါဦး။ တကယ်လှတာပဲ၊ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ တကယ်ပါ။"

"ဟွန့်၊ မမြင်ဖူးဘူးဟုတ်လား? မင်း ဘယ်သူ့ကို လိမ်နေတာလဲ?"

"အစ်ကိုချန်၊ လူကို အပြင်ပန်းကြည့်ပြီး အကဲဖြတ်တာက မကောင်းတဲ့ အကျင့်ပါ။ အဲဒါကို ပြင်ဖို့ လိုမယ်နော်။"

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အဝင်ဝဆီသို့ အတူတူတွဲလျက် သွားကြသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ညီအစ်ကို ချစ်ခင်ရင်းနှီးသည့်ပုံပေါက်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် တစ်ယောက်က ထွက်ပြေးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေပြီး နောက်တစ်ယောက်ကမူ တင်းကျပ်စွာ ချုပ်ကိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ ကလပ်ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးစောင့်က သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူတို့၏ အပြုအမူကို ခဏတာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် တံခါးစောင့်က ဝင်ကြေးငွေ ငါးတုံးပေးရန် အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

*မိန်းမပျက်၊ ဈေးကြီးလိုက်တာ!* ဝေယွီ က သူ့စတုတ္ထအစ်ကိုကို ဈေးကွက်ကျွမ်းကျင်သော စီးပွားရေးသမားဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း ချန်နင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုချန်၊ ကျွန်တော်က ဒီနေရာကို အသစ်ရောက်တာဆိုတော့ ဘာမှ မသိဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ဗဟုသုတတိုးပွားအောင် ခေါ်လာပေးတဲ့အတွက် တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ချန်နင်သည် ပိုက်ဆံပေးရမည့်အရေးမှ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ တစ်ခါပေးပြီးပြီ၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပေးရမည်— ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ပေ။ သူသည် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲမှ ငွေစက္ကူ ဆယ်တုံးတန်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဝေယွီ က သူ့ကို စကားမပြောဘဲ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးဖြင့်သာ တိတ်တဆိတ် ဆူပူလိုက်သည်။ ချန်နင်သည် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် ချန်နင်၏ ရထားမောင်းသူမှာ အပြင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ဖန်းရှန်း ကမူ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ကြေးပေးကာ လိုက်ပါသွားသည်။ ထိုကလပ်မှာ တကယ်ပင် သေချာစွာ တည်ဆောက်ထားသော အဆင့်မြင့်နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားသည်။ ဥယျာဉ်ဒီဇိုင်းမှာ နန်းတွင်းလက်မှုပညာရှင်များ၏ လက်ရာဖြစ်ဖွယ်ရှိပြီး အလွန်ပင် လှပသည်။ ထွင်းထုထားသော အုတ်တံတိုင်းများ၊ ဆေးခြယ်ထားသော တိုင်များ၊ တံတားငယ်များ၊ စီးဆင်းနေသော ရေပြင်၊ ရှားပါးငှက်များနှင့် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော အပင်များဖြင့် "အဆင့်အတန်း" ဟူသော စကားလုံးကို သူ့စတုတ္ထအစ်ကိုက အစွမ်းကုန် ဖော်ဆောင်ထားသည်။

*ငွေငါးတုံး? တန်ပါတယ်။*

ဝေယွီ သည် သူကိုယ်တိုင် ငွေမကုန်သည့်အပြင် အမြတ်ဝေစုလည်း ရရှိမည်ဖြစ်၍ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဒီနေရာက တကယ်ကောင်းတာပဲ အစ်ကိုချန်။ အစ်ကိုရော မထင်ဘူးလား?"

ချန်နင်မှာမူ စကားမပြောချင်ပေ။

တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက အဆင်ပြေပါသည်။ ဝေယွီ ကမူ တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေရသည်ကိုပင် ကျေနပ်နေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ စီမံခန့်ခွဲမှု အားနည်းချက်လေးတွေတော့ ရှိတယ်။ ဒါက အဆင့်မြင့်ကလပ်ပဲလေ၊ ဘာလို့ အဝင်ဝမှာ မြေပုံမရှိရတာလဲ? အနည်းဆုံးတော့ လမ်းပြပေးမယ့်သူ နှစ်ယောက်လောက်တော့ ထားသင့်တာပေါ့။"

ရှေ့တွင် လိမ္မော်ရောင် အဝတ်အစားနှင့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချန်နင် မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ "လမ်းပြမရှိတာ ဘယ်မှာလဲ? ဟိုမှာ တစ်ယောက်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ဝေယွီ သည် သူကြည့်သည့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စင်္ကြံလမ်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချန်နင်သည် သူ့ကိုလှောင်ပြောင်ရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဥယျာဉ်နောက်ကွယ်က လူက စတုတ္ထမင်းသား လေ၊ ဟိုတစ်ယောက်က ဒီအချက်တွေကို မတွေးထားလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား? ဟဲ၊ မင်းရဲ့ အခြေအနေကို အကြောင်းပြုပြီး အဆင်ခြင်မဲ့စွာ မလုပ်ပါနဲ့။ စကားပြောဆင်ခြင်ပါ၊ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြဿနာရှာမိလိမ့်မယ်။"

ဝေယွီ သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ ဘာအခြေအနေရှိလို့လဲ?" သူသည် ဤကောင်လေး တစ်ခုခုကို အမြဲတမ်း မှားယွင်းနားလည်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ချန်နင် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဝေယွီ ကို မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မောက်မာမှုနဲ့တင် ဟော့ထင်ယွီရဲ့ နာမည်ကို အပြင်မှာ အလကားသုံးရဲနေတာ။ နန်းတွင်းဆွေမျိုးတွေကလွဲရင် ဘယ်သူကများ ဒီလိုလုပ်ရဲမှာလဲ! ငါပြောတာ ဟုတ်တယ်မလား?"

*အော်၊ နန်းတွင်းဆွေမျိုးတွေပေါ့လေ။* ဝေယွီ သည် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မဆိုးဘူး။ ဒါဆို ကျွန်တော်က ဘာဖြစ်မယ်လို့ ထင်လဲ?"

ချန်နင် ပြန်မဖြေဘဲ ဝေယွီ ကို မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ သေချာပေါက် လူကောင်းတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူး!"

ချန်နင်သည် ဤကောင်လေးမှာ တကယ်တမ်း ဘယ်သူဖြစ်သည်ကို မသိချင်၍ မဟုတ်ဘဲ သူ့နေရာသူ သိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ့ဖခင်မှာ နန်းတွင်းပညာရှိချုပ်ဖြစ်သော်လည်း အာဏာသိပ်မရှိပေ။ တကယ်တမ်း ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တက်လာလျှင် သူ့ဖခင်က သူ့ကို ကယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤလူမှာ သူ့နာမည်ကိုပင် မပြောပြသေးသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် မိမိ၏ အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်လိုခြင်း မရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အတင်းအကျပ် စူးစမ်းနေမည့်အစား ဒီအတိုင်းပဲ လျစ်လျူရှုထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ထို့အပြင် ဤကောင်လေးမှာ ရှက်ရွံ့မှုမရှိ၊ ကပ်စေးနည်းသော လူဆိုးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ငွေပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ အာဏာသုံးပြီး သူတစ်ပါးကို ဖိနှိပ်မည့်သူမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

အလွန်အကျွံ အလိုလိုက်ခံထားရသော လူငယ်တစ်ယောက်ပင်လျှင် သူ့ဉာဏ်နှင့်သူတော့ ရှိသေးသည်မဟုတ်ပါလား!

ချန်နင်သည် ဝေယွီ ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ ဝေယွီ သည် သူ့ကျောပြင်ကို နှစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လိုက်ပါသွားကာ ချန်နင်၏ ပခုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖက်လိုက်သည်။

"အော်၊ အစ်ကိုချန်၊ အစ်ကို့ဆီမှာ ဒီလောက်တောင် ပရိယာယ်တွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဝါး၊ ကျွန်တော်တော့ အစ်ကို့ကို တုံးအတဲ့သူလို့ ထင်နေတာ။"

"မင်း ဘယ်သူ့ကို တုံးအတယ်လို့ ခေါ်တာလဲ?"

"အို၊ ပါးစပ်လွဲသွားတာပါ! အစ်ကိုချန်၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော်က ငယ်သေးတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်တင်နိုင်ပါ့မလဲ?"

"မင်း! ငါတော့ ဒီလောက် ရှက်ရွံ့မှုမရှိတဲ့သူမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး!"

"ကဲ၊ အခု တွေ့သွားပြီပေါ့။ သက်ပြင်းချလိုက်ပါ၊ အသေးအဖွဲကိစ္စပါ၊ မပြောတော့ပါဘူး။ တခြားအကြောင်း ပြောကြရအောင်။ ဒါနဲ့ အစ်ကိုချန်၊ အစ်ကို့မှာ သူငယ်ချင်း ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ?"

"...မင်း ဒါကို ဘာလို့ မေးတာလဲ? တခြားအကြံအစည်တွေ ရှိနေတာတော့ မဟုတ်ပါစေနဲ့နော်!"