သုတေသနဌာနတစ်ခု တည်ထောင်ခြင်းသည် ငွေကြေးကုန်ကျမည်မှာ အသေအချာပင်။ ထိုနေရာသည် ဝေယွီ ၏ အိမ်တော်၌ တည်ရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေကြေးများကို ထိုကဲ့သို့သော စီမံကိန်းအတွက် သုံးစွဲရန် သူက လိုလားနေသည်ဟု မဆိုလိုပေ။
သုတေသနဌာနကို တည်ထောင်ရန် အတည်ပြုပြီးနောက် ဝေယွီ သည် သူ၏ဖခင်ကို ကြည့်၍ ချော့မော့သည့်အမူအရာဖြင့် လက်ကလေးများကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဖခင်၊ ရန်ပုံငွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လေ ဖခင်အနေနဲ့ ပါဝင်ကူညီသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ သားတော်မှာဆိုရင် တစ်ပြားသားမှတောင် မရှိတော့ဘဲ တော်တော်လေး ဆင်းရဲနေပြီ..."
*တစ်ပြားမှ မရှိတာမဟုတ်ဘဲ ငွေတုံးငွေခဲတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပါ၊ သေချာတယ်* ဟု ဧကရာဇ်ဝေ က တွေးတောကာ သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ငွေကြေးထောက်ပံ့ရန် ငြင်းဆိုရုံသာမက "အရင်က မင်း ငါ့အတွက် ငွေရှာပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်မလား။ အဲဒီအမြတ်ငွေတွေက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ" ဟု ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် ဤအခြေအနေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲမှ စာရင်းအင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဧကရာဇ်ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။ "ဒါကတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်လအတွင်း ဂျောင်ကျိုး (Jiaozhou) က ရရှိခဲ့တဲ့ အမြတ်ငွေစာရင်း ဖြစ်ပါတယ်။"
ဧကရာဇ်က ထိုစာအုပ်ကို ယူကာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လှန်လှောကြည့်ရင်း "ဘယ်လောက် ရလိုက်လဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
"အို၊ သိပ်တော့ မများပါဘူး။ ၁၉၀,၀၀၀ တဲ့လခန့်လောက်ပါပဲ။"
ဧကရာဇ်မှာ အေးခဲသွားသည်။
သူ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။ "နှစ်လအတွင်းမှာပဲ ၁၉၀,၀၀၀ တဲ့လ ဟုတ်လား။" စီးပွားရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှနားမလည်သူ ဖြစ်နေပါကလည်း ထိုအချိန်ကာလအတွင်း ထိုမျှသော ပမာဏကို ရှာဖွေနိုင်ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ဝေယွီ က အပြစ်ကင်းစင်သည့်ဟန်ဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပြောသည်။ "ဖခင်အနေနဲ့ ဒီလောက် အနည်းငယ်လေးကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သားတော် သိပါတယ်။ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဖခင်ရဲ့ အပြစ်တင်စကားတွေကြောင့် သားတော်ရဲ့ စိတ်နှလုံး မကွဲကြေသွားပါဘူး။ သားတော် စိုးရိမ်တာက ဖခင်ရဲ့ သွေးတိုးတက်သွားမှာကိုပါ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပျက်ပါနဲ့၊ သားတော်ကို ယုံကြည်ပါ။ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုဆိုတာ ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအပေါ်မှာ မူတည်တာပါ။ သားတော်ရဲ့ လူတွေက ကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို တည်ထောင်လိုက်တာနဲ့ ငွေတွေက တရွာရွာနဲ့ ဝင်လာတော့မှာပါ!"
သူက ဆက်ပြောသည်။ "ဖခင်အနေနဲ့ စစ်တပ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ချင်နေတာကို သားတော် သိပေမဲ့ အဲဒါကို အလျင်စလို လုပ်လို့မရပါဘူး၊ တစ်ဆင့်ချင်းစီ လုပ်ဆောင်ရမှာပါ။ သားတော်မှာ အကြံဉာဏ်လေးတွေ ရှိနေလို့ ကျေးဇူးပြုပြီး နားထောင်ပေးပါ။ ဒီ ၁၉၀,၀၀၀ တဲ့လက စစ်တပ်ထဲကို ပစ်သွင်းလိုက်ရင် သမုဒ္ဒရာထဲ ရေတစ်စက်လောက်ပဲ ရှိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဖခင်သာ သားတော်ကို ပေးမယ်ဆိုရင် သုတေသနဌာနမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ပါမယ်။ သုတေသီတွေ စိတ်ချလက်ချ အလုပ်လုပ်နိုင်ဖို့အတွက် လုံခြုံရေးကိုလည်း သားတော် တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်။ သားတော်လိုမျိုး ထက်မြက်တဲ့သူက ကြီးကြပ်ပေးနေရင် ဖခင် လိုချင်နေတဲ့ ယမ်းမှုန့်နဲ့ လက်နက်တွေက ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အဆင်သင့် ဖြစ်လာမှာပါ!"
ဝေယွီ သည် ဧကရာဇ်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ဖြေလျှော့ပေးလိုသည့်ဟန်ဖြင့် သစ္စာရှိသော မျက်နှာပေးဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ "ကြည့်ပါဦး၊ ဒါက စစ်တပ်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် ငွေပမာဏထက်စာရင် ပိုပြီး ထိရောက်တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မဟုတ်ဘူးလား။"
ဧကရာဇ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ချိုမြိန်သော မုန့်နှင့် ခါးသက်သော လက်ဖက်ရည်ကို ရောစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ ဗိုက်ဝလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ငွေကို လိုချင်နေသည့် သားတော်၏ သိသာထင်ရှားသော အကြံအစည်ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသော်လည်း ထိုကောင်လေးက သူ့ကို အကောင်းဆုံး နားလည်ပေးနေသည်ကို သူ ဝန်ခံရပေမည်။ အကြောင်းပြချက်မှာ ခိုင်လုံပြီး ကြီးပွားတိုးတက်မည့် ခေတ်ကာလကို မြင်ယောင်ကြည့်ခြင်းကလည်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ခေတ်ကာလကို ဦးဆောင်လိုသည့် ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် မည်သို့လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။
*ယောက်ျားသားဆိုတာ ကမ္ဘာကြီးကို စုစည်းနိုင်မယ့် ရည်မှန်းချက်မျိုး ရှိသင့်တယ်* ဟု ဧကရာဇ်က တွေးတောရင်း သူသည် အသက်အရွယ်ရသော်လည်း ကြီးကျယ်သော အရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်သေးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
စိတ်ဝင်စားမိသော်လည်း ဧကရာဇ်သည် အနှစ်သာရအားဖြင့် အလွန်ပင် စေးနဲသူဖြစ်သည်။ ဝေယွီ မထွက်ခွာမီက သူသည် ၂,၀၀၀ တဲ့လသာ ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ဤ "သားမိုက်" ထံသို့ ၁၉၀,၀၀၀ တဲ့လ ပေးအပ်ရမည်ကို တွေးမိသည်နှင့် သူ အလွန်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်—အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ထိုကောင်လေး အောင်မြင်သွားသည်ကို သူ မကြည့်ရက်နိုင်ခြင်းကြောင့်ပင်။
ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ဧကရာဇ်က ဝေယွီ ထံသို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ။ မင်းရဲ့ ရှင်းပြချက်ကလည်း ခိုင်လုံပြီး ဒီငွေတွေကလည်း မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ ရလာတာဆိုတော့..."
*ဒါဆိုရင် ၁၉၀,၀၀၀ တဲ့လ အကုန်လုံးက သားတော်အတွက်ပဲလား* ဝေယွီ သည် အသက်ကို အောင့်ထားရင်း သူ၏ဖခင်ကို မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဒါဆိုရင် မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားတို့ နှစ်ယောက် ဒီကိစ္စကို အတူတူ တာဝန်ယူရမယ်။ ဂျောင်ကျိုးမှာ မင်းတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ အလုပ်လုပ်တာကို ငါ မြင်ပြီးပြီ။ ၁၉၀,၀၀၀ တဲ့လကို သုံးပုံပုံမယ်။ မင်းက ၆၀,၀၀၀ ယူ၊ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ၃၀,၀၀၀ ယူ၊ ကျန်တာကိုတော့ ငါ့ဆီမှာပဲ ထားထားဦးမယ်။ နောက်ထပ် လိုအပ်ရင် ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"
ဝေယွီ: "..."
*သိပ်ကို စေးနဲတာပဲ!* သူနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ရရှိသည့် ငွေစုစုပေါင်းမှာ တစ်ဝက်တောင် မပြည့်ပေ!
***
နန်းတော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဝေယွီ သည် သူ၏ အိမ်တော်သို့ ပြန်မသွားဘဲ စတုတ္ထမင်းသား၏ အိမ်တော်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
မှန်လုပ်ငန်းက လတ်တလောတွင် အလွန်ပင် အဆင်ပြေနေသဖြင့် စတုတ္ထမင်းသားမှာ နေ့စဉ် ဝင်ငွေစာရင်းကို ကြည့်တိုင်း မျက်နှာလေး ပွင့်လန်းနေတတ်သည်။ အောင်မြင်သောသူများသည် သဘာဝအတိုင်းပင် တောက်ပနေတတ်ပြီး ဂုဏ်ယူစရာရှိလာသောအခါ အောင်ပွဲခံလိုကြသည်။ သို့သော် ဝေယွီ သည် မောင်တော်၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်သောအခါ စတုတ္ထမင်းသား မရှိကြောင်း သိရသည်။ အိမ်တော်ထိန်း၏ ပြောပြချက်အရ သူသည် ကျေးလက်ကလပ် (countryside club) သို့ သွားရောက်နေသည်ဟု ဆိုသည်။
ဝေယွီ သည် မောင်တော်ကို မီးဖိုရုံ (kiln factory) သို့ လိုက်ပို့ပေးရန် တောင်းဆိုရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူသည် ကလပ်တွင် ရှိနေသဖြင့် ထိုနေရာသို့ လိုက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် စတုတ္ထမောင်တော်ကို ကလပ်ဖွင့်ရန် အကြံပေးခဲ့သော်လည်း အဖွင့်ပွဲသို့ မတက်ရောက်နိုင်ခဲ့ပေ— ကဗျာဝိုင်းများ၊ ပညာရှင်များ၊ ကျက်သရေရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်— အားလုံးကို လွဲချော်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ကဗျာစပ်ရာတွင် အရည်အချင်း မရှိသော်လည်း ပျော်ရွှင်စရာများကိုတော့ လွဲချော်မခံနိုင်ပေ။
အိမ်တွင် အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း ကို ခေါ်ကာ ကျေးလက်ကလပ်သို့ မြင်းစီး၍ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ကလပ်၏ ပုံစံရေးဆွဲချက်များကိုသာ မြင်ဖူးသော်လည်း လက်တွေ့မှာတော့ အလွန်ပင် ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ဝေယွီ သည် တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သောအခါ ဆန်းပြားပြီး ခမ်းနားလှသော အပြင်အဆင်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ တံခါးဝရှိ တိုင်နှစ်တိုင်မှာ ရွှေချ၊ ကျောက်စိမ်းစီထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် ရွှေတိုင်များကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ရင်း မျက်ရည်ပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ "ဖန်းရှန်း၊ ကြည့်စမ်း! ဒါက တကယ့်ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းရဲ့ အရသာပဲ!"
*စတုတ္ထမောင်တော်က အရမ်းကို ချမ်းသာတာပဲ! ရွှေချထားတဲ့ တိုင်တွေတောင် တည်ဆောက်နိုင်ပေမဲ့ ကိုယ့်ညီကို ကူညီဖို့ တစ်ပြားလောက်တောင် မသုံးဘူး!*
ဖန်းရှန်း သည် သူတို့ကို ထိတ်လန့်တကြားနှင့် အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသော တံခါးစောင့်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏သခင် ငွေကြေးအပေါ် စွဲလမ်းနေခြင်းကို မည်သည့်အချိန်တွင် ရပ်တန့်မည်ကို တွေးတောမိသည်။ သူသည် အမူအရာမဲ့စွာပင် "သခင်၊ တစ်ယောက်ယောက် လာနေပါပြီ" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
ရထားလုံးတစ်စီး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဝေယွီ သည် ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရထားလုံးမှာ ကြီးမားပြီး အပြာရင့်ရောင် ကုလားကာများဖြင့် ကာရံထားကာ မည်သည့်အမှတ်အသားမျှ မပါရှိပေ။
ဝေယွီ သည် လှည့်ထွက်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လူတစ်ယောက်က ကုလားကာနောက်မှ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် ထုတ်လိုက်သည်။ ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
"အို၊ မောင်တော်ချန်-"
ထိုအသံမှာ ရှည်လျားပြီး အဆုံးမရှိသလို ဖြစ်နေသည်။ ချန်နင်း (Chang Ning) သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ပွင့်ဖူးနေသော ရွှေပန်းကဲ့သို့ ပြုံးနေသည့် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။
"မြန်မြန်! လှည့်ပြန်ကြ! မြင်းတွေကို ပြန်မောင်း!"
စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ဘဲ ချန်နင်းသည် ရထားလုံးထဲသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြန်ဝင်သွားသဖြင့် ရထားမောင်းသူပင် ခဏတာ ကြောင်အသွားသည်။
သို့သော် ချန်နင်းက မြန်လျှင် ဝေယွီ က ပို၍ မြန်သည်။
ရထားလုံး မရွေ့လျားမီ သူသည် ရထားဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ချန်နင်းသည် ထိုင်ခုံတွင်ပင် မထိုင်ရသေးမီ အပြင်ဘက်မှ "ဓားပြ" ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"မောင်တော်ချန်၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ! မနေ့က ခွဲခွာပြီးနောက် ဒီနေ့မှာပဲ ပြန်တွေ့ကြမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။ ဒီကံကြမ္မာက ကောင်းကင်ဘုံက စီစဉ်ပေးတာလို့ မထင်ဘူးလား၊ အောင်ပွဲခံသင့်တယ် မဟုတ်လား?"
ချန်နင်း: "!"