ငွေကြေးကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် ဝေယွီကတော့ ရှောင်အန်းဇီကို ပြောစရာရှိတာ တစ်ခုပဲ ရှိသည်။ လူဆိုတာ အမြင်ကျယ်ရမည်၊ ဒီလောက် အနည်းအကျဉ်းလေးအတွက်နဲ့ စိတ်မရှုပ်သင့်ဘူးဆိုတာပါပဲ။
တကယ်တမ်းပြောရရင် ဝေယွီကိုယ်တိုင်လည်း ငွေဘယ်လောက်ရှိမလဲဆိုတာ မသိပါ။ အမြတ်က နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလား။ သူ့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုက အမြတ်ဝေစုကို ခွဲပေးတဲ့အချိန်ကျမှသာ သူ အတိအကျ သိရမှာပါ။
မြင်းလှည်းက လမ်းမပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားသွားနေသည်။ ဝေယွီက ပြတင်းပေါက်ကိုမှီပြီး မြို့တော်ရဲ့ ပြောင်းလဲနေတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ အာရုံလွင့်နေတုန်းမှာပဲ အဝေးမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အငြင်းပွားနေတဲ့ သူ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားတဲ့ စာပေဆရာကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။
*အင်း… ဟိုလူက ရင်းနှီးသလိုပဲ။*
ဝေယွီက လှည်းနံရံကို ခေါက်လိုက်ပြီး "ယီရှစ်ဆန်း၊ ဘေးကိုကပ်လိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယီရှစ်ဆန်းက မျက်စိရှင်သူမို့ ဝေယွီ ပြောလိုက်တာနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာရှိတဲ့ လျိုဟွိုင်ယွမ်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားသည်။ သူ့သခင်က တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့သွားပြီး စပ်စုချင်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်တာနဲ့ ယီရှစ်ဆန်းက မြင်းလှည်းကို အနီးနားက ကွင်းပြင်တစ်ခုဆီ မောင်းဝင်သွားသည်။
ဝေယွီက ကုလားကာကို လှပ်လိုက်ပြီး လှည်းမောင်းခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ ယီရှစ်ဆန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "နောက်က လိုက်လာတဲ့သူတွေကို အရင်ဆုံး အိမ်ကိုပြန်သွားဖို့ ပြောလိုက်"
အဲဒီလိုပြောပြီးနောက် သူက မြင်းလှည်းပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းကာ သူ့ရဲ့ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားဆီ သွားပြောလိုက်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ခရီးပန်းနေတာမို့ ဝေယွီမှာ ကိစ္စရှိတယ်လို့ ကြားတဲ့အခါ ဘာမှမမေးတော့ဘဲ လှည်းသမားကိုသာ အိမ်ကိုဆက်မောင်းဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်တဲ့ အခြွေအရံတွေ ထွက်ခွာသွားပြီးတဲ့နောက် ဝေယွီက ဖန်းရှန်းကို ခေါ်ပြီး အငြင်းပွားနေတဲ့နေရာဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ချန်းနင်နဲ့ လျိုဟွိုင်ယွမ်တို့ အငြင်းပွားနေတာ တစ်နာရီရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံလောက် ရှိနေပြီ။ အငြင်းပွားတယ်လို့ ခေါ်ရမလားပဲ၊ တကယ်တမ်းတော့ ချန်းနင်ကပဲ တစ်ဖက်သတ် ပြောနေတာဖြစ်ပြီး လျိုဟွိုင်ယွမ်ကတော့ တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ပြန်ချေပနေသည်။
"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! မင်း ငါ့ကို တောင်းပန်ရမယ်။ ငါ တခြားဘာမှမလိုချင်ဘူး၊ မင်းကိုလည်း ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ နက်ကျောက်စီမျက်မှန်ကို အစားပြန်ပေးလိုက်၊ ဒါဆို ပြီးတာပဲ!"
ဝေယွီ အနားရောက်သွားတဲ့အခါ ကြားလိုက်ရတဲ့စကားက ဒါပါပဲ။ သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး တွေးမိတာကတော့ - *နက်ကျောက်စီမျက်မှန်က ဘယ်လောက်တောင် ဈေးကြီးလို့လဲ။*
သူ့အကြည့်က ချန်းနင်ရဲ့မျက်လုံးပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ မျက်မှန်ဆီ ရောက်သွားပြီး ခဏလောက် တွေးမိသွားသည်။ *ငါ့စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုကတော့ တကယ်ကို နေတတ်တာပဲ၊ မျက်မှန်ဘောင်ကိုမှ အစစ်အမှန် ကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာတဲ့လား။ အများကြီး ကုန်မှာပဲ။ ဖန်သားနဲ့ပဲ လုပ်လိုက်ပါတော့လား။*
ဝေယွီ စိတ်ကူးယဉ်နေတုန်း လျိုဟွိုင်ယွမ်က စကားစလိုက်သည်။ ချန်းနင်ရဲ့ ကလေးဆန်ပြီး မတရားတဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူက တည်ငြိမ်စွာ ငြင်းလိုက်သည်။ "ချန်းညီလေး၊ နောက်နေတာ ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒီလို မျက်မှန်မျိုးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အရမ်းဈေးကြီးပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လစဉ်စရိတ်က ငါးတဲလ်ပဲ ရှိတာလေ။ ဒါမှမဟုတ် တုန်းသစ်သားနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မျက်မှန်တစ်စုံလောက် လုပ်ပေးရမလား။ အဲဒါဆိုရင်ကော ရမလား?"
"တုန်းသစ်သား?!" ချန်းနင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားသည်။ "မင်းက တကယ်ပဲ တုန်းသစ်သားနဲ့ လုပ်ထားတာကို ပေးချင်နေတာလား? မင်း ငါ့ကို စော်ကားနေတာလား?!"
လျိုဟွိုင်ယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အားမလိုအားမရတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်နေသည်။ ဒီကလေးက သူ့တပည့်နှစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုဆိုးသေးသည်။ သူ ဘာပြောပြော ဘာလို့ နားမလည်ရတာလဲ။
*ချန်းနင်သာ စကားနားထောင်တဲ့သူဆိုရင် သူ ချန်းနင် မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့၊* လို့ ဝေယွီက တွေးလိုက်ရင်း သူနဲ့ စိတ်တူကိုယ်တူ ဖြစ်နေတဲ့သူကို တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားရသည်။ *သူ့အဖေကတော့ ထိပ်တန်းကျောင်းအုပ်ကြီးလို လူမျိုး၊ အိမ်မှာ အဲဒီလို အရှိန်အဝါကြီးတဲ့သူ ရှိနေပါလျက်နဲ့ သူ့ရဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘူး။ လျိုဟွိုင်ယွမ်လောက်ကတော့ ဘယ်ရမလဲ။*
ချန်းနင်ကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ *ဒါမှ တကယ့် ငွေကြွယ်ဝတဲ့ သူဌေးသားပေါ့။ လူတွေကို မနာလိုဖြစ်အောင်၊ အားကျအောင် လုပ်နိုင်တယ်! ကြည့်စမ်း၊ ဇိမ်ခံပစ္စည်းမဟုတ်ရင် မသုံးဘူးဆိုတဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့၊ ငွေကို ရေလိုသုံးတဲ့သူပဲ။ ငါက ဘာလို့ သူဌေးသား ဖြစ်မလာရတာလဲ။*
ဝေယွီမှာ မနာလိုစိတ်လေး နည်းနည်း ပေါ်လာသည်။
"ချန်းညီလေး၊ ကျွန်တော်..." လျိုဟွိုင်ယွမ်က ထပ်ပြောဖို့ ပြင်ပေမဲ့ အဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။
"ဟေ့! နှစ်ယောက်လုံး အဆင်ပြေကြရဲ့လား။"
နောက်ကနေ ရွှင်လန်းတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နှစ်ယောက်လုံး တောင့်ခဲသွားသည်။ လျိုဟွိုင်ယွမ်ကတော့ ရင်းနှီးတဲ့ ပြုံးရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
နှုတ်ခမ်းနီနီ၊ သွားဖြူဖြူနဲ့ ကျောက်စိမ်းကို ထုဆစ်ထားသလို ချောမောတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်။ သူက ငယ်ရွယ်နုပျိုပုံပေါက်ပေမဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် တည်ငြိမ်နေသည်။ တစ်နှစ်ခွဲလောက် ခွဲခွာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မင်းသားလေးက တကယ့်ကို ရင့်ကျက်သွားပြီ။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် လျိုဟွိုင်ယွမ်ရဲ့ အပြုံးက ပိုပြီး စစ်မှန်နွေးထွေးသွားသည်။
ချန်းနင်ကတော့ လုံးဝကို တခြားစီပါပဲ။ သူ့မျက်လုံးတွေ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
"မင်း လိမ်ညာတဲ့သူ! မင်းက ငါ့ရှေ့ကိုတောင် ထွက်လာရဲသေးတယ်ပေါ့လေ?!" သူက ဝေယွီကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတဲ့ ဝေယွီရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ကာ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက လျိုဟွိုင်ယွမ်ကို မုန်းတာက သုံးပုံဆိုရင် ဒီလိမ်ညာတဲ့သူကိုတော့ ငါးပုံလောက် ဒေါသထွက်နေသည်။
"ဟင်?" ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ချန်းနင်ရဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ အကြည့်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်တဲ့အခါ သူ "လိမ်ညာသူ" လို့ ဘာကြောင့်ခေါ်ရသလဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားသည်။ *ဟိုတစ်ခါတုန်းက ဟိုတင်းယွီရဲ့ နာမည်ကိုသုံးပြီး လိမ်ပြောခဲ့တာကို သူ သိသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။*
ဝေယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့ကိုတိုးကာ ချန်းနင်ထိုးထားတဲ့ လက်ညှိုးကို ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။ "အို၊ ဘာလိမ်ညာသူလဲဗျာ။ အဲဒီစကားက မလှပပါဘူး။ အဲဒီတုန်းကသာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ တွေ့ကြမှာတောင် မဟုတ်ဘူးလေ။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့က သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီမဟုတ်လား။ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး။ လူတွေကို ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?"
ချန်းနင်က သူ့လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူက မင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းလဲ?! နာမည်တောင် မပြောရဲ၊ ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာတောင် မပြောရဲတဲ့သူနဲ့ ဘယ်သူက သူငယ်ချင်း ဖြစ်ချင်မှာလဲ?!"
သူ ဟိုတင်းယွီနဲ့ တကယ်မတော်စပ်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ ချန်းနင်က မိုက်မဲတဲ့သူ မဟုတ်ပါ။ ဒီလူငယ်က သာမန်လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန်လူဆိုရင် ကွမ်မန်ဒါရဲ့ နာမည်ကိုသုံးပြီး လိမ်ပြောရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
ဝေယွီက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပြောပြလို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား လက်ခံနိုင်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်ရတာပဲ။"
ချန်းနင် တောင့်ခဲသွားသည်။ သူ ဝေယွီကို တစ်ချက်ကြည့်၊ ပြီးတော့ ပြုံးနေတဲ့ လျိုဟွိုင်ယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ့ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုလေးလံသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ "မင်း... မင်းက... ထားပါတော့! မပြောနဲ့၊ ငါလည်း မသိချင်ဘူး! မင်းက ကွမ်မန်ဒါ ဟိုရဲ့ ဆွေမျိုးဝေးတွေ ဘာတွေ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား? အေးလေ၊ ဆွေမျိုးပဲ ထားပါတော့! ငါ လုပ်စရာရှိသေးတယ်၊ ငါ သွားတော့မယ်! သွားပြီ!"
ဇိမ်ခံပြီး ကြီးပြင်းလာတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကိုတော့ ပြဿနာကနေ ထွက်ပြေးတာမှာ ဘယ်သူမှ မမီပါ။ အရင်တစ်ခါလိုပဲ သူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဝေယွီက ပိုမြန်နေပြီး သူ့ကော်လာကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
"ဟေ့၊ မသွားပါနဲ့ဦး။" ဝေယွီက ရွှင်ရွှင်လန်းလန်းနဲ့ သူ့ပခုံးကို လက်နဲ့ဖက်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ဟွိုင်ယွမ်ရဲ့ ကျောင်းနေဖက်၊ ကျွန်တော်ကလည်း ဟွိုင်ယွမ်ရဲ့ သူငယ်ချင်း။ ဒါဆိုရင် အကုန်ပေါင်းလိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့က ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပဲပေါ့! တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ အောင်ပွဲခံရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား?"
*ပေါင်းလိုက်တာတဲ့လား၊ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဟုတ်လား? လျိုဟွိုင်ယွမ်နဲ့လေ?!* ချန်းနင် သွားတွေ ကိုက်ခဲသွားပေမဲ့ ထိုလူငယ်ရဲ့ လက်ကိုတော့ ဖယ်ထုတ်ဖို့ မရဲပါ။ သူ တတ်နိုင်တာကတော့ ပိုက်ဆံမပါဘူးလို့ အားငယ်စွာနဲ့ ငြင်းဆန်တာပဲ ရှိသည်။
"အောင်ပွဲခံတာ နောက်မှလုပ်ပါ၊ တကယ်ပါ။ ပြီးတော့ လျိုဟွိုင်ယွမ်နဲ့ ငါ့ရဲ့ 'သူငယ်ချင်း' ဆက်ဆံရေးက..." ချန်းနင်ရဲ့ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်၊ "အဲဒီလောက်လည်း မကောင်းပါဘူး! တကယ်၊ ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတည့်ဘူး! နောက်မှပဲ အောင်ပွဲခံကြတာပေါ့၊ နော်?"
"ချန်းညီလေး၊ အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။" လျိုဟွိုင်ယွမ်က အပြုံးနဲ့ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မမုန်းခဲ့ပါဘူး။ မင်းမိသားစုက နွေးထွေးပြီး သဟဇာတဖြစ်တယ်၊ မင်းကလည်း သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်တဲ့သူ၊ ပြီးတော့ အောက်ခြေလူတန်းစားတွေနဲ့ မပေါင်းသင်းတဲ့သူပေါ့။ လူတွေက မင်းကို အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ ကလေးလို့ ပြောကြပေမဲ့ မင်းက စကားသာ နည်းနည်းကြမ်းတာ၊ စိတ်ထားက နူးညံ့တယ်ဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ မင်းကို တကယ် အားကျပါတယ်။"
ချန်းနင် ကြက်သီးထသွားသည်။ *အဲဒါကတော့ အရမ်း ရွံစရာကောင်းတယ်။*
ဝေယွီက လျိုဟွိုင်ယွမ်ကို ထောက်ခံတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်းနင်ကို ပြန်ချော့လိုက်သည်။ "ဟွိုင်ယွမ် ပြောတာ ဘယ်လောက် စစ်မှန်လိုက်သလဲ။ ကျွန်တော်တောင် ထိမိသွားတယ်။ စိတ်ထဲ အဲဒီလောက် မထားပါနဲ့။ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို လက်လွတ်ခံလိုက်ရမလား။ ချန်းညီလေး၊ မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ!"
အဲဒီလိုပြောပြီး သူ ချန်းနင်ကို ရှေ့ကနေ တွန်းပို့လိုက်ကာ လျိုဟွိုင်ယွမ်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ လက်ယက်ပြလိုက်သည်။ "အော် ဟုတ်သားပဲ၊ မြို့တော်မှာ မျက်မှန်ဆိုင်သစ်တစ်ဆိုင် ဖွင့်တယ်လို့ ကြားတယ်။ အရမ်းကောင်းတယ်တဲ့။ ဟေ့၊ ချန်းညီလေး၊ ခင်ဗျား မျက်မှန်က တကယ်လှတယ်၊ ဘယ်လောက် ပေးရတာလဲ?"
"...တဲလ် သုံးရာ။"
"ဝါး၊ ချန်းညီလေး၊ ခင်ဗျားက တကယ်ချမ်းသာတာပဲ! ကျွန်တော်တို့ကို ဧည့်ခံရမယ်နော်! တကယ်ပါ၊ ခင်ဗျားက ဒီမှာ အချမ်းသာဆုံးပဲ။ ငြင်းလို့ မရဘူး!"
*ဒီလူက ဘယ်လို လိမ်ညာတဲ့ လူဆိုးမျိုးလဲ?!* ချန်းနင်က လုံးဝ အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး တွေးနေမိသည်။