ဝေယွီ အနေဖြင့် သူတစ်ပါးကို အတင်းအကျပ် အကျပ်ကိုင်ခြင်းမှာ ယခင်က သူပုန်အဖြစ် ကျင်လည်ခဲ့စဉ်က အလေ့အကျင့်ဟောင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
သူသည် ချန်နင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မျက်မှန်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွား၏။ အစောင့်များက သူတို့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ သူသည် ဆိုင်၏ အထပ်သုံးထပ်စလုံးကို စိတ်ပါလက်ပါ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။ ဆိုင်ထဲတွင် ဝယ်သူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး အများစုမှာ ပိုးထည်ကောင်းကောင်း ဝတ်ဆင်ကာ ရွှေငွေလက်ဝတ်ရတနာများ ဆင်မြန်းထားကြသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများမှန်း သိသာသည်။ အရောင်းအဝယ်မှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်နေသဖြင့် ဝေယွီ တစ်ယောက် ကျေနပ်အားရနေမိသည်။
ဆိုင်၏ အပြင်အဆင်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ ဂရုစိုက်သည်မှာ အမြတ်အစွန်းရခြင်း ရှိ၊ မရှိသာ ဖြစ်သည်။ ငွေရနေသရွေ့ သူအတွက် ဘာမှမလိုပေ။
ဆိုင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဝေယွီ က ချန်နင်ကို သူ့၏ "ရင်းနှီးသောမိတ်ဆွေ" လျိုဟွိုင်ယွမ်အတွက် မျက်မှန်တစ်လက် ရွေးခိုင်းတော့သည်။ အောင်ပွဲခံရန်အတွက်ဟု သူက အကြောင်းပြသည်။ ချန်နင်မှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း ဝေယွီ က သူ့၏ မျက်နှာထားပျက်နေသည်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ လျိုဟွိုင်ယွမ်ကလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ကျင်းတည်းမှာပင် ကျင်လည်နေကြသူများဖြစ်ရာ၊ သားကောင်မိလျှင် လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိကြချေ။ သို့သော်လည်း အလွန်အကျွံတော့ မလုပ်ကြပေ။ စန္ဒကူးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထိုမျက်မှန်မှာ ငွေသုံးဆယ့်ငါးတုံးခန့်သာ တန်ဖိုးရှိသည်။
သူတို့သုံးဦး ဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ချန်နင်မှာ အတင်းအကျပ် အကျပ်ကိုင်ခံရခြင်းကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။
"မင်းတို့လည်း အတိုင်းအဆနဲ့ လုပ်ပါကွာ။ ငါ့မှာ ငွေရှိပေမယ့်လည်း မဆင်မခြင် သုံးလို့မရဘူးဆိုတာ ပြောထားပြီးသားနော်။ ငါ့အမေသာ သိသွားရင် မင်းတို့အိမ်ထိ လိုက်ပြီး ငွေပြန်တောင်းလိမ့်မယ်!" ချန်နင်က သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီ က ထို "သိုးငယ်လေး" ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူစိတ်ရှုပ်နေသည်ကို မသိယောင်ဆောင်လိုက်သည်။ "အို... ချန်အစ်ကိုက တကယ်ပဲ ရက်ရောတာပဲ။ ကျွန်တော့်ကိုတောင် အိမ်ကို လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာလား။"
ချန်နင်မှာ စကားထစ်သွားပြီး "မဟုတ်... မဟုတ်ဘူး၊ ငါက..." ဟု ဆိုသည်။
ဝေယွီ က လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ပယ်ချလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ရပါတယ်! ချန်အစ်ကို ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ အစ်ကို့မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ စိုးရိမ်နေပုံရတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အစ်ကို့အမေက သဘောကောင်းတဲ့သူမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။ လျိုဟွိုင်ယွမ်နဲ့ ကျွန်တော် အချိန်ရတဲ့အခါ အစ်ကို့အိမ်ကို သေချာပေါက် လာလည်ပါ့မယ်!"
ချန်နင် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ တင်းမာနေပြီး "ကြက်ကို ခိုးရန်ကြံရာမှ ဆန်ပါ ကုန်သွားရသည့်" အဖြစ်မျိုး ကြုံရသဖြင့် စိတ်တိုနေမိသည်။ သူ သွားများကို ကြိတ်ထားလိုက်သည်။ တကယ်ပါပဲ၊ လျိုဟွိုင်ယွမ်နဲ့ ပေါင်းသင်းနိုင်တဲ့သူဆိုတာ ဘယ်တော့မှ လူကောင်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လျိုဟွိုင်ယွမ်က လူတွေနဲ့ မတူတဲ့ စကားမျိုး ပြောတတ်ပြီး ဒီကောင်ကတော့ ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်!
ချန်နင် ထွက်သွားပြီးနောက် စကားပြောရ ပိုလွယ်သွားသည်။ ဝေယွီ က လျိုဟွိုင်ယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ယွမ်ဟွာ၊ ဒီအချိန်ကြီး ဘာလို့ အပြင်ထွက်လာတာလဲ။ ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အဲဒီကလေးနှစ်ယောက် အခုချိန်မှာ စာသင်ခန်းထဲမှာ ရှိနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"
ထိုအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် လျိုဟွိုင်ယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စာပေနှင့် သိပ္ပံပညာ၏ အားသာချက်များအကြောင်း ကျန်းချင်းရှင်းနှင့် မကြာသေးမီက အငြင်းပွားခဲ့ရသည်များကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ သူ သက်ပြင်းချကာ "မင်းသား၊ နားလည်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် ပျင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်ကသာ ထက်သန်နေပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က မလိုက်နိုင်လို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။
ဝေယွီ က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။"
လျိုဟွိုင်ယွမ်က အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျောင်းသားတွေက သင်္ချာကိုပဲ ပိုစိတ်ဝင်စားနေကြပြီး ဘာလုပ်လုပ် သင်္ချာအကြောင်းပဲ တွေးနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က စာပေသမားတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဆရာကျန်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။"
ဝေယွီ ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ *ဒါဆိုရင် စာပေဆရာက တိုင်ကြားစာ တင်နေတာပဲ* ဟု သူတွေးလိုက်ပြီး ထိုသူ၏ လေသံထဲတွင် မကျေနပ်ချက်များ အပြည့်ပါနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဝေယွီ က နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ယွမ်ဟွာ၊ တကယ်ပဲ ပင်ပန်းနေမှာပါ။ ကျောင်းသားတွေက ငယ်သေးတော့ သင်ရတာ ခက်လိမ့်မယ်။ သူတို့က လောကကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မသိသေးသလို အစ်ကို့ရဲ့ ပင်ပန်းကြီးစွာ ကြိုးစားမှုကိုလည်း နားမလည်သေးဘူး။ သူတို့ ဝါသနာပါတာကိုပဲ လုပ်ချင်ကြတာလေ။ သူတို့ အမှားလုပ်မိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ။"
သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားသော ကလေးများ ဖြစ်သည့်အတွက် ဝေယွီ သူတို့၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ယောက်မှာ သင်္ချာတွင် ထူးချွန်ပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ အကဲခတ်ကောင်းကာ ရူပဗေဒအတွက် သင့်တော်သည်။ သူတို့က သိပ္ပံဘက်ကိုပဲ စိတ်ဝင်စားကြသဖြင့် စာပေကို မနှစ်သက်ခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ ကိုယ်တိုင်လည်း စာပေကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပေ။
"မင်းသား၊ အလွန်ပဲ သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်။ တပည့်တွေကို သင်ပေးရတာ ကျွန်တော့်တာဝန်ပါ၊ သူတို့ကလည်း နားလည်မှုရှိတဲ့ ကလေးတွေပါ၊ ဆိုးသွမ်းတဲ့ အမျိုးအစား မဟုတ်ပါဘူး" လျိုဟွိုင်ယွမ်က စကားရပ်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို နာကျင်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်နဲ့ အငြင်းပွားနေတာက ဆရာကျန်းပါခင်ဗျာ။"
ဝေယွီ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ နားလည်မှုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ *ဒီလိုကိုး။ သင်္ချာဆရာနဲ့ စာပေဆရာတို့က ကလေးတွေရဲ့ ဘာသာရပ် စိတ်ဝင်စားမှုအပေါ်မှာ အနိုင်ယူဖို့ အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေကြတာပဲ။*
သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဒါက သေးသေးလေးပါ။ အစ်ကိုနဲ့ ဆရာကျန်းတို့က ကျယ်ပြန့်တဲ့ စိတ်ထားရှိသူတွေဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ယွမ်ဟွာ၊ စိတ်ချပါ။ ကျောင်းသားတွေရဲ့ ဘာသာရပ် စိတ်ဝင်စားမှုပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးမယ့် နည်းလမ်း ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ်။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ သည်းခံပေးလိုက်ပါ။"
"မင်းသားမှာ နည်းလမ်းရှိလို့လား။" လျိုဟွိုင်ယွမ်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ဘာမှမမေးတော့ဘဲ မင်းသားရဲ့ သတင်းကောင်းကို စောင့်နေပါ့မယ်။"
"ကောင်းပါပြီ။"
ကလေးတွေကို သူတို့ မနှစ်သက်၊ ပါရမီမပါသည့် ဘာသာရပ်များကို အတင်းအကျပ် သင်ခိုင်းခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ခေတ်သစ် ဆရာများပင် ထိုကိစ္စအတွက် ရုန်းကန်နေရသည် မဟုတ်ပါလော။ ဝေယွီ က စာမေးပွဲစနစ်ကို ကျင့်သုံးခြင်းက အမျှတဆုံး ဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အပတ်စဉ် စာမေးပွဲ၊ လစဉ် စာမေးပွဲနှင့် နှစ်ဆုံး စာမေးပွဲများ—ရမှတ်များ၏ ဖိအားကို စတင်ပေးလိုက်လျှင် ကျောင်းသားတို့မှာ ကျရှုံးခြင်း၏ အရှက်တရားကို ခံစားရမည် သို့မဟုတ် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ် ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်။ ဝေယွီ သည် သူကိုယ်တိုင် ကျောင်းတက်ခဲ့စဉ်က ထိုအရာများ မည်သို့ အလုပ်လုပ်သည်ကို ကောင်းကောင်း သိသည်။
သူကိုယ်တိုင် ပညာရေးစနစ်၏ ဒဏ်ကို ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် သူများတွေကိုလည်း ထိုသို့ ခံစားစေရမည်ဟု တွေးလိုက်သည့်အခါ ထူးဆန်းသော လက်စားချေလိုသည့် ကျေနပ်မှုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။
ခရီးသွားခြင်းမှာ ပင်ပန်းလှသည်။ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် သူ၏ အိမ်တော်တွင် တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် နောက်တစ်ရက် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နှင့်အတူ ဧကရာဇ်ထံ အစီရင်ခံရန် နန်းတော်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့သုံးဦးမှာ ခြောက်လကျော်ကြာအောင် မတွေ့ဆုံခဲ့ကြပေ။ စိတ်အေးချမ်းသာယာရေး ခန်းမ (Hall of Mental Cultivation) ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြချိန်တွင် တစ်ဦးစီ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လေးလံနေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေကြသည်။ ဝေယွီ ကတော့ ဘာမှ သိပ်မပြောပေ။ သူသည် အလုပ်ပြန်လုပ်ရမည့် ကိစ္စကို မုန်းတီးသည်။ နန်းတော်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူသည် သင်္ချိုင်းသို့ သွားနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ပျင်းရိသောသူတစ်ယောက်အတွက် တာဝန်ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ပြိုကျလာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာမူ ဧကရာဇ်က သူတို့ကို အပြစ်တင်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ခြောက်လသာ နေရန် သဘောတူထားခဲ့ကြသော်လည်း ဂျီစီရင်စု တွင် တစ်လ ထပ်မံနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသည်မှာ ကတိပျက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ကို ဖီဆန်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုတစ်လတာအတွင်း ဝေယွီ မှာ ဧကရာဇ်၏ လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် ပြန်လာရန် တောင်းဆိုထားသော စာများကို ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် ပြန်စာပင် မရေးရဲခဲ့ပေ။
စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်ဝေ ကော။
သူက အစီရင်ခံစာကို မေးရန် မလိုပေ။ သူ၏ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်စွမ်းဖြင့် သူ မသိနိုင်သော အရာဟူ၍ ရှိမည်လော။
ဝေယွီ က လိမ္မာပါးနပ်သည်ဟု ထင်ကာ သူ၏ အကြံအစည်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာမူ ဘာမှမသိဘဲ အေးဆေးနေသည်။ ဂျီစီရင်စု တွင် သူတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ—သူပုန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခြင်း၊ စစ်တပ်များ တည်ဆောက်ခြင်း၊ အမျိုးသမီး အရာရှိများကို ခန့်အပ်ခြင်း—တို့အကြောင်းကို ဧကရာဇ်မှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ အတွေးများမှတစ်ဆင့် ကြားသိပြီး ဖြစ်သည်။
သူသည် စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏ သားတော်နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်။ *ဒီသားဆိုးလေးတွေက တကယ်ပဲ ငါ့သားတွေပါလား* ဟူသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။
*သူပုန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်တာလား? စစ်တပ် တည်ဆောက်တာလား? အမျိုးသမီး အရာရှိတွေကို ခန့်အပ်တာလား? ဒီသားမိုက်က ဘာလို့ သူ့စာထဲမှာ အသေးစိတ် မရေးခဲ့တာလဲ?*
ဟက်။