“ဟေ့... မင်းက လျိုဟွိုင်ယွမ် မဟုတ်လား”
အတွေးနယ်ချဲ့နေစဉ်မှာပင် လျိုဟွိုင်ယွမ်သည် နောက်မှခေါ်လိုက်သည့် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံ၏ လေသံမှာ မဖော်ရွေလှသော်လည်း တစ်နေရာရာတွင် ကြားဖူးနားဝရှိနေသလိုပင်။ လျိုဟွိုင်ယွမ်သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။
သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချမ်နင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချမ်နင်၏မျက်နှာမှာ သံသယဖြစ်နေရာမှ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပုံရသည်။
“အို... လျိုဟွိုင်ယွမ်ပါလား” ချမ်နင်က အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်သည်။ “တကယ်ပဲ မင်းပဲ! မင်းကိုမတွေ့တာ တစ်နှစ်တောင် မပြည့်တပြည့် ရှိပြီ—မင်း ဒီလောက်တောင် အဆင်ပြေနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ!”
လျိုဟွိုင်ယွမ်သည် ချမ်နင်ကို မှတ်မိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်တုန်းကမှ ရင်းနှီးခဲ့ခြင်းမရှိသော်လည်း ဝှိုက်ဟော့စ်အကယ်ဒမီတွင် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်၌ လှည့်လည်သွားလာနေတတ်သည့် ပျင်းရိပြီး အလိုလိုက်ခံထားရသည့် လူတစ်ယောက်အဖြစ်သာ သူမှတ်မိသည်။ လျိုဟွိုင်ယွမ်သည် ထိုလူကို အလေးထားစရာမလိုဟု ယူဆထားခဲ့သဖြင့် အမြဲတမ်း အကွာအဝေးတစ်ခု ထားလေ့ရှိသည်။ ချမ်နင်၏ သူ့ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်နေသည့် အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း လျိုဟွိုင်ယွမ်က အေးစက်စက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား”
ကြီးပြင်းလာစဉ်ကတည်းက ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသည့် လျိုဟွိုင်ယွမ်အတွက်မူ ချမ်နင်က သူ၏ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို အထင်ကြီးအောင် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည့် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များသည် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။ သူက ၎င်းကို အရေးတယူပင် မလုပ်ခဲ့ဖူးချေ။ သူ၏မိခင်ဖြစ်သူက စားစရိတ်ကို ဖြတ်တောက်ခဲ့စဉ်ကနှင့် ယှဉ်လျှင် ချမ်နင်၏ အပြုအမူမှာ အလွန်တရာ အသေးအဖွဲသာ ဖြစ်သည်။
လျိုဟွိုင်ယွမ်၏ ငြိမ်သက်တည်ငြိမ်သည့် အမူအရာကြောင့် ချမ်နင်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်များကို ချက်ချင်းပြန်မပြောတော့ဘဲ ချမ်နင်သည် သူ့ကို သံသယဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း လျိုမိသားစုကနေ ထွက်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ အခု ဘယ်မှာနေနေတာလဲ။ သူတို့ မင်းကို ဒုက္ခပေးသေးလား။ ပြီးတော့ မင်းဝတ်ထားတဲ့ ဒီလိုကောင်းမွန်တဲ့ ပိုးသားအင်္ကျီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရလာတာလဲ”
ယုံကြည်မှုရှိရှိ နေထိုင်တတ်သူနှင့် မဟုတ်သူတို့ကြားတွင် ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာသည်။ လျိုဟွိုင်ယွမ်၏ တည်ငြိမ်နေပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချမ်နင်သည် သူသည် အင်အားကြီးသူတစ်ဦး၏ ခိုလှုံရာကို ရရှိထားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် သံသယဝင်သွားသည်။
လျိုဟွိုင်ယွမ်သည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပြောင်းလဲနေသည့် သံသယကို ဖတ်မိပြီး သူဘာတွေးနေသည်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။ သူက ချမ်နင်ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းကလည်း သိချင်တတ်တာပဲ—ဘာလို့လဲ။ ငါ့ကို ငွေကြေးတွေ ထပ်ပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
ထိုစကားကြောင့် ချမ်နင်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ် သူရန်စခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ချက်ချင်းသတိရသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူက အမှန်တကယ် ကူညီချင်၍ ပေးခြင်းမဟုတ်ဘဲ လျိုဟွိုင်ယွမ်ကို ဒူးထောက်တောင်းပန်စေချင်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လှောင်ပြောင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ဖယ်စမ်း! ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံပေးမယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ!” ချမ်နင်က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ “မင်းကိုယ်မင်း အထင်မကြီးစမ်းပါနဲ့။ ငါတို့ အဲလောက်ကြီး မရင်းနှီးဘူး။ မင်းကို ကျောထောက်နောက်ခံပေးမယ့်သူ ရှာတွေ့သွားရုံနဲ့ ငါ့ကို ဒီလိုလေသံမျိုးနဲ့ ပြောလို့ရမယ် မထင်နဲ့။ ငါက ပညာရေးညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာန အကြီးအကဲရဲ့ သားပဲ!”
လျိုဟွိုင်ယွမ်၏ ကျက်သရေရှိမှုက ချမ်နင်ကို အမြဲတမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။ ဒါဟာ တကယ်ကို ဒေါသထွက်စရာကောင်းသည်။ တခြားသူတွေဆီက ကြားရသည့် စော်ကားမှုများမှာသာ ရိုးရိုးငြင်းခုံမှုများဟု ထင်ရသော်လည်း လျိုဟွိုင်ယွမ်ဆီက ထွက်လာသည့်စကားများမှာမူ အမှန်တရားကဲ့သို့ လေးနက်နေပြီး လူတွေကလည်း သူ့စကားကို ယုံကြည်ကြသည်။ သူသည် လျိုဟွိုင်ယွမ်နှင့် စကားပြောလျှင် ဘယ်တော့မှ အနိုင်မရသည့်အတွက် အလွန်ပင် စိတ်တိုရသည်။
လျိုဟွိုင်ယွမ်က ပြန်မပြောဘဲ သူ့ကို သနားကရုဏာသက်သည့် အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်နေသည်။ ဝိုက်စ်ဘုရင်၏ နေအိမ်တွင် ကျောင်းသားနှစ်ဦးနှင့်အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးပြီး ဇန်ချင်းရှင်းကဲ့သို့ ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ပေါင်းသင်းနေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် သူသည် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သည့် လူများကြားတွင်သာ နေထိုင်ရန် အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။ ချမ်နင်ကဲ့သို့ ကလေးတစ်ယောက်လို ခုန်ပေါက်နေသည့် လူမျိုးနှင့် တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူက အလွန်တက်ကြွနေသည်။ အလွန်တက်ကြွလွန်းသည်။
လျိုဟွိုင်ယွမ်သည် ရုတ်တရက် အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွားသည်။ သာမန် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် ရင့်ကျက်မှုမရှိသေးလျှင် သူ၏ကျောင်းသားများမှာမူ အတန်းချိန်အတွင်း အခြားအရာများကိုသာ စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ သိပ်တော့လည်း မဆိုးဝါးလှပါချေ။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူ အကြီးအကဲဇန်နှင့် ထပ်မံဆွေးနွေးသင့်သေးသည်။
ချမ်နင်မှာမူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ သူ ဒေါသထွက်နေသည်မှာ ထင်ရှားနေလျက်နှင့် လျိုဟွိုင်ယွမ်က သူ့ရှေ့တွင် စိတ်လွင့်နေရဲသည်။ သူက သူ့ကို အထင်သေးနေတာလား။
“လျိုဟွိုင်ယွမ်၊ မင်း တကယ်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတာလား!” ချမ်နင်က ဒေါသထွက်ပြီး အော်သည်။ “ငါက မင်းကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောနေတာကို မင်းက ဒီလိုရိုင်းစိုင်းနေတာလား။ ဆရာတွေက မင်းကို လူကြီးလူကောင်းလို့ အမြဲချီးကျူးခဲ့ကြတာ—ဟား! လူတစ်ယောက် စကားပြောနေတာကို လျစ်လျူရှုတာလား? မင်းက လူကြီးလူကောင်းမဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ လူလိမ်ပဲ!”
မျှော်လင့်မထားသည့်အလျောက် လျိုဟွိုင်ယွမ်သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူသည် ချမ်နင်၏ ဒေါသကို အမှန်တကယ်ပင် အလေးအနက်မထားခဲ့ပေ။ သင်ကြားရေးလုပ်လာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ သူသည် ချမ်နင်ကို တန်းတူရည်တူဟု မမြင်တော့ဘဲ သူ၏ညီဖြစ်သူ လျိုကျိုးယွမ်ကဲ့သို့ ဆူညံသည့် မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်အဖြစ်သာ သဘောထားလိုက်သည်။
လျိုဟွိုင်ယွမ်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ချမ်နင်၏ ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူက ငြိမ်သက်တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အစ်ကိုချမ်၊ ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့။ ခုနက ကျွန်တော် စိတ်လွင့်သွားလို့ပါ။ ကျွန်တော့်အမှားပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်”
“ဘယ်သူက မင်းရဲ့ တောင်းပန်စကားကို လိုချင်လို့လဲ! အဲဒါမျိုး မပြောနဲ့! တကယ်တောင်းပန်တာဆိုရင်... ငါ့ကို လက်ဆောင်တစ်ခုခု ပေးလေ!”
“ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိသလို ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှလည်း မပါဘူး” လျိုဟွိုင်ယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော် ပေးတဲ့လက်ဆောင်က မင်းကို စိတ်ပျက်စေမှာပဲ စိုးရိမ်တယ်”
“မင်း ဘယ်သူ့ကို လိမ်နေတာလဲ။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားပြီး ပိုက်ဆံမရှိဘူးလို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့။ မင်း အကြွေးတွေကို ရှောင်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”
“ဒါက ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်တဲ့ အိမ်က ပေးတာပါ—ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံ မဟုတ်ဘူး”
ချမ်နင်၏ နောက်တွင်ရှိနေသည့် နောက်လိုက်သုံးယောက်မှာ အချင်းချင်း တိတ်တဆိတ် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ သူတို့က ရန်စဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလောက်နဲ့ပဲ အော်ဟစ်ဆဲဆိုပြီး ပြီးသွားမှာလား။
***
ဝေယွီ သည် မြို့တော်သို့ ပြန်လာရမည့်အချိန်ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် သူသည် တစ်လမ်းလုံး အလောတကြီး ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ အစာကို အနည်းငယ်သာ စားပြီး အိပ်ချိန်ကိုလည်း လျှော့ကာ ခရီးသည်တင်လှည်းပေါ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဒဏ်ရာများနှင့် နွမ်းနယ်နေသည်အထိ သည်းခံခဲ့သည်။ ထိုသို့မှသာ ခရီးသွားချိန်ကို တစ်ဝက်ခန့် လျှော့ချနိုင်ခဲ့သည်။
ရောက်ရောက်ချင်းတွင် သူသည် အိမ်ပြန်၍ အနားမယူသေးပေ။ မြို့ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ရှိ၊ မရှိ သိလိုသဖြင့် လှည်းကာကို လှပ်ကြည့်လိုက်သည်။
ဂျီစီရင်စု တွင် ရှိနေစဉ်က သူသည် သူ၏ဖခင်နှင့် စတုတ္ထညီဖြစ်သူထံသို့ စာများ ပုံမှန်ပေးပို့ခဲ့သည်။ ဖခင်၏စာများမှာမူ အမြဲတမ်း တိုတောင်းပြီး “ဖတ်ပြီးပြီ” သို့မဟုတ် “မင်းဘာသာ မင်းစီစဉ်ပါ” ဟူသည့် ရုံးသုံးတံဆိပ်ခေါင်းများသာ ပါလေ့ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသည်။ စတုတ္ထညီဖြစ်သူမှာမူ ပိုကောင်းပြီး မီးဖိုနှင့် အသင်းအဖွဲ့အကြောင်းကို ပုံမှန် အပ်ဒိတ်လုပ်ပေးသည်။ ဝေယွီ သည် သူ၏ညီဖြစ်သူ မြို့ထဲတွင် မျက်မှန်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားသည်ကို သိရှိပြီး စီမံကိန်းနှင့် အစပြုခြင်းများတွင်လည်း သူကိုယ်တိုင် ကူညီပေးခဲ့သည်။
လှည်းကာကို လှပ်လိုက်သောအခါ ဝေယွီ သည် လမ်းမကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောင်းလဲသွားသည့် အရာများကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ငှက်လှောင်အိမ်ကို ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် ရွှေဘောင်မျက်မှန် တပ်ထားသည့် ချမ်းသာသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒုတိယထပ် လသာဆောင်တွင် ဖန်ပြတင်းပေါက်များ တပ်ဆင်ထားသည့် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်နှင့် ဖန်ပန်းကန်လုံးများကို အသုံးပြုနေကြသည့် စားသုံးသူများရှိသည့် မုန့်ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။
ဝေယွီ သည် အံ့ဩရွှင်လန်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏စတုတ္ထညီ အဆင်ပြေနေသည်ပဲ! ဒီလောက်တိုတောင်းသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် ဖန်လုပ်ငန်းမှာ အောင်မြင်နေပြီး သာမန်ပြည်သူများလည်း အသားကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် ရှောင်အန်းဇီ သည်လည်း ၎င်းတို့ကို သတိထားမိသွားသည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီလျက် ငှက်လှောင်အိမ်ကို ကိုင်ထားသည့် အဘိုးအိုကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေသည်။ “သခင်လေး၊ အဲဒီလူကို မြင်လိုက်လား။ သူ့မျက်နှာပေါ်က အဲဒီအရာက ဘာလဲဗျ။ တမျိုးကြီးပဲ”
“အဲဒါတွေက မျက်မှန်တွေပဲ” ဝေယွီ သည် သူ၏နောက်လိုက်ကို ဂုဏ်ယူစွာ ကြည့်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ “မင်း မျက်စိမှုန်ရင် အဲဒါကို တပ်လိုက်ရင် ကြည်လင်သွားမှာ။ ဒီလုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးက ငါ့အကြံဉာဏ်ပဲ။ မိုက်တယ်မလား”
ရှောင်အန်းဇီ သည် သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာလျက် ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “သခင်လေး၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အခု ချမ်းသာသွားပြီပေါ့နော်!”
ဝေယွီ: “…”
ဘာလို့ သူက အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံအကြောင်းကို အရင်ပြောနေရတာလဲ။ ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူက ပိုက်ဆံကို ပိုပြီး စွဲလမ်းနေတာလဲ။