158

နောက်တစ်နေ့တွင် ဝေယွီ သည် ထိုမွန်မြတ်သော မိသားစုကြီးနှစ်ခုက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိုက်ကြသည်ကို ကြားသိရသည့်အခါ အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

*ဘာကြောင့် သူတို့ ဒီလောက်မြန်မြန် သဘောတူလိုက်တာလဲ။ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကို နည်းနည်းလေးတောင် ထပ်မစဉ်းစားတော့ဘူးလား။*

အကယ်၍ သူတို့သာ အလွန်အကျွံ စဉ်းစားနေမိမည်ဆိုပါက ထိုသို့လုပ်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ စွန်ရှီးကျောက်မှာ တကယ်တမ်း၌ နန်းတော်ဘက်မှ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ယီကျိုး ရှိ မျိုးနွယ်စုများအပေါ် ပြတ်ပြတ်သားသား အရေးယူလာမည်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူတို့သည် ကုန်သည်အသင်းနှင့် ပူးပေါင်း၍ လျန်ပြည်ကြီး၌ ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်နေကြသူများဖြစ်ရာ သူတို့အလေးအနက်ထားဆုံးအရာမှာ နန်းတော်၏ ဟန့်တားနိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝေယွီ အနေဖြင့်မူ သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်များကို ဂရုစိုက်မနေပေ။ သူ၏အမြင်တွင် ယီကျိုး ရှိ အချို့သော မွန်မြတ်သည့် မိသားစုများက ကုန်သည်အသင်းနှင့် ပူးပေါင်းရန်၊ လျန်ပြည်ကြီးသို့ လူများနှင့် ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ပေးရန် သဘောတူသရွေ့ ၎င်းမှာ လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ လျန်ပြည်ကြီးတွင် အမှန်တကယ် အမြတ်ရမရဆိုသည်မှာမူ သူတို့၏ အရည်အချင်းပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေလိမ့်မည်။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးသည် လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းတွင် အရွယ်ရောက်ပြီးသူတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း အပေါ်ယံဟန်ဆောင်မှုများဖြင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးအတွက် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းစွာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စာချုပ်ချုပ်ဆိုရမည့်အချိန်တွင် ဝေယွီ က သူတို့နှင့် တိုက်ရိုက်လက်မှတ်မထိုးခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူတို့အား ဇီယန်ခရိုင်သို့ ဦးစွာသွားရောက်ပြီး ခရိုင်ဝန်ရုံးမှ တိန့်ကျန်းတယ်ဆိုသူကို ရှာဖွေရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

တိန့်ကျန်းတယ်ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ စွန်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုခေါင်းဆောင်များမှာမူ မည်သူမှန်း လုံးဝမသိကြပေ။ သို့သော် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက ပြောလျှင် ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ရမည်သာဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက မပြောခဲ့လျှင်တောင်မှ သူတို့သည် ကွင်းဆင်းလေ့လာရန်အတွက် ဇီယန်ခရိုင်သို့ သွားရောက်ကြဦးမည်သာဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ကုန်သည်အသင်းကို ထိုနေရာတွင် တည်ထောင်ရန်ရှိပြီး ထိုဒေသတွင် ထူးခြားသော ဒေသထွက်ကုန်များရှိသည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ “ဇီယန်” ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရုံနှင့်ပင် အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရပြီး သွားရောက်ကြည့်ရှုတန်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ယီကျိုး ရှိ မျိုးနွယ်စုများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အပြီးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ယွမ်ယန်တွင် ကြာကြာမနေတော့ပေ။ သူသည် ဖန်းရှန်း ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဇီယန်ခရိုင်သို့ တန်းပြန်သွားရန် ပြင်ဆင်ပြီး သူ၏ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုနှင့် တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်တော့သည်။ ခရီးလှည့်လည်ရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းသော်လည်း သူတို့အနေဖြင့် နောက်ထပ် မကြာသင့်တော့ပေ။ အကယ်၍သာ နောက်ထပ် နှောင့်နှေးနေဦးမည်ဆိုပါက သူ၏ဖခင်မှာ ဒေါသထွက်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူထင်မိသည်။

***

မြို့တော်တွင် သာမန်ပြည်သူများ၏ ဘဝမှာ မကြာသေးမီက အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အပြောင်းအလဲတစ်ခုမှာ မြို့ထဲသို့ ကုန်သည်များ အလုံးအရင်းဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အများစုမှာ ဖန်ထည်ပစ္စည်းများ ဘယ်မှာဝယ်ရမည်ကို မေးမြန်းနေကြပြီး အနည်းစုမှာမူ ယဉ်ကျေးမှုအသင်းအဖွဲ့များအကြောင်း စုံစမ်းနေကြသည်။ နောက်ထပ် အပြောင်းအလဲတစ်ခုမှာ မြို့တော်ရှိ လူကုံထံများကြားတွင် မျက်မှန်များ ခေတ်စားလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချန်နင်သည် ဝှိုက်ဟော့စ်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ဖခင်မှာ ပညာရေးညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာန၏ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။ သူသည် ပညာတတ်မိသားစုမှ ပေါက်ဖွားလာသည့် ပုံမှန်အရာရှိမျိုးဆက်သစ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖခင်၏လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် အိမ်၌ပင် ပညာသင်ယူနိုင်သော်လည်း ချန်နင်မှာ တမင်တကာ ပုန်ကန်တတ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် စည်ကားသည့်နေရာများကို သဘောကျပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသော လူငယ်များစွာ၏ နောက်ကလိုက်ပါခြင်းကို ခံရသည့် ခံစားချက်ကို နှစ်သက်သောကြောင့် ဝှိုက်ဟော့စ်အကယ်ဒမီတွင် ပညာသင်ယူရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ပျော်ပါးခြင်း၊ ရယ်မောခြင်းနှင့် ခွေးနှင့်ကြောင်နောက် လိုက်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေရသည်မှာ မည်မျှကောင်းလိုက်မည်နည်း။

ယနေ့တွင် ဝှိုက်ဟော့စ်အကယ်ဒမီမှာ အားလပ်ရက်ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ချန်နင်သည် သူ၏နောက်လိုက် သုံးယောက်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်နေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဒေသတွင်းဆိုင်တစ်ခုမှ သူအသစ်ဝယ်ယူထားသည့် နီလာရောင်ဘောင်ပါသော မျက်မှန်ကြောင့် ချန်နင်မှာ အာရုံစိုက်မှုများစွာကို ရရှိနေသည်။ သူကဲ့သို့ အလိုလိုက်ခံထားရသည့် လူငယ်တစ်ယောက်အတွက် လူတွေကြည့်နေသည်ကို အားနာစရာဟု မထင်သည့်အပြင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတော်လေး ကျေနပ်နေမိသည်။

*ဟုတ်တယ်၊ လူတိုင်းကြည့်ကြပါစေ! ငွေသုံးရာတောင်းပေးပြီး ငါလုယူဝယ်လိုက်ရတဲ့ ဒီမျက်မှန်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ခန့်ညားလဲဆိုတာ ကြည့်ကြစမ်း!*

မြို့တော်ရှိ မျက်မှန်ဆိုင်အကြောင်းဆိုရလျှင် ဆက်သွယ်မှုရှိသူတိုင်းက ထိုဆိုင်မှာ စတုတ္ထမင်းသား ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း သိကြသည်။ ဆိုင်မှာ သုံးထပ်တိုက်ဖြစ်ပြီး ကျယ်ဝန်း၊ လင်းလက်ကာ ခမ်းနားထည်ဝါသည်။ ကောင်တာများနှင့် ပရိဘောဂများအားလုံးကို ဖန်နှင့် သစ်သားနီတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ပြင်ပပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးများမှာပင် ဖန်များတပ်ဆင်ထားသဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားလာသူများမှာ အတွင်းပိုင်းကို မဝင်ဘဲနှင့်ပင် အကုန်မြင်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ အတွင်းတွင် ပြဿနာရှာရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ပစ္စည်း၏ ထူးခြားမှုကြောင့် ဆိုင်ဖွင့်ပြီး တစ်လအတွင်းမှာပင် လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေခဲ့သည်—အချို့မှာ စတုတ္ထမင်းသား ကို ခစားလို၍ဖြစ်စေ၊ အချို့မှာ မျက်မှန်လိုအပ်၍ဖြစ်စေ၊ ကျန်သူများမှာ သိလိုစိတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဆိုင်မှာ အမြဲပင် လူပြည့်နေတော့သည်။ မျက်မှန်ဝယ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ငွေကြေးမှာ အဓိကမဟုတ်တော့ဘဲ လူအုပ်ကြီးကြားထဲသို့ တိုးဝင်နိုင်မလားဆိုသည်မှာသာ အဓိကဖြစ်လာသည်။

အာဏာရှိသူနှင့် ချမ်းသာသူများအတွက် ပစ္စည်းတစ်ခုခုဝယ်ခြင်းမှာ သီးသန့်ဖြစ်မှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ ငွေကြေးမှာ အဓိကမဟုတ်ဘဲ ပစ္စည်းဈေးကြီးလေလေ ဂုဏ်ဒြပ်ကို ဖော်ပြနိုင်လေလေဖြစ်သည်။ သို့သော် စတုတ္ထမင်းသား ၏ ဆိုင်မှာ အလွန်ချမ်းသာသူများအတွက်သာ ရည်ရွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ပေ။ မျက်မှန်များမှာ ဈေးကြီးသည့်အပြင် တန်ဖိုးသင့်သည့်အမျိုးအစားများပါ ပါဝင်ပြီး မျက်မှန်ပါဝါရှိမရှိပေါ်မူတည်၍ ဈေးနှုန်းများ ကွာခြားသည်။ ဘောင်များကို ကျောက်စိမ်း သို့မဟုတ် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး တစ်မျိုးစီတွင်လည်း အမျိုးအစားခွဲများစွာ ရှိသည်။ ဝယ်ယူသူများအနေဖြင့် မိမိနှစ်သက်ရာကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။

စတုတ္ထမင်းသား ၏ စီးပွားရေးဉာဏ်ကြောင့် သူသည် အရာရှိများထံသို့ မျက်မှန်အချို့ကို အခမဲ့ဖြန့်ဝေပေးကာ ကြော်ငြာခဲ့သဖြင့် ဆိုင်ဖွင့်သည့်အခါ ဝယ်ယူလိုသူများစွာ ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ အရာရှိများ၏ မိသားစုဝင်များက ထိုပစ္စည်းမှာ အရည်အသွေးမြင့်မားပြီး ဝယ်ယူတန်သည်ဟု ခံစားရသည့်အပြင် စတုတ္ထမင်းသား ကို ချီးမွမ်းခြင်းပြုရာရောက်သည်ဟုလည်း ယူဆကြသည်။ သာမန်ပြည်သူများမှာမူ အစိုးရအရာရှိများနှင့် လူကုံထံများကပင် လုယက်ဝယ်ယူနေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ မျက်မှန်မှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းဟု ထင်မှတ်သွားကြသည်။ အဲဒါကတော့ ကြော်ငြာခြင်း၏ စွမ်းအားပါပဲ။ မျက်မှန်တစ်စုံကို ဝယ်နိုင်သူတိုင်းမှာ လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားသည့်အခါ လူအများ၏ အံ့အားသင့်ငေးမောသည့် အကြည့်များကို ချက်ချင်းရရှိနိုင်ပြီး ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အဆင့်အတန်း၏ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ချန်နင်အတွက်မူ သူနှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ လူအုပ်ကြီးကြားမှ သုံးရက်တိုင်တိုင် တိုးဝင်ပြီးနောက်မှသာ မျက်မှန်ပါဝါမပါသည့် နီလာရောင်ဘောင်ပါသော မျက်မှန်တစ်စုံကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် မေးကိုမော့ကာ လမ်းပေါ်တွင် ကြွားလုံးထုတ်လျှောက်လာပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မသိသယောင် ဟန်ဆောင်နေသည်။ သူလျှောက်လာစဉ်တွင် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူမှာ တံတားဘေးရှိ သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေပြီး အပြာနုရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လက်ကိုနောက်ပစ်ပြီး တူးမြောင်းဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည်—မည်သူမျှ သူဘာကိုကြည့်နေမှန်း မသိကြပေ။ ချန်နင်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်မှန်နောက်မှနေ၍ ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်ရစေရန် မျက်စိကို မှေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဟေ့၊ မင်းတို့ ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်စမ်း။ အဲဒါ လျိုဟွာယွမ် မဟုတ်လား"

နောက်လိုက်သုံးယောက်က လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်သလိုပဲနော်"

"နည်းနည်းတော့ ဆင်တူတယ်... ဒါပေမဲ့ လျိုဟွာယွမ်မှာ အဲဒီလိုမျိုး ဝတ်ဆင်နိုင်လောက်တဲ့ ငွေကြေး ရှိပါ့မလား"

ချန်နင်မှာလည်း အပြည့်အဝ ထောက်ခံသည်။ ထိုလူဝတ်ထားသည့် ဝတ်ရုံမှာ ပိုးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ လျိုမိသားစု၏ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့အပေါ် ဂရုမစိုက်ပုံကို ကြည့်လျှင် လျိုဟွာယွမ်မှာ ထိုသို့သော အဝတ်အစားမျိုးကို ဝယ်ယူနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သို့သော်လည်း အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံရအောင် သေချာစေခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ လျိုဟွာယွမ်၏ရှေ့တွင် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လကျော်က ခံခဲ့ရသည့် အရှက်ရစရာဖြစ်ရပ်ကို ချန်နင် မမေ့သေးပေ။

ထိုကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချန်နင်မှာ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "သူဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်ဖြစ် ဘာဂရုစိုက်ရမှာလဲ။ သွားကြည့်ရအောင်!"

သူတို့လေးယောက်မှာ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ ချီတက်သွားကြသည်။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက အရှက်ရခဲ့သည့်အကြောင်းကို ဆိုရလျှင် ချန်နင်မှာ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် လျိုဟွာယွမ် ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် လှောင်ပြောင်ခဲ့ရာမှ ကွမ်မန်ဟို၏ ဆွေမျိုးများဟု ဆိုသူနှစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး လျိုဟွာယွမ်ကို ကယ်တင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်က ချန်နင်ကို အလွန်ကြောက်လန့်သွားစေပြီး ပြဿနာမလိုချင်သဖြင့် နောက်ဆုတ်ခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူစုံစမ်းကြည့်ရာ ဟိုတင်းယွီတွင် ထိုသို့လာရောက်လည်ပတ်သည့် ဆွေမျိုးဟူ၍ မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူအလှည့်ခံလိုက်ရပြီ! သူကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော သူဌေးသားတစ်ယောက်မှာ လူစိမ်းနှစ်ယောက်၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူအထင်အသေးဆုံးလူဖြစ်သည့် လျိုဟွာယွမ်၏ရှေ့တွင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လျိုဟွာယွမ်ကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် ခြောက်လတိုင်တိုင် သည်းခံနေခဲ့ရသည်။ ယခုအခါတွင်မူ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီဖြစ်ရာ ချန်နင်အနေဖြင့် လက်စားချေရန် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံတော့ပေ။

လျိုဟွာယွမ်မှာ ယခုအချိန်တွင် တူးမြောင်းကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးလွန်နေသည်။ မကြာသေးမီက သူသည် ကျောင်းသားနှစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းချင်းရှန်းနှင့် ပညာရေးဆိုင်ရာ အယူအဆများကို ဆွေးနွေးရင်း စိတ်ပင်ပန်းနေခဲ့ရသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဆရာများဖြစ်ကြပြီး လျိုဟွာယွမ်က ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ဥပဒေဘာသာရပ်များကို သင်ကြားကာ ကျန်းချင်းရှန်းက သင်္ချာကို သင်ကြားသည်။ သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုများမှာ ကွဲပြားပြီး ကျောင်းသားနှစ်ဦးမှာလည်း စိတ်ဝင်စားမှုချင်း မတူကြပေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကလေးနှစ်ဦးစလုံးမှာ သင်္ချာကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြပြီး ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်ကို စိတ်မဝင်စားကြသဖြင့် လျိုဟွာယွမ်၏ အတန်းချိန်များတွင် ညီမျှခြင်းများအကြောင်းသာ တွေးတောနေတတ်ကြသည်။ ဤအချက်က လျိုဟွာယွမ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။

သူသည် မိမိကျောင်းသားများကို ကောင်းမွန်စွာ ပညာပေးလိုပြီး ယဉ်ကျေးမှုကို လျစ်လျူမရှုသင့်ကြောင်း နားလည်စေချင်သည်။ သို့သော် ကျန်းချင်းရှန်းကမူ ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ်ကို လေ့လာခြင်းမှာ တန်ဖိုးမရှိဟု ယူဆကာ ဆန့်ကျင်နေသည်။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် လူမှုရေးသိပ္ပံနှင့် သဘာဝသိပ္ပံတို့၏ ပဋိပက္ခမှာ လျိုဟွာယွမ်ကို အိမ်တွင် မနေနိုင်တော့သည့်အထိ စိတ်ညစ်ညူးစေခဲ့သည်။