ခရီးတစ်ထောက်သာ တည်းခိုရမည်ဖြစ်၍ ရှဲ့လျန်နှင့် ဆွန်ရှီးကျောက်တို့သည် ယွမ်ယန်တွင် တည်းခိုခန်းတစ်ခုစီကို အသီးသီး ငှားရမ်းလိုက်ကြသည်။
သူတို့ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကုန်သွယ်ရေးမဟာမိတ်အဖွဲ့အကြောင်း ဆွေးနွေးရန် အခန်းတစ်ခန်းထဲ၌ စုဝေးခဲ့ကြသည်။
“အစ်ကိုရှဲ့၊ ဒီကုန်သွယ်ရေးမဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ နားလည်သဘောပေါက်မိလား” ဟု ဆွန်ရှီးကျောက်က စတင်မေးမြန်းသည်။
“ကျွန်တော့်ကို မမေးပါနဲ့ဗျာ၊ အစ်ကို့ကိုပဲ အဲဒီအကြောင်း မေးမလို့ရှိနေတာ” ဟု ရှဲ့လျန်က ပြန်ဖြေသည်။
ဆွန်ရှီးကျောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အာ... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှနားမလည်တာပဲပေါ့။ ဒါက ကောင်းတာပဲ။”
ရှဲ့လျန်မှာ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဘာက ကောင်းတာလဲ။ ဆွန်အစ်ကိုတစ်ယောက် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားနှင့် ဆက်ဆံရင်း အရူးထသွားပြီလားဟု သူ တွေးမိတော့သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အတွေးကိုယ်စီဖြင့် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆွန်ရှီးကျောက်က “အစ်ကို ဘယ်လိုရွေးချယ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှဲ့လျန် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ပြန်မဖြေဘဲ “ဒီကုန်သွယ်ရေးမဟာမိတ်အဖွဲ့ဆိုတဲ့ အကြံအစည်က ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားတစ်ယောက်တည်းရဲ့ အကြံအစည်လို့ ထင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် နန်းတော်ရဲ့...” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ဤမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သူရှိနေသနည်းဟူသော မေးခွန်းမှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။ ပထမအချက်သာဆိုလျှင် မင်းသားတစ်ပါး၏ ကိစ္စသာ ဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယအချက်ဆိုလျှင် မဟာဝေနိုင်ငံ မင်းဆက်တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“အဲဒါက ဘာကွာခြားလို့လဲ” ဟု ဆွန်ရှီးကျောက်က ပြန်ပြောသည်။ “ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် သိပြီးသားလို့ ပြောထားတာပဲ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့က သူ့နာမည်နဲ့ ဖြစ်နေရင်တောင် နန်းတော်နဲ့ တော်ဝင်မိသားစုက နောက်ကွယ်ကနေ ပါဝင်လာမှာ အသေအချာပဲ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့နဲ့ သိပ်မသက်ဆိုင်ပါဘူး။ အဓိကက ကျွန်တော်တို့ အကျိုးအမြတ်ရမလားဆိုတာပဲ။”
ဆွန်ရှီးကျောက်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ “ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်လာတာဆိုတော့ ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်ရမယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့ စည်းကမ်းချက်တွေကို အပြီးသတ်ဖို့ပဲ စောင့်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
ရှဲ့လျန် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ “ကျွန်တော်တို့ နန်းတော်ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်သွားပြီလို့ ခံစားနေရတယ်” ဟု ဆိုသည်။
လက်ဖက်ရည်ငှဲ့နေသော ဆွန်ရှီးကျောက်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဆွဲဆောင်နေမှန်း သိရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ မလာဘဲ နေနိုင်လို့လား။”
ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး မရှိနိုင်ပေ။ သူတို့ ရောက်လာပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်လူက ကုန်သွယ်ရေးမဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် Great Liang တွင် ကုန်သွယ်ရန် အကြောင်းပြလာခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ယီကျိုး ရှိ မွန်မြတ်သော မိသားစုများကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူတို့သည် အစိုးရနှင့် ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းချက်များဖြင့် ညှိနှိုင်းရန် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့သာ ဆန္ဒအလျောက် မလာခဲ့လျှင်ပင် အာဏာပိုင်များက နောက်ဆုံးတွင် လာရောက်ရှာဖွေမည်သာ ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အကဲဖြတ်ပိုင်းတွင် အလွန်ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရိုးရှင်းသော တိုက်ဆိုင်မှုများကို မယုံကြည်ကြဘဲ သိရှိထားသမျှကို ယုတ္တိဗေဒနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ အမှန်တရားဟု သူတို့ယုံကြည်သည့်အချက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ရှဲ့လျန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “နန်းတော်က တကယ်ကို တွက်ချက်ထားတာပဲ။ အရင်ဆုံး မဟာဝေနိုင်ငံ မှာရှိတဲ့ သကြားဖြူကုန်သွယ်မှုကို ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ အချိန်အခါသင့်တဲ့အခါမှာ Great Liang နဲ့ ကုန်သွယ်ဖို့ ဒီအဆိုပြုချက်ကို တင်ပြလာတယ်။ ဒါက လျော်ကြေးလိုမျိုး ကြားရပေမဲ့ သူတို့ ဘာမှ မဆုံးရှုံးဘူး။ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေက ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာပဲ ရှိပြီး သူတို့ကတော့ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့အချက်ကိုပဲ အားကိုးနေတာ။”
ဆွန်ရှီးကျောက်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို... အစ်ကိုက ဆန့်ကျင်ရဲလား။”
ရှဲ့လျန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မရဲပေ။
သူတို့ စကားပြောနေစဉ် အခန်းအပြင်ဘက်မှ အစေခံတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ “သခင်၊ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားဆီကနေ ပစ္စည်းနှစ်ခု ရောက်လာပါတယ်ခင်ဗျာ။”
ဆွန်ရှီးကျောက်နှင့် ရှဲ့လျန်တို့ စကားစပြတ်သွားသည်။ သူတို့ အချင်းချင်း တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ အမြန်သွားကြသည်။ ဆွန်ရှီးကျောက် တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အစေခံက အစောင့်တစ်ဦးနှင့်အတူ သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“သခင်၊ ဒီလူက ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားရဲ့ အစောင့်လို့ ပြောပါတယ်။ သူက ဒီသေတ္တာကို ထားခဲ့ပြီး Ziyang ရဲ့ အထူးထုတ်ကုန်လေးပါ၊ သခင်နှစ်ယောက်အတွက် လက်ဆောင်ပါလို့ ပြောပြီး ပြန်သွားပါတယ်” ဟု အစေခံက လျှောက်တင်သည်။
“Ziyang ရဲ့ အထူးထုတ်ကုန်လား။ ဒါက Ziyang ခရိုင်ကနေ ယူလာတာလား” ရှဲ့လျန် ရှေ့သို့တိုးကာ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဖန်ပုလင်းထဲမှ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဆားများဖြစ်သည်။
“ဟမ်? ဒီပုလင်းတွေက ဘာတွေလဲ။ တော်တော်ဆန်းတာပဲ...” ရှဲ့လျန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ဆွန်ရှီးကျောက်က ဆားကို မထိမိသော်လည်း သေတ္တာထဲရှိ ဆပ်ပြာတုံးနှစ်တုံးကို စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ၎င်းတို့မှာ ခရင်မ်ရောင်သန်းသော အဖြူရောင်၊ အစိုင်အခဲ၊ လေးထောင့်ပုံစံဖြစ်ပြီး ကိုင်တွယ်လိုက်လျှင် ချောမွေ့ကာ အနံ့သင်းသင်းလေး ထွက်နေသည်။ သူက ဆပ်ပြာတစ်တုံးကို လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း တွေဝေသွားသည်။ “ဒါက ဘာလဲ။ မုန့်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ ထူးခြားတဲ့ လက်ဆောင်ပစ္စည်းမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။”
ရှဲ့လျန်က ပစ္စည်းများအောက်တွင် ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “ဆွန်အစ်ကို၊ ကြည့်ပါဦး—ဒီမှာ မှတ်စုလေးတစ်ခု ပါလာတယ်။”
ဆွန်ရှီးကျောက်က စာရွက်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဖတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဖန်ပုလင်းများနှင့် ဆပ်ပြာအကြောင်း ဖော်ပြထားသော ရိုးရှင်းသည့် ညွှန်ကြားချက်စာရွက်ဖြစ်သည်။
ဖတ်ပြီးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“ဆားပုလင်းလား။ ဒါက ဆားဖြူလား။ ကျွန်တော်က သကြားလို့ ထင်နေတာ။ ပြီးတော့ ဒီပုလင်းကို ဖန်ပုလင်းလို့ ခေါ်တယ်ပေါ့...”
“ဆပ်ပြာ? ဒါက တရုတ်ဆပ်ပြာစေ့နဲ့ တူတာပဲ... တကယ်လို့ ဒါက အဲဒီအရာတွေထက် ပိုသန့်စင်တယ်ဆိုရင် ရေနည်းနည်းလောက် ယူခဲ့ပေးပါ! ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်ချင်တယ်...”
အနည်းငယ် ရှုပ်ယှက်ခတ်ပြီးနောက် သူတို့ ပြန်ထိုင်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသည်။
ဆွန်ရှီးကျောက်က သူ့လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အရေပြား သန့်စင်ပြီး ချောမွေ့နေသည့် ခံစားချက်က ကျန်ရစ်နေပြီး လက်ဆေးလိုက်သည့်အခါ ထွက်လာသော ညစ်ပတ်သည့် ရေကြည်ရောင်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူ့လက်တွေက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ညစ်ပတ်နေတာလား။ သူက ပုံမှန်ဆေးကြောနေကျပါလျက်နှင့် ဆပ်ပြာကို တစ်ခါသုံးရုံဖြင့် ရေက ဘာကြောင့် အဲဒီလောက် ညစ်ပတ်သွားရတာလဲ။
ရှဲ့လျန်က ပုလင်းထဲမှ ဆားကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်နေသည်။ ဆားဖြူ၊ ဖန်၊ နန်းတော်က ဒီလိုနည်းပညာမျိုးကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပိုင်ဆိုင်သွားတာလဲ။ ယွမ်ယန်ရှိ ဆားဌာနက ပုလင်းသွတ်ဆားတွေကို ရောင်းချနေသည်မှာ ယီကျိုး တွင် သူတို့ ဘာသတင်းမှ မကြားခဲ့ရပေ။ ရှင်းနေသည်မှာ ၎င်းကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့သာ ဘာမှမသိဘဲ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံး နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။
“အစ်ကိုရှဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းလိုက်ကြရအောင်” ဟု ဆွန်ရှီးကျောက်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော် နန်းတော်နဲ့ပဲ လက်တွဲဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။”
ရှဲ့လျန် ခေါင်းညိတ်သည်။ “သဘောတူပါတယ်။ လက်ရှိတော့ သူတို့နဲ့ပဲ လက်တွဲကြတာပေါ့။ ကုန်သွယ်ရေးမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားတဲ့အခါမှ အပြီးတိုင် ပါဝင်သင့်မသင့် ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့။”
“မှန်တယ်” ဟု ဆွန်ရှီးကျောက်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို တရားဝင် မဖွဲ့စည်းရသေးဘူးလို့ ပြောထားတာပဲ—ကျွန်တော်တို့ စဉ်းစားဖို့ အချိန်ရှိပါသေးတယ်။”
သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိ၊ ဆန့်ကျင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား ပေးအပ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများ၏ အရည်အသွေးကို တစ်ညတည်းဖြင့် တီထွင်နိုင်စရာ မရှိပေ။ နန်းတော်က ၎င်းကို အချိန်အတော်ကြာ ပြင်ဆင်ထားပြီး အရာအားလုံးကို အကွက်ချထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။
သကြားဖြူ၊ ဆပ်ပြာနှင့် ကုန်သွယ်ရေးမဟာမိတ်အဖွဲ့—နန်းတော်က Jiaozhou နှင့် ယီကျိုး နှစ်နေရာစလုံးတွင် စနစ်တကျ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ မွန်မြတ်သော မိသားစုများ၏ ခေါင်းဆောင်များအနေဖြင့် သူတို့သာ ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားမည်ဆိုလျှင် အာဏာပိုင်များက လူတန်းစားအပေါ် အရေးယူမှုများ ပြုလုပ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။ သူတို့သည် မိသားစုများ၏ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးကို စဉ်းစားရမည်ဖြစ်ပြီး နန်းတော်နှင့် မတိုက်ဆိုင်ဘဲ အကျိုးအမြတ် ရနိုင်မည်ဆိုလျှင် အစွန်းရောက်လမ်းစဉ်ကို မည်သည့်အခါမျှ ရွေးချယ်မည်မဟုတ်ပေ။
ဝေယွီ သာ သူတို့ဘာတွေ တွေးနေမှန်း သိလိုက်ပါက သက်ပြင်းချကာ “အလွန်အကျွံ တွေးတောခြင်းသည် ရောဂါတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်” ဟုသာ ပြောလိမ့်မည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ်သက်လုံး အကွက်ချစီစဉ်ခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးနေသူများမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။