ဝေယွီ၏ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်မှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ဆိုစေကာမူ ဤမွန်မြတ်သောမျိုးနွယ်စုများက ကုန်သည်များသမဂ္ဂတွင် ပါဝင်လာပါက၊ သူတို့ မဟာလျန်နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူတို့အား နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်ရန် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
“တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ချင်တာဆိုရင်တော့ ကိစ္စက ရိုးရှင်းသွားတာပေါ့” ဟု ဝေယွီက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပုခုံးကို ဆန့်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “မဟာဝေကနေ မဟာလျန်အထိ လမ်းကြောင်းကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပေးထားတဲ့အတွက် နယ်စပ်ကိစ္စတွေကို စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ကုန်သည်များသမဂ္ဂအတွက် အထူးအခွင့်အရေးတွေ ပေးဖို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီ ကျွန်တော် လျှောက်ထားပေးပါ့မယ်။ ခင်ဗျားတို့ဟာ နယ်စပ်မှာ စစ်ဆေးမှုတွေ အနှောင့်အယှက်မရှိရုံတင်မကဘဲ နန်းတွင်းတပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ အစောင့်အရှောက်နဲ့တောင် သွားလာခွင့်ရမှာပါ။ သမဂ္ဂနဲ့ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့လည်း ဒီလိုမျိုး အခွင့်အရေးတွေ ရရှိမှာပါ”
မဟာလျန်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ရာ၌ အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးများမှာ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ရသည့် အခက်အခဲများနှင့် လမ်းခရီးတွင် ဓားပြတိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ရခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ပညာရှိမင်းသား၏ ကျောထောက်နောက်ခံဖြင့်ဆိုလျှင် ဤပြဿနာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့နေစရာမလိုဘဲ ပွင့်လင်းစွာနှင့် တရားဝင် အရောင်းအဝယ် လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
ရှဲ့လျန်မှာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး “ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး ကုန်သည်များသမဂ္ဂက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို အာမခံပေးမယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော်တို့ဘက်က ဘာပြန်ပေးရမှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သမဂ္ဂ၏ တိကျသော စည်းမျဉ်းများဖြစ်သည့် လုပ်ငန်းလိုင်စင်ခ၊ ဆိုင်ခန်းခ သို့မဟုတ် အမြတ်ဝေစုရာခိုင်နှုန်းများကို သူ နားမလည်သေးသော်လည်း သမဂ္ဂသည် ကြီးမားသည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်မှန်းတော့ သူ သိသည်။ အဖွဲ့ဝင်များ အမြတ်ရမရကို သူ မသေချာသော်လည်း ၎င်းကို တည်ထောင်သူ ပညာရှိမင်းသားကတော့ အမြတ်ရမည်မှာ သေချာနေသည်။ စည်းမျဉ်းများ၏ တိကျသေချာမှုကပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားပုံရသည်။ *ဒီလောက် ငယ်ရွယ်ပေမဲ့ ဒီလောက်တောင် ပရိယာယ်ကြွယ်ဝတာပဲ* ဟု ရှဲ့လျန်က တွေးမိသည်။ *မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်ထိုက်တဲ့သူပဲ*
ရှဲ့လျန်၏ အတွေးများကို မသိရှာသော ဝေယွီက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ငြိမ်သက်စွာ ထောင်ပြလိုက်သည်။ “အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ မဟာလျန်ထဲကို သယ်ယူရောင်းချမယ့် ကုန်ပစ္စည်းတွေရဲ့ စုစုပေါင်းတန်ဖိုးကနေ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ ကာကွယ်စရိတ်အဖြစ် ပေးသွင်းရမှာပါ”
စုစုပေါင်းအရောင်းရငွေရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလား? ရှဲ့လျန်မှာ ချက်ချင်းပင် ဈေးဆစ်ရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း သူ မပြောရသေးခင်မှာပင် ဝေယွီက ဆက်ပြောလာသည်။ “မဟာလျန်ထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ လုပ်ငန်းလုပ်တာကို ကျွန်တော် ဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး။ ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်တာ၊ အရောင်းအဝယ် စီမံတာတွေကို ခင်ဗျားတို့ဘာသာ လုပ်ပါ။ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းနိုင်သရွေ့ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောဘူး။ တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိလာရင် ကျွန်တော်လူတွေကို လိုအပ်သလို အကူအညီပေးခိုင်းမယ်၊ ပြီးတော့ အမြတ်ရနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းတွေကို တွေ့ရင်လည်း ခင်ဗျားတို့ကိုပဲ အရင်ဦးဆုံး မိတ်ဆက်ပေးမှာပါ။ ဘယ်လိုလဲ၊ သဘောတူလား”
ရှဲ့လျန်မှာ ငြင်းဆန်ရန် ပြင်ထားသည့် စကားများကို ပြန်မြိုချလိုက်ရသည်။ ဤကမ်းလှမ်းချက်သည် ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ ပညာရှိမင်းသားက သူတို့၏ လုံခြုံရေးကို အာမခံပေးပြီး ဈေးကွက်သို့ လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ကာ သူတို့အနေဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရန်သာ တာဝန်ရှိတော့သည်။ မဟာလျန်သည် ကြီးမားသော ဈေးကွက်သစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး နန်းတွင်း၏ အနှောင့်အယှက်မရှိပါက သူတို့၏ သကြားလုပ်ငန်းမှာ အလွန်တရာ အောင်မြင်လာပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း ရှဲ့လျန်မှာ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ခြင်းမရှိဘဲ ဆွန်ရှီးကျောက်နှင့် တိုင်ပင်ရန် နှစ်ရက် အချိန်တောင်းလိုက်သည်။ ဝေယွီကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သဘောတူလိုက်သည်။
ဧည့်သည်များ ပြန်သွားကြသောအခါ ဝေယွီမှာ စကားပြောရလွန်း၍ ခြောက်သွေ့နေသော လည်ချောင်းကို လက်ဖက်ရည်များ သောက်ချလိုက်သည်။ အပြင်လူများ မရှိတော့သည့်အခါ ဒုတိယမင်းသားက သူ့ထံသို့ လှည့်လာပြီး “ဒီကုန်သည်များသမဂ္ဂဆိုတာ ဘာအကြောင်းလဲ” ဟု မေးသည်။
ဒုတိယမင်းသားမှာ ယွမ်ယန်တွင်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး ညီအစ်ကိုများက ဇီယန်ခရိုင်တွင် ဆားဖြူနှင့် သကြားလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်နေသည်ကိုသာ သိရှိထားသည်။ ဝေယွီက တခြားကိစ္စများကိုပါ ကြိုးကိုင်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားပေ။
ဝေယွီမှာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို လက်ဖက်ရည်ခွက်ဖြင့် ကွယ်ကာကာ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖခင်ဧကရာဇ်က နန်းတွင်းဘဏ္ဍာငွေအတွက် ဂျီစီရင်စုကို သွားပြီး ဝင်ငွေရှာခိုင်းတာလေ၊ ဒါကြောင့် လုပ်ငန်းအောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူတွေကို ရှာပြီး အလုပ်လုပ်ခိုင်းတာပါ။ ဒါက သာမန်ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလား”
ဒုတိယမင်းသားက သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး”
သူတို့ စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်နေသော ကုန်းဆွန်ရီမှာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ “မင်းသား၊ ဒီကုန်သည်များသမဂ္ဂဆိုတာ ဘယ်သူ့အကြံဉာဏ်လဲ”
“အို၊ တိန့်ကျိန်းတယ်ဆိုတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ အကြံပါ” ဟု ဝေယွီက တစ်စက္ကန့်မျှပင် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ အဆိုပါလူကို ချက်ချင်းပင် ရောင်းချလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ဒီသမဂ္ဂအကြောင်းကို ဖခင်ဧကရာဇ်ကို ကျွန်တော် အကြာကြီးကတည်းက ပြောပြထားပြီးသားပါ။ ဖခင်က ဒါဟာ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်လို့ ထင်ပြီး တိန့်ကျိန်းရဲ့ စီမံချက်တွေကို ဝင်မနှောင့်ယှက်ဘဲ ဂျီစီရင်စုမှာ သူ အစွမ်းပြခွင့်ပေးဖို့ ပြောထားတာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က နာမည်ခံသက်သက်ပါ၊ အမြတ်ငွေတွေအားလုံးက နန်းတွင်းဘဏ္ဍာတော်ထဲ ရောက်သွားတာလေ။ ဒုတိယအစ်ကို နားလည်တယ်မလား”
ဒုတိယမင်းသားက သူ့ကို နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်တွန့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ကိုးမြောက်ညီ၊ ရှေးစကားပုံရှိတယ်လေ၊ ပညာရှိတစ်ယောက်နဲ့ သုံးရက်လောက် မတွေ့ရရင် သူက ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ မှတ်ယူရမယ်တဲ့။ ဒီခရီးမှာတော့ မင်းကို တကယ်ပဲ အမြင်သစ်နဲ့ ကြည့်ရတော့မှာပဲ”
*သေပြီ၊ အဲဒီလေသံမျိုး* ဝေယွီက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဝိုင်းစက်ကာ သနားစရာကောင်းအောင် လုပ်လိုက်သည်။ “ဒုတိယအစ်ကို၊ ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း ထက်မြက်တာပါ။ ဖခင်တောင် ကျွန်တော့်ကို ချီးကျူးဖူးပါတယ်... အမြင်သစ်နဲ့ ကြည့်ရမယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? ကျွန်တော့်ကို မိုက်မဲတယ်လို့ ပြောချင်တာလား”
ဒုတိယမင်းသားမှာ စိတ်ဓာတ်များ ပျော့ပျောင်းလာသဖြင့် ဤသနားစရာကောင်းသော ဟန်ပန်ကို မကြည့်ရက်တော့ဘဲ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ “ဖခင်က သိပြီးသားဆိုတော့လည်း ငါ ဝင်မစွက်ဖက်တော့ပါဘူး။ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ များများရအောင် လုပ်ပေတော့၊ ကိုးမြောက်ညီ”
*သူ မေးခွန်းကို ရှောင်နေတာပဲ!* ဝေယွီက သူ့အစ်ကို၏ နှာခေါင်းရှေ့တည့်တည့်တွင် မျက်ရည်ဝဲသည့် အမူအရာဖြင့် တိုးကပ်သွားသည်။ “ဒုတိယအစ်ကို၊ ကျွန်တော့်ကို မုန်းနေတာလား။ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အဝေးမှာပဲ ထားခဲ့တာ။ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို တုံးတယ်လို့ ထင်နေတာပဲ။ ကျွန်တော် အစ်ကို့ရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို မရနိုင်တာ မဆန်းပါဘူး...”
ဒုတိယမင်းသား၏ ခေါင်းမှာ ကိုက်ခဲလာသည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကိုးမြောက်ညီ၊ မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ ပြောစမ်းပါ။ ငါ...”
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးကို တုန်ယင်နေသည့် လက်ဖြင့် သူ့ရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဒုတိယမင်းသားက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ညီငယ်မှာ သနားစရာကောင်းသလိုလို၊ အခွင့်အရေးသမားဆန်ဆန် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒုတိယအစ်ကို၊ ဒီကျောက်စိမ်းလေး။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူး”
ဒုတိယမင်းသားမှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ့ညီငယ်မှာ လောဘတွင်းထဲသို့ အမှန်တကယ်ပင် ကျရောက်သွားချေပြီ။
—
နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အစ်ကိုထံမှ လိမ်ညာရယူထားသည့် ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိသော ကျောက်စိမ်းအမည်းရောင်ကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ကာ ဝေယွီတစ်ယောက် ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ချမ်းသာတဲ့လူတွေက နေရာတိုင်းမှာပဲ” သူသည် ဤခရီးတစ်ခုတည်းတွင်ပင် အရည်အသွေးကောင်း ကျောက်စိမ်းသုံးတုံးကို ရယူထားနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ လျှို့ဝှက်စုဆောင်းမှုအတွက် အစပျိုးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
သူက တံခါးဘက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “ဖန်းရှန်း”
သူ့လက်ထောက် ရောက်လာသည့်အခါ ဝေယွီက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “အဲဒီ မွန်မြတ်တဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်နှစ်ယောက် ဘယ်မှာ တည်းခိုနေလဲဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်စမ်း။ လိပ်စာရပြီဆိုရင် ဆားဗျူရိုကိုသွားပြီး ဆားနှစ်ပုလင်းနဲ့ ဆပ်ပြာတုံးနှစ်တုံးကို ယူပြီး သူတို့ဆီ ပို့ပေးလိုက်”
ဖူရှင်းက ဆပ်ပြာများကို စတင်ထုတ်လုပ်ချိန်မှစ၍ ဝေယွီမှာ ဆပ်ပြာကို စွဲစွဲမြဲမြဲ သုံးစွဲသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက ယီကျိုးမှ မျိုးနွယ်စုများအတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာမလားဟု မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များ စိုးရိမ်နေမည်ကို သူ သိသည်။ သူတို့နှင့် အငြင်းပွားနေရန် အချိန်မရှိသောကြောင့် ကုန်သည်များသမဂ္ဂနှင့် နန်းတော်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြသရန်အတွက် ဆန်းသစ်ပြီး အရည်အသွေးမြင့် ကုန်ပစ္စည်းများကိုသာ ပြသလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့က ဤအရိပ်အမြွက်ကို နားလည်သဘောပေါက်မလားဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အပိုင်းသာ ဖြစ်သည်။
မည်သို့ဆိုစေကာမူ ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်ရာ မျိုးနွယ်စုကြီးများလည်း သူတို့နှင့်အတူ ပြောင်းလဲလာရပေလိမ့်မည်။