နေနှင့် ရှဲ့မိသားစုခေါင်းဆောင်တို့သည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုသည့်သဘောထားကို ပြသနေကြသည်။ ဝေယွီသည် မိမိကိုယ်တိုင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် တမင်သက်သက် နှောင့်ယှက်ခဲ့သော်လည်း၊ သကြားကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ထိုသူနှစ်ဦးထံမှ မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အများဆုံးဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့သည် အခြေအနေကို မမျှော်လင့်ဘဲ ကြုံလိုက်ရသဖြင့် မိမိတို့၏မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းချုပ်ထားရန် ရုန်းကန်နေရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ အပြုအမူအရ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးကို အမှန်တကယ် လိုလားနေပုံရသည်။ စေတနာမှာ စစ်မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ဝေယွီအတွက် အရေးမကြီးပါ—သူတို့ကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လှည့်စားရန် ဝေယွီက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။
မိမိ၏ "ဆုလာဘ်" ကို ရရှိပြီးနောက် ဝေယွီသည် တရားစီရင်သကဲ့သို့ စတင်ပြောကြားလိုက်သည်။
"ကျွန်ုပ် မေးပါရစေ—ယီကျိုးက မြင့်မြတ်တဲ့မိသားစုကြီးတွေဟာ အဖြူရောင်သကြားရောင်းတာကိုပဲ အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်နေခဲ့ကြတာလား။"
ရှဲ့လျန်က "အဲဒီ... အများစုကတော့ အဲဒါကိုပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့ကြတာ အမှန်ပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
" 'အများစု' ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ကျွန်ုပ်ကို လာမပြောပါနဲ့" ဟု ဝေယွီက ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ "အရင်ကဆိုရင် အဖြူရောင်သကြားထုတ်လုပ်မှုဟာ ခင်ဗျားတို့ဒေသရဲ့ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိခဲ့တာ။ လက်ထဲမှာ ဒီလောက်ချိုမြိန်တဲ့ မုန့်တစ်ခြမ်းကို ကိုင်ထားရတဲ့အခါ တခြားလုပ်ငန်းတွေဆီကို စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ တိုးချဲ့လုပ်ကိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်ုပ် မယုံကြည်ဘူး။"
*ဒီလောက် သိနေလျက်နဲ့ ဘာလို့ လာမေးနေရတာလဲ* ဟု ရှဲ့လျန်က တွေးတောရင်း အဆင်မပြေသည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
ဝေယွီက ဆက်ပြောသည်၊ "ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးက အိမ်ထောင်စုတိုင်းက သကြားလုပ်ငန်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ လုပ်ကိုင်နေကြတာ—ဒါဟာ စက်မှုလုပ်ငန်းကွင်းဆက်တစ်ခုတည်းကိုပဲ မှီခိုနေရတဲ့ ဂန္ထဝင်ဥပမာတစ်ခုပဲ! အရာရာ အဆင်ပြေနေတဲ့အချိန်မှာတော့ ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းအားကို မြှင့်တင်နိုင်မယ်၊ အရည်အသွေးကို မြှင့်တင်နိုင်မယ်၊ ကုန်ကျစရိတ်ကို လျှော့ချနိုင်မယ်၊ အမြတ်အစွန်းကို အမြင့်ဆုံးရအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခုခု တက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့—အခုလက်ရှိအခြေအနေကိုပဲ ကြည့်လိုက်ပါ—ယီကျိုးက သကြားထုတ်လုပ်တဲ့ မိသားစုတွေအားလုံး ဘယ်လောက်တောင် ငွေကြေးဆုံးရှုံးမှုကြီးကြီးမားမား ခံစားလိုက်ရသလဲ။"
"ကျွန်ုပ်အမြင်ကို ပြောရရင် ဒေသတစ်ခုကိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြည်သူတွေကိုပဲဖြစ်ဖြစ် ချမ်းသာကြွယ်ဝစေချင်တယ်ဆိုရင် စီးပွားရေးဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုတည်းကိုပဲ မှီခိုနေတာဟာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တဲ့အလုပ်ပဲ။ ကဏ္ဍစုံဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကသာ ရှေ့ဆက်ရမယ့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းဖြစ်တယ်..."
အခန်းထဲရှိ လူလေးဦးစလုံးမှာ ကြောင်အသွားကြသည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည့် ဒုတိယမင်းသားမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အံ့အားသင့်နေရာမှ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝေယွီကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်သည် တကယ်တမ်းတွင် ဘာတွေပြောနေပါသနည်း။ သူသည် ထိုစကားလုံးများကို နားလည်သလိုလို၊ နားမလည်သလိုလို ခံစားနေရသည်။
ဒုတိယမင်းသားပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေလျှင် ဆွန်းရှီးကျောက်နှင့် ရှဲ့လျန်တို့မှာ ပို၍ပင် ဘာမှန်းမသိဖြစ်နေကြသည်။ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားသည် သူတို့၏ သကြားလုပ်ငန်းအပေါ် အာရုံစိုက်မှုကို ဝေဖန်နေကြောင်း သူတို့ ရိပ်မိကြသော်လည်း သူ၏ အစပိုင်းအချက်များကိုသာ အနည်းငယ် နားလည်သလိုရှိပြီး နောက်ပိုင်းပြောသွားသည့် စကားများမှာမူ နားလည်ရ ပို၍ခက်ခဲလာသည်။
သူသည် အလွန်လေးနက်သည့်အသံဖြင့် ပြောဆိုနေသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် လိုက်မီနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ဝေယွီလိုချင်သည်မှာလည်း ဒါပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့ နားလည်သွားမည်ကို သူ မလိုလားပါ—သူတို့သာ သူ၏ ယုတ္တိဗေဒကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားပါက မေးခွန်းထုတ်စရာများ ပိုများလာမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဝေယွီသည် လည်ချောင်းခြောက်သည်အထိ ကြာရှည်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။
ရှဲ့လျန်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ "မင်းသား၊ မင်းသားရဲ့စကားတွေက ထက်မြက်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ပြည့်စုံပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက ပညာနည်းပါးလွန်းလို့ အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ မနားလည်နိုင်ဖြစ်နေပါတယ်။ ပိုပြီးတော့ အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးနိုင်မလားခင်ဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝေယွီသည် သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်က ရှဲ့လျန်ကို သူသိလိုသမျှကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ပင်။ ရှဲ့လျန်သည် အင်္ကျီလက်စတွင် လက်နှိုက်၍ စိမ်းလဲ့လဲ့ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ကုံးကို ထုတ်ယူကာ ရိုသေစွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"မင်းသား၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ။"
*အင်း၊ အလုပ်ဖြစ်ပုံကို နားလည်တဲ့သူပဲ။* ဒုတိယမင်းသား၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ဝေယွီသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် နောက်ထပ် အကျိုးအမြတ်တစ်ခုကို လက်ခံလိုက်သည်။
"ပြောလေ။ ဘယ်အပိုင်းကို ဆွေးနွေးချင်တာလဲ။"
ရှဲ့လျန်က သတိကြီးစွာဖြင့် "မင်းသားအနေနဲ့ ဒေသတွင်းပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အများကြီး သိနားလည်ပုံရပါတယ်။ ယီကျိုးရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက မကျေနပ်စရာကောင်းပြီး အဖြူရောင်သကြားတစ်ခုတည်းကိုပဲ မှီခိုမနေသင့်ဘူးလို့ မင်းသားယူဆရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ အကြံပေးချင်ပါသလဲ" ဟု မေးသည်။
*ဟွန်း၊ အခုမှ လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်လာတော့တယ်။ ဒါမှ ပစ်မှတ်ကို ထိတာပေါ့။* မိသားစုခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတိုင်း အသုံးအနှုန်းတွေကို မနားလည်လျှင်ပင် ဆွေးနွေးချက်၏ အနှစ်သာရကို ဆွဲထုတ်နိုင်စွမ်းရှိပေသည်။
ဝေယွီက "ခင်ဗျားတို့ ယီကျိုးအကြောင်းကို အသိဆုံးဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်ုပ် မေးပါရစေ—ကြံကလွဲရင် ဒီမြေကနေ ထွက်တဲ့ တခြားထွက်ကုန်တွေက ဘာတွေရှိသေးလဲ။"
ဘာတွေရှိသေးလဲ။ ၎င်းမှာ ခက်ခဲသော မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ရှဲ့လျန်နှင့် ဆွန်းရှီးကျောက်တို့မှာ ကြီးမားသည့်မိသားစုများ၏ ခေါင်းဆောင်များဖြစ်ကြပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာသူများဖြစ်ရာ သူတို့၏ လယ်ယာမြေများသို့ပင် သွားရောက်လေ့မရှိသလို စိုက်ပျိုးရေးထွက်ကုန်များကိုလည်း နားလည်ခြင်းမရှိပေ။
ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ခေါင်းချင်းဆိုင် စဉ်းစားနေကြစဉ် ဒုတိယမင်းသားမှာမူ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို နေနေသည်။ ဝေယွီသည် ဤမြေပိုင်ရှင်များနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြောင်းကို သူ ယခုမှ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်ကာ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူတို့ ပြန်လည်မပြင်ဆင်နိုင်ခင်မှာပင် နားလည်ရခက်သည့် အဆင့်မြင့်စကားလုံးများဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အောက်တွင်ရှိနေသူနှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီးနောက် ဒုတိယမင်းသားသည် ဝေယွီကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ကျောက်စိမ်းနှစ်တုံးကို ခိုးဝှက်၍ ပွတ်သပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလောဘတကြီးနှင့် ပေါ့ပျက်ပျက်အမူအရာကြောင့် ဒုတိယမင်းသားမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ ဝေယွီတစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ဤမျှ ရှက်စရာကောင်းပြီး ရဲတင်းသည့်လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
မိသားစုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးမှာ အဖြေမပေးနိုင်သဖြင့် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းသာခါပြနိုင်ကြသည်။
ဝေယွီက သက်ပြင်းချကာ "ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရတာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်ုပ် အခွင့်အရေးပေးတာတောင် ဘယ်လိုအသုံးချရမလဲဆိုတာ မသိကြဘူး။"
"ကောင်းပြီ၊ အခုလောလောဆယ်တော့ ကျွန်ုပ် ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ပြန်ရောက်ရင် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ လယ်သမားတွေကို သွားမေးကြည့်လိုက်။ စက်မှုလုပ်ငန်းကွင်းဆက်ဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်သင့်သလဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"
*စက်မှုလုပ်ငန်းကွင်းဆက်!* လူတိုင်းမှာ နားထောင်ချင်စိတ် ပေါ်လာကြသည်။ ဒုတိယမင်းသားပင် ပို၍ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။
"အဖြူရောင်သကြားကို ဥပမာပေးရရင် 'စက်မှုလုပ်ငန်းကွင်းဆက်' ဆိုတာ ကုန်ကြမ်းဖြစ်တဲ့ ကြံကနေစပြီး ပြည်သူတွေလက်ထဲရောက်တဲ့အထိ နောက်ဆုံးထုတ်ကုန်အထိ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ဆိုလိုတာ။"
"ကြံကို စိုက်ပျိုးဖို့နဲ့ ရိတ်သိမ်းဖို့ လူတွေလိုတယ်။ ရိတ်သိမ်းပြီးရင်တော့ စက်ရုံကို ပို့ရမယ်။ အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်မှာ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိပြီး ဝယ်ယူရဦးမယ်။ သကြားထုတ်လုပ်ပြီးရင်တော့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို နိုင်ငံအနှံ့က ဆိုင်တွေကို ပို့ပြီး ရောင်းချရမယ်။ အဲဒီကျမှပဲ သာမန်ပြည်သူတွေလက်ထဲ ရောက်လာမှာ။"
"ဘာကြောင့် ယီကျိုးရဲ့ကွင်းဆက်က တစ်ခုတည်းကိုပဲ မှီခိုနေတယ်လို့ ကျွန်ုပ် ပြောရတာလဲဆိုရင် လူတိုင်းက သကြားထုတ်လုပ်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး တခြားဘာမှမလုပ်ကြလို့ပဲ။ အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ အဆင်ပြေနေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့—အခုအခြေအနေကို ကြည့်လိုက်—ကျွန်ုပ် မပြောရင်တောင် ခင်ဗျားတို့ နားလည်သင့်တယ်။"
ရှဲ့လျန်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား ပြောလိုသည့်အချက်ကို သဘောပေါက်သွားသော်လည်း စိတ်ပူနေဆဲပင်။ "ဒါဆိုရင် မင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေမှာ ဘာလုပ်သင့်ပါသလဲ။"
သူသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဝေယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်းမှာ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းရှိကြသည်—တစ်ဦးက အခွင့်အရေးကို ပေးလိုပြီး နောက်တစ်ဦးကလည်း ထိုအခွင့်အရေးကို ရယူလိုနေကြသည်။
ဝေယွီသည် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ရှဲ့လျန်ကို ကြည့်ကာ စကားနှစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။
"မဟာလျန်။"
ရှဲ့လျန်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသည်။ "ဒါနဲ့ မဟာလျန်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"
သူသည် ဒုတိယမင်းသားကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည်လား၊ သို့မဟုတ် မင်းသား၏ အကြံအစည်လားဆိုသည်ကို သူ မသဲကွဲပေ။ မဟာဝေနိုင်ငံနှင့် မဟာလျန်နိုင်ငံတို့၏ လက်ရှိဆက်ဆံရေးမှာ အပေါ်ယံအားဖြင့် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း နယ်စပ်တွင်မူ တင်းမာမှုများ ရှိနေသည်။ တရားဝင်ကုန်သွယ်မှုမှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ဖြစ်နေသော်လည်း လျှို့ဝှက်ကုန်သွယ်မှုမှာမူ နောက်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူတို့သည် မဟာလျန်နယ်စပ်နှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေကြသည်မဟုတ်ပါလား။ အတိတ်ကာလက သူတို့သည် ထိုဘက်မှ ကုန်သည်များနှင့် တိတ်တဆိတ် ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။