ယူယန်မြို့တွင် မြို့စားကြီးများနှင့် တွေ့ဆုံပွဲကို ကျင်းပခဲ့သည်။ တက်ရောက်လာသူများတွင် ဝေယွီ၊ ဒုတိယမင်းသား နှင့် ဂုံဆွန်ရီတို့ ပါဝင်ကြသည်။
ဝေယွီ အနေဖြင့်မူ ယီကျိုး မှ မွန်မြတ်သောမျိုးနွယ်စုများအပေါ် မည်သည့်စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် မျိုးနွယ်စုကြီးများကို နှိမ်နင်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ နှစ်ပေါင်းငါးထောင်ကျော်ရှိသော တရုတ်သမိုင်းကြောင်းမှ သင်ခန်းစာယူနိုင်သူဖြစ်သည်။ မင်းသားတစ်ပါး၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဘုရင်ဧကရာဇ်၏ ကျောထောက်နောက်ခံတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူလုပ်ဆောင်နိုင်သည်များစွာရှိပြီး ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိမရှိသာ မူတည်နေသည်။
ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် ကြမ်းတမ်းသောအားသည် မည်သည့်မှော်အတတ်ကိုမဆို ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး နည်းပညာသည် အဓိကကုန်ထုတ်စွမ်းအား ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် အဆင့်မြင့်ဗဟုသုတများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ယီကျိုး ရှိ မြို့စားမျိုးနွယ်စုများနှင့် ကုန်သည်များသည် ကိရိယာတန်ဆာပလာများထက် ပိုမိုမှုမရှိပေ။ စနစ်တကျသာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်မည်ဆိုပါက ဤမျိုးနွယ်စုများပင်လျှင် သူအတွက် အမြတ်အစွန်းများ ထုတ်ပေးနိုင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။
ဤအတွေးအခေါ်ဖြင့် ဝေယွီ သည် ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် မတွေ့ဆုံမီ သူတို့ကို ချော့မော့ရမည်လော သို့မဟုတ် လှည့်စားရမည်လောဟု စဉ်းစားခဲ့သည်။ အဆုံးတွင်မူ ချဉ်းကပ်မှုမျိုးမှ လိုအပ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ရောက်ရှိလာသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးသည် အလွန်အမင်း နာခံတတ်သော သဘောထားကို ပြသနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ယူယန်မြို့ရှိ မြို့စားနေအိမ်အတွင်းတွင် ဒုတိယမင်းသား သည် စားပွဲ၏ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေပြီး ဘယ်ဘက်အောက်တွင် ဝေယွီ နှင့် ညာဘက်တွင် ဂုံဆွန်ရီတို့ ရှိနေကြသည်။ ထိုသုံးဦးသည် ဧည့်သည်နှစ်ဦး၏ ဂါရဝပြုမှုကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။
“ယီကျိုး မှ ဆွန်မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်၊ သာမန်လူ ဆွန်ရှီကျောက်၊ ချန်မင်းသားနှင့် ပညာရှိဘုရင်တို့အား ဂါရဝပြုအပ်ပါသည်။”
“ယီကျိုး မှ ရှဲ့မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်၊ သာမန်လူ ရှဲ့လျန်…”
ဝေယွီ သည် မရောက်ရှိမီကပင် ယီကျိုး ရှိ မျိုးနွယ်စုများအကြောင်း လေ့လာထားခဲ့သဖြင့် သူတို့ကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့၏ လေးစားမှုအပြည့်ရှိသော မျက်နှာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို ရှိနေသည့်အတွက် သူက ဦးဆောင်ရန် မလိုသေးပေ။
မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး ဂါရဝပြုပြီးနောက် ဒုတိယမင်းသား သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဝေးလံတဲ့အရပ်ကနေ ခရီးနှင်လာရတာ ပင်ပန်းမှာပါ။ ထိုင်ကြပါဦး။”
ဆွန်ရှီကျောက်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ချလိုက်ပြီး အလေ့အကျင့်ပါနေသော နှိမ့်ချသည့်ဟန်ကို ပြသလိုက်သည်။ “မင်းသားကြီးက အလွန်သဘောကောင်းပါတယ်။ ခရီးက ဝေးပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတိတ်က မိုက်မဲတဲ့လုပ်ရပ်တွေအတွက် နောင်တရနေတာနဲ့တင် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါဘူး။”
ဝေယွီ သည် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံပေါက်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်နောက်ကွယ်တွင် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤလူသည် မရိုးသားပေ၊ သူသည် ပြဿနာရှာရန် ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်သည်။
အဖွင့်စကားပြောပြီးနောက် ဒုတိယမင်းသား သည် အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။ “ဟုတ်ပါသလား။ ဒါဆိုရင် မိသားစုခေါင်းဆောင်ဆွန်၊ ဘာကများ သင့်ကို စိတ်ပူပန်စေတာလဲ။”
ဆွန်ရှီကျောက်သည် အတုအယောင် နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ပြောရတာ ရှက်စရာပါ။ ကျွန်တော်တို့မိသားစုက ယီကျိုး မှာ နေထိုင်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ မဟာဝေနိုင်ငံ ပြည်သူတွေ သုံးစွဲနေတဲ့ သကြားဖြူအားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ပဲ ထုတ်လုပ်ပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ဆွန်မိသားစုနဲ့ တခြားသုံးမိသားစုတို့ကြားမှာ အပြန်အလှန် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရှိခဲ့ပါတယ်။ သကြားဈေးကို အရမ်းမမြင့်စေချင်ဘဲ လူတိုင်း သုံးစွဲနိုင်ပြီး အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ။ ဒါဟာ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတစ်ခုအနေနဲ့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ရည်ရွယ်ချက်မကောင်းတဲ့သူတွေ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာကြပါတယ်။”
ရှဲ့လျန်လည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ယီကျိုး မှာ သကြားထုတ်လုပ်သူ အများကြီးရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က သာမန်အိမ်ထောင်စုတွေလောက်ပဲမို့ လူတိုင်းကို သဘောတူညီချက်အတိုင်း လိုက်နာအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ မူလစည်းမျဉ်းတွေက ပျက်ပြားသွားခဲ့တာပါ။”
“အော်၊ ဒါဆိုရင်တော့ နားလည်ပါပြီ၊” ဟု ဒုတိယမင်းသား က နားလည်သယောင် ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ ဘာကြောင့် ရောက်လာကြတာလဲ။”
ဆွန်ရှီကျောက်သည် လေးစားသော အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ “အခုတော့ နန်းတော်က သကြားဖြူအတွက် စည်းမျဉ်းတွေ သတ်မှတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဝမ်းသာရမှာပါ…”
သူစကားမဆုံးခင်မှာပင် ဝေယွီ က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ဘာကို ဝမ်းသာတာလဲ။”
ဆွန်ရှီကျောက်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားရပ်သွားသည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အပြုံးတွင် ဒုတိယမင်းသား ၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဟန်ပန်မျိုးမရှိဘဲ သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေသည့် ပုံစံမျိုးသာ ရှိနေသည်။ “မင်းတို့မိသားစုတွေမှာ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးတွေ မရှိကြဘူး။ ပြည်သူတွေရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက မင်းတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ နန်းတော်က သကြားဈေးသတ်မှတ်လိုက်တာက မင်းတို့ရဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေကို ထိခိုက်စေတာ သိသာနေတာပဲ။ မင်းတို့က ဒေါသထွက်ရမယ့်အစား ဝမ်းသာနေတယ်ဟုတ်လား။ မင်းတို့က ငါနဲ့ ငါ့ဒုတိယအစ်ကိုကို လူမိုက်တွေလို့ ထင်နေတာလား။”
ဆွန်ရှီကျောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုစကားသည် ပွင့်လင်းလွန်းနေသည်။
စကားပြောဆိုမှု၏ စည်းချက်ပျက်သွားသည်။ ဆွန်ရှီကျောက်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရှဲ့လျန်မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ချန်မင်းသားနှင့် ပြောဆိုရသည်မှာ ချောမွေ့နေခဲ့ပြီး နှစ်ဦးစလုံးက စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ထားကြသော်လည်း ပညာရှိဘုရင်က အဘယ်ကြောင့် ပြဿနာရှာသည့်လူကဲ့သို့ ဝင်ပါလာရသနည်း။ ပုံမှန်အတိုင်း လှည့်ပတ်ပြောဆိုနေလျှင် မရနိုင်ဘူးလား။
ဒုတိယမင်းသား ၏ နှုတ်ခမ်းသည် တစ်ချက်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ နဝမမြောက်ညီကိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုကောင်လေးမှာ အလွန်တိုက်ရိုက်လွန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးနှစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဤမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ချိုးဖျက်လိုက်ခြင်းမှာ မသင့်တော်ပေ။
“နဝမမြောက်ညီ၊ မရိုင်းစိုင်းပါနဲ့၊” ဟု ဒုတိယမင်းသား က သတိပေးလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုကို ယဉ်ကျေးသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ သတိပေးချက်ကို နားမလည်သည့်ဟန်ဖြင့် “ဒုတိယအစ်ကို၊ သူတို့က မရိုးသားဘူးလို့ပဲ ကျွန်တော်ထင်တာပါ။ လောကကြီးမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ အမြတ်အစွန်းအတွက်ပဲလေ။ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ဝင်ငွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာက သူတို့ရဲ့ မိဘတွေကို သတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ သူတို့က ဝမ်းသာတယ်လို့ ပြောနေတာလား။ ဒါက လုံးဝအတုအယောင်ပဲ!”
မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးမှာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ *သောက်ကျိုးနည်း၊ အဲဒါကို သိနေရင် ဘာလို့ မင်းကပဲ ငါတို့ရဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေကို ဖြတ်တောက်နေရတာလဲ။*
ဒုတိယမင်းသား လည်း ဤမျှ ပွင့်လင်းလွန်းသော စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“တကယ်တော့ သကြားချက်နည်းအကြောင်း ပြောရရင် အဲဒါ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊” ဟု ဝေယွီ က ရုတ်တရက် ထပ်ပြောသည်။
အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒုတိယမင်းသား သည် သူ့ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။ ဆွန်နှင့် ရှဲ့မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တို့သည် ဝေယွီ ကို မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အမြတ်အစွန်းလမ်းကြောင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူကို သိရှိပြီး လက်စားချေလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေကြသည်။
ဝေယွီ သည် သူတို့၏ ပြင်းပြသော စိတ်ကို မသိသယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူသည် အနေအထား ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ ရင်းမြစ်က ဘယ်ကလာလာ အရေးမကြီးပါဘူး။ နန်းတော်ရဲ့ သကြားချက်နည်းက အခု လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားပြီ။ မူလရင်းမြစ်ကို သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။”
ထိုသူနှစ်ဦးမှာ နားလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ *ဘယ်လိုလုပ် အရေးမကြီးရမှာလဲ။* သူသာ ပြောလိုက်လျှင် ထိုချက်နည်းကို ပေးခဲ့သည့်လူကို သွားရောက်ရှင်းထုတ်ပစ်မည်ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။
ဝေယွီ သည် စိတ်ပျက်နေသော ထိုသူနှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နေရာမှာသာ ငါရှိရင် ဒီလောက် ရေတိုအမြင်နဲ့ ကြည့်မှာမဟုတ်ဘူး။”
“ရေတိုအမြင်?” ဆွန်ရှီကျောက်သည် ဒေါသကြောင့်ပင် ရယ်မောလိုက်ချင်သည်။ သူသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဤမျှ မရိုင်းစိုင်းသော စကားမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။
ရှဲ့လျန်သည် လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး တင်းမာသော အသံဖြင့် “ကျွန်တော်မျိုးက မိုက်မဲပါတယ်။ မင်းသားကြီး ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ သိခွင့်ရနိုင်မလား။”
ဝေယွီ သည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ “သိချင်လား။ ပိုက်ဆံပေး။ ငါက အလကား ဘာမှမလုပ်ပေးဘူး။”
ရှဲ့လျန်မှာ အေးခဲသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤပညာရှိဘုရင်အကြောင်းကို နားလည်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် ဤမင်းသားအကြောင်း အနည်းငယ်သာ ကြားဖူးသော်လည်း သူ၏ အပြုအမူများကမူ အခြေအနေကို မဖတ်တတ်သည့် ရိုင်းစိုင်းသော ကလေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။
ရှဲ့လျန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဆွန်ရှီကျောက်သည် သူ၏ခါးမှ နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဒီနွေးထွေးတဲ့ ကျောက်စိမ်းက ရွှေတစ်ထောင်တန်ပါတယ်။ မင်းသားကြီးရဲ့ သံသယတွေကို ရှင်းပေးဖို့ လုံလောက်ပါ့မလား။”
*ဝိုး၊ ရွှေတစ်ထောင်!*
ဝေယွီ သည် ထိုကျောက်စိမ်းကို လိုချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သေချာတာပေါ့။ ပေးလိုက်ပါ။”
ချောမွေ့ပြီး သိမ်မွေ့သော ကျောက်စိမ်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ဝေယွီ သည် ဤမျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူတို့နှင့် အနည်းငယ် ကစားပေးရကျိုးနပ်ပါသည်။