ဝေယွီ သည် ခရီးဆောင်အိတ်များကို သိမ်းဆည်းပြီးဖြစ်ကာ မြို့တော်သို့ ပြန်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။ သူထွက်ခွာတော့မည့် နောက်ဆုံးအချိန်လေးတွင်မှ ဒုတိယမင်းသား က လုပ်ငန်းတာဝန်အသစ်တစ်ခုကို ပေးအပ်လိုက်သည်။
ယွမ်ယန်မြို့မှ စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစာထဲတွင် ယီကျိုး ရှိ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများက ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးလိုကြောင်း ဒုတိယမင်းသား က အကြောင်းကြားထားသည်။ ဝေယွီ မှာ ထိုသတင်းကို ကြားသည်နှင့် သံသယစိတ်များ ဝင်လာတော့သည်။
“ယီကျိုး က မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေက အစိုးရနဲ့ ညှိနှိုင်းချင်တယ်ဟုတ်လား။ သူတို့ ဘယ်ကနေ ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းလာတာလဲ”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ ဝေယွီ ထက်ပင် ပို၍ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများသည် နန်းတွင်းနှင့် အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်ဆံရလျှင်ပင် လျှို့ဝှက်စွာသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ ယခုကဲ့သို့ လူသိရှင်ကြား ညှိနှိုင်းရန် တောင်းဆိုသည်ကို သူတစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။
ဝေယွီ က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “သူတို့ သကြားထုတ်လုပ်မှု အမှန်တရားကို သိသွားပုံရတယ်။ မကြာသေးခင်က သူတို့ အမြတ်ငွေ အများအပြား ဆုံးရှုံးထားတာကြောင့် အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးလာမှာကို စိုးရိမ်ပြီး အာဏာပိုင်တွေနဲ့ တိုက်ရိုက်ဆွေးနွေးချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
ထိုအကြောင်းပြချက်မှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အတွက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော်လည်း မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများတွင် မည်သို့သော ညှိနှိုင်းစရာ အကြောင်းပြချက် ရှိနေသနည်းဟူသည်ကို သူ စိတ်ဝင်စားနေဆဲဖြစ်သည်။
“သူတို့ ဘာကိုအသုံးချပြီး ညှိနှိုင်းမယ်လို့ ထင်လဲ။ *ဇဲ့* (zhe) လား” ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က မေးလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” ဟု ဝေယွီ က ခေါင်းကိုနောက်သို့ မှီချရင်း ပြန်ဖြေသည်။ “ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် သူတို့က အမြဲတမ်း အသာစီးရနေတာလေ။ ယီကျိုး က မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေက လယ်ယာမြေ အမြောက်အမြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ သူတို့ကို မကြိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ရဲ့ မြေတွေကို ဝင်စီးလို့မှ မရတာ။ အဲဒီလိုလုပ်ရင် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးတောနေမိသည်။ “ငါတို့က သကြားဈေးနှုန်းတွေကို သတ်မှတ်ပြီးသွားပြီ။ သူတို့က ဈေးကြီးပေးရောင်းပြီး အမြတ်မထုတ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတော့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေနဲ့ပဲ ညှိနှိုင်းရတော့မှာပေါ့။ သူတို့က သကြားဆက်မရောင်းတော့ဘဲ *ဇဲ့* တွေကို ဈေးတင်ပြီး ငါတို့ကို ပြန်ရောင်းဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့ ထင်သလား”
ဝေယွီ က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကောင်းတဲ့အကြံပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်ဖို့ပဲ အကြံပေးချင်တယ်”
*ဇဲ့* တွေကို ဈေးကြီးပေးရောင်းမည်တဲ့လား။ ဈေးတင်ရောင်းလျှင်ပင် မည်မျှရနိုင်မည်နည်း။ ၎င်းမှာ ရွှေ၊ ငွေ သို့မဟုတ် ကျောက်စိမ်းမဟုတ်ပေ။ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများသည် အချောထည်ပစ္စည်းများလောက် အမြတ်မထွက်ခဲ့ဖူးပေ။ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများသာ အမှန်တကယ် ထိုသို့တွေးနေကြပါက ဝေယွီ သည် သူတို့ကို မိုက်မဲသည်ဟု ခေါ်ရမည်လော၊ သို့မဟုတ် ရူးသွပ်နေသည်ဟု ခေါ်ရမည်လော မဝေခွဲတတ်တော့ပေ။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ထိုဗျူဟာ၏ အားနည်းချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ အများဆုံးဖြစ်နိုင်သည်မှာ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများသည် *ဇဲ့* ကို ညှိနှိုင်းစရာ လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးချပြီး သကြားလုပ်ငန်းမှ အမြတ်အစွန်းများကို လျော့ပေါ့ပေးရန် သို့မဟုတ် အလုံးစုံ ဆုံးရှုံးမှုမဖြစ်စေမည့် အပေးအယူတစ်ခုခုကို ရရှိရန် ကြိုးစားခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ဒုတိယမင်းသား ရဲ့ စာကို ငါတစ်ခေါက်လောက် ပြန်ကြည့်ပါရစေဦး” ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ဆိုသည်။
ဝေယွီ က စာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဖတ်ပြီးသည်နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “ယီကျိုး က မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေက ဒီကိုလာနေတာ။ သကြားအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းဖို့က ဒုတိယမင်းသား ရဲ့ တာဝန်ဖြစ်လျက်နဲ့ သူက မင်းကိုပဲ ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းနေတယ်။ မင်းသာ နောက်ကျသွားရင် တစ်မျိုး၊ ညှိနှိုင်းမှု ပျက်သွားရင်တော့ အပြစ်တင်ခံရမယ့်သူက မင်းပဲဖြစ်လိမ့်မယ်”
သူသည် စာကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ဝေယွီ က သူ့၏ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေတာလဲ။ တစ်ဖက်က ပြန်တွေးကြည့်လေ၊ ဒါက ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းပြီး ပြည်သူတွေကို အကျိုးပြုနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား”
ဝေယွီ သည် ရွှေရောင်ချည်မျှင်များဖြင့် ပန်းထိုးထားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လည်ပင်းတွင် ရွှေကြိုးပါးနှစ်ခုဖြင့် ချိတ်ထားပြီး ဆံပင်ကို ဖီးနစ်ငှက်အမြီးပုံစံ သရဖူဖြင့် စည်းနှောင်ထားကာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။ သူသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းလုံးနှစ်လုံးကို လှိမ့်ကစားနေသည်။ သူသည် လူငယ်မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်နှင့် အပြည့်အဝ တူနေသော်လည်း ထိုပေါ့ဆပြီး စည်းကမ်းမဲ့သည့် ပုံစံကြောင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ လမ်းလျှောက်နေသည့် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကို ကြည့်နေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“မင်းလား။ ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းပြီး ပြည်သူတွေကို အကျိုးပြုမယ်ဆိုတာ။ မင်းပုံစံကိုက ကြည့်ဦး!” ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အလွန်ကြည့်ကောင်းသည်ဟု ထင်သည်။ လူတွေက ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက လူကို ပုံဖော်ပေးတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ၊ ပြီးတော့ ငွေအနည်းငယ် ရှာနိုင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူသည် ဇိမ်ခံပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်၊ အထူးသဖြင့် သူ့အဝတ်ဟောင်းတွေက တင်းကျပ်လာပြီဖြစ်၍ပင်။ ငွေရှာနိုင်လျှင် သုံးစွဲသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
“အို... အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၊ အတည်ပေါက် ပြောရအောင်။ အပေါ်ယံအသွင်အပြင်တွေမှာပဲ အာရုံမစိုက်ပါနဲ့” ဟု ဝေယွီ က လက်ကာပြလိုက်သည်။
“အတည်ပေါက်လား။ မင်းက ဒုတိယမင်းသား ရဲ့ တမန်တော်လေး ဖြစ်ရတော့မှာကို!” အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ သူ့ကိုပင် မကြည့်ချင်တော့ပေ။
ဝေယွီ က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာတမန်တော်လဲ။ ဟုတ်တယ်၊ ဒုတိယမင်းသား က ငါ့ကို အသုံးချနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း သူ့ကို ပြန်အသုံးချနေတာပဲ။ ငါတို့ မကြာခင် ထွက်ခွာရတော့မှာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယမင်းသား က သကြားဈေးနှုန်းတွေ တည်ငြိမ်ဖို့နဲ့ ဖခင်ပို့လိုက်မယ့် အရာရှိတွေ ရောက်လာဖို့ စောင့်နေရဦးမယ်။ အဲဒါက အနည်းဆုံး တစ်လကနေ သုံးလလောက် ကြာလိမ့်မယ်”
ဝေယွီ က ဆက်ပြောသည်။ “ဇီယန်စီရင်စုမှာ ငါစီစဉ်ထားတာတွေက ငါထွက်သွားပြီးရင် ဒုတိယမင်းသား ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်လိမ့်မယ်။ သူ့နဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို မင်းသိတာပဲ၊ သူ့အကူအညီကို လိုချင်ပြီး သူလိုအပ်တဲ့အချိန်ကျမှ ငြင်းလို့မှ မရတာ။ ပြီးတော့” ဟု ပြုံးလျက် ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “ငါက ထွက်တောင် မထွက်ရသေးပါဘူး”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မင်း ဒီကိစ္စကို ကောင်းကောင်း မကိုင်တွယ်နိုင်မှာကို ငါစိုးရိမ်တာပါ။ ဒီကိစ္စက အစကတည်းက ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ခဲ့တာ။ အခု ယီကျိုး က မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေပါ ပါဝင်လာပြီဆိုတော့ ယီကျိုး တစ်ခုလုံးရဲ့ စီမံကိန်းတွေအထိ သက်ရောက်မှုရှိလိမ့်မယ်။ ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာနိုင်ခြေ အလွန်များတယ်”
သို့သော် ဝေယွီ မှာမူ စိုးရိမ်ပုံမရပေ။ သူသည် လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းလုံးများကို လှိမ့်လိုက်သည်။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ရန်သူလာရင် စစ်တပ်က တားဆီးမယ်၊ ရေကြီးရင် မြေက တားဆီးလိမ့်မယ်။ ငါမကိုင်တွယ်နိုင်ရင် ဒုတိယမင်းသား ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား”
ဝေယွီ သည် ဒုတိယမင်းသား က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလုံးကို သူ့အပေါ် ပစ်ချလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ယီကျိုး မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများနှင့် အပေးအယူတစ်ခု လုပ်ရန် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမင်းသား ၏ တောင်းဆိုချက်အရ ဝေယွီ ၏ ပြန်မည့်ခရီးစဉ်မှာ နောက်ကျသွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ အစီအစဉ်များကို ခေတ္တရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နှင့်အတူ ယွမ်ယန်သို့ လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။
ယီကျိုး မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများမှာ ဝေယွီ ထက်ပင် စော၍ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လေးစားမှုပြသသည့်အနေဖြင့် ဆွန်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုတို့၏ ခေါင်းဆောင်များ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ကြသည်။
၎င်းတို့သည် ကျောက်ကျိုးသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ စီရင်စုအသီးသီးကို ဖြတ်သန်းလာစဉ် သကြားချက်စက်ရုံများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ စက်ရုံများမှာ သေးငယ်သော်လည်း ထုတ်လုပ်မှုမှာ အလွန်များပြားသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် စုံထောက်များကို စေလွှတ်၍ စုံစမ်းစေခဲ့ပြီး ကျောက်ကျိုးတွင် သကြားချက်နည်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်တော့သည့်အတွက် အစိုးရ၏ နည်းလမ်းမှာ သူတို့၏ ရှေးဟောင်း ယီကျိုး နည်းလမ်းထက် နှစ်ဆပို၍ အထွက်နှုန်းကောင်းကြောင်း လျင်မြန်စွာ သိရှိသွားကြသည်။
ထိုသတင်းမှာ အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ မိသားစုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးစလုံးမှာ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ညှိနှိုင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကျောက်ကျိုး၏ သကြားချက်နည်းမှာ ဤမျှထိရောက်ပါက *ဇဲ့* သည် နန်းတော်အတွက် သူတို့ထင်ထားသလောက် အရေးမပါတော့ပေ။
ထို့အပြင် ကျောက်ကျိုးရှိ ပြည်သူများမှာ နန်းတော်က နည်းလမ်းကို ရောင်းချပေးနေပြီး သကြားစက်ရုံများ တိုးချဲ့ရန် အားပေးနေကြောင်း သိထားကြသည်။ အစိုးရအနေဖြင့် သင့်တော်သောဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ကာ *ဇဲ့* များကို ဝယ်ယူမည်ဟု ကြေညာလိုက်ရုံဖြင့် နောက်နှစ်တွင် ပြည်သူများစွာက စိုက်ပျိုးလာကြလိမ့်မည်။ ဒေသခံ *ဇဲ့* ၏ အရည်အသွေး နိမ့်ကျနေလျှင်ပင် နည်းလမ်းသစ်၏ ထိရောက်မှုကြောင့် နှစ်နှစ်အတွင်းတွင် နန်းတော်အနေဖြင့် ယီကျိုး ၏ ထောက်ပံ့မှုကို လုံးဝ လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်လာကြသည်။ နန်းတော်၏ နည်းလမ်းမှာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ပြုပြင်လာခဲ့သော သူတို့၏ နည်းလမ်းထက် သာလွန်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ နန်းတော်က ယီကျိုး ကို အဘယ်ကြောင့် ပြတ်ပြတ်သားသား အရေးယူခဲ့သည်ကို ယခုမှ နားလည်တော့သည်။ သူတို့သည် အစကတည်းက ဤသို့ဖြစ်လာရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြသော ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နည်းလမ်းကို အစိုးရထံမှ ပြန်ဝယ်ယူရန်ပင် စဉ်းစားမိကြသည်။ ထိုနည်းလမ်းကိုသာ ရရှိပါက ကုန်ကြမ်းစရိတ်ကို တစ်ဝက်ခန့် လျှော့ချနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သာ ထိုနည်းလမ်းကို မိမိတို့မြို့သို့ ပြန်ယူသွားနိုင်ပါက အခြားသေးငယ်သော မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများက ဈေးလျှော့ရောင်းချလျှင်ပင် သူတို့ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးရမည်မဟုတ်ပေ။
ထိုသို့ မိမိဘာသာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြရသည့်အတွက် ဝေယွီ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ မိသားစုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး၏ အလွန်ယဉ်ကျေးပြီး ဖော်ရွေသည့် အပြုအမူများကြောင့် သူပင် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။