ဖူရှင်းသည် တရားသူကြီးရုံးတော်၏ တံခါးကို ခေါက်ရန် အလျင်စလို မလုပ်သေးပေ။ ယင်းအစား လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးကို ဘေးသို့ခေါ်ထုတ်ကာ အခြေအနေကို စုံစမ်းလိုက်သည်။
အများပြည်သူ ကြေညာချက်ကပ်သည့်နေရာတွင် စုရုံးနေသူများသည် အလုပ်လက်မဲ့ လူအများစုသာဖြစ်သည်။ မေးမြန်းစုံစမ်းမှု အနည်းငယ်ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဇီယန်ခရိုင်တွင် လွန်ခဲ့သည့်လအနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဖူရှင်း အမြန်ပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။
အမှန်မှာ နန်းတော်မှ အရာရှိများကို ဒေသတွင်းသို့ လျှို့ဝှက်စွာ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဇီယန်သည် ထိုအချိန်မှစ၍ တောင်ပေါ်ဓားပြများကို ချေမှုန်းကာ ပြန်လည်ပြုစုပျိုးထောင်ပေးပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် "နွားခေါင်းတပ်မတော်" ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ဓားပြပြဿနာမှာ ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ကာ ခရိုင်ဝန်မှာလည်း အရိုက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ဂျီစီရင်စု ရှိ အကျင့်ပျက်ခြစားသော အရာရှိများမှာလည်း အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီး မင်းသားတစ်ပါး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရောက်ရှိလာကာ ရှင်းလင်းရေးလုပ်ငန်းများကို ကြီးကြပ်နေသည်။
သတင်းကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဆရာနှင့်တပည့်မှာ ကြာမြင့်စွာပင် ကြောင်အပြီး ရပ်နေမိကြသည်။
ဖူရှင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။ သူ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်မှာ ရှစ်လသာ ရှိသေးသည်။ ခြောက်လအတွင်း ဒေသတစ်ခုလုံးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားသည့်အလား ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင် ရှီလျူစီမှာ ဂျီစီရင်စု တွင် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် နှိမ်နင်းမှုများကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ထိုဒေသရှိ မငြိမ်သက်မှုများမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နန်းတော်ဘက်မှ ဘယ်သောအခါမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ရှီလျူစီမှာ ထိုခရိုင်ဝန်ရုံးမှာ သူသေသည့်တိုင်အောင် ထိုအတိုင်းပင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု အမြဲတွေးထားခဲ့သည်။
အဖြစ်မှန်မှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော်လည်း သက်သေအထောက်အထားများမှာ ငြင်းမရနိုင်ပေ။ နံရံတွင် ကပ်ထားသည့် တရားဝင်ကြေညာချက်များကို ကြည့်ရင်း ဖူရှင်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။ ဒေသဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်များမှာ အပြုအမူများ ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ၊ ခေါင်းဆောင်မှုပိုင်း တစ်ခုလုံးမှာ အစားထိုးခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။
တရားသူကြီးရုံးတွင် အလုပ်လုပ်နေနိုင်သည့် သူ၏ တပည့်နှစ်ဦးအကြောင်းကို တွေးမိရင်း ဖူရှင်းသည် လက်ရှိအုပ်ချုပ်ရေးအကြောင်း မေးမြန်းလိုက်ရာ "ပညာရှိမင်းသား" တစ်ပါးသည် ဇီယန်ခရိုင်ကို ကြီးကြပ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
*နောက်ထပ် မင်းသားတစ်ပါးလား?*
ဖူရှင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် တပည့်များ၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်မနေတော့ပေ။ မင်းသားတစ်ပါးကို လှည့်ဖြားမိသည့်အတွက် ရမည့် ပြစ်ဒဏ်ကိုသာ ပို၍ စိုးရိမ်နေမိသည်။
ရှီလျူစီက သူ၏ဆရာကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပည့်ညီအစ်ကိုတွေက မင်းသားကို လိမ်ညာပြီး ဆေးလုံးတွေ ရောင်းခဲ့တာများလား"
ဖူရှင်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဆရာတစ်ဦးတည်းထံတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ကြပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ လိမ်ညာလှည့်ဖြားတတ်သည့် အကျင့်တူကြသည်။ သူတို့၏ အလုပ်အကိုင်နယ်ပယ်တွင် မည်သူကများ မလိမ်ညာဘဲ နေပါ့မလား။ ဖူရှင်းသည် သူ၏ကျောတွင် လွယ်ထားသော သစ်သားသေတ္တာငယ်ကို ထိကိုင်ရင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သူသည် ဤတပည့်နှစ်ဦးကို ဆက်လိုချင်သေးသလား။ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိတော့ပေ။ အန္တရာယ်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းပြီး သူမြင်ခဲ့ရသည့် ကြေညာချက်များမှာ စိတ်ထားကောင်းသူများ လုပ်သည့်အလုပ်နှင့် မတူပေ။ ၎င်းမှာ ထောင်ချောက်တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။
ဆရာနှင့်တပည့်မှာ ပညာရှိမင်းသားနှင့် ဒေသဆိုင်ရာ အစိုးရ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များအကြောင်း လူအမျိုးမျိုးကို မေးမြန်းရင်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့ကြသည်။ ရရှိလာသည့် တုံ့ပြန်ချက်များမှာ သူတို့မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အစိုးရမှာ တရားမျှတပြီး ပညာရှိမင်းသားမှာလည်း စိတ်ထားကောင်းကာ ရက်ရောသည်။ ပြစ်မှုမကျူးလွန်သရွေ့ ဆုပေးဒဏ်ပေးမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားသည်။
၎င်းမှာ အတော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိသည်။ ဖူရှင်းမှာ ရက်စက်သူတစ်ဦး မဟုတ်သည့်အတွက် နောက်ဆုံးတွင် သွားများကို ကြိတ်ကာ တရားသူကြီးရုံးတံခါးကို သွားရောက်ခေါက်လိုက်သည်။
***
ဝေယွီ မှာ မကြာသေးမီက အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ အရည်အချင်းရှိသူများ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို သိသည့်အတွက် သူသည် အလုပ်သမားများ ခန့်အပ်ရုံသာမက ဓာတုဗေဒနှင့် ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများကို ပြုစုရာတွင်လည်း အလုပ်များနေသည်။
ဓာတုဗေဒမှာ လူးဖူရှန်းနှင့် အခြားသော အဂ္ဂိရတ်ဆရာများအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ဇီဝဗေဒမှာ သူ၏ အဌမမြောက်ညီတော်အား လေ့လာစေချင်သည့် ဘာသာရပ်ဖြစ်သည်။
အဂ္ဂိရတ်ဆရာများအတွက်မှာ ရှင်းပြစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ယွမ်ချီဇီနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါကို အတင်းအကျပ် နေခိုင်းပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ၎င်းတို့အတွက် ဓာတုဗေဒ နိဒါန်းသင်ရိုးစာအုပ်ကို ပြုစုရန် နှစ်ရက်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ မနှစ်မြို့ကြသော်လည်း စာအုပ်ကို မြင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ဆီခွက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည့် ကြွက်ကလေးများကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် စွဲလမ်းသွားကြသည်။ ဝေယွီ သည် သူတို့ကို ဆက်လက်ဖိအားပေးစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ဓာတုဗေဒ၏ အံ့ဖွယ်များကို ကြုံတွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့မှာ ထွက်မသွားနိုင်တော့ဘဲ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲတွင် စုရုံးကာ လေ့လာခြင်း၊ မှတ်စုထုတ်ခြင်းနှင့် စမ်းသပ်ချက်များ ပြုလုပ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ကြသည်။ သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုမှာ ဝေယွီ ကို အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။
*ဟုတ်ပြီ! ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သင့်တာပေါ့!* အာရုံစိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်လှုံ့ဆော်နိုင်သူများမှာ သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့သည့် အရည်အချင်းရှိသူများပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ မျက်စိကန်းပြီး ကျေးဇူးကန်းသည့် အဌမမြောက်ညီတော်နှင့်မူ မတူပေ။ ထိုသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကယ်တင်ရန် ခက်ခဲသည်။ ဝေယွီ ဘယ်လောက်ပင် ပြောပါစေ၊ သူ၏ညီတော်မှာ နားမထောင်ပေ။ ဝေယွီ လိုချင်သည်မှာ သူ၏ညီတော်အား ဇီဝဗေဒကို သင်ယူစေပြီး တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးကို တိုးတက်စေရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မဟာဝေနိုင်ငံ ရှိ ပြည်သူများ အသားစားနိုင်မည်မဟုတ်ပါလား။ အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှ ခက်ခဲနေရသနည်း။
သူ၏ အဌမမြောက်ညီတော်မှာ ခေါင်းမာသော်လည်း ဝေယွီ မှာ အလွယ်တကူ လက်လျှော့မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သင့်တော်သည့် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းကို မတွေ့မချင်း သူသည် ဆက်လက်၍ နှောင့်ယှက်နေဦးမည်။ အရည်အချင်းရှိသူကို ဘေးတွင်ထားပြီး အသုံးမချခြင်းမှာ အလဟဿဖြစ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် စားပွဲတွင် ဇီဝဗေဒသင်ရိုးစာအုပ်ကို ကြိုးစားပမ်းစား ပြုစုနေစဉ် ဟုန်ကျုံး ဝင်ရောက်လာပြီး "သခင်လေး၊ ကြေညာချက်ကို တုံ့ပြန်ပြီး ရုံးတော်ကို လူတစ်ချို့ ရောက်လာပါတယ်" ဟု တင်ပြသည်။
ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာ! တစ်ယောက်ယောက်က တုံ့ပြန်လိုက်တာလား?"
အဖြစ်မှန်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ ဝေယွီ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူသည် ဘောပင်ကို ချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဘယ်ကြေညာချက်လဲ? ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ? ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ?"
"အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေလို့ ပြောတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ယောက်ပါ" ဟု ဟုန်ကျုံးက ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
*အဂ္ဂိရတ်ဆရာများ။* သူတို့လိုလူမျိုးကို တွေ့ရခဲသည်။ ယွမ်ချီဇီနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုမှ ဖြစ်သည့်အတွက် ဝေယွီ သည် ယခုရောက်လာသူများမှာ အဆက်အသွယ်မရှိဟု မယုံကြည်ပေ။
"အချိန်ကိုက်ပဲ" ဟု ဝေယွီ က လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောသည်။ သူသည် ဟုန်ကျုံးအား "ကျွန်တော့်စင်ပေါ်က ဓာတုဗေဒစာအုပ်အားလုံး ယူပြီး ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
သူသည် အထက်တန်းနှင့် အလယ်တန်း ဓာတုဗေဒသင်ရိုးစာအုပ်များကို ပြုစုပြီးဖြစ်ရာ အခြေခံတည်ဆောက်ရန် လုံလောက်သည်။ သူတို့၏ အရည်အချင်းပေါ်မူတည်၍ နောက်ထပ်စာအုပ်များကို နောက်မှ ထပ်ဖြည့်ပေးနိုင်သည်။ ဝေယွီ သည် နာကျင်နေသည့် သူ၏လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ စာရွက်စာတမ်းလုပ်ငန်းမှာ လူလုပ်ရမည့်အလုပ် မဟုတ်ပေ။ သူ အလုပ်လုပ်သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဘုရင်ထံ တင်ပြသည့် အစီရင်ခံစာများကို ပြန်လည်သုံးသပ်သူများ မည်သို့ ရှင်သန်ကြသည်ကို သူ မတွေးဝံ့ပေ။
ဝေယွီ သည် ရှေ့ဆောင်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဖြူဖွေးသော မုတ်ဆိတ်များရှိသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့မှာ ယွမ်ချီဇီနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသေးသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်း၏ ထူးခြားချက်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။
ဝေယွီ သည် သူတို့၏ သတိထားမှုကို လျော့ကျစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။ သူသည် လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပြီး "သက်ကြီးဝါကြီးများ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က ဝေယွီ ပါ။ ခင်ဗျားတို့က ယွမ်ချီဇီရဲ့ တပည့်ညီအစ်ကိုတွေများလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ထိုအခါ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ဆရာနှင့်တပည့်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသည့် ထိုကောင်စုတ်လေးနှစ်ယောက်မှာ ဤရုံးတော်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။
ဖူရှင်းသည် ပြန်လည်ဂါရဝပြုပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "သခင်လေး မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က ဖူရှင်းပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာဖို့ အထူးရောက်လာတာပါ"
*တပည့်များ!*
ဝေယွီ စိတ်အေးသွားသည်။ *ဟုတ်ပြီ! ဒီအဘိုးကြီးက အဲ့ဒီလူပဲ! သူ့ကို ခေါ်သွင်းလိုက်! ငါ သူ့ကို မဖြစ်မနေ ခေါ်သွင်းရမယ်!*
သူတို့ဂိုဏ်းမှ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာနိုင်သည်ကို သူ တွေးထားပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ဆရာကိုယ်တိုင် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသည် ဆရာဖြစ်သူကို သိမ်းသွင်းနိုင်လျှင် ဂိုဏ်း၏ ကျန်သူများမှာလည်း လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် ဖူရှင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ သားကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည့် ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ သူသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဆရာဖူရှင်း၊ အချိန်ရမလားခင်ဗျာ? ဓာတုဗေဒဆိုတာ ကြားဖူးပါသလား? သင်ယူကြည့်ချင်ပါသလား? ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်က ဒီအိမ်တော်မှာပဲ လေ့လာနေကြတာပါ—ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားပြရမလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။