ဖူရှန်းသည် သူ၏တပည့်နှစ်ဦးဖြစ်သော ယွမ်ချိုဇီနှင့် ရွှမ်းလင်ဇီတို့ကို မတွေ့ရသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူ့တွင် တပည့်စုစုပေါင်း (၁၃) ဦးသာရှိသဖြင့် နှစ်ဦးပျောက်ဆုံးနေခြင်းမှာ သိသာလွန်းလှသည်။
သူ၏တပည့်လက်ဦးဖြစ်သူကို မေးမြန်းလိုက်သောအခါ ထိုနှစ်ဦးမှာ ဆေးလုံးလက်ကျန်များကို သွားရောက်ရှင်းလင်းရန် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်မှာ တစ်လဝက်ခန့်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤအချက်က ဖူရှန်းကို တွေဝေသွားစေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုသို့ကုန်ပစ္စည်းထုတ်ရောင်းသည့် ခရီးစဉ်မျိုးသည် လေးရက် သို့မဟုတ် ငါးရက်သာ ကြာမြင့်လေ့ရှိသည်။ တစ်လဝက်ကျော်သည်အထိ ပြန်မရောက်လာခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ပြသနေသည်။ သူတို့လမ်းခုလတ်တွင် ကြန့်ကြာနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဖူရှန်းအနေဖြင့် အတည်မပြုနိုင်ပေ။ သူသည် နောက်ထပ် လေးရက်၊ ငါးရက်ခန့် စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရသည့်အခါ စိုးရိမ်စိတ်တို့မှာ ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် တောင်အောက်သို့ မဆင်းသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသဖြင့် တပည့်လက်ဦးဖြစ်သူ ရှီးလျိုဇီကို ခေါ်ဆောင်ကာ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
တပည့်များ ခရီးသွားသည့်အခါ သူတို့နောက်မှ လိုက်လာသူများအတွက် လမ်းညွှန်အမှတ်အသားများ ချန်ထားခဲ့လေ့ရှိသည်။ ထိုအမှတ်အသားများကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း ဖူရှန်းနှင့် သူ၏တပည့်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဇီယန်ကောင်တီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
မြို့ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် ဖူရှန်းသည် သူ၏မျက်စိရှေ့မှ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ မနက်စောစောအချိန်ဖြစ်သော်လည်း မြို့တံခါးများ ပွင့်လာသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လမ်းမများကို မြင်လိုက်ရသည်။ လမ်းဘေးဈေးသည်များမှာလည်း အမြောက်အမြားရှိပြီး အများစုမှာ စားသောက်ဖွယ်ရာများကို ရောင်းချနေကြသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာလည်း လုပ်သားများဖြစ်ကြပုံရသည်။ သန်မာသော အမျိုးသားများမှာ သုံးယောက်၊ ငါးယောက်စီ စုရုံးကာ လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်မှ အော်ဟစ်ခေါ်ဝေါ်နေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဖန်ချက်စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်မယ့်သူရှိလား။ ငါးယောက်တစ်ဖွဲ့၊ တစ်ယောက်လိုသေးတယ်၊ အမြန်လာခဲ့!”
“မြို့အပြင်ဘက်မှာ လမ်းခင်းဖို့ရှိတယ်၊ စိတ်ဝင်စားသူရှိလား။ နှစ်နေရာကျန်သေးတယ်၊ အမြန်လာကြ…”
“ဒီနားမှာ မြောင်းတူးဖို့ပါ! ဆယ်ယောက်တစ်ဖွဲ့၊ သုံးယောက်လိုသေးတယ်! လာကြ၊ လာကြ…”
အလုပ်သမားများထဲတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များပင် ပါဝင်နေသည်။ ထိုမျှစည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော အငွေ့အသက်မှာ ပွဲတော်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသည်။ သို့သော် ပွဲတော်ရက်၌ပင်လျှင် ရှေးယခင်က လူဆိုးသူခိုးများ ပေါများသည့်နေရာတစ်ခုအဖြစ် နာမည်ကျော်ခဲ့သော ဂျီစီရင်စု တွင် ဤမျှလောက်အထိ လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ဖူရှန်းသည် မည်သည့်နေရာကို ကြည့်ရမှန်းမသိအောင်ပင် မျက်စိနောက်သွားရသည်။ “အမြုတေအတတ်ပညာ” အမျိုးမျိုးကို သုတေသနပြုရင်း တောင်ပေါ်တွင်သာ အချိန်ကုန်ခဲ့သည့်အတွက် ထိုဒေသ၏ မကြာသေးမီက ပြောင်းလဲမှုများနှင့် လုံးဝအဆက်ပြတ်နေခဲ့သည်။ သူ၏တပည့်လက်ဦးမှာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ အသက်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ပေါင်းစပ်ထားသည့် ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ ကျောပိုးအိတ်များကို ပိုးကာ မြို့တံခါးအနီးရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေကြပြီး ပျောက်ဆုံးနေသော တပည့်များကို ရှာရမည်လား၊ သို့မဟုတ် အကူအညီတောင်းရမည်လားမသိဘဲ တွေဝေစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးမောကြည့်ရှုနေကြသည်။
ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ခုံးရှည်ရှည်၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးအိုနှစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့သွားလေရာရာတွင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေသည်။ မကြာမီတွင်ပင် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး သူတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
“အဘိုးတို့ တစ်စုံတစ်ရာ အခက်အခဲရှိနေလို့လား” ဟု ထိုအရာရှိက မေးမြန်းသည်။
ဖူရှန်းသည် ထိုမြို့စောင့်၏ ဖော်ရွေသော အမူအရာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဂျီစီရင်စု ရှိ အရာရှိဟူသမျှမှာ ရာထူးကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ ငယ်သည်ဖြစ်စေ ဆက်ဆံရခက်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ အခြေအနေကို မသေချာသည့်အတွက် စကားများများမပြောလိုဘဲ ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုအရာရှိက သူ၏စိတ်ကို ရိပ်မိပုံရကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အဘိုးတို့က မြို့ပြင်ကလာတာမလား။ ဇီယန်ကို အသစ်ရောက်လာတဲ့သူတိုင်း ဒီလိုပဲ၊ လမ်းမသိမှာ မပူပါနဲ့။ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေလဲ သိချင်ရင် ဟိုဘက်က ကြော်ငြာသင်ပုန်းကို သွားကြည့်နိုင်ပါတယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖူရှန်းပင် ကျေးဇူးတင်စကားမပြောလိုက်ရသေးခင်မှာပင် သူ၏တာဝန်ကျရာနေရာသို့ ပြန်သွားလေသည်။
*ကြော်ငြာသင်ပုန်းလား?*
ဖူရှန်းသည် သူ၏တပည့်လက်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “လာ၊ သွားကြည့်ရအောင်”
လမ်းမေးပြီးနောက် သူတို့သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။ သင်ပုန်းအနီးတွင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေကြပြီး အဝေးမှကြည့်လျှင် အဘိုးအိုနှစ်ဦးမှာ စာသားများကို ကောင်းစွာမမြင်ရပေ။ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် ဖူရှန်းသည် တပည့်ဖြစ်သူကို ခေါ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာမှ တိုးဝင်သွားသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လူများမှာ စိတ်အားထက်သန်နေကြသဖြင့် အဘိုးအိုနှစ်ဦး တိုးဝင်လာသည်ကို မငြီးတွားကြပေ။
စာဖတ်နိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ ဖူရှန်းသည် အနီးတွင်ရပ်နေသော အရာရှိတစ်ဦး၏ စူးစမ်းသော အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသည်။ ဖူရှန်းနှင့် သူ၏တပည့်တို့သည် အနည်းငယ် ဘေးသို့ရွေ့လိုက်ပြီး အလျား နှစ်ဇန်း (၆.၅ မီတာခန့်) ရှိသော ကြော်ငြာစာများကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ဖူရှန်းသည် တစ်ခုချင်းစီကို ဖတ်ရှုသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ မြောင်းတူးရန်အတွက် အလုပ်သမားခေါ်ယူသည့် အစိုးရကြော်ငြာဖြစ်သည်။ စည်းကမ်းချက်များမှာ ရှင်းလင်းသည်။ မနက်စောစောမှ ညနေအထိ လုပ်ရမည်၊ ထမင်းတစ်နပ်ကျွေးမည်၊ လုပ်ခ ငါးဆယ်ဝမ်ပေးမည်၊ အသက် (၁၈) နှစ်မှ (၄၀) အတွင်း အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတိုင်း လာရောက်လုပ်ကိုင်နိုင်သည်ဟု ပါရှိသည်။
ဖူရှန်းသည် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စည်းကမ်းချက်များမှာ သင့်လျော်သည်။ အရပ်သားများကို အတင်းအဓမ္မ ခိုင်းစေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူသည် နောက်တစ်ခုသို့ ဆက်ကြည့်သည်။ မြို့ပြင်လမ်းခင်းရန်အတွက် အစိုးရ၏ နောက်ထပ်ခေါ်ယူမှုဖြစ်ပြီး အခြေအနေများမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူသည် နောက်တစ်ခုကို ဖတ်လိုက်သည်။ “ဖန်ချက်စက်ရုံ” တည်ဆောက်ရန် ခေါ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။
ဖူရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဖန်ချက်စက်ရုံဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ဖန်ဆိုသည်မှာလည်း အဘယ်အရာနည်း။ သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ အခြားနေရာမှ ယူဆောင်လာခြင်းလော။ နားမလည်နိုင်သည့်အတွက် ထိုအကြောင်းကို ဘေးဖယ်ထားကာ ဆက်ဖတ်သည်။
နောက်တစ်ခုမှာ သကြားစက်ရုံအတွက် ခေါ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏လက်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးတစ်ပင်ကို မတော်တဆ ဆွဲမိသဖြင့် နာကျင်စွာ ညည်းညူမိသည်။ ဖန်ချက်စက်ရုံ ကြော်ငြာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသော တပည့်လက်ဦးမှာ ထိုညည်းသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆရာဖြစ်သူမှာ မိမိ၏မသိနားမလည်မှုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ရှက်ရွံ့နေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားသည်။
“ဆရာ” တပည့်ဖြစ်သူက အပြစ်ရှိသလို လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “တပည့်တော် ဗဟုသုတ နည်းပါးလှပါတယ်။ ဒီ ‘ဖန်’ ဆိုတာကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။ ဆရာ သိပါသလား?”
ဖူရှန်းသည် သူလည်း မသိကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ သူရော၊ သူ၏တပည့်ပါ တောင်ပေါ်တွင်သာ နေထိုင်သူများဖြစ်သဖြင့် လောကအကြောင်းနှင့် လုံးဝအဆက်ပြတ်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။
“ဒီလောကကြီးမှာ လူတွေ မသိသေးတဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိတယ်” ဟု ဖူရှန်းက မိမိဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားရင်း ပြန်ဖြေသည်။ “တစ်ခုခုကို စွဲလမ်းမနေပါနဲ့၊ မသိတာကိုလည်း ရှက်စရာလို့ မယူဆပါနဲ့။ သင်ယူရမယ့်အရာ၊ သင်ယူနိုင်မယ့်အရာ၊ သင်ယူရလိမ့်မယ့်အရာတွေကတော့ အချိန်တန်ရင် သင်ယူရမှာပါပဲ”
တပည့်ဖြစ်သူကို စိတ်အေးစေပြီးနောက် ဖူရှန်းသည် ကြော်ငြာများကို ပြန်ကြည့်သည်။ သကြားစက်ရုံအကြောင်းကို တွေ့ရသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အစိုးရပိုင် လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူနှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို သတိပေးကာ ဆက်ဖတ်သည်။
ကျန်ရှိနေသော ကြော်ငြာများမှာလည်း အလုပ်သမားခေါ်ယူမှုများသာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုက သူ၏အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။
*ဓာတုဗေဒ လမ်းစဉ်ကို လေ့လာလိုသော အမြုတေပညာရှင်များကို ရိုးသားစွာ ဖိတ်ခေါ်သည်။ စိတ်ဝင်စားသူများအနေဖြင့် ကောင်တီမင်းကြီး၏ ရုံးခန်းသို့ လာရောက်ဆက်သွယ်ပါ။*
ရိုးရှင်းပြီး ထင်ရှားသော ကြော်ငြာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကြော်ငြာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဖူရှန်းနှင့် သူ၏တပည့်တို့မှာ ပျောက်ဆုံးနေသော ညီငယ်များ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို အတိအကျ သိလိုက်ကြသည်။
ဖြစ်နိုင်တာက… သူတို့က ဒီကြော်ငြာကို မြင်ပြီး ကောင်တီမင်းကြီးရဲ့ ရုံးခန်းကို သွားလိုက်ကြတာများလား?