ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ယွမ်ချိုဇီနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါတို့မှာ ထိုလူငယ်လေး ဆိုလိုရင်းကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သဘောပေါက်သွားကြသည်။
သူက သူတို့၏ စားပေါက်စားလမ်းကို ဖျက်ဆီးရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ဤကောင်စုတ်လေးသည် အခြားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဦးထံမှ နည်းလမ်းအချို့ကို သင်ယူလာခဲ့ပုံရသည်။ သူတို့၏ လုပ်ရပ်မှာ လိမ်ညာလှည့်ဖြားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းကောင်းသိသော်လည်း တိုက်ရိုက်ဖော်ထုတ်ပြောဆိုခြင်းမပြုဘဲ သူတို့၏ အရှက်ကွဲပုံကို ရပ်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
မည်မျှ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလိုက်သနည်း။ မည်မျှ ရိုးသားမှုမရှိလိုက်သနည်း။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရိုးသားသူများကို အနိုင်ကျင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ယွမ်ချိုဇီမှာ တပည့်ကြီးဖြစ်သည့်အတွက် စကားပြောပိုင်ခွင့်ရှိသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ကြံရွယ်သော်လည်း ဝေလေးသွားသည်။ ဝေယွီ က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည့်အခါ သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်လုံးငယ်လေးများကို မှိတ်ချည်ဖွင့်ချည်လုပ်ရင်း စကားပြန်စရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြန်သည်။ သို့သော်လည်း ဝေယွီ က သူ့ကို ဆက်လက်လျစ်လျူရှုထားဆဲပင်။
နောက်ဆုံးတွင် ဟန်ဆောင်ထားခြင်းကို ဆက်မလုပ်နိုင်တော့သဖြင့် ယွမ်ချိုဇီမှာ အားမလိုအားမရဖြင့် ပါးစပ်ဟကာ ဝေယွီ အနေဖြင့် အတိအကျ ဘာလိုချင်နေသနည်းဟု မေးလိုက်ရတော့သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ဝေယွီ က အပြစ်ကင်းစင်သည့်အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ခင်ဗျားတို့လို ‘အမြုတေမင်းသားကြီးများ’ က လူထုကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားပမ်းစား ဆေးလုံးတွေဖော်စပ်ပေးနေတာ၊ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မယူဘဲ ပြည်သူတွေကို မေတ္တာထားပေးနေတာဟာ တကယ့်ကို မြင့်မြတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေပဲ! တောင်ပေါ်ကို အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ပဏ္ဍာတွေ တင်ပို့နေတဲ့ ရွာသားတွေကို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆေးလုံးတွေက လိမ်ညာထားတာ၊ လုံးဝအစွမ်းမထက်သလို ကြာရှည်သောက်ရင် အန္တရာယ်ရှိပြီး သေဆုံးတဲ့အထိ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော်က လိုက်ပြောနေလို့ ဖြစ်ပါ့မလား၊ ဟုတ်တယ်မလား”
လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ယွမ်ချိုဇီနှင့် ရွှမ်လင်ဇီတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖျားနာနေသကဲ့သို့ စိမ်းဖန့်သွားသည်။ သူက သူတို့၏ စားပေါက်စားလမ်းကို ဖျက်ဆီးရန် ရောက်လာခြင်း သေချာသည့်အပြင် ခြိမ်းခြောက်မှုပါ တစ်ပါတည်း လုပ်ဆောင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
ဆေးပုလင်းကို ကိုင်ထားသည့် ရှောင်အန်းဇီ မှာ ထိုဆေးပုလင်းကို စားပွဲပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်ပစ်ချလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ မင်းသားလေးမှာ တစ်ခါတစ်ရံ အကဲခတ်ရခက်သော်လည်း ဘယ်တော့မှ လိမ်လေ့မရှိပေ။ အကယ်၍ ဆေးလုံးတစ်လုံးက လူကို သေစေနိုင်လျှင် ၎င်းသည် ကောင်းသောဆေးမဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် ရှောင်အန်းဇီ ဖြစ်သည့် သူမှာ မင်းသားလေး၏ ကျန်းမာရေးအတွက် တာဝန်ရှိသူဖြစ်သည့်အတွက် မည်သည့်အန္တရာယ်ရှိသော အရာကိုမျှ စားသုံးခွင့်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။
ဝေယွီ ၏ တောက်ပမျှော်လင့်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ချိုဇီမှာ ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“လူငယ်လေး၊ ကျွန်တော်တို့က တစ်လမ်းတည်းသားတွေပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီလိုဆိုမှတော့ ဘာလို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေရမှာလဲ”
ယွမ်ချိုဇီမှာ အဆင်မပြေစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ “အမြုတေမင်းသား” ဟန်ဆောင်မှုမှာ ပြိုကွဲကာ လမ်းဘေးလူမိုက်တစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုး ပေါ်လာသည်။ “ဆရာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မသိပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ငန်းသဘောသဘာဝကိုတော့ နားလည်သင့်တယ်! ကျွန်တော်တို့က ဒီဆေးတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပေးလိုက်တာမျိုးမဟုတ်ဘူး၊ အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ပြီးမှ အစွမ်းထက်တယ်ဆိုမှ ဝေပေးတာ။ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီဆေးသောက်ပြီးတဲ့လူတွေက မျက်နှာသွေးရောင်ကောင်းပြီး အားအင်ပြည့်ဝနေကြတာပဲ။ ဒါက အမှန်တရားပဲ”
ရသေ့တစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်ရသော လူကြီးမှာ ယခုအခါ မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ကာ ရွံစရာကောင်းအောင် ပြုံးပြနေပြီး သူ၏မျက်လုံးငယ်များမှာ ချွဲပျစ်သော၊ မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော အရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ထိုခြားနားချက်မှာ အလွန်ပင် သိသာလွန်းသဖြင့် ဝေယွီ ပင်လျှင် အံ့အားသင့်မိသည်။
ထိုအပြုအမူများကို လျစ်လျူရှုရင်း ဝေယွီ က ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ ဖော်စပ်ထားတဲ့ဆေးကို ခင်ဗျားတို့ကိုယ်တိုင် စားရဲသလား”
ယွမ်ချိုဇီမှာ ချက်ချင်းပင် စကားဆွံ့အသွားသည်။
ဝေယွီ က သူ၏အဖြေကို သိလိုက်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သဘောပေါက်ပါပြီ။ ဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ မစားရဲဘူးပေါ့။ ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကရော သောက်ဖူးသလား”
“သောက်ဖူးတာပေါ့!” ရွှမ်လင်ဇီက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောသည်။
ဝေယွီ က သူ့ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ “အဲဒီလူက အခုထိ အသက်ရှင်သေးလား။ ဒီဆေးတွေကို သောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက် အသက်အကြီးဆုံး ဘယ်လောက်အထိ ရောက်ဖူးသလဲ”
ရွှမ်လင်ဇီမှာလည်း စကားဆွံ့အသွားသည်။
ဝေယွီ က ခေါင်းညိတ်ပြန်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ “မြင်တယ်မလား? ခင်ဗျားတို့ကိုယ်တိုင်လည်း မစားရဲဘူး၊ စားတဲ့သူတွေကလည်း သက်တမ်းမရှည်ကြဘူး။ ဒါကိုမှ အမြုတေလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားနေတယ်လို့ ပြောဦးမှာလား။ လူနာတွေကို မသတ်မိတာကတင်တင်ကို ကံကောင်းနေတာပါ”
“နေဦး၊ ခဏလေး…” ယွမ်ချိုဇီက ကြားဖြတ်ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝေယွီ က လက်ကာပြ၍ တားလိုက်သည်။
“စကားမပြောပါနဲ့ဦး၊ ကျွန်တော့်စကား အရင်ဆုံးပေးနားထောင်ပါ”
သူတို့ကို လုံလောက်စွာ ဖော်ထုတ်ပြီး အရှက်ခွဲပြီးနောက် ဝေယွီ မှာ သူ၏ လှည့်ကွက်ကို စတင်ရန် အချိန်ကျပြီဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်ရင်းမှန်သည့်အသွင် ဖန်တီးကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ပြောရရင် ကျွန်တော်က အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး လေ့လာထားသူပါ။ ဒီလမ်းစဉ်ကို ကျွန်တော်က ‘ဓာတုဗေဒ’ လို့ ခေါ်ပါတယ်”
*ဓာတုဗေဒ?*
ယွမ်ချိုဇီနှင့် ရွှမ်လင်ဇီတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များအဖြစ် ဂုဏ်သတင်းကို မှီခိုနေရသည့် လိမ်ညာသူများဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့သည် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းအချို့ကို သိထားခြင်း၏ တန်ဖိုးကို နားလည်ကြသည်။ သူတို့သည် နားစွင့်နေကြစဉ် ဖန်းရှန်း နှင့် ရှောင်အန်းဇီ တို့မှာမူ ခံစားချက်မဲ့သော မျက်နှာများဖြင့် ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ သိသည်လေ၊ မင်းသားလေးက ထုံးစံအတိုင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို စတင်ပြောဆိုတော့မည်ဖြစ်သည်။
ယွမ်ချိုဇီက မေးလိုက်သည်။ “ဒီ ‘ဓာတုဗေဒ’ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ခင်ဗျားက လမ်းစဉ်ရဲ့ အနှစ်သာရကို နားလည်သွားပြီး ကိုယ်တိုင် နာမည်ပေးလိုက်တာလား”
ဝေယွီ က ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့က အပေါ်ယံပဲ ကြည့်တတ်ကြတာကိုး။ ဓာတုဗေဒဆိုတာ အကြီးဆုံးအဆင့်မှာဆိုရင် တောင်တွေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်တယ်၊ အငယ်ဆုံးအဆင့်မှာဆိုရင် ကျောက်ခဲကို ရွှေဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။ သူက စကြဝဠာရဲ့ နိယာမတွေကို ရှင်းပြပြီး အရာအားလုံးရဲ့ အနှစ်သာရကို ဖော်ထုတ်ပေးတယ်။ သူက မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ပြောင်းလဲတတ်ပေမယ့် တိကျတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာတယ်။ ဘယ်သူမဆို လေ့လာနိုင်ပေမယ့် လူတိုင်းတော့ မကျွမ်းကျင်နိုင်ဘူး”
*တောင်တွေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်တယ်? ကျောက်ခဲကို ရွှေဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်?*
ယွမ်ချိုဇီမှာ မသိစိတ်ဖြင့်ပင် ကိုယ်ကို ပိုမိုမတ်လိုက်သည်။ “တကယ်လား? တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် စွမ်းသလား။ ခင်ဗျား တကယ်ပြောတာလား”
“ဟုတ်တာပေါ့။ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး” ဝေယွီ မှာ လိမ်ညာပြောဆိုရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည့်အတိုင်း မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူ မဖော်ထုတ်ခံရသရွေ့ မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။
ဝေယွီ က ဆက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျားတို့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့အခါ မီးဖို ပေါက်ကွဲဖူးသလား”
“ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ!” ယွမ်ချိုဇီမှာ အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။ “လူငယ်လေးက ဆေးဖော်စပ်ဖူးတာလား! ဒါ အံ့သြဖို့ကောင်းလိုက်တာ! ကျွန်တော်ပြောမယ်၊ မီးဖိုတစ်ခါမှ မပေါက်ကွဲဖူးတဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူဆိုတာ မရှိဘူး!”
*မလိမ်ပါနဲ့* ဟု ဝေယွီ က တွေးလိုက်သည်။ *မင်းတို့က ဓာတုဗေဒကို ကစားနေတာ၊ လေးလံတဲ့ သတ္တုတွေနဲ့ ဓာတ်သတ္တုတွေကို ဓာတ်ပြုနေတာပဲ။ ပေါက်ကွဲမှု မရှိရင်တောင်မှ အံ့ဩစရာကောင်းနေဦးမှာ*
“အဲဒါပဲ” ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်သည်။ “အဂ္ဂိရတ်မှာ မီးဖိုပေါက်ကွဲတာတွေ၊ ဒီဓာတ်ပြုမှုစွမ်းအားတွေကို ကျွန်တော်တို့ နိယာမတွေနဲ့ နားလည်ပြီး လက်နက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်မယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်က မိုးကြိုးပစ်သလိုပဲ ဖြစ်သွားမှာပါ။ တောင်တွေကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်၊ ကျောက်ဆောင်တွေကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်၊ မြို့တံခါးတွေကိုတောင် ဖောက်ထွင်းနိုင်တယ်။ တောင်တွေကို ပြောင်းပြန်လှန်တာကတော့ အသေးအဖွဲကိစ္စပါ”
ယွမ်ချိုဇီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ “တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် စွမ်းသလား။ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် လုပ်ဖူးသလား”
သူတို့၏ လောဘတကြီးမျှော်လင့်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ က ခေါင်းငုံ့ကာ ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်လည်း လုပ်ချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်အရည်အချင်းက ကန့်သတ်ချက်ရှိနေတယ်။ လိုအပ်တဲ့ အရည်အချင်း မရှိဘူးဖြစ်နေတယ်”
*အော်၊ သူ မလုပ်ဖူးဘူးပေါ့* ဟု ယွမ်ချိုဇီက တွေးလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ တစ်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားသည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ ပြန်လည်မီးတောက်လာသည်။
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်က ဓာတုဗေဒလမ်းစဉ်ကို ဆက်ခံဖို့ တကယ့်အရည်အချင်းရှိတဲ့သူကို ရှာနေတာ!” ဝေယွီ က ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးကာ ထိုလူနှစ်ဦးကို မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် ကြည့်လိုက်သည်။ “တကယ်ပြောရရင် ကျွန်တော် ဒီအမွေကို လွှဲပေးဖို့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူကို နှစ်ပေါင်းများစွာ နေ့ရောညပါ ရှာနေခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီ၊ အဲဒါ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ပဲ၊ အမြုတေမင်းသားကြီးတို့ရေ!”
ယွမ်ချိုဇီနှင့် ရွှမ်လင်ဇီတို့မှာ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားကြသည်။
“ခင်ဗျားတို့မှာ မေတ္တာတရားကြီးမားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်” ဝေယွီ က ဆက်ပြောသည်။ “ပြည်သူတွေကို ဆေးတွေ အလကား ဝေပေးနေတာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ခင်ဗျားတို့က အသက်ရှင်နေတဲ့ ဗောဓိသတ္တတွေမှန်း သိသာနေတာပဲ”
“အမြုတေမင်းသားကြီးများ” မှာ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တွန့်သွားကြသည်။ *‘အလကား ဝေပေးတာ’ ဆိုတဲ့ စကားကို ကျော်သွားပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ*
“အရင်တုန်းက အဂ္ဂိရတ်လမ်းစဉ်က မမှန်ကန်ပါဘူး” ဝေယွီ က ကြေညာလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့လို ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူတွေက ပြည်သူတွေအတွက် ဓာတုဗေဒကို လေ့လာဖို့ ဆန္ဒရှိကြမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား? ငြင်းစရာမလိုပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တွန့်ဆုတ်မှုကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီနေအိမ်မှာပဲ ခဏလောက် နေပေးပါ။ ဓာတုဗေဒဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ အပြည့်အဝ ခံစားရစေရမယ်!”
အမြုတေမင်းသားကြီးများမှာ သူတို့၏ လောဘနောက်သို့ လိုက်ရင်း စကားမပြောနိုင်အောင်ပင် အံ့ဩသွားကြတော့သည်။