ဖူရှင်းဆိုသူမှာ ဖန်ရှီး (Fangshi) တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဖန်ရှီးဆိုသည်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အတတ်ပညာများကို ကျင့်ကြံသူများဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ရပြီး မိမိ၏ မူလဇစ်မြစ်ကိုပင် မသိရှိခဲ့ရသူ ဖူရှင်းကို ထိုလမ်းစဉ်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေသည့် ဆရာတစ်ဦးက ခေါ်ယူမွေးစားခဲ့သည်။ သာမန်လူတို့၏ အမြင်တွင် ဖန်ရှီးတို့သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ထူးခြားသူများ၊ အသက်ရှည်ဆေးများ ဖော်စပ်နိုင်သူများ၊ ကျောက်တုံးကို ရွှေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သူများ၊ သဘာဝတရားကို စေခိုင်းနိုင်သူများဟု ထင်မှတ်ထားကြသည်။ သူတို့ကို လူ့လောကကို ကျော်လွန်သွားသူများအဖြစ် အထင်ကြီးလေးစားစွာ ဆက်ဆံကြသည်။
သို့သော် ဤလောကထဲတွင် ကျင်လည်နေသူများကမူ အမှန်တရားကို သိရှိကြသည်။
ဖန်ရှီးများကိုယ်တိုင်က အသက်ရှည်နည်းလမ်းများ၊ နတ်ဆေးများဟူသည် လုံးဝစိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းများသာဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ ၎င်းတို့သည် လူထုကို လှည့်ဖြားရန် စနစ်တကျ စီစဉ်ထားသည့် လှည့်ကွက်များသာ ဖြစ်သည်။ “နတ်အတတ်ပညာ” ဟူသည်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရိပ်အယောင်ကို ဖန်တီးရန် ဖြန့်ဝေထားသည့် ကောလာဟလများသာဖြစ်ပြီး ကျောက်တုံးကို ရွှေပြောင်းခြင်း၊ ရေကိုခဲစေခြင်းစသည့် အတတ်ပညာများမှာ မှန်ကန်သော ပစ္စည်းကိရိယာများနှင့် ဟန်ချက်ညီညီ သရုပ်ပြနိုင်ပါက ကလေးတစ်ယောက်ပင် လုပ်နိုင်သည့် ရိုးရှင်းသော လှည့်ကွက်များသာ ဖြစ်သည်။
ဖူရှင်းသည် ငယ်စဉ်က သူ့ဆရာ၏ ဖျော်ဖြေပွဲများတွင် “နတ်သားလေး” အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရင်း ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် သိပ္ပံပညာကို အမှန်တကယ် မသိရှိခဲ့ပေ။ ဆရာဖြစ်သူက မိမိ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို တပည့်ဖြစ်သူအား အကုန်သင်ပေးလိုက်ပါက မိမိ၏ စားဝတ်နေရေး ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလွန်သတိထား ဖုံးကွယ်ထားတတ်သည်။ ဤလုပ်ငန်းတွင် အလွန်အဖြစ်များသည့် ထုံးစံတစ်ခုမှာ တပည့်များအနေဖြင့် ဆရာက အစစ်အမှန် “အတတ်ပညာများ” ကို သင်ပေးလောက်ပြီဟု မယူဆမချင်း ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ်နှစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းရလေ့ရှိသည်။
သို့သော် ဖူရှင်းမှာမူ ချွင်းချက်ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်သည်။ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ်တွင်ပင် ဆရာဖြစ်သူ ဖုံးကွယ်ထားသော လှည့်ကွက်များ၏ နောက်ကွယ်မှ နည်းလမ်းများကို လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် သူကိုယ်တိုင် စူးစမ်းဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ရေထဲသို့ ဆားငန်မှုန့် (Saltpeter) ထည့်လိုက်လျှင် အဘယ်ကြောင့် အေးခဲသွားရသနည်း၊ ပြဒါးသတ္တုရိုင်း (Cinnabar) ကို အပူပေးလျှင် အဘယ်ကြောင့် ပြဒါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသနည်း၊ အချို့သော ဓာတုပစ္စည်းများက အဘယ်ကြောင့် အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသည့် မီးတောက်များကို ထွက်ပေါ်စေသနည်းဆိုသည်တို့ကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ သိပ္ပံနည်းကျ သဘောတရားကို အသေးစိတ် မသိရှိသော်လည်း ဤ “နတ်အတတ်ပညာ” များ၏ လက်တွေ့အသုံးချနည်းကို သူ ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့သည်။
ဆရာသေဆုံးပြီးနောက် ဖူရှင်းသည် သူ၏ တစ်သက်တာ အတွေ့အကြုံများကို စနစ်တကျ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားများ ရှိသည်ဟူသော အယူအဆကို လုံးဝမယုံကြည်သော်လည်း သူသည် ထိုသုတေသနကို စွဲလမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိချက်များကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် နောက်ထပ်သုတေသနများအတွက် အရင်းအမြစ်များ ရရှိရန် သူသည် တပည့်များစွာကို လက်ခံခဲ့ပြီး လုဖူရှန်းတောင်တွင် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့သည်။
***
ဇီယန်ခရိုင်၊ ခရိုင်ဝန်ရုံးအတွင်းတွင် ဝေယွီ သည် “နတ်ဆရာ” နှစ်ဦးနှင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ် စကားပြောဆိုနေဟန်ရှိသည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းသည် ဝေယွီ ၏ တစ်ဖက်သတ် ဟောပြောချက်သာဖြစ်ပြီး ထိုနတ်ဆရာနှစ်ဦးမှာမူ မျက်နှာများပင် စိမ်းဖျော့သွားကြသည်။
ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ဝေယွီ သည် ခပ်ဖျော့ဖျော့နှင့် နွမ်းနယ်နေသော သူ၏ အစေခံလေး ရှောင်အန်းဇီ ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်တော့်အစေခံလေးပါ။ သူက မကြာသေးခင်ကမှ ဖျားနာနေတာ။ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်လိုမြင်လဲ။”
လိမ်ညာသူနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ဆံပင်ဖြူနှင့် လူငယ်မျက်နှာပိုင်ရှင် ယွမ်ချီဇီနှင့် ဆံပင်ဆားနှင့်ငရုတ်ကောင်းရောင်ရှိသူ ရှွမ်လင်ဇီတို့သည် ကောင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယွမ်ချီဇီက ရှောင်အန်းဇီ သည် နတ်ဆိုးဝင်ပူးနေခြင်းဖြစ်ပြီး ဆေးမသောက်သင့်ကြောင်း ချက်ချင်းဆိုသည်။ သူတို့ပေးမည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးနှင့် အဆောင်မန္တန်ရေကို သောက်လိုက်ပါက ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မည်ဟု ပြောသည်။ သူမသည် အလွန်ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ၊ စနစ်တကျ ပြောဆိုနေသဖြင့် ဝေယွီ သာ ကောင်လေးမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခြင်းမျှသာဖြစ်ကြောင်း မသိလျှင် အမှန်တကယ် ယုံမိသွားနိုင်ပေသည်။
ယွမ်ချီဇီက ဆက်လက်၍ ဟန်လုပ်နေသော်လည်း ဝေယွီ က သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ နတ်ဘုရားဖြစ်လာနိုင်သည့် နည်းလမ်းရှိမရှိ မေးမြန်းလိုက်သည်။
နတ်ဆရာနှစ်ဦးမှာ အခွင့်အရေးရပြီဟု ယူဆကာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် သရုပ်ဆောင်မှုများကို စတင်လိုက်ကြသည်။
“နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေတယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်တာပဲ” ဟု ယွမ်ချီဇီက အလေးအနက်ထား ပြောသည်။ “ဒီလမ်းက အန္တရာယ်များတယ်။ ဖန်ဆင်းရှင်ရဲ့ အနှစ်သာရကို လုယူပြီး နေနဲ့လရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ခိုးယူရတဲ့ လမ်းစဉ်မျိုးပေါ့။”
ရှွမ်လင်ဇီကလည်း ဝင်ထောက်သည်။ “အသက်ရှည်ဆေးကို ဖော်စပ်ရတာ ကောင်းကင်ကို တက်ရတာထက် ပိုခက်တယ်။ အောင်မြင်သွားရင် ကောင်းကင်မိုးကြိုးတွေ ပစ်ချလိမ့်မယ်။ အသက်ရှင်ရင် နတ်ဘုရားလို အသက်ရှည်မယ်၊ မရှင်ရင်တော့ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားမှာပဲ။”
သူတို့သည် အလွန်မြင့်မြတ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုနေသဖြင့် ဝေယွီ မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ ကြက်သေသေသွားကြသည်။ ရှောင်အန်းဇီ ပင်လျှင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ယုံကြည်သွားဟန်ရှိသည်။
ဝေယွီ ကမူ ပြုံးသာပြုံးနေသည်။ သူသည် သူတို့၏ ဆေးအစွမ်းကို မမေးမြန်းပေ။ အစား သူသည် သူတို့၏ သစ်သားသေတ္တာကို ယူခိုင်းလိုက်ပြီး အစေခံလေးကို ကုသပေးနိုင်သည့် ဆေးကို ထုတ်ပြရန် ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်တိုက်ရိုက်ဆန်ပြီး သူ၏ အကြည့်တို့မှာ ကြည်လင်နေသည်။ သူသည် သာမန်လူတို့ကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ပြီး ကိုးကွယ်နေခြင်းမျိုး မရှိပေ။ နတ်ဆရာနှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာသော်လည်း ဟန်မပျက်ဘဲ သေတ္တာထဲမှ ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ က ထိုပုလင်းကို ဝေယွီ ထံ ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အဖုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဆေးလုံးမှ ပြင်းထန်သော သတ္တုနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝေယွီ က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။ “ဒီဆေးကို ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတာလား။”
သူတို့ ပြန်မဖြေခင်မှာပင် သူသည် ဆေးလုံးကို အနံ့ခံလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဂယ်လီနာနဲ့ ဆားငန်မှုန့်တွေ မဟုတ်လား။ ရွှေမှုန့်၊ ငွေမှုန့် အနည်းငယ်နဲ့ အာဆင်းနစ် ဒါမှမဟုတ် ပြဒါးတွေလည်း ပါနေတာပဲ မဟုတ်လား။”
“နတ်ဆရာ” နှစ်ဦးမှာ ကြက်သေသေသွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ခင်ဗျား… ခင်ဗျား ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ!” ယွမ်ချီဇီမှာ ထစ်အသွားသည်။
ဝေယွီ က ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် ဤလိမ်ညာသူများ၏ နောက်ခံကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ၎င်းတို့သည် သတ္တုဗေဒတွင် အသုံးပြုသည့် ဓာတ်ပစ္စည်းများ—သူတို့အမြင်တွင် ခိုင်မာပြီး တည်တံ့သည်ဟု ယူဆထားသည့် ပစ္စည်းများ—ကို စားသုံးခြင်းဖြင့် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို “သန့်စင်” ပြီး အသက်ရှည်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ ထိတ်လန့်မှုကို လျစ်လျူရှုထားသည့်အလား ဝေယွီ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆက်ပြောသည်။ “ဖန်ရှီးတွေက ကျောက်တုံးကို ရွှေဖြစ်အောင် ပြောင်းနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မကြာခဏ ကြားဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မယုံခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း လုပ်နိုင်လို့လေ။”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အင်း… ကျောက်တုံးကို ရွှေဖြစ်အောင်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်သွားမယ်” ဟု ဝေယွီ က ပြင်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငွေကို ရွှေဖြစ်အောင်တော့ ကျွန်တော် ပြောင်းနိုင်တယ်။ ထုံး၊ ဆာလ်ဖာနဲ့ ကလေးငယ်ရဲ့ ဆီးကို ရောပြီး ပြုတ်လိုက်၊ ပြီးရင် ငွေကို အဲဒီအရည်ထဲမှာ စိမ်ထားလိုက်။ အပြင်မှာတော့ ရွှေလိုပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား ဆရာကြီးတို့။”
ယွမ်ချီဇီမှာ ထိုလှည့်ကွက်ကို အမှန်တကယ် အသုံးပြုနေသူဖြစ်သဖြင့် လျှပ်စီးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
“တကယ်တော့” ဟု ဝေယွီ က ပြုံးရင်း ဆက်ပြောသည်။ “အပေါ်ယံလွှာပဲ ရွှေရောင်ပေါက်တာပါ။ ခွဲကြည့်လိုက်ရင်တော့ အတွင်းထဲမှာ ငွေပဲ ကျန်နေမှာပါ။”
ယွမ်ချီဇီမှာ ပြိုလဲတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
ဝေယွီ က ထို့နောက် တုန်ယင်နေသော ရှွမ်လင်ဇီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်တော်က တစ္ဆေလည်း ဖမ်းနိုင်သေးတယ်။ ကျွန်တော် မြေကြီးပေါ် ရေထွေးလိုက်ရင် အနီရောင် ခြေရာတွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ ကြည့်ချင်လား။”
အနီရောင်ခြေရာဆိုသည်မှာ နနွင်းရည်ကို အသုံးပြုထားသည့် ရိုးရှင်းသော လှည့်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ နနွင်းရည်သည် ထင်းပြာရည်ကဲ့သို့သော အယ်ကာလီဓာတ်နှင့် ထိတွေ့ပါက အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားခြင်းဖြစ်သည်။
အလားတူ အရောင်ပြောင်းသည့် ဓာတုဗေဒ လှည့်ကွက်များကို အသုံးပြုကာ လိမ်လည်နေသည့် ရှွမ်လင်ဇီမှာမူ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသည်။
“နတ်ဆရာ” နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ စားဝတ်နေရေးကို ဖျက်ဆီးရန် ကောင်းကင်ဘုံမှ စေလွှတ်လိုက်သည့် လူငယ်တစ်ယောက်လားဟု တွေးတောရင်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကြက်သေသေနေကြတော့သည်။