လမ်းပေါ်က လူတွေကို ခေါ်ယူစုဆောင်းခြင်းဆိုတာ အထူးအဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အလေ့အကျင့်သာ လိုအပ်တာပါ။
ဝေယွီ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသောအခါ လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူ နှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမှန်ဆိုရသော် ထိုသို့ခေါ်လျှင် မမှန်သေးပေ။ ယခုကဲ့သို့သော ခေတ်ကာလတွင် သူတို့ကို "အံ့ဖွယ်ဆေးလုံးများ ရောင်းချသူများ" ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းက ပို၍သင့်တော်ပါလိမ့်မည်။
လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် လူအုပ်ကြီး စုဝေးနေကြပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော မြင်ကွင်းသည် လမ်းတစ်လမ်းလုံးတွင် အာရုံအစိုက်ရဆုံးနေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဝေယွီ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ လူအများက အလယ်တွင်ရှိနေသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်များထံမှ အံ့ဖွယ်ဆေးကုသမှုများကို တောင်းဆိုနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မျက်နှာဖျော့တော့နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားရင်း "ဆရာသခင်" ထံတွင် တောင်းပန်နေရှာသည်။
"နတ်ဆရာကြီးရှင်၊ ကျွန်မရဲ့ မြေးလေးကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး။ ဒီရက်ပိုင်း သူ ဘာမှမစားနိုင်ဘူး။ ဘာစားစား အကုန်ပြန်အန်နေတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာကြီးရဲ့ အံ့ဖွယ်ဆေးလုံးလေး တစ်လုံးလောက် ပေးပါဦးရှင်။ ငွေကြေး ဘယ်လောက်ပေးရပေးရ ကျွန်မ ပေးပါ့မယ်!"
ဝေယွီ က "ဖျားနေရင် ဆရာဝန်ဆီ သွားပြပါလား" ဟု ပါးစပ်ဖျားသို့ ရောက်လာသော်လည်း ထိုလူနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စကားလုံးများကို မျိုချလိုက်သည်။
သူတို့သည် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အားဖြင့် အမှန်ပင် နတ်ဆရာများနှင့် တူနေသည်။ တစ်ဦးမှာ ဆံပင်ဖြူဖွေးပြီး မျက်နှာမှာမူ နုပျိုနေကာ ကျန်တစ်ဦးမှာမူ ဆံပင်များမှာ အမည်းနှင့် အဖြူ ရောယှက်နေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရှည်လျားသော ဆံပင်ဖြူများ ရှိကြပြီး ငြိမ်းချမ်း၍ ကြင်နာတတ်သော၊ လောကီအာရုံမှ ကင်းရှင်းသည့် အမူအရာများကို ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ပုံပြင်ထဲမှ နတ်ဆရာများနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူနေသည်။ တစ်ဦးက "အံ့ဖွယ်ဆေးလုံးများ" ဟု ရေးသားထားသော အလံကို ကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ဦးကမူ ပုလင်းငယ်များနှင့် အိုးငယ်များဖြင့် ပြည့်နေသည့် သစ်သားသေတ္တာငယ်တစ်ခု၏ နောက်တွင် ရပ်နေသည်။
ဝေယွီ ၏ အကြည့်သည် သူတို့၏ မျက်နှာများမှတစ်ဆင့် အလံဆီသို့၊ ထို့နောက် သေတ္တာဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပလာသည်။ သူရှာဖွေနေသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ အယ်လ်ခမီပညာရှင်များ (alchemist) ဆိုသည်မှာ ဤသူနှစ်ဦးပင် ဖြစ်နိုင်ပါမည်လား။
သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဆေးလုံးများအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ဤသို့သော ကာလမျိုးတွင် အယ်လ်ခမီပညာရှင်များမှာ သူအသည်းအသန် လိုအပ်နေသော ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ အရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ "အံ့ဖွယ်ဆေးလုံး" ရောင်းသူ အများစုမှာ လိမ်လည်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း လူအများအပြားက ဆေးတောင်းခံနေကြသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့တွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပညာရပ် ရှိနေသေးကြောင်း သိသာသည်။ အနည်းငယ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အများကြီးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အယ်လ်ခမီ (သို့မဟုတ်) ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ အသိပညာ ရှိနေသရွေ့ ဝေယွီ သူတို့ကို စုဆောင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
သူသည် အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် အနည်းငယ် တိုးကပ်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဖန်းရှန်း က တိုးတက်စွာ သတိပေးလိုက်သည် - "သခင်လေး၊ သူတို့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေကို ကြည့်ပါ။ တည်ငြိမ်ပြီး မှန်မှန်လေးပါ။ သူတို့က ကိုယ်ခံပညာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
ဝေယွီ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် ဖန်းရှန်း ၏ အကဲဖြတ်မှုကို ယုံမှားသံသယ မရှိပေ။ သူသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် အမှန်ပင် သန်မာပြီး ကျန်းမာပုံပေါ်သည်။ ကိုယ်ခံပညာရှင် ဟုတ်မဟုတ်တော့ သူ မသေချာသော်လည်း နတ်ဆရာယောင်ဆောင်ကာ အရပ်တစ်ပါးသို့ လှည့်လည်နေကြသည်ဆိုလျှင် တိုက်ခိုက်ရေးဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်မှု အနည်းငယ် ရှိနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။
ဝေယွီ သည် ထိုသတိပေးချက်ကို မှတ်သားထားရင်း လူအုပ်၏ အနောက်ဘက်မှ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေသည်။
သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးက စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ဆက်လက် တောင်းပန်နေသည်။ ဆံပင်ရောယှက်နေသော အမျိုးသားက ကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ သေတ္တာထဲမှ ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက ထိုအမျိုးသမီးကို ပေးအပ်ရင်း ပြောလိုက်သည် - "ဒီအံ့ဖွယ်ဆေးလုံးကို လုဖူတောင်ထိပ်မှာ နေရောင်ခြည်နဲ့ လရောင်ရဲ့ အနှစ်သာရတွေကို တစ်လလုံး စုပ်ယူပြီးမှ ဖော်စပ်ထားတာပါ။ မြေးလေးသာ စားလိုက်ရင်တော့ ကျန်းမာလန်းဆန်းပြီး တောက်ပလာမှာ အသေအချာပါပဲ"
*ခွီး*။ ဒါကတော့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို အသုံးမဝင်တဲ့ ကျန်းမာရေးဖြည့်စွက်စာတွေ ရောင်းဖို့ လှည့်ဖြားတဲ့ ပုံစံအတိုင်းပါပဲ။ ဝေယွီ စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးက ပုလင်းကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံယူကာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ပြီး ကလေးငယ်ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ *သူမ ထွက်သွားပြီလား။ အဲဒီအတိုင်းပဲလား။ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံတောင် မပေးလိုက်ရဘူး?*
သူသည် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ ကနဦး အကဲဖြတ်မှုကိုပင် သံသယဝင်လာမိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လောကကို ကယ်တင်ရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် စစ်မှန်သော နတ်ဆရာများ ဖြစ်နေကြတာလား။ သူတို့က ဆေးဖော်စပ်ရ ခက်ခဲပုံကို ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မယူခဲ့ကြ။ သူတို့က ဘာကို ရည်ရွယ်နေတာလဲ။
သူသည် လူအများ ဆေးတောင်းခံရန် ထပ်မံ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေသည်။ လူအုပ်ပါးသွားပြီး နောက်ဆုံးလူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည့်အခါ နောက်ဆုံး တောင်းခံသူတစ်ဦးထံမှ အမှန်တရားကို သူ သိလိုက်ရသည်။
ဆေးပုလင်းကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ရင်း ပြောလိုက်သည် - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်ဆရာကြီးတို့။ ဆရာကြီးတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ကျွန်တော် အမြဲအမှတ်ရနေမှာပါ။ ကျွန်တော့်အမေ နေကောင်းလာရင် လုဖူတောင်ကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပါ့မယ်!"
နောက်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း "ဟုတ်ပါတယ်! လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်မ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆင်မြစ်တစ်မြစ်ကို ရှာတွေ့ထားပါတယ်။ ဒါကို ဆရာကြီးတို့ဆီ လက်ဆောင်အဖြစ် မုချလာပေးပါ့မယ်။ ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်ရှင်!" ဟု ထပ်လောင်းပြောသည်။
ဝေယွီ သည် ထို "နတ်ဆရာ" နှစ်ဦးက လက်ဆောင်ပေးမည့် ကတိစကားများကို တည်ငြိမ်ပြီး ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသော အပြုံးဖြင့် လက်ခံနေပုံကို ကြည့်နေသည်။ သာမန်လူများကမူ ကြည်ညိုသမှုဖြင့် ငေးမောနေကြသည်။
*တော်လိုက်တဲ့နည်း*၊ ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ *တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ*။
သူတို့က ငွေမတောင်းကြဘူး၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လူတွေက တန်ဖိုးရှိတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို သူတို့ဘာသာသူတို့ လာပေးကြလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူတို့ သိနေလို့ပဲ။
နောက်ဆုံးလူများ ပြန်သွားကြသည့်အခါ ဝေယွီ နှင့် ဖန်းရှန်း သာလျှင် ထိုဆရာနှစ်ဦးရှေ့တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ဝေယွီ ပြုံးကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
"နတ်ဆရာကြီးတို့၊ ဒုက္ခရောက်နေသူတွေကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မယူဘဲ ဆေးဝါးတွေ အခမဲ့ ဝေငှပေးတဲ့ ဆရာကြီးတို့ရဲ့ စေတနာဟာ တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပါပဲ! ကျွန်တော်က ဒန်ကျိုးက လာတဲ့ ခရီးသွားတစ်ယောက်ပါ။ ဆရာကြီးတို့ရဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော်တို့ အနည်းငယ် စကားစမြည် ပြောဆိုချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပြီး အနားယူပါ့မလားခင်ဗျာ?"
ထိုနှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ဆံပင်ဖြူ၍ မျက်နှာနုပျိုသူက ပြုံးကာ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည် - "သခင်လေးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းက ဆေးဝါးတွေ ဝေငှပြီး လောကကို ကူညီဖို့ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က နာမည်ဂုဏ်သတင်း ဒါမှမဟုတ် ငွေကြေးကို မလိုချင်ပါဘူး။ နေလည်း စောင်းနေပြီမို့ ကျွန်တော်တို့ သွားမှဖြစ်တော့မယ်"
"အော်၊ အဲဒီလိုလား" ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ၏ နောက်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
အရင်က သာမန်အတိုင်း ထင်ရသော လမ်းဆုံတွင် လူတစ်ဒါဇင်ခန့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် သာမန်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ငြိမ်သက်နေကြသော်လည်း သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အန္တရာယ်ရှိသည့် အရှိန်အဝါကိုတော့ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ ထို "နတ်ဆရာ" နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဝေယွီ သူတို့ကို ရှက်ရွံ့သော အပြုံးလေး ပြုံးပြလိုက်သည် - "မစိုးရိမ်ပါနဲ့ နတ်ဆရာကြီးတို့။ ကျွန်တော်က အခု ခရိုင်ဝန်ရဲ့ နေအိမ်မှာ တည်းခိုနေတာပါ။ အဲဒီကလူတွေက ကျွန်တော့်လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေကြတာမို့ ကျွန်တော့်အနားမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်လူတွေကို မြင်ရင်... နည်းနည်းလေး စိတ်လှုပ်ရှားတတ်ကြလို့ပါ"
ထို "နတ်ဆရာ" နှစ်ဦးမှာမူ အံ့အားသင့်ပြီး စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်က "သံသယဖြစ်ဖွယ်လူ" များ ဖြစ်နေတာလားဟု တွေးတောနေကြသည်။
ဝေယွီ သည် အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာဖြင့် သူတို့ကို ကြည့်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် မေးလိုက်ပြန်သည် - "ဒါဆို... အခု စကားစမြည် ပြောဖို့ လိုက်ခဲ့ပေးနိုင်မလား?"
ထိုအဘိုးအိုနှစ်ဦးသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထပ်မံကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ ဆံပင်ဖြူသူက နူးညံ့ပြီး အတင်းပြုံးပြလိုက်သည် - "သခင်လေးက ဒီလောက်တောင် ဖိတ်ခေါ်နေမှတော့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ကျွန်တော့်ညီလေးတို့ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်"
"အဲဒီလိုမှပေါ့" ဝေယွီ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ဖန်းရှန်း ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည် - "မြန်မြန်လုပ်! နတ်ဆရာကြီးတွေက ဧည့်သည်တော်တွေပဲ၊ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကူသယ်ပေးလိုက်ဦး!"
သူတို့ ငြင်းဆန်ခွင့်မရခင်မှာပင် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို လူများက သိမ်းဆည်းလိုက်ကြပြီး ထိုဆရာနှစ်ဦးမှာမူ အလွတ်သဘောဖြင့် ဝေယွီ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရတော့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းထားပြီး စကားအနည်းငယ်သာ ပြောသော်လည်း ဝေယွီ ၏ မရပ်မနား မေးခွန်းမေးမြန်းမှုများမှတော့ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
"နတ်ဆရာကြီးတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းက လုဖူတောင်မှာ ရှိတယ်လို့ လူတွေ ပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနေရာက ဘယ်နားမှာလဲ?"
"လူတိုင်းကို ဆေးတစ်မျိုးတည်းပဲ ပေးတာလား? တကယ်ရော အကုန်ပျောက်ကင်းစေတဲ့ အံ့ဖွယ်ဆေးလုံးတွေ ရှိတာလား? အဲဒီဆေးလုံးရဲ့ နာမည်ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား?"
"နတ်ဆရာကြီးတို့နှစ်ဦး အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ? ဂိုဏ်းထဲမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ? သူတို့အားလုံးက ဆရာကြီးတို့ အရွယ်တွေပဲလား?"
ထို "နတ်ဆရာ" နှစ်ဦးမှာမူ သူတို့ ရူးသွပ်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။