ကျန်းဂျင်ပေါ ပေါ်လာခြင်းက ကြည့်ရှုသူများကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ သူတို့တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ခင်မှာပင် သူ့ဖခင်ဖြစ်သူက တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် သူ့ကျောပြင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“မင်းကို အပြင်မထွက်နဲ့လို့ ငါပြောထားတယ်မဟုတ်လား!”
*ဗြန်း!* သစ်သားတုတ်ငယ်လေးမှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားသည်။
လူအုပ်ကြီးက နာကျင်သလို မျက်နှာရှုံ့လိုက်ကြသည်။ ရိုက်ချက်ကို ခံလိုက်ရသော ကျန်းဂျင်ပေါက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း နာကျင်နေသည့်နေရာကို ပြန်ကုတ်လိုက်ပြီး “အဖေရယ်၊ တူညီတဲ့နေရာကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ရိုက်နေတာ ရပ်လိုက်ပါတော့ဗျာ။ ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်ပုခုံး နည်းနည်းနာနေပြီ၊ ညာဘက်ကို ပြောင်းရိုက်ပါလား” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းဖခင်၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။ ကျိုးသွားသော တုတ်အပိုင်းအစကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း နောက်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရွာသားများက အမြန်ဝင်တားလိုက်ကြသည်။
“တတိယမြောင်၊ ခဏနေပါဦး! ကျန်းဂျင်ပေါကို မြို့ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ အရင်ပြောခိုင်းပါဦး။ အဖေ ရိုက်ချင်ရင် နောက်မှ ရိုက်လို့ရတာပဲ၊ အချိန်တွေ အများကြီးရှိသေးတာကို”
“ဟုတ်တယ်၊ တတိယမြောင်၊ အဲဒီတုတ်ကလည်း သိပ်မခိုင်ဘူး။ နောက်မှ ကျွန်တော် အခိုင်ဆုံးတုတ်တစ်ချောင်း ရှာပေးမယ်လေ”
“လာပါဗျာ၊ ကျန်းဂျင်ပေါရဲ့ အရေထူပုံကို အဖေပဲ သိတာမဟုတ်လား။ ဒီလို တုတ်သေးသေးလေးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့တော့”
ရွာသားများက ကျန်းဖခင်ကို ချော့မော့နေစဉ်အတွင်း အဒေါ်ကြီးအချို့က လူငယ်လေးကို တစ်ဖက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဆားဖြူနှင့် ပတ်သက်၍ စူးစမ်းမေးမြန်းကြသည်။
“အဲဒီဆားဖြူက တကယ်ကောင်းလား? မင်းရော ဝယ်လာနိုင်ခဲ့လား?”
ကျန်းဂျင်ပေါက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဆားဗျူရိုက အရာရှိတွေက ဒီအသုတ်မှာ ဆားအများကြီးမရှိဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ဝယ်မယ့်သူတွေကလည်း အများကြီးပဲ။ ကျွန်တော် တိုးဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာပဲ အကုန်ပြတ်သွားပြီ”
အဒေါ်ကြီးများက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကြသည်။ “လူအများကြီး ဝယ်ကြတယ်ဆိုတော့လည်း ကောင်းလို့နေမှာပေါ့။ ဒီလောက် လူကြိုက်များနေမှတော့ နောက်တစ်ခါလည်း ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဂျင်ပေါက ပြုံးစိစိဖြစ်သွားသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး အာရုံမစိုက်ကြောင်း သေချာသွားသည့်အခါ အမျိုးသမီးများထံသို့ တိုးကပ်သွားပြီး “ကျွန်တော် အရာရှိကို ပိုက်ဆံပေးပြီး အတွင်းသတင်း မေးထားတယ်။ ဒီဆားဖြူက ဂျီအိုကျိုးက လာတာတဲ့။ ဒီမှာတော့ ပြတ်သွားပေမဲ့ ဟိုဘက်မှာတော့ အသေအချာ ရှိသေးတယ်!” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အဒေါ်ကြီးများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားကြသည်။ တစ်ယောက်က “မင်းက ဆားသွားဝယ်ဖို့ ဂျီအိုကျိုးအထိ သွားဖို့ စီစဉ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်” ဟု မေးသည်။
ကျန်းဂျင်ပေါ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ “ဟုတ်တယ်! ကျွန်တော် ဂျီအိုကျိုးကို သွားဖို့ စီစဉ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဆားဖြူအတွက်တင် မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီမှန်တွေကိုလည်း ဝယ်ချင်လို့!”
ခရီးမသွားချင်သော လက်သမားသည် ကုန်သည်ကောင်း မဟုတ်ပေ။ ကျန်းဂျားရွာမှ လူအများစုက နေရာတွင်ပင် နေလိုကြသော်လည်း ကျန်းဂျင်ပေါမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူက ခရီးသွားရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး အသစ်အဆန်းများကို လေ့လာခြင်း၊ ရှာဖွေခြင်းနှင့် လမ်းမပေါ်တွင် လူများ ဈေးဆစ်သည်ကို ကြည့်ရသည်ကို ဝါသနာပါသူဖြစ်သည်။ သူသည် လက်သမားပညာတွင် ထူးချွန်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် တစ်နေရာတည်းတွင် ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်မနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။
ထိုအုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ရွာသားအားလုံး ဆားဖြူနှင့် မှန်များအကြောင်း သိသွားကြသည်။ သို့သော် ဆားဗျူရိုတွင် လက်ကျန်မရှိတော့သည့်အပြင် နောက်အသုတ်ကလည်း ဘယ်တော့ရောက်မည်မှန်း မသိသဖြင့် ရွာသားများက စိတ်မပါတော့ဘဲ စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းဂျင်ပေါအတွက်မူ သူ၏အစီအစဉ်မှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူနောက်သို့ ငါးရက်တိုင်တိုင် ကပ်လိုက်ကာ ရေချိုးခန်းအထိ၊ အိမ်သာအထိ ပူဆာလိုက်သဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ချက်ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ပြီးနောက် ဂျီအိုကျိုးသို့ သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသော ကျန်းဂျင်ပေါသည် နောက်တစ်ရက်တွင်ပင် ခရီးသွားခွင့်လက်မှတ် ရယူကာ တောင်ဘက်သို့ ခရီးနှင်ခဲ့သည်။
***
ပုလင်းနှင့်ထည့်ထားသော ဆားဖြူများ ရောင်းချလာသည်မှာ တစ်လကျော်ပြီဖြစ်ပြီး သကြားဖြူ ဒုတိယအသုတ်မှာလည်း ထုတ်လုပ်ပြီးစီးကာ ဖြန့်ချိရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် စာရင်းဇယားများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးနေပြီး တစ်လကျော်စာ အရောင်းစာရင်းများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက်တွင်မှ စိတ်အေးလက်အေး အသက်ရှူနိုင်တော့သည်။ သူသည် စာရင်းတွက်ချက်ရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော အစောင့်များကို ကြည့်ကာ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ အလုပ်ရှုပ်ပေးကြတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့လို လူတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပါ။ ဒီလအတွက် အားလုံးကို ဘောနပ်စ် ငါးတေလစီ ပေးမယ်။ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး”
စာရင်းကိုင်ရသည့်ဒုက္ခနှင့် တစ်သက်လုံး ကျင်လည်ရတော့မည့် အစောင့်များမှာ ဘာမှပြန်မပြောကြပေ။ ဒင်းဖားဆိုင် အပါအဝင် သူတို့ရှစ်ယောက်မှာ အိမ်တော်ဟောင်းမှ စာရင်းကိုင်အတွေ့အကြုံရှိသည့် ဝါရင့်အစောင့်များ ဖြစ်ကြသည်။
တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် ဖန်းရှန်း သာလျှင် စိတ်အေးချမ်းစွာ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။ ရှစ်ယောက်အတွက် ငါးတေလစီဆိုလျှင် လေးဆယ်တေလ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စေးနဲသော နဝမမင်းသား အတွက်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ ကြီးမားသော ပမာဏဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖန်းရှန်း က မိမိကိုယ်ကိုယ် သစ္စာရှိသော အစောင့်တစ်ယောက်ဟု ခံယူထားသည်။ မင်းသား၏ ပုဂ္ဂလိကရန်ပုံငွေကို သူ ဘယ်တော့မှ ခိုးယူမည်မဟုတ်ပေ။ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါ။ ထို့အပြင် စာရင်းတွက်ရသည့် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်သွား၍ သူ စိတ်သက်သာရာရသွားခြင်းမှာလည်း အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ဘောနပ်စ်များ ပေးပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဇီယန်ကောင်တီတွင် မီးဖိုစက်ရုံတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဆားသည် ထုတ်လုပ်မှုစရိတ် နည်းပါးပြီး တစ်ယူနစ်လျှင် ဝမ်တစ်ရာကျော်ဖြင့် ရောင်းချရသဖြင့် တစ်လကျော်အတွင်း တေလတစ်သောင်းနှစ်ထောင်ကျော် အမြတ်ရရှိခဲ့သည်။ သကြားဖြူ ပထမအသုတ်မှာ အပြည့်အဝ စာရင်းမရှင်းရသေးသော်လည်း ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် တေလရှစ်ထောင်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။
မှန်၏ ထုတ်လုပ်မှုစရိတ်ကိုပင် တွက်ချက်ရသေးခြင်း မရှိသော်လည်း ထိုအချက်က အရေးမကြီးပေ။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်လအတွင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများစွာက ဆားဗျူရိုသို့ လာရောက်ကာ မှန်များကို ဘယ်နေရာတွင် ဝယ်ယူနိုင်မည်နည်းဟု မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ ဝယ်သူရှိနေသရွေ့ သူသည် ဈေးနှုန်းကို တင်ရောင်းပြီး အမြတ်အများကြီး ရှာနိုင်သည်။
ဝေယွီ က ဆားဗျူရိုကို ညွှန်ကြားထားပြီးဖြစ်သည် - မှန်အကြောင်း မေးလာပါက အကောင်းဆုံးမှန်ထည်များမှာ မြို့တော်တွင်သာ ရှိသည်ဟု ဖြေခိုင်းထားသည်။ ထိုနေရာသည် ပညာတတ် လူကြီးလူကောင်းများအတွက် အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းများ ရှိသည့် စစ်မှန်သော ဈေးကွက်ဖြစ်သည်။ လူအတော်များများလည်း မြို့တော်သို့ သွားကြလောက်ပြီဟု သူတွေးမိသည်။ သူသည် စတုတ္ထမြောင်နှင့် စာမရေးဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ မြို့တော်တွင် အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိမှန်း မသိသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် လိုချင်သည့် ဆူညံသံကို ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အမြတ်ထုတ်နိုင်မလားဆိုသည်မှာတော့ သူ့အစ်ကို၏ တာဝန်သာဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝေယွီ သည် ဝေးလံသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို စိတ်မရှည်ပေ။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ ဒေသတွင်း၌ သကြားဖြူ စက်ရုံတည်ဆောက်ရန် ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံခဲ့သည်။ သူသည် သကြားအတွက် အထူးသီးသန့် မှန်ပုလင်းဖိုကိုလည်း တည်ဆောက်လိုပြီး ယီကျိုး ၏ ဈေးကွက်ကို တိုက်ရိုက်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် “ဂျီအိုကျိုး သကြားဖြူ” အမှတ်တံဆိပ်ကို ဖန်တီးရန် စီစဉ်ထားသည်။
သူသည် အလုပ်သမားများကိုလည်း ရှာဖွေပြီးဖြစ်သည်။ အနီးနားရှိ ဟယ်ယန်ကောင်တီတွင် ဒေဝါလီခံတော့မည့် သေးငယ်သော ပုဂ္ဂလိက မီးဖိုတစ်ခုရှိသည်။ သူ၏ မှန်ဖိုကို တည်ဆောက်ပြီးသည်နှင့် ထိုလက်မှုပညာရှင်များကို အလွယ်တကူ ခေါ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သကြားစက်ရုံအတွက် အလုပ်သမားများ ရှာရသည်မှာ ပို၍ပင် လွယ်ကူသေးသည်။ ဂျီစီရင်စု သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဓားပြတိုက်ခံရခြင်းနှင့် စီးပွားရေး ကျဆင်းခြင်းဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ လူများစွာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြပြီး ပင်နန်မြို့ရှိ သူတောင်းစားများမှာလည်း အလုပ်သမားအဖြစ် အသုံးပြုရန် အဆင်သင့် ဖြစ်မနေဘူးလား။
အမှတ်တံဆိပ် အာမခံချက်ရှိသော၊ လစာကောင်းမွန်သော၊ ထမင်းစားခန်းနှင့် အဆောင်များ ပါဝင်သော အစိုးရပိုင် သကြားစက်ရုံဆိုလျှင် ဝေယွီ သည် လူများကို ဆွဲဆောင်ရန် လုံလောက်သည်ဟု အသေအချာ ယုံကြည်ထားသည်။
နောက်တစ်ဆင့်အတွက် စီစဉ်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားစဉ် ဖန်းရှန်း က အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည်။ တံခါးပေါက်မှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ဝေယွီ က “ဒီနေ့ရော တစ်ယောက်မှ မလာဘူးလား?” ဟု မေးသည်။
မေးခွန်းမှာ မရေမရာ ဖြစ်သော်လည်း ဖန်းရှန်း က ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ “တစ်ယောက်မှ မလာပါဘူး”
ဝေယွီ သည် ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် “ငါ့စိတ်က အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို ဒီလောက်တောင် လိုလားတောင့်တနေတာ - ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ မမြင်ကြတာလဲ? ခွေးတစ်ကောင်လောက်တောင် လာရင် ငါ့စိတ် နည်းနည်းတော့ အေးသွားမှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖန်းရှန်း: …
အလုပ်ခေါ်စာကို ကပ်ထားသည်မှာ နှစ်လနီးပါး ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း လာရောက်လျှောက်ထားသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိသေးပေ။ ဝေယွီ သည် သူရေးသားပုံတွင် တစ်ခုခု မှားနေသလားဟု တွေးတောမိသည်။ သူသည် အစကတည်းက ဒင်းဖားဆိုင်ကို အကူအညီတောင်းရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဝေယွီ သည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ရှေ့တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သွားရှာတော့မယ်။ ဘယ်သူမှ မလာဘူးဆိုတာကို ငါ မယုံဘူး!”