141

ဆားကို သန့်စင်နိုင်မည့် နည်းလမ်း ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက်ပိုင်း သာမန်ပြည်သူတို့၏ ဘဝကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရန်အတွက် ၎င်းကို အသုံးပြုရန်မှာ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်သည် ဆားကိစ္စရပ်များဆိုင်ရာရုံးကို ဤတာဝန်ကို လွှဲအပ်လိုက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်၏ အမိန့်အတိုင်းပင် အရာရှိများသည် သုံးရက်အတွင်း သန့်စင်ထားသည့် ဆားဖြူများကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ပထမဆုံးရရှိလာသည့် ဆားများကို နန်းတွင်းအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဧကရာဇ်က ၎င်းကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် ထိုဆားများကို တိုက်ရိုက်ယူဆောင်ကာ တော်ဝင်ရုံးတော်သို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။

သူသည် သန့်စင်ပြီး အလွန်နူးညံ့သည့် ဆားဖြူများကို မှူးမတ်များအား ပြသခဲ့ပြီး ရုံးတော်တွင် ရှိနေသည့် အရာရှိတိုင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုစေခြင်း၊ မြည်းစမ်းစေခြင်းနှင့် အရည်အသွေးကို ကိုယ်တိုင်ခံစားကြည့်စေခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်သည် မိမိ၏ ချစ်လှစွာသော မှူးမတ်များက ဆားဖြူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်ရည်ကျလုမတတ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် အတွင်းစိတ်၌ မကျေမနပ်ဖြစ်တတ်သည်ဟု နာမည်ကြီးသည့် အရာရှိအချို့ကို ရွေးထုတ်လိုက်ပြီး ထိုဆားဖြူကို ချီးကျူးသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ချက်ချင်းစပ်ဆိုရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ရှားပါးပြီး ထူးဆန်းသည့် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရုံးတော်ဆိုသည်မှာ နိုင်ငံတော်၏ ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးရမည့်နေရာဖြစ်ပြီး ထိုသို့သောနေရာတွင် ကဗျာစပ်ဆိုခြင်းမှာ အလွန်ပင် ဟန်လုပ်လွန်းသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရလေ့ရှိသည်။ မှူးမတ်များသည် ဆားကို ချီးကျူးရန် နည်းလမ်းရှာမရဘဲ ခေါင်းစားနေကြသော်လည်း ဧကရာဇ်မှာမူ မကျေနပ်သေးပေ။ သူတို့ချီးကျူးနေသည့် အကြောင်းအရာမှာ မှားယွင်းနေသည်ဟု သူခံစားနေရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒူရှင်းသည် မိမိသဘောဖြင့် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး အောက်ပါအတိုင်း အလွန်ရိုးရှင်းပြီး အနုပညာမမြောက်သည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားရအောင်ပင် ဧကရာဇ်မှာ ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးရယ်သွားခဲ့တော့သည် -

“ဆားဖြူသည် ကောင်း၏၊ ဆားသည် ဖြူ၏။ စားသုံးလျှင် ကောင်းမွန်၊ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာ၏။ ပြည်သူအများက ဝမ်းမြောက်ဂုဏ်ယူကာ ချီးမွမ်းကြ၏။ မည်သူ့သားက ဖန်တီးသနည်းဟု မေးသော်၊ တော်ဝင်မျိုးဆက်၏ ကိုးယောက်မြောက်သား ဖြစ်ချေ၏။”

၎င်းမှာ ရေးသားပုံညံ့ဖျင်းပြီး အချိတ်အဆက်မမိသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ အခြားမှူးမတ်များက ဤကဗျာကို အထင်သေးစွာ ကြည့်ရှုခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ ဘာမှလုပ်၍မရခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဒူရှင်းသည် ဧကရာဇ်ထံမှ အပြုံးတစ်ခုကို ပထမဆုံး ရရှိသွားသူ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ပိုမိုထက်မြက်သည့် အရာရှိများမှာ ဧကရာဇ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ နောက်ပိုင်းတွင် စပ်ဆိုသည့် ကဗျာများသည် ဆားဖြူကို ချီးကျူးရင်းနှင့်အတူ ဉာဏ်ပညာကြီးမားသော မင်းသားကို ချီးမွမ်းသည့် စာသားအချို့ကိုပါ ထည့်သွင်းစပ်ဆိုလာကြသည်။

ဧကရာဇ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် မှူးမတ်များက အထင်အမြင်လွဲမှားသွားမည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် မိမိ၏ အဖိုးတန် ကိုးယောက်မြောက်သားကို အထင်သေးခဲ့ကြသည့်သူများကို အပြစ်ပေးလိုရုံသာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ဧကရာဇ်သည် မှူးမတ်များက ဝေယွီအပေါ် လျစ်လျူရှုထားသည်ကို အလွန်ပင် မကျေနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကသာ မိမိ၏သားကို မနှစ်သက်နိုင်သော်လည်း သူတစ်ပါးက အထင်သေးသည်ကိုမူ သူ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ပေ။ ဧကရီ၏ ယခင်က အလိုလိုက်ခဲ့မှုမှာ တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး သူ ဘာမှမတတ်နိုင်သော်လည်း ဤမှူးမတ်များကို ဒုက္ခပေးနိုင်သည့် အခွင့်အာဏာတော့ သူ၌ ရှိနေသည်။

သူတို့က ဝေယွီကို အထင်သေးခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့ကို ဝေယွီအကြောင်း ချီးမွမ်းစကားဆိုခိုင်းရန် သူ ဖိအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်၏ ဤအသေးအဖွဲကိစ္စကြောင့် ဆားဖြူအကြောင်း သတင်းမှာ ထုတ်လုပ်မှုက ဝယ်လိုအားကို မမီသေးခင်မှာပင် မြို့တော်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ရုံးတော်တွင် စပ်ဆိုခဲ့ကြသည့် ကဗျာများ၊ အထူးသဖြင့် ဒူရှင်း၏ ရိုးစင်းပြီး အနုပညာမမြောက်သည့် ကဗျာမှာ လမ်းတိုင်း၊ ရပ်ကွက်တိုင်းတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထိုကဗျာမှာ အလွန်ပင် ရိုးစင်းလွန်းသဖြင့် အခြေခံပညာတတ်သူတိုင်းပင် ကဗျာဟုပင် မခေါ်ရဲလောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်က “မဆိုးလှဘူး”၊ “ကောင်းမွန်စွာ ရေးဖွဲ့ထားတယ်” ဟု ချီးမွမ်းခဲ့သဖြင့် မြို့တော်ရှိ ပညာတတ်များမှာလည်း မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး အလွန်အမင်း ချီးမွမ်းပေးနေရတော့သည်။

ဒူရှင်းအနေဖြင့်မူ ရှက်ရွံ့မှု လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ လက်ရာကို အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူနေပြီး တွေ့သမျှသူတိုင်းကို သူရေးသားခဲ့သည့် ကဗျာကောင်းကို ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ချီးမွမ်းခဲ့ကြောင်း လိုက်လံပြောဆိုနေတော့သည်။ တစ်ညတည်းနှင့်ပင် မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ဉာဏ်မဲ့သည့် ကဗျာပြိုင်ပွဲတစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားသယောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

***

ယိုကျိုးနယ်၊ လီအန်းစီရင်စု၊ ချီရှန်မြို့နယ်အတွင်းတွင် ကျန်းကျားရွာဟု ခေါ်သည့် နေရာတစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းမှာ ထိုဒေသတွင် နာမည်ကြီးသည့် ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်ပြီး အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ရွာသားအားလုံးသည် လက်သမားများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ကျိုးတုန်သည့်ခေတ်ကာလတွင် တံမြက်စည်းအကျိုးလေးတစ်ခုပင်လျှင် တန်ဖိုးရှိသည့် ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသဖြင့် လက်သမားလုပ်ငန်း၊ ပန်းပဲလုပ်ငန်းကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်မှုများကို အပြင်လူတို့ထံ လက်ဆင့်ကမ်းလေ့ မရှိကြပေ။ ကျန်းကျားရွာမှ လူများသည် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်သမားများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး အိမ်တိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသည့် နည်းစနစ်များ ရှိကြသည်။ အချို့မိသားစုများသည် အိပ်ရာခင်းများနှင့် ဗီရိုများ ပြုလုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြပြီး၊ အချို့မှာ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များ၊ အချို့မှာမူ လယ်ယာသုံးကိရိယာများနှင့် ဝါးယက်လုပ်ငန်းများတွင် အထူးပြုကြသည်။ သူတို့၏ လက်ရာများသည် အလွန်သေသပ်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ကန်ကြောင်း နာမည်ကြီးသဖြင့် လီအန်းစီရင်စုတစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကောင်းရထားသည်။ အရည်အသွေးမြင့် သစ်သားပရိဘောဂများအတွက် ငွေပိုငွေလျှံရှိသူများဆိုလျှင် ကျန်းကျားရွာသို့သာ လာရောက်ဝယ်ယူကြသည်။

ကျန်းကျင်းပေါင်မှာ ထိုရွာမှ ရွာသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဒါနျူ၊ ရှီတို၊ အာဂို စသည့် ရိုးရှင်းသည့် အမည်များရှိသည့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် မတူဘဲ ကျန်းကျင်းပေါင်မှာမူ ထူးခြားပြီး ယဉ်ကျေးသည့် အမည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ဖခင်က သားဖြစ်သူသည် မိသားစုလုပ်ငန်းကို ဆက်ခံပြီး အောင်မြင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် ရည်ရွယ်၍ ဒေသခံ ပညာတတ်တစ်ဦးထံတွင် မေးမြန်းပြီး မှည့်ခေါ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အရာအားလုံးမှာ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ကျန်းကျင်းပေါင်သည် လက်သမားလုပ်ရန် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခဲ့။

“ဒီကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်! အဲဒီစကားကို ထပ်ပြောကြည့်စမ်း! ငါ မင်းကို ရိုက်သတ်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေလား!”

ပုံမှန်အားဖြင့် ရွာထဲတွင် သစ်သားခွဲသံများသာ ကြားရလေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထူးထူးခြားခြား ဆူညံနေသည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ အိမ်တစ်အိမ်၏ ခြံစည်းရိုးအနီးတွင် စုရုံးနေကြပြီး ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြသည်။

“အို... ကျန်းအစ်ကိုကြီးရယ်၊ ကျင်းပေါင်က နောက်တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ဆို အိမ်ထောင်ပြုရတော့မယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီလေ၊ ဘာလို့ တုတ်ကိုင်ပြီး လိုက်ရိုက်နေတာလဲ၊ ဒါကတော့ လွန်လွန်းနေပြီ!” ဟု တစ်ယောက်က ရယ်မောကာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“ကျန်းအစ်ကိုကြီး၊ ကျင်းပေါင်က စကားနားမထောင်ပြန်ဘူးလား?”

“ကျင်းပေါင်ရေ၊ မြန်မြန်ပြေး! မင်းအဖေ တုတ်နဲ့ လိုက်လာပြီ!”

ကျန်းကျင်းပေါင်မှာ အရပ်ရှည်ပြီး ကြံ့ခိုင်သည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ကာ အနီးအနားရှိသူ အားလုံးထက် ပိုမိုသန်မာသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက ခြံထဲတွင် လိုက်ရိုက်နေသော်လည်း သူမှာ လုံးဝ စိတ်ပူနေပုံမရဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူကို စနောက်နေသည့်ပုံပင် ပေါက်နေသည်။

“ဦးလေးတို့ရေ၊ ကျွန်တော့်အဖေကို တားပေးကြပါဦး! သူ နောက်တစ်ခါ ရူးပြန်ပြီ!” ဟု ကျန်းကျင်းပေါင်က ပြေးရင်း လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ဖခင်ကျန်းမှာ သူ၏နောက်မှ လိုက်ရင်း ဒေါသထွက်နေသည်။ “ဒီကောင်စုတ်လေး! အဲဒီမှာ ရပ်စမ်း! ဒီတစ်ခါတော့ ဘာပြောပြော ငါ မင်းကို ကြိုးနဲ့တုပ်ထားတော့မှာ!”

ကျန်းကျင်းပေါင် မြို့မှ ပြန်လာတိုင်း သူနှင့်ဖခင်မှာ အမြဲလိုလို ရန်ဖြစ်ကြစမြဲဖြစ်သည်။ ရွာသားများမှာ ၎င်းကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဒီတစ်ခါမူ ထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ကြည့်ရှုနေသူများမှာ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

“ကျင်းပေါင်က မနေ့ကမှ ချီရှန်မြို့က ပြန်လာတာမဟုတ်လား? မြို့မှာ ဘာတွေသွားတွေ့လို့ သူ့အဖေ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ?”

“ဘယ်သူသိမှာလဲ... အော် ဟုတ်သားပဲ! လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က တျန်ချန်းရွာက လူတစ်ယောက် ဗီရိုလာမှာသွားတယ်။ သူပြောတာတော့ မြို့မှာ အစိုးရက ဆားဖြူတွေ ရောင်းပေးနေတယ်တဲ့။ နှစ်ဂျင်ကို ၃၀၀ ဝမ်လောက်နဲ့တဲ့!”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ငါလည်း ကြားတယ်! ငါ့မိန်းမ မနေ့ညက ပြောပြတာ၊ ဆားဖြူက ပုလင်းထဲမှာ ထည့်ရောင်းတာတဲ့၊ ဆားဖြူတစ်ပုလင်းကို ၃၀၀ ဝမ်ပေးရမယ်တဲ့!”

“ဘာ! တစ်ပုလင်းကို ၃၀၀ ဝမ် ဟုတ်လား? မင်း ကြားတာ သေချာရဲ့လား?”

ကျန်းကျားရွာမှ လူများသည် မြို့ပေါ်ကလူများထက် ပိုမိုချမ်းသာကြသည်။ အကယ်၍သာ သစ်သားလုပ်ငန်းအတွက် နေရာလိုအပ်ချက်သာ မရှိပါက သူတို့သည် မြို့ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ပြီးသား ဖြစ်နေနိုင်သည်။ ပုံမှန်တောင်သူများကဲ့သို့ အဆိပ်အတောက်ရှိသည့် ဆားကို အသုံးမပြုဘဲ ကျန်းကျားရွာမှ လူများသည် အစိမ်းရောင်ဆားကို အဓိက သုံးစွဲကြသည်။ သူတို့မှာ အလုပ်များလွန်းသဖြင့် မြို့သို့ မကြာခဏ မသွားရောက်ကြသောကြောင့် သတင်းအစအနများကို သိပ်မသိကြပေ။

သို့သော် ဆားဖြူအကြောင်း စကားသံများ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လူအုပ်၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

နားပါးသည့် ကျန်းကျင်းပေါင်သည် ထိုအကြောင်းအရာကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ လွတ်အောင် ပြေးထွက်လိုက်ပြီး ခြံစည်းရိုးနားသို့ ရောက်လာကာ ခေါင်းကို အလေးအနက် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆားဖြူပါပဲ! အစိုးရက ကြေညာချက်တွေ ကပ်ထားတာ၊ တစ်ပုလင်းကို ၃၀၀ ဝမ်နဲ့ ရောင်းပေးတာ၊ အဲဒီဘူးကို မှန်ပုလင်းလို့ ခေါ်တယ်။ ဒါကို ကျွန်တော်တို့ မင်းဆက်က မင်းသားတစ်ပါးက တီထွင်လိုက်တာတဲ့!”