148

ဘယ်လောက်တောင် ပြောင်းလဲလွယ်တဲ့ သဘောထားမျိုးလဲ။

ဖူရှင်းသည် တောင်ပေါ်တွင်သာ နေထိုင်လေ့ရှိသည့် ရသေ့တစ်ပါးဖြစ်သော်လည်း သက်တော်ရှည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်သခင်၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော၊ အကြောင်းမဲ့ ပြုံးရွှင်နေသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေပြီဟု သူချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် ပြဿနာက မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေမှန်းတော့ သူ အတိအကျ မပြောတတ်ပေ။

ဝေယွီ ကတော့ ဖူရှင်း ဘာတွေတွေးနေမလဲဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူသိသည်မှာ အမဲလိုက်ကောင်က မိမိအိုးထဲ ရောက်လာပြီးပြီဆိုလျှင် ပြန်ထွက်သွားဖို့ အကြောင်းမရှိတော့ということပင်။ ဖူရှင်းကို ငြင်းဆန်ခွင့်ပင် မပေးဘဲ သူက နောက်လှည့်ကာ ယွမ်ချိုဇီနှင့် အခြားသူများ တည်းခိုနေသည့် ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးဆောင်သွားလိုက်သည်။

"ဆရာနှစ်ပါး၊ ကြွခဲ့ကြပါ။"

သူတစ်ပါးအိမ်ခေါင်မိုးအောက်တွင် နေရသည့်အခါ၌မူ ခေါင်းညွှတ်ရစမြဲပင်။ ပြုံးရွှင်နေသော်လည်း လေသံမာသည့် ထိုလူငယ်ကို မြင်သောအခါ ဖူရှင်းနှင့် သူ၏တပည့်ဖြစ်သူတို့ အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မတတ်သာသည့်အဆုံး နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

မြို့ဝန်ရုံးသည် အလွန်အမင်း ကျယ်ဝန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဝေယွီ အတင်းဝင်မနှောင့်ယှက်သည့် ဂိုယားကျွင်း၏ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းမှလွဲလျှင် ကျန်နေရာအားလုံးသည် သူ၏နယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။ သူက ဆရာတပည့်နှစ်ဦးကို ခြံငယ်လေးတစ်ခြံ၏ အဝင်ဝသို့ ခေါ်သွားပြီး ဝင်ရန် လက်ဟန်ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဆရာတို့ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဆရာ့တပည့်နှစ်ယောက် ဒီမှာ အေးဆေးပါပဲ။ သူတို့ အထဲမှာရှိတယ်၊ အထဲကို ကြွခဲ့ကြပါ။"

ဝေယွီ က တံခါးကို အရင်တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ဖူရှင်းက ခြံတံခါးကို သံသယအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေကာမှ အထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

သူ့မျက်စိရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူ ကြက်သေသေသွားသည်။

အလွန်အမင်း ရှုပ်ပွနေခြင်းပင်။ မီးဖိုတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ခြံငယ်လေးထဲတွင် စားပွဲရှည်များစွာကို ခင်းကျင်းထားပြီး ပုံစံအမျိုးမျိုး၊ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသည့် ဖန်ပုလင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပုလင်းများက ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပြီး အချို့မှာ စွန်းထင်းနေကာ အချို့တွင်မူ မည်သည့်အရာမှန်း မသိနိုင်သည့် အရည်များ ထည့်ထားသည်။ မြေပြင်တွင်လည်း သတ္တုရိုင်းများ၊ သတ္တုများနှင့် သစ်သားအပိုင်းအစများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ မီးလောင်ရာ အမှတ်အသားများဖြင့် ပတ်ရံထားသည့် အိုးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

ဖူရှင်းနှင့် သူ၏တပည့်ကြီးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အဝင်ဝတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်လို ရပ်နေမိကြသည်။ သူတို့သည် ခြံထဲက အရာများကို ဘာမျှ နားမလည်ကြပေ။ အချို့သော ပစ္စည်းများကိုတော့ သိကျွမ်းသော်လည်း စားပွဲပေါ်ရှိ ထူးဆန်းပြီး ကြည်လင်နေသည့် ပုလင်းများမှာမူ သူတို့အတွက် လုံးဝ အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အလွန် အသုံးဝင်ပုံရသည်။

ဖူရှင်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ အထဲသို့ ပို၍ တိုးဝင်သွားသည်။ သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည့် သတ္တုအမျိုးမျိုးကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ ပုလင်းများနှင့် အိုးများကို မထိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အနီးတွင် စွန်းထင်းနေသည့် လက်အိတ်တစ်စုံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကောက်ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဒီမှာ ဓာတ်ပေါင်းကူးပစ္စည်းတွေ အများကြီးပဲ! ပိုတက်ဆီယမ်နိုက်ထရိတ်၊ ပြဒါးသတ္တုရိုင်း၊ ဝါဂွမ်းဖူး... ရွှေမှုန့်တွေလည်း အများကြီးပဲ!" ရှီလီဇီ၏ အံ့အားသင့်သည့် အသံက ဘေးနားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖူရှင်းက အတွေးလွန်ရာမှ ပြန်သတိဝင်လာပြီး ဘေးကိုကြည့်လိုက်ရာ သူ၏တပည့်ကြီးမှာ အခြားစားပွဲတစ်ခုကို ကိုင်းညွှတ်ကြည့်ရှုရင်း အလွန်အမင်း အံ့ဩနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဟမ်း!"

အနီးတွင် ပြုံးပြီး ရပ်နေသည့် လူငယ်သခင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖူရှင်းက အနေရခက်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး တပည့်ဖြစ်သူကို တိုးတိုးလေး လှမ်းပြောလိုက်သည်၊ "ပြန်လာခဲ့စမ်း။ ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် အသုံးမကျတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာလဲ? သေချာလေး ရပ်နေစမ်း!"

ရှီလီဇီကလည်း ဒီအရွယ်ရောက်မှ သိက္ခာမဲ့သည့်ပုံ မပေါက်ချင်သော်လည်း သူတို့ဂိုဏ်းက အလွန်ဆင်းရဲသည်။ အကယ်၍သာ ဓာတ်ပေါင်းကူးလုပ်ဖို့ ငွေကြေးတတ်နိုင်ပါက တပည့်ငယ်များ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး ဆေးလုံးများ လိုက်ရောင်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။

ပစ္စည်းများကို မက်မောသည့်အကြည့်ဖြင့် အတင်းခွာယူကာ ရှီလီဇီက ဆရာ့အနီးသို့ သွားရပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အနီးရှိ အခန်းငယ်လေးထဲမှ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရပြီ!"

ထိုအသံကို သူတို့ မှတ်မိသည်။ ရှီလီဇီက သူ၏ တပည့်ငယ်အမှတ် (၈) ၏ အသံမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

"ရပြီ၊ ရပြီ! ဒီဖော်မြူလာကို ငါ ရှာတွေ့သွားပြီ! ဟားဟား၊ ဆရာကို၊ နောက်ဆုံးတော့ ရသွားပြီ!"

ထိုသို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည့် ပျော်ရွှင်သံကြောင့် ဖူရှင်းနှင့် ရှီလီဇီတို့မှာ ကြောင်အသွားကြသည်။ အသေအချာပင်၊ သူသည် ရှောင်လင်းဇီ ဖြစ်သည်။ သူ ရူးသွားတာလား? ဘာဖော်မြူလာမျိုးကိုများ သူ ရှာတွေ့သွားတာလဲ? သူများတွေ ပြောသလို စိတ်ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်နေတာလား?

ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် ဖူရှင်းက သူ၏တပည့်ငယ်အမှတ် (၈) အခန်းထဲကနေ လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြေးထွက်လာသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများက ရှုပ်ပွနေပြီး ဆံပင်များကလည်း ဖရိုဖရဲ၊ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သပ်ရပ်နေကျ မုတ်ဆိတ်မွေးမှာလည်း ရှုပ်ပွနေသည်။ ဖူရှင်းနှင့် ရှီလီဇီတို့အတွက် ကြည့်ရတာ အသည်းယားစရာ ကောင်းလှသည်။

ဒါက တကယ်ပဲ ငါ့တပည့် ဟုတ်ရဲ့လား?

ဆရာနှစ်ပါး ခြံဝင်းထဲတွင် အံ့ဩတကြီး ရပ်နေစဉ် ရှောင်လင်းဇီက သူတို့ကို သတိထားမိသွားသည်။ သူက ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်၊ "ဆရာ! ဆရာကို!"

ဖူရှင်းက ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု မမေးရသေးခင်မှာပင် ရှောင်လင်းဇီ၏ အမူအရာက အံ့ဩခြင်းမှသည် ပြင်းပြသော လေးနက်မှုဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ပြေးလာပြီး သူတို့လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွင်းသွားသည်။

"ဆရာ၊ ဆရာကို၊ အချိန်ကိုက်ပဲ ရောက်လာကြတယ်။ မြန်မြန်၊ ဒီမှာ ကောင်းကင်ဘုံစာအုပ်တစ်အုပ် ရှိတယ်! တကယ်ပါ၊ မယုံမလုပ်ပါနဲ့—ဒါက တကယ်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ရတနာတစ်ခုပါ။ ဖတ်ကြည့်လိုက်ရင် နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်။ ဆရာကို (၇) နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဒါကို လေ့လာနေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နားမလည်တာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်..."

"ဘာ... ဘာကောင်းကင်ဘုံ ရတနာစာအုပ်လဲ?"

"အော်—ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပြီ၊ ဒါက 'ဓာတုဗေဒ' ဆိုတာ ဖြစ်ရမယ်!"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ဆရာကို ပြောတာ မှန်တယ်! ဒါက ဓာတုဗေဒပဲ! ဓာတုဗေဒဆိုတာ တကယ်ကို နက်နဲတယ်၊ သူ့နောက်ကွယ်က သဘောတရားတွေက..."

တပည့်သုံးဦးမှာ စကားပြောရင်း ဝေယွီ ကို တစ်ချက်မျှပင် ပြန်မကြည့်ဘဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

"တောက်။"

ဝေယွီ က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

*အရမ်းကို ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် အာရုံစိုက်နေကြတာပဲ။*

သူတို့က အလုပ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေလွန်းသဖြင့် သူ၏ အာဏာကိုပင် ထုတ်ပြဖို့ အချိန်မရလိုက်ပေ။ သူ၏နောက်တွင် စာအုပ်အထပ်လိုက် ကိုင်ထားသည့် ဟုန်ကျုံးက တိုးတိုးလေး မေးသည်၊ "လူငယ်သခင်၊ သူတို့ ရိုင်းပျသွားလို့ စိတ်ဆိုးနေတာလား?"

သုတေသနလုပ်နေသူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ရိုင်းပျတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါ့မလား? သူတို့က သိပ္ပံပညာအပေါ် အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနေကြပြီး အလုပ်ကနေ ခွဲမထွက်နိုင်ကြတာပါ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်တာ အကောင်းဆုံးပင်။ သူတို့ကို အလုပ်လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်၊ သူတို့က အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေပဲ။

ဝေယွီ က သူ့ကို အပြစ်တင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဟေ့၊ အဲ့လို မပြောပါနဲ့။ ဒီလို စိတ်ချင်းဆက်စပ်နေတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို တွေ့ရဖို့က ရှားတယ်။ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေက မလိုပါဘူး။"

သူစုဆောင်းထားသည့် အရည်အချင်းရှိသူတွေသာ ဒီလို ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် အာရုံစိုက်တတ်ကြမည်ဆိုလျှင် သူတို့ကို စီမံခန့်ခွဲရတာ ဒီလောက်တောင် ပင်ပန်းစရာ မလိုတော့ပေ။

ဟုန်ကျုံးက အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် မေးသည်၊ "ဒါဆို လူငယ်သခင်၊ ဒီစာအုပ်တွေကကော?"

မူလကတော့ ဖူရှင်းကို ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လာအောင် ဆွဲဆောင်ဖို့ အစာအဖြစ် ရည်ရွယ်ထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်က ဒီလောက်ထိ စိတ်ဝင်စားနေပြီဆိုမှတော့ စာအုပ်တွေကို ပေးလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။

"မင်း သွားပေးလိုက်ပါ။" ဝေယွီ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ပြီးတော့ နောက်ထပ် လိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်တွေကို ပြောခိုင်းလိုက်။"

ဟုန်ကျုံးက ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း စာအုပ်များ ပေးအပ်ရန် ဝင်သွားသည်။ ဓာတုဗေဒ ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးကို ရလိုက်ပြီ၊ နောက်ထပ်လည်း ထပ်ရဦးမည်ဖြစ်သဖြင့် ဝေယွီ တစ်ယောက် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခြံထဲကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူ့စာကြည့်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယီရှစ်ဆန်း ကို ခေါ်လိုက်သည်၊ "ငါ့အစ်ကို (၈) က မီးဖိုမှာ ကြီးကြပ်ရေးမှူး ပြန်လုပ်နေပြန်ပြီလား?"

"ဟုတ်ကဲ့။"

သူ့ကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် ဒီလို ပူပြင်းသည့်အပူချိန်တွင် မီးဖိုကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် သွားလုပ်နေတယ်ဆိုတော့ တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်ပြင်းပြသူပဲ။ ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် သူရေးဆွဲနေသည့် ဇီဝဗေဒ ဖတ်စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူ့အစ်ကို (၈) ၏ မသိနားမလည်မှုအတွက် တိတ်တဆိတ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။

ဝေယွီ က ခဏမျှ တွေးတောလိုက်သည်။ ဂျီစီရင်စု တွင် သူ၏အလုပ်က အခြေခံအားဖြင့် ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် မြို့တော်သို့ ပြန်ရမည့် အချိန်တန်ပြီ။ ဆားနှင့် သကြားကိစ္စများကို အဆင့်ဆင့် ဆောင်ရွက်သွားမည်။ ငွေရှာဖို့က အချိန်တစ်ခုသာ လိုအပ်သည်။ ဤနေရာတွင် သူ၏အစ်ကို (၂) က တာဝန်ယူထားပြီး ဒန်းကျန်းတယ်လိုမျိုး အရည်အချင်းရှိသည့် စီးပွားရေးသမား၏ အကူအညီဖြင့် ဂျီစီရင်စု သည် မကြာမီတွင် စီးပွားရေးအရ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာလိမ့်မည်—ဇီယန်ခရိုင်ကို ဗဟိုပြု၍ပေါ့။

မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လျှင် စာပေးစာယူများကို စစ်ဆေးရန်နှင့် အခြေအနေကို အခါအားလျော်စွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် လူများလွှတ်ပေးရန်သာ အချိန်ပေးရလိမ့်မည်။

ဝေယွီ တစ်ယောက် ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အရည်အချင်းရှိသူတွေ ရှိနေတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။