ယွမ်ယန်မြို့သည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကာလအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။
ဤကာလအတွင်း ဒုတိယမင်းသား ထံသို့ သူ၏ညီတော်ကိုးယောက်မြောက်ထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာသည်။ စာပါအကြောင်းအရာမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။ ဆားဌာနအနေဖြင့် ယခုအခါ သန့်စင်ပြီး အဖြူရောင်ဆားများကို ရောင်းချပေးတော့မည်ဟူသည့်အကြောင်းပင်။
ဒုတိယမင်းသား သည် ဝေယွီ ရေးသားထားသည့်အကြောင်းအရာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး တစ်ဂျင်လျှင် ငွေတစ်ထောင်ခန့် ပေးရလေ့ရှိသော အဖြူရောင်ဆားမျိုးကို အဆိပ်သင့်ဆားများမှ ထုတ်ယူနိုင်သည်တဲ့လား။ ဤအကြောင်းကို သူ ကြိုတင်မသိရှိခဲ့ရပေ။ နောက်ဆုံးအချိန်မှသာလျှင် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမင်းသား ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဝေယွီ ထံ စာပြန်မရေးရသေးမီမှာပင် ဆားသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
ပုလင်းထဲတွင် ထည့်ထားသော အဖြူရောင်ဆားများ၊ ပုလင်းတစ်လုံးလျှင် ငွေသုံးရာနှုန်းဖြင့် ရောင်းချမည့် ဆားပုလင်းများစွာကို သေတ္တာများအတွင်းသို့ စနစ်တကျ ထည့်သွင်းထားသည်။ ဆီစွန်းအဝတ်စများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော လှည်းပေါင်းတစ်ရာကျော်သည် မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မကြာသေးမီကမှ လွတ်မြောက်လာသော ထိုဒေသကို ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်လာစေသည်။
"ဒါ ဘယ်ကုန်သည်အဖွဲ့လဲ။ အံ့ဩစရာပဲ၊ ယွမ်ယန်မြို့ကို ကုန်သည်အဖွဲ့ကြီးတွေ ရောက်လာတာ ကြာလှပြီလေ။"
"ကုန်သည်အဖွဲ့ဟုတ်လား။ မင်းမျက်စိမှားနေတာလား။ ဓားတွေ ကိုင်ထားတဲ့ အစောင့်တွေကို မမြင်ဘူးလား။ သူတို့က အစိုးရအရာရှိတွေ ဖြစ်မှာပေါ့!"
"တော်ဝင်နန်းတော်က ဖြစ်ရမယ်။ မင်းသား ဒီမှာရှိနေတာဆိုတော့ တော်ဝင်ဆုလာဘ်တစ်ခုခုများ ဖြစ်မလား..."
သာမန်ပြည်သူများသည် ခန့်မှန်းပြောဆိုရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည်။ ယာဉ်တန်းကို ဦးဆောင်လာသူများက သူတို့ကို မောင်းထုတ်ခြင်းမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ရဲတင်းလာကြပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ယာဉ်တန်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ သူတို့သည် အဖွဲ့ကို ဆားဌာနအထိ လိုက်ပါသွားကြသည်။
လူအုပ်ကြီးသည် အချင်းချင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒါ အစိုးရက ဆားလာပို့တာလား။
တစ်ယောက်ယောက်က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကပဲ အရာရှိတွေ ဆားလာပို့သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ပို့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒါ လှည်းပေါင်းတစ်ရာကျော်လေ! အရင်တစ်ခေါက်ကထက်တောင် အစီးနှစ်ဆယ်လောက် ပိုများနေသေးတယ်။"
ဆားပို့သည့် အချိန်ဇယားမှာ ဒေသအလိုက် ကွာခြားသည်။ ယွမ်ယန်တွင်မူ ခြောက်လလျှင် တစ်ကြိမ်သာ ပို့လေ့ရှိသည်။ ဒေသခံများသည် ချွေတာတတ်ကြသူများဖြစ်ရာ ဟင်းချက်ရာတွင်သာ ဆားကို အနည်းငယ် သုံးစွဲလေ့ရှိကြသဖြင့် ဆားတင်ပို့မှုမှာ လှည်းပေါင်း ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ထက် ပိုလေ့မရှိပေ။
ဒုတိယမင်းသား ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဆားဌာနရှေ့မှာ လူစည်ကားနေပြီဖြစ်သည်။ လူများက သေတ္တာများကို အဝင်အထွက် သယ်ယူနေကြပြီး မြို့သူမြို့သားများကလည်း ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြသည်။ ကင်းလှည့်ရင်း ရောက်လာသည့် အောက်စ်ဟက် (Oxhead) လူဆိုးဂိုဏ်းဝင် အချို့ပင် ရောယောင်ပြီး ကြည့်နေကြသည်။
အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ဒုတိယမင်းသား က သေတ္တာတစ်လုံးကို ချက်ချင်း ဖွင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ အတွင်းတွင် တောက်ပနေသော အဖြူရောင်ဆားများ ရှိနေသည်။ အရွယ်အစားနှင့် ပုံစံတူညီသော ဖန်ပုလင်းများထဲတွင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော သန့်စင်ပြီးဆားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဒုတိယမင်းသား သည် ထိုအရာများကို ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်။ သူ၏နောက်တွင်ရှိသော ဂုံဆွန်းယီက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါက ကိုးယောက်မြောက်လူငယ်လေး အဆိပ်သင့်ဆားကနေ ထုတ်ယူထားတဲ့ အဖြူရောင်ဆားလား။"
၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဖြူစင်လွန်းသည်။ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နေသည်။
ဒုတိယမင်းသား သည် သက်ပြင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး နောက်သို့လှည့်ကာ သေတ္တာများ သယ်ယူနေသော အလုပ်သမားများကို ငေးကြည့်နေသည်။ "နန်းတော်မှာ သူ ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့တာလဲ။" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ အလွန်တိုးသဖြင့် ဂုံဆွန်းယီပင် မကြားလိုက်ရပေ။
သူ၏ညီတော်ကိုးယောက်မြောက်အပေါ်တွင် သူ အလွန်ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် အရေးမပါ၊ လျစ်လျူရှုခံထားရသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဖန်ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် အဖြူရောင်ဆားထုတ်ခြင်းတို့အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်နေသည်။ အကယ်၍ သူ၌ ဤအရည်အချင်းများ အစကတည်းက ရှိနေခဲ့လျှင် အဘယ်ကြောင့် အရင်က မသုံးခဲ့ရသနည်း။
အတွေးများ ခေါင်းထဲသို့ အလွန်အမင်း ဝင်ရောက်လာသဖြင့် သူ ခေါင်းကိုက်လာသည်။ ခဏမျှ ရပ်ကြည့်ပြီးနောက် သူ အရာအားလုံးကို လွှတ်ချလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မည်မျှပင် တွေးတောနေပါစေ အကျိုးမရှိပေ။ အမှန်တရားကို သိလိုလျှင် ဧကရာဇ်မင်းကြီးသာ သိလိုပေလိမ့်မည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် စွန့်လွှတ်တတ်ရန် သင်ယူရသည်။ စွန့်လွှတ်လိုက်သည့်အခါ ရှုပ်ထွေးမှုများနောက်ကွယ်မှ ကမ္ဘာကြီးသည် မည်မျှလှပကြောင်း သင် တွေ့မြင်ရလိမ့်မည်။ ယခု ဆားများ ရောက်ရှိလာပြီးပြီဖြစ်ရာ၊ ဝေယွီ ၏ နောင်လာမည့် အစီအစဉ်များကိုလည်း ရှင်းပြဦးမည်ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်တိုင် ခေါင်းရှုပ်ခံနေဖို့ လိုအပ်ပါသလား။ ထိုသို့သော ကုန်ပစ္စည်းများ၏ ဈေးနှုန်းကို အလွယ်တကူ လျှော့ချပေးနိုင်လျှင် ငြင်းပယ်မည့်သူမှာ အရူးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် အဖြူရောင်ဆား ရောက်ရှိပြီး နောက်တစ်ရက်တွင် အစိုးရက ကြေညာချက်ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ ဆားဌာနတွင် အဖြူရောင်ဆားများကို နှစ်ဂျင်လျှင် ငွေသုံးရာနှုန်းဖြင့် ရောင်းချပေးမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
အဖြူရောင်ဆားဆိုသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မှူးမတ်များနှင့် အရာရှိကြီးများသာ ဝယ်ယူနိုင်သော ဇိမ်ခံပစ္စည်းဖြစ်ရာ ယခုအခါ သာမန်ပြည်သူများပါ ဝယ်ယူနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သံသယရှိသူများဖြစ်စေ၊ သိလိုစိတ်ရှိသူများဖြစ်စေ မြို့ထဲရှိ လူများစွာတို့သည် ဆားဌာနသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။
ဒေသခံ ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်သော ဆုန်းလျိုသည်လည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သည်။ သူ၏ မိသားစုမှာ အသင့်အတင့် ချမ်းသာသူများဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အစိမ်းရောင်ဆားကိုသာ သုံးစွဲလေ့ရှိကာ ဧည့်သည်လာမှသာ အရောင်တင်ဆားများကို ဝယ်ယူလေ့ရှိသည်။ အဖြူရောင်ဆားကို နှစ်ဂျင်လျှင် ငွေသုံးရာဖြင့် ရောင်းချမည်ဟု ကြားသောအခါ သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဆားဌာနသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။ အကယ်၍ လိမ်ညာခြင်းဖြစ်လျှင် ပြန်လှည့်လာရုံသာ ဖြစ်ပြီး၊ အမှန်တကယ်ဖြစ်နေလျှင်မူ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ရမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။
လမ်းတွင် သူသည် ပညာတတ်မိတ်ဆွေအချို့နှင့် ဆုံမိကြသည်။ "အစ်ကိုကြီးဆုန်း၊ ဆားဌာနကို သွားမလို့လား။"
"အစ်ကိုကြီးဇူး၊ ခင်ဗျားလည်းလား။"
သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ပြီး အသံတိတ် အရှိန်တင်ကာ သွားကြသည်။ ကြေညာချက်မှာ လိမ်ညာမှုဟု ထင်နေသူများရှိသလို၊ ပြိုင်ဘက်များကို လျှော့ချရန်အတွက်သာ ကောလာဟလ ထုတ်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သူများလည်း ရှိနေသည်။
ဆုန်းလျိုနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများသည် အတတ်နိုင်ဆုံး အမြန်သွားသော်လည်း တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဆားဌာနရှေ့တွင် လူများ ဝိုင်းအုံနေကြပြီး အဖြူရောင်ဆား ကျန်သေးသလားဟု အော်ဟစ်မေးမြန်းနေကြသည်။
"အရာရှိကြီး၊ အဖြူရောင်ဆား လုံးဝကုန်သွားပြီလား။ မနေ့က လှည်းပေါင်းတစ်ရာကျော် ပို့ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
"ကျွန်တော် အများကြီး မလိုချင်ပါဘူး၊ တစ်ဂျင်လောက်ပဲ! အရာရှိကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ!"
ဆုန်းလျိုသည် ဆူညံသံများကို ကြားရသောအခါ အံ့ဩသွားသည်။ "ကုန်သွားပြီလား။ အစိုးရက အခုလေးတင် ကြေညာတာလေ! ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ကုန်သွားရတာလဲ။"
ဆားဌာနမှ ဝန်ထမ်းများပင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေကြသော်လည်း အမှန်တရားမှာ ကုန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ပုလင်းပေါင်း သုံးထောင်သာ ရောက်ရှိလာပြီး ယွမ်ယန်မြို့၏ အချမ်းသာဆုံး ကုန်သည်ကြီး သုံးဦးက တစ်ခါတည်း အကုန်ဝယ်ယူသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
မြို့၏ ကုန်သည်ကြီး သုံးဦးက ပစ္စည်းအားလုံးကို ဝယ်ယူသွားကြောင်း သိရသောအခါ ဆုန်းလျိုသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ရသလို စိတ်ပျက်မိသည်။ "သူတို့ ဒီလောက်ဆားတွေကို ဘယ်တော့ကုန်အောင် စားမလဲ။ တခြားလူတွေအတွက် နည်းနည်းလောက် ချန်မထားပေးနိုင်ဘူးလား။"
ချန်ထားပေးဖို့လား။ ထိုအရာမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
အထည်အလိပ်ကုန်သည် လျိုမိသားစု၊ စပါးကုန်သည် ချီမိသားစုနှင့် စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းရှင် ရွမ်းမိသားစုတို့သည် အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် စုဝေးနေကြပြီး အဖြူရောင်ဆားပုလင်းများကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ကာ အလွန်အမင်း နှစ်သက်သဘောကျနေကြသည်။
"ဒါက တကယ့်ကို အကောင်းစားပဲ။ ကျွန်တော့်အိမ်က အရောင်တင်ဖန်ပန်းအိုးတွေထက်တောင် ကြည်လင်နေသေးတယ်။ အရာရှိတွေက ဒါကို အနောက်ချီနိုင်ငံက မှူးမတ်တွေပဲ သုံးတာလို့ ပြောတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူး! ကျွန်တော်တို့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ!" ဟု လျိုက ဆိုသည်။
"ကံကောင်းတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရာရှိတွေ ဘာတွေ စီစဉ်နေလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အဖြူရောင်ဆားကို ဒီလောက်ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းပြီး အဖိုးတန်တဲ့ ပုလင်းတွေနဲ့ပါ ထည့်ပေးလိုက်တာ ငွေသုံးရာပဲ ရှိတယ်။ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်" ဟု ချီက ပြောသည်။
ရွမ်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူတို့ ဘာစီစဉ်နေလဲဆိုတာ ဘာအရေးလဲ! ကျွန်တော် ဒီပုလင်းတွေကို အလွန်ကြိုက်တယ်။ ပန်းအလှဆင်ဖို့၊ ငါးကန်လုပ်ဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် စားသောက်ဆိုင်မှာ အလှပြဖို့အတွက် တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံတာပဲ! ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ရောင်းမလား။ တစ်လုံးကို ငွေနှစ်ရာပေးမယ်!"