သူတို့သည် တောင်ပေါ်ဓားပြများမဟုတ်၊ နန်းတော်မှ အရာရှိများဖြစ်သည်။
ဒူရူလင်း ထုတ်ပြလိုက်သော တရားဝင်တံဆိပ်တုံးကြောင့် လျူဝူ၏ ခုခံလိုစိတ်တို့ လုံးဝပြိုလဲသွားသည်။ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူများမှာ သာမန်ဓားပြများသာဆိုလျှင် သူသည် ဆက်လက်၍ ဟိတ်ဟန်ထုတ်ကာ မာန်ဖီနေနိုင်သေးသော်လည်း၊ ယခုမူ နန်းတော်မှ ကိုယ်စားလှယ်များဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။ သူ၏ ယုံကြည်ချက်များမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
လျူဝူသည် မိမိ၏အဆုံးသတ် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူသည် နောက်ထပ် အော်ဟစ်ရန် သို့မဟုတ် ခုခံရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ ဒူရူလင်း၏ ပစ်မှတ်မှာ လျူဝူဖြစ်သည့်အတွက် ထိုလူက နောက်ဆုံးတွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏စာကြည့်ခန်းသို့ လမ်းပြခိုင်းလိုက်သည်။ ရာဇဝတ်မှုဆိုင်ရာ အထောက်အထားများကို စာကြည့်ခန်းတွင် အမြဲတွေ့ရစမြဲဖြစ်သည်။
ဒူရူလင်းသည် လျူအိမ်တော်အတွင်း ပြစ်မှုထင်ရှားစေမည့် စာရွက်စာတမ်းများကို ရှာဖွေနေချိန်တွင် ဂိုရှို့သည် နောက်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပြေးရန်အတွက် အထုတ်အပိုးများ ပြင်ဆင်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူနှင့်အတူ လူတစ်ဒါဇင်ခန့် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်—သူ၏ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပြီဖြစ်သော မိခင်၊ ဇနီး၊ အချစ်ဆုံးသားနှစ်ယောက်နှင့် စွမ်းရည်အရှိဆုံး လက်အောက်ငယ်သားများဖြစ်သည်။
နောက်ပေါက်တွင် လှည်းတစ်စီး အသင့်ရှိနေသည်။ မိသားစုဝင်များ တက်ရောက်ပြီးချိန်တွင် ဂိုရှို့သည် သူ၏လူများကို အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "သူတို့ ဘယ်တံခါးကနေ ဝင်လာတာလဲ။"
စီရင်စုမြို့တော်တစ်ခုတွင် တံခါးရှစ်ပေါက်ရှိပြီး ခရိုင်မြို့တော်တွင်မူ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက်ဟူ၍ လေးပေါက်ရှိသည်။ ကျူးကျော်လာသူများသည် တစ်ညတည်းနှင့် တံခါးလေးပေါက်လုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဂိုရှို့ သိထားသဖြင့် ထိုအချိန်ကွာဟချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အစောင့်အနည်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် သူ ကြံစည်ထားသည်။
"အရှင်၊ သူတို့ တောင်ဘက်တံခါးကနေ ဝင်လာတာပါ!"
ကောင်းပြီ။ တောင်ဘက်တံခါးမှ ဝင်လာခဲ့လျှင်—သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင်—မြောက်ဘက်တံခါးမှာ အစောင့်အပါး အနည်းဆုံး ဖြစ်ရမည်။
ဂိုရှို့သည် လှည်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး "မြန်မြန်! မြောက်ဘက်တံခါးဆီ မောင်း!" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဂိုရှို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသော်လည်း ဒုတိယမင်းသား စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် တံခါးများမှာ ပွင့်ဟလျက်ရှိနေသည်။ အထုတ်အပိုးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အစေခံအချို့မှာ ထွက်ပြေးနေကြပြီး အသစ်ရောက်လာသူများကို မြင်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြသည်။
အော်သံမှာ ပြတ်သားလွန်းလှသည်။ ဓားပြဟုဆိုသူများမှာ သည်းခံခြင်းမရှိသဖြင့် ဒုတိယမင်းသား၏ ကိုယ်ရံတော်များက ဝင်ရောက်တားဆီးလိုက်သည်။ အစေခံများ ငြိမ်ကျသွားသောအခါ လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကုန်းဆွန်ရီက သူတို့ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဂိုရှို့ ဘယ်မှာလဲ။"
အစေခံသုံးဦးအနက် နှစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်တကြား လဲကျသွားသည်။ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးသာ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "အ... အရှင်... ဂိုအရှင်က ထွက်ပြေးသွားပါပြီ..."
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။
ကုန်းဆွန်ရီမှာ ထိတ်လန့်သွားပုံမရပေ။ သူသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဒုတိယမင်းသားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဒုတိယသခင်လေး၊ ဂိုရှို့ ထွက်ပြေးသွားပါပြီ။ သူ မြို့ထဲမှာ တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေတာဖြစ်နိုင်သလို ကျန်တဲ့တံခါးသုံးပေါက်ထဲက တစ်ပေါက်ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ။"
"ဂိုရှို့ကို ဘယ်မှာဖမ်းမိမယ်လို့ ထင်သလဲဆိုတာလား။" ဒုတိယမင်းသားသည် အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့လူတွေ တံခါးသုံးပေါက်လုံးမှာ အသင့်ရှိနေတယ်။ သူသာ ပျံမတက်နိုင်ရင်တော့ လွတ်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"
ထိုသို့သော ရဲတင်းသည့်စကားမျိုးကို လက်တစ်ချောင်းမျှ မလှုပ်ရှားခဲ့သူကသာ ပြောဆိုနိုင်သည်။ အရိပ်ထဲမှ ကြည့်ရှုနေသော ထျန်ဟူသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စီစဉ်မှုများကို ထုတ်ဖော်မပြောပြခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ရင်းနှီးသူများ မဟုတ်ကြ။ သူ၏အထက်လူကြီးမှာ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော ဒုတိယမင်းသား၏ အစ်ကိုဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏သခင်မှာ ဒုတိယမင်းသား မဟုတ်ပေ။
အကျင့်ပျက်အရာရှိများကို ဖမ်းဆီးခြင်းသည် ဂုဏ်ကျေးဇူးရကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဂိုရှို့ကို ဖမ်းမိပါက ၎င်းသည် သူ၏သခင်အတွက် ဂုဏ်ကျေးဇူးဖြစ်လာမည်။ ညီအစ်ကိုချင်း ဆိုသော်လည်း အကောင့်ရှင်းရမည့်ကိစ္စများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်ဆောင်ရမည်သာဖြစ်သည်။
သာမန်ပြည်သူများသည် အာဏာလုပွဲများ၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို နားမလည်ကြသော်လည်း သူတို့တွင် သူတို့၏ ပညာဉာဏ်ရှိကြသည်။ ဒုတိယမင်းသား၏ ထင်မြင်ချက်—ယနေ့ည ထျန်ဟူနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်နေသူအားလုံးမှာ ဝေယွီ၏လူများသာဖြစ်သည်ဟူသော အချက်—နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ အမှန်တရားမှာ ထျန်ဟူမှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ ဝေယွီနှင့် မသက်ဆိုင်ကြပေ။
သူတို့ကား မည်သူနည်း။ သူတို့မှာ ဂိုမိသားစုနှင့် လျူမိသားစုတို့၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်း၊ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသော မြို့ခံသာမန်ပြည်သူများဖြစ်ပြီး ထျန်ဟူက စုစည်းပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။
အချို့မှာ ဂိုမိသားစု၏ အလိုဆန္ဒကြောင့် ဘဝပျက်ခဲ့ရသော ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် မိသားစုများမှ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့မှာ လျူမိသားစုကြောင့် စားဝတ်နေရေး ပျက်စီးခဲ့ရသော ဆိုင်ရှင်များဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ဂိုမိသားစု၏ ကာမရာဂထူပြောသူများ ဖမ်းဆီးခြင်းခံခဲ့ရသော လှပသည့်သမီးပျိုများ၏ မိဘများဖြစ်သည်။ ဂိုရှို့ ဂျီစီရင်စုကို အုပ်ချုပ်နေသရွေ့ ဂိုမိသားစုနှင့် လျူမိသားစုတို့မှာ ယွမ်ယန်မြို့တွင် မင်းမူခဲ့ကြသည်။ ဖြစ်ရပ်တိုင်း၊ ပြည်သူတို့၏ မျက်ရည်စက်တိုင်းမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆားငန်ရည်အဖြစ် ခမ်းခြောက်သွားပြီး မြေမြှုပ်ခံထားရရာမှ ယခုအခါ ပြည်တည်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ထိုမိသားစုနှစ်ခုကို မုန်းတီးသူများစွာ ရှိသော်လည်း အများစုမှာ လက်စားချေရန် နည်းလမ်း သို့မဟုတ် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ကြပေ။ ထိုမျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း သူတို့သည် ညစဉ်ညတိုင်း ထိုမိသားစုများ ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးပါစေကြောင်းသာ ကျိန်ဆဲနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထျန်ဟူ သူတို့ကို ရှာမတွေ့မီနှင့် ယွမ်ယန်မြို့ကို "ဓားပြများ" မဝိုင်းရံမီအထိ ထိုအရာမှာ သူတို့၏ လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဂိုမိသားစု၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူများသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်စားချေရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ညအချိန်တွင် အရာရှိများကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ကြပြီး မြို့တံခါးများကို ဖွင့်ပေးကာ အိမ်တော်နှစ်ခုကို လျှို့ဝှက်စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယမင်းသားက တံခါးသုံးပေါက်တွင် လူများစေလွှတ်ထားသကဲ့သို့ပင် တုတ်ကိုင်ထားသော ဤပြည်သူများသည် မိသားစုဝင်းများကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ရှိနေခဲ့ကြသည်။
လျူမိသားစုမှာ ဒူရူလင်း၏လက်သို့ အရင်ဆုံးကျရောက်သွားသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြည့်နေသော ပြည်သူများမှာ ဒေါသကို တိုက်ရိုက်မထုတ်လွှတ်နိုင်ဘဲ နောင်တရနေခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဂိုမိသားစုကော။
သူတို့မှာမူ ထိုမျှ ကံမကောင်းကြပေ။ ဂိုရှို့ ကိုယ်တိုင်ထွက်ပြေးသည်ဟု ဆိုရမည့်အစား ပြည်သူများ၏ လက်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်ဟု ဆိုပါက ပို၍မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။
ဂိုအိမ်တော်တွင် အစောင့်များ များပြားလွန်းသဖြင့် ပြည်သူများ အတင်းဝင်ရောက်သတ်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း မိသားစုဝင်များ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးလာသည့်အခါတွင်မူ သူတို့ကို တားဆီးကာ တုတ်များဖြင့် ရိုက်နှက်သတ်ဖြတ်ကြလိမ့်မည်။ ပြည်သူတို့၏ ဒေါသမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်—အထူးသဖြင့် ဥပဒေ၏ ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပုံလာသော မုန်းတီးမှုများဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသည့်အခါမျိုးတွင်ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်၏ ခံစားချက်များမှာ ကြာရှည်စွာ ဖိနှိပ်ခံထားရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့်အခါ ၎င်းမှာ သာမန်စိတ်ဖြေခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးနှင့် အကြမ်းတမ်းဆုံးသော ပေါက်ကွဲမှုပင် ဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက်တံခါးမှ တစ်လမ်းအကွာတွင် ဂိုရှို့၏လှည်းကို တွန်းလှည်းနှစ်စီးက ရုတ်တရက် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
"ဟေ့!"
အစေခံများက ကြိုးများကို ပြင်းပြင်းဆွဲလိုက်ရာ အတွင်းရှိသူများမှာ တုန်ခါသွားကြသည်။ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်လာသော အခြေအနေကြောင့် ဂိုရှို့မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။ သူ စကားမပြောမီပင် အပြင်ဘက်မှ အစေခံတစ်ဦး၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အ... အရှင်! လူ... လူတွေ အများကြီးပဲ!"
ဤကဲ့သို့အချိန်မျိုးတွင် "လူအများကြီး" ဟူသော စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ဂိုရှို့မှာ တောင်ပေါ်ဓားပြများကို ချက်ချင်း သတိရလိုက်သည်။ သူတို့ မြောက်ဘက်တံခါးတွင် လူများ ချထားနှင့်ပြီးပြီလော။
ထိတ်လန့်နေသဖြင့် သူသည် ကုလားကာကို လှပ်ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။ သို့သော် အန္တရာယ်ကို မသိနားမလည်သော သူ၏ လေးနှစ်အရွယ်သားမှာမူ မည်သို့မျှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ကုလားကာကို လှပ်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် မီးတုတ်များ ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး လှည်း၏ မှောင်မိုက်နေသော အတွင်းပိုင်းကို ထင်ရှားစေသည်။
ဂိုရှို့ အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ တုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော မြို့သူမြို့သားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူငယ်၊ လူကြီးများမှာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် စီးဝင်လာကြပြီး သူ့ကို စစ်မှန်သော မုန်းတီးမှုဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"ဂိုရှို့၊ မင်းလို အကျင့်ပျက်ခွေးကောင်၊ အပြင်ကို ထွက်ခဲ့စမ်း!"
ထိုမုန်းတီးဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာကို မှတ်မိသူတစ်ဦးက မီးတုတ်ကို မြှောက်ကိုင်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် နောက်ထပ် အသံတစ်ရာက လိုက်ပါဟစ်အော်ကြသည်။ ဒေါသများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
"ဒီခွေးကောင်! ငါ့သမီးရဲ့ အသက်ကို ပြန်ပေးစမ်း!"
"လူမိုက်! ငါ့အဘိုးကို အသက်ပြန်ပေးစမ်း!"
"ဒီတိရစ္ဆာန်ကို သတ်ကြစမ်း—!"
မည်သူက လှည်းဆီသို့ အရင်ဆုံး ပြေးဝင်လာသည်ကို မည်သူမျှ မသိလိုက်ကြသော်လည်း ပုရွက်ဆိတ်အုံကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီးမှာ တိုးဝင်လာကြသည်။ သူတို့၏ ဒေါသမှာ စုစည်းနေပြီး လက်စားချေလိုစိတ်ကြောင့် အပြင်တွင် လက်နက်ကိုင် အစေခံများ ရှိနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော ဒေါသမှာ ဆိုးသွမ်းမှုများကို ကျူးလွန်နေကျ အစေခံများကိုပင် ကြောက်ရွံ့သွားစေနိုင်သည်။
လူများလွန်းပြီး ခုခံရန် နေရာမှာ နည်းပါးလွန်းလှသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ဂိုရှို့၏ လူစုတစ်ခုလုံး လှည်းပေါ်မှ ဆွဲချခြင်းခံရပြီး ပစ်ပေါက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
တုတ်များမှာ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်လာကြပြီး တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းမှာ ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။