ဝေယွီ တစ်ယောက် ဇီယန်ကောင်တီတွင် စာဖတ်နေသော သူ၏အစ်ကိုရှစ်ဖြစ်သူကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေစဉ်၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တီယန်ဟုနှင့် အဆက်အသွယ်ရထားပြီးဖြစ်သော ဒုတိယမင်းသား က မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။
တီယန်ဟုသည် ဒင်းဖားဆိုင် ၏ အကဲဖြတ်ချက်အတိုင်း အလားအလာရှိသော သူလျှိုတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။ ဝေယွီ သူ့ကို ယွမ်ယန်တွင် ထားခဲ့ပြီးနောက် တစ်လကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူသည် ဒေသခံအရာရှိငယ်အချို့နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
အရာရှိငယ်များထံ ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း တီယန်ဟုမှာမူ ၎င်းတို့ကြားထဲသို့ အလွယ်တကူပင် ရောနှောဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယမင်းသား က မြို့တံခါးကို ညဘက်တွင် ဖွင့်ပေးနိုင်မည့်အကြောင်း မေးမြန်းသည့်အခါ တီယန်ဟုက နောက်ထပ် သုံးရက်မှ ငါးရက်ခန့် အချိန်လိုသေးကြောင်း ရိုးရှင်းစွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
ငါးရက်ဆိုသည်မှာ ဒုတိယမင်းသား အနေဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနိုင်သည့် အချိန်ပမာဏဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် တီယန်ဟုတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ယွမ်ယန်တွင် ထားရှိခဲ့မည်မဟုတ်ဘဲ အပိုအချိန်များမှာ မြို့တံခါးကို လုံခြုံစွာဖွင့်နိုင်ရန်အတွက် အဖော်များနှင့် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ရန် လိုအပ်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူက ယူဆလိုက်သည်။
ထိုအချက်ကို တွေးမိလျက် ဒုတိယမင်းသား သည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ တီယန်ဟုက ထိုညတွင်ပင် စစ်ဆင်ရေးကို စတင်နိုင်ပြီဟု သတင်းစကားပါးလာသောအခါ ဒုတိယမင်းသား မှာ အားတက်သွားတော့သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် နွားခေါင်းတပ်မတော် ကို အသင့်ပြင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး မှောင်ရိပ်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မြို့တွင်းနှင့် မြို့ပြင်မှ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် မြို့ပြင်၌ တပ်စွဲထားသော နွားခေါင်းတပ်မတော် မှ စစ်သည်ငါးထောင်တို့သည် ကြာရှည်စွာ ပိတ်ထားခဲ့သော မြို့တံခါးဘက်မှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ မြို့ရိုးထက်တွင်သာမက တံခါးအနီးတစ်ဝိုက်တွင်ပါ လှုပ်ရှားမှုများရှိနေပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သံများနှင့် တိုက်ခိုက်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဒုတိယမင်းသား နှင့် သူ၏လူများ မြို့ရိုးဘက်ကို မျက်စိကျဉ်း၍ ကြည့်လိုက်ကြရာ မြို့တွင်းမှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဂုန်ဆွန်းရီက “ဒီလူတွေအားလုံးက ပညာရှိမင်းသားရဲ့ လက်အောက်ခံတွေလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
တီယန်ဟုသည် ဝေယွီ က ယွမ်ယန်တွင် စိုက်ပျိုးထားခဲ့သော သူလျှိုဖြစ်သည့်အတွက် သူနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်နေသူများမှာလည်း ဝေယွီ ၏ လူများသာ ဖြစ်သင့်သည်။ ဂုန်ဆွန်းရီသည် ဝေယွီ ၏ သြဇာအာဏာ ကျယ်ပြန့်ပုံကို အံ့အားသင့်ရသလို၊ ဤမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနှင့် ဒုတိယမင်းသား ထံတွင် သူ၏တပ်ဖွဲ့များကို ထုတ်ဖော်ပြသရဲသည့်အတွက် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ပညာရှိမင်းသားသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြေညာလိုနေခြင်းလော။ သူသည် ထီးနန်းအတွက် အင်အားပြိုင်ဆိုင်ရန် မိမိ၏စွမ်းအားကို ထုတ်ပြနေခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် သူ၏သစ္စာရှိမှုကို ပြသနေခြင်းလော။
ဒုတိယမင်းသား မှာမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။
တံခါးအနီးမှ ဆူညံသံများမှာ ကြာရှည်မခံပေ။ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်အကြာတွင် တံခါးများ ပွင့်ဟသွားသည်။ မှောင်မိုက်နေသော နေရာ၌ လူတစ်ယောက်သည် မီးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရပ်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒုတိယမင်းသား သည် ချက်ချင်းပင် မြင်းပေါ်တက်ကာ နွားခေါင်းတပ်မတော် ကို ဦးဆောင်၍ ရှေ့သို့ ချီတက်လိုက်သည်။
တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့်လူမှာ ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ အသားညိုညိုနှင့် သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသူဖြစ်သည်။ ဒုတိယမင်းသား က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးခွန်းမထုတ်ခင်မှာပင် ထိုသူက စတင်ပြောဆိုလာသည်။
“ဒုတိယမင်းသား ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ ကျွန်တော်က တီယန်ဟုပါ။ တံခါးစောင့်တဲ့ စစ်သားအများစုကိုတော့ ရှင်းထုတ်လိုက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လူအင်အား နည်းနည်းလိုနေတယ်၊ တချို့ကတော့ လွတ်သွားတယ်။ သူတို့က စီရင်စုရုံးနဲ့ တပ်မှူးရုံးကို သတင်းပို့ဖို့ သွားနှင့်ကြပြီ ဖြစ်မှာပါ”
ဒင်းဖားဆိုင် ထံတွင် လေ့ကျင့်ပေးခံခဲ့ရသည့်အတွက် တီယန်ဟုသည် ဝေယွီ ၏ အမှန်တကယ် ရာထူးနေရာကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မိုက်ရိုင်းသူမဟုတ်တော့ဘဲ ဂျီစီရင်စု မှ ဖိနှိပ်ခံပြည်သူများ တရားမျှတမှု ရရှိစေရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော ထူးချွန်သည့် သူလျှိုတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မင်းသားတစ်ပါး ကိုယ်တိုင်ရောက်လာလျှင် ဘာဖြစ်သနည်း။ ထိုလူယုတ်မာ ဂိုရှူးကို ဖမ်းဆီးပြီး စည်းကမ်းပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်ဆိုပါက သူသည် အရာအားလုံးအတွက် အဆင်သင့်ပင်။
ဖမ်းဆီးရမည့် အဓိကပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးရှိသည့်အတွက် ဒူရူလင်သည် တပ်ဖွဲ့တစ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ တပ်မှူးရုံးသို့ သွားရောက်ပြီး ဒုတိယမင်းသား နှင့် ဂုန်ဆွန်းရီတို့က စီရင်စုရုံးသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
နွားခေါင်းတပ်မတော် မှ စစ်သည်ငါးထောင်တို့သည် ကြီးမားသော စစ်ကြောင်းဖြင့် မြို့တွင်းသို့ ချီတက်ဝင်ရောက်လာကြသည်။ မီးတုတ်များ၊ မြင်းခွာသံများနှင့် စည်းချက်ညီသော ခြေသံတို့သည် မြို့ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝမဖုံးကွယ်ထားပေ။ မြို့နေလူထုမှာ အိပ်ရာမှ လန့်နိုးသွားကြပြီး တောင်ပေါ်ဓားပြများ လာရောက်လုယက်ကြမည်ကို စိုးရိမ်ကာ တစ်အိမ်လုံး စုရုံး၍ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြသည်။
ဂိုရှူးသည် သူ၏အစေခံများကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ “တောင်ပေါ်ဓားပြတွေ မြို့ထဲကို ဝင်လာပြီ” ဟူသော အော်ဟစ်သံများမှာ နောက်ဖေးဝင်းအတွင်း မိုးချုန်းသကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အိမ်သူအိမ်သားအားလုံး လန့်နိုးသွားကြသည်။
“ဘာ! ကောင်းကင်ဘုံရှင်၊ အရှင်၊ တောင်ပေါ်ဓားပြတွေ မြို့ထဲကို ရောက်လာပြီ!” သူ၏ဘေးမှ မယားငယ်က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်လိုက်သဖြင့် ဂိုရှူး၏ မူးဝေနေသော ဦးနှောက်မှာ ပို၍ပင် ကိုက်ခဲလာသည်။
မျက်နှာငယ်နှင့် တုန်ရီနေသော သူသည် အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်းဝတ်ကာ ခြေဗလာဖြင့် ပြေးထွက်ပြီး အကူအညီတောင်းရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သတင်းမှာ တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး စီရင်စုရုံးတစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။ ဂိုရှူးသည် အဝတ်အစားများ ရှုပ်ပွလျက် ရှေ့ခန်းရှိ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ ပြေးသွားရာ လမ်းတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသော သူ၏မိခင်နှင့် ဆုံမိသည်။ သူမ စကားမပြောခင်မှာပင် သူက ပြန်လှည့်သွားပြီး တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရန် အော်ပြောလိုက်သည်။
“မြန်မြန်လုပ်၊ အမေ၊ အကုန်လုံး သိမ်းလိုက်ပါ! အချိန်ရှိတုန်း ဒီကနေ ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်!”
မဟုတ်ပါက နောက်ကျသွားလိမ့်မည်။ ဂျီစီရင်စု ကို အုပ်စိုးနေသော သားတစ်ယောက်ကို မွေးထားသည့်အတွက် အဘွားအိုမှာ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ခြင်းကိုသာ ကျင့်သားရနေပြီး အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို ချက်ချင်းမသိလိုက်သော်လည်း ဂိုရှူး၏ လေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပစ္စည်းများကို စာရင်းလုပ်ရန် ဂိုဒေါင်ဘက်သို့ အပြေးသွားတော့သည်။
ဂိုရှူးမှာမူ နှစ်ပေါင်းများစွာ လာဘ်စားထားသည့် မှတ်တမ်းများရှိသော စာရင်းစာအုပ်များကို ယူရန် စာကြည့်ခန်းသို့ ပြေးသွားသည်။ ၎င်းမှာ ဓားပြများ မြို့ထဲဝင်လာခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး တရားဝင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု မဟုတ်သေးပေ။ သူသည် နန်းတော်က ခန့်အပ်ထားသော အရာရှိဖြစ်သည်၊ လက်ပူးလက်ကျပ် မမိသရွေ့ ယခု ထွက်ပြေးခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်သော ကိစ္စဟု သူက တွေးသည်။ နန်းတော်က သူပုန်များကို နှိမ်နင်းရန် စစ်တပ်စေလွှတ်လိုက်သည်နှင့် သူသည် စီရင်စုမှူးနေရာသို့ ပြန်လာနိုင်သေးသည်။
အစီအစဉ်မှာ ကောင်းသော်လည်း ဓားပြများအကြောင်း တွေးမိတိုင်း သူသည် လျူဝူကို အသုံးမကျသော လူမိုက်ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူသည် အစောပိုင်းကတည်းက ထွက်ပြေးရန် ပြောထားခဲ့သော်လည်း ဓားပြများမှာ ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ဟု ထင်ကာ မြို့တံခါးကိုသာ ပိတ်ထားလိုက်မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ ဘယ်လောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်သလဲ! မြို့တံခါးမှာ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သော်လည်း အပိုစောင့်များကိုပင် မချထားခဲ့ပေ။ တံခါးကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဖောက်ဝင်လာသလဲဆိုတာကိုပင် သူ မသိလိုက်ပေ။
*လူမိုက်!*
ဂိုရှူးက တပ်မှူးကို ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲနေချိန်တွင် လျူဝူမှာမူ ထိုအချိန်၌ပင် ခွေးဝင်ပေါက်မှ ဆွဲထုတ်ခံနေရပြီး အလွန်အရှက်ကွဲလျက်ရှိသည်။
ဟုတ်သည်၊ ခွေးဝင်ပေါက်မှပင်။
လျူနေအိမ်မှာ မြို့တံခါးနှင့် နီးကပ်နေသည့်အတွက် ဒူရူလင်သည် ဒုတိယမင်းသား စီရင်စုရုံးသို့ မရောက်ခင်မှာပင် သူတို့၏ နံရံများကို ဖောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ဒူရူလင်အတွက် နေအိမ်တစ်အိမ်ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အပြစ်အနာအဆာမရှိ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ကြိုးတုပ်ရမည့်သူများကို တုပ်နှောင်ထားပြီး၊ ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ကာ အမျိုးသမီးများကို ဝင်းတစ်ခုတည်းတွင် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။
တပ်မှူးဖြစ်သူ လျူဝူကို ခွေးဝင်ပေါက်မှ တွားသွားနေစဉ် ဖမ်းမိလိုက်သဖြင့် အရှက်အကွဲဆုံး ဖြစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ့ကို ဒူရူလင်ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လာသောအခါ သူသည် သူ၏အာဏာကို ပြန်လည်အသုံးပြုရန် ကြိုးစားရင်း လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ “မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ!! ငါက တပ်မှူးဆိုတာ မသိဘူးလား?! မင်းတို့က အောက်တန်းစား တောင်ပေါ်ဓားပြတွေပဲ၊ ငါ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ရဲရင် နန်းတော်က မင်းတို့အားလုံးကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းလိမ့်မယ်!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
စစ်သားချင်းဖြစ်သည့် ဒူရူလင်အတွက်မူ ဤမျှ မိုက်မဲသော စကားမှာ သူ၏မာနကို ထိခိုက်စေသည်။ သူသည် လျူဝူကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အရာရှိတံဆိပ်ကို ထုတ်ကာ ရှေ့တွင် ချလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ခွေးမျက်စိနဲ့ သေချာကြည့်လိုက်ဦး။ မင်းလို အရာရှိမျိုးတွေ ရှိနေတာ နန်းတော်အတွက် ရှက်စရာပဲ!”
တံဆိပ်ကို သေချာမြင်လိုက်ရသောအခါ လျူဝူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ပြူးကျယ်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ ယုလင်းတပ်မတော်မှ ဗိုလ်တစ်ဦး၏ တံဆိပ်ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။