လူတိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။
ဂuoယဂျွန်၏ စိုးရိမ်မှုမှာ ဤလောကကြီးက အမျိုးသမီးများအပေါ် မည်မျှရက်စက်တတ်သည်ဆိုသည့်အချက်မှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် ဂuoယဂျွန်အား ကျားမတန်းတူညီမျှရေးအကြောင်း ဟောပြောရန် သို့မဟုတ် အမျိုးသမီးများသည် အမျိုးသားများထက် နိမ့်ကျသည်ဟုဆိုသည့် အယူအဆဟောင်းများကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ အကယ်၍ စိတ်ခွန်အားပေးသည့် စကားလုံးများဖြင့်သာ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲနိုင်မည်ဆိုလျှင် မိမိကိုယ်ကို လှည့်စားရင်း ပိတ်မိနေသူများ ဤမျှများပြားနေမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့အစား သူသည် ရွေးချယ်စရာလမ်းကြောင်းနှစ်ခုကိုသာ သူမရှေ့တွင် ချပြလိုက်သည် - သွားမလား၊ နေမလား၊ အဆိပ်ကိုရှာမလား၊ ပျားရည်ကိုရှာမလားဟူ၍။ ပြီးလျှင် သူမဘာသာ ဆုံးဖြတ်စေခဲ့သည်။
ထိုနေ့က ဝေယွီ သည် ဂuoယဂျွန်အနေဖြင့် မိမိ၏ ဆိုလိုရင်းကို အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသေချာခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် အမူအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ နားလည်သွားပြီဟု သူယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိ၏ လုပ်ငန်းခွင်တွင် ပိုမို၍ စေ့စပ်သေချာလာခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ပုံစံကို အတုယူကာ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း လျှောက်လှမ်းမည့် တော်ဝင်နန်းတွင်းမှ အစေခံတစ်ဦးဖြစ်လာရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်မည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
***
ထျန်းဟူနှင့် အဆက်အသွယ်ရပြီးနောက် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သတင်းစကားကို ကိုယ်တိုင်မပေးပို့ခဲ့ဘဲ ထိုနေ့မှာပင် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဝေယွီ ဘာတွေများ နောက်ထပ်ဖန်တီးဦးမလဲဆိုသည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် ဇီယန်ခရိုင်တွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
သူ၏ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုမှာ အမှန်ပင် လိုအပ်နေကြောင်း နောက်ပိုင်းတွင် ပေါ်လွင်လာသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ဇီယန်တွင် ဝေယွီ လုပ်ဆောင်နေသမျှကို အကုန်သိရှိသွားသည့်အခါ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ညီအစ်ကိုချင်း အဆက်အသွယ်ဖြတ်တောက်ချင်စိတ်ကလည်း ထုံးစံအတိုင်း ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။
"နင်ကတော့ တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်! ဒီဆားဖြူကိစ္စတစ်ခုလုံးကို ငါ့ကိုဖြစ်စေ၊ ဒုတိယအစ်ကိုကိုဖြစ်စေ တိုင်ပင်တာမျိုး လုံးဝမရှိဘူးပေါ့လေ?!"
ဝေယွီ သည် သူ၏ရှေ့တွင် စိတ်အေးလက်အေး လမ်းလျှောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ ဒေါသထွက်နေရသည်။ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လက်ပိုက်ကာ ဗိုက်ပေါ်တင်၍ အလွန်အေးဆေးစွာ လှဲလျောင်းနေသည့် ဝေယွီ ကမူ အခြေအနေကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ရှစ်ယောက်မြောက်ညီ၊ ဒါက အကြီးကြီးမှ မဟုတ်တာ။ ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ထိုင်ပြီးတော့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြရအောင်လေ။"
"ပြောရအောင် ဟုတ်လား၊ ပြောရအောင်!"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့အား စိုက်ကြည့်ကာ "အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း။ နင်လုပ်နေတဲ့ ဒီကိစ္စတွေအားလုံးကို အဖေတော်ဆီ အစီရင်ခံပြီးပြီလား။ တစ်ခုနှစ်ခုလောက်ကို ပြောတာမဟုတ်ဘူးနော်၊ အကုန်လုံးကို ပြောတာ!" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်သည့်ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။ "အကုန်လုံးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဗျ?"
သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် လုပ်စရာကိစ္စများစွာ ရှိနေသည် - အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ဆိုလိုသည်မှာ ဘာများနည်း။ သူညဘက်တွင် *ကရယွန်ရှင်ချန်း* (Crayon Shin-chan) ကြည့်နေသည့်ကိစ္စကိုပါ ထည့်ပြောနေတာလား။
"နွားခေါင်းတပ်မတော်၊ ဂuoယဂျွန်၊ မြို့ပြင်မှာ မြေလွတ်မြေရိုင်းတွေကို ရှင်းလင်းနေတဲ့ လူတွေ၊ အများသိအောင် ကြေညာချက်တွေ၊ ပြီးတော့ ဆားဖြူကိစ္စ..." အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ရင်း ပြောသည်။ အရာတစ်ခုချင်းစီကို ပြောလိုက်တိုင်း ဝေယွီ ၏ မျက်မှောင်များမှာ ပို၍ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။
*ဟား၊ ငါ ဒီလောက်တောင် လုပ်ထားမိပြီလား?* အချိန်အမြဲမလောက်သလို ခံစားနေရတာ မဆန်းတော့ပေ။
"ငါ ဒင်းဖားဆိုင် ကို အရင်က မေးကြည့်တော့ သူက နင် မြို့တော်ကို စာပို့လိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒါတော့ နင်လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာ လုပ်တာပဲ။ အဖေတော်ကို အစီရင်ခံထားတာ တစ်ခုတော့ ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ဒီလောက်အထိ လုပ်နေတာကရော? အဖေတော်က နင့်ကို မဆူရင်တောင်မှ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ ဒေါသထွက်နေမှာ အသေအချာပဲ..."
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ဖြစ်လာနိုင်သည့် တုံ့ပြန်မှုကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ခန့်မှန်းဆန်းစစ်နေသည်။ ဝေယွီ အနေဖြင့် အကုန်လုံးကို ဝန်ခံထားသည်ဟု ယူဆပြီး ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူပြောလေလေ၊ ဝေယွီ မှာ ပို၍ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ သူသည် ငွေရှာသည့်ကိစ္စကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသဖြင့် ကျန်ရှိသော စီမံကိန်းများကို ပြောပြရန် လုံးဝမေ့လျော့နေခဲ့သည်။
ဝေယွီ သည် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တိတ်တိတ်လေး လှိမ့်လိုက်သည်။ သူဘာပြောနိုင်မလဲ။ ဒါက သူ့အပြစ်ချည်းသက်သက်လည်း မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဧကရာဇ်ဝေ နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သာမန်မင်းသားနှင့် ဖခင်ဆက်ဆံရေးမျိုးသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည် ကျောင်းကျိုးတွင် ရှိနေမည်မဟုတ်သလို၊ ဒီကိစ္စတွေကို ဦးစီးနေမည်လည်း မဟုတ်ပေ။ မင်းသားအိမ်တော်ကိုတောင် ရရှိထားမည် မဟုတ်ပေ။
သူနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူကြားတွင် ရှားပါးလှသော ဆက်သွယ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုများ ရှိနေသောကြောင့်သာ ဝေယွီ သည် ယခုကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့သည့် စိတ်နေသဘောထားမျိုး ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါက ပျင်းရိမှုမဟုတ်ပေ၊ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့နောက်ကွယ်တွင် အမြဲရှိနေမှန်း သူသိထားသည်။ သူသည် ပုန်ကန်နေခြင်းမဟုတ်သလို၊ ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း သူ့အကြံအစည်များကို သိပြီးသားဖြစ်သည်။ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ အဘိုးကြီးက သူ့အတွက် အဖုံးအုပ်ပေးလိမ့်မည်။ အဲဒီတော့ ဘာကို စိုးရိမ်စရာ ရှိသေးလို့လဲ။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မြင်နေရသည့် ဧကရာဇ်မင်း၏ အာဏာကို ပုန်ကန်သည့် ပေါ့ဆမှုမျိုးကို ဝေယွီ ကမူ ပြဿနာမရှိဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက် အကျိုးရှိသရွေ့ သူ အရင်လုပ်ပြီးမှ နောက်မှ အစီရင်ခံလျှင်ပင် ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ပြုံးရွှင်နေလိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။
ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ပက်လက်လှန်နေရင်း ဝေယွီ သည် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ဆုံးမစကားများကို နားထောင်ရင်း ပို၍ပင် စိတ်ကျေနပ်မှု ရနေသည်။ ယီရှစ်ဆန်း ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ဒင်းဖားဆိုင် ကို စာတစ်စောင် ပို့ခိုင်းရန်ပင် စီစဉ်နေမိသည်။ သို့သော် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ စကားမှာလည်း အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူဝန်ခံသည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အလိုလိုက်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ပျက်စီးလာပြီဖြစ်သည်။ သူ သတိထားရမည် - သူကြည့်နေကျ ဒရာမာဇာတ်လမ်းများထဲတွင် အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာဖြစ်နေသူများသည် အမြဲတမ်း စောစောစီးစီး အသက်ဆုံးရှုံးတတ်ကြသည်။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် စာရေးလျှင် ပို၍ သတိထားရေးသားရမည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး သနားစရာကောင်းအောင် ရေးမှသာ အဘိုးကြီးစိတ်လှုပ်ရှားပြီး ခွင့်လွှတ်လိမ့်မည်။ *ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ။*
အကြာကြီး ပြောဆိုနေပြီးနောက် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝေယွီ မှာ သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး စိတ်လွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။ "ဝေယွီ!"
"အာ?" ဝေယွီ သည် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ "ရှစ်ယောက်မြောက်ညီ၊ ဘာများလိုလို့လဲ?"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ့အား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါပြောတာကို နင် နားထောင်ရဲ့လား?"
"နားထောင်တာပေါ့!" ဝေယွီ သည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "အဖေတော်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ အပြစ်ပေးစရာရှိရင် ကျွန်တော်ပဲ ခံပါ့မယ်။ အစ်ကို့ကို လေတိုက်ရင် လဲမယ့် ပန်းလေးတစ်ပွင့်လိုမျိုး အဖြစ်မခံပါဘူး။ အခုတော့ လူသစ်စုဆောင်းတဲ့အကြောင်း ပြောကြရအောင်။"
"နူးညံ့တဲ့ပန်းလေး" ဟု အနှိုင်းခံလိုက်ရသော အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ အံ့အားသင့်သွားသည်။ *စာမတတ်တဲ့လူအ!*
သူသည် ဝေယွီ ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကိုပင် ပြန်မပြောနိုင်လောက်အောင်ပင် မောပန်းနေသည်။ "ထားလိုက်ပါတော့။ နင်နဲ့ အဖေတော် လျှို့ဝှက်ပြောနေတာတွေ ငါမသိပေမဲ့ ကောင်းပြီ၊ အပြစ်ပေးစရာရှိရင် နင်ပဲခံ။ အခုပြောစမ်း၊ ဘာလူသစ်စုဆောင်းတာလဲ?"
ဝေယွီ သည် စိတ်ထိခိုက်သွားသည့်ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။ "ရှစ်ယောက်မြောက်ညီ၊ နင် ပြောင်းလဲသွားပြီ။ အရင်ကဆိုရင် အခက်အခဲတွေကို အတူတူရင်ဆိုင်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ!"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါ နင့်ကို အဆက်အသွယ်မဖြတ်သေးတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်စမ်းပါ။ နင်လုပ်နေတာကို အခုရှင်းပြ။ နင့်လူတွေဆီက ကြားတာတော့ နင် ဇီယန်တစ်ခွင်မှာ လူသစ်စုဆောင်းဖို့ ကြေညာချက်တွေ ကပ်ထားတယ်ဆို။ ဆယ်ရက်ကျော်ပြီ ဘယ်သူမှ လာမလျှောက်ကြဘူး။ နင် ဘယ်သူတွေကို ရှာနေတာလဲ?"
ဝေယွီ သည် ဇီယန်တွင် လုပ်ငန်းများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်နေရသည် - ဆားဖြူလုပ်ငန်းနှင့် မြေလွတ်မြေရိုင်း ပြန်လည်ရှင်းလင်းရေးမှာ အကြီးဆုံးဖြစ်သည် - ထို့ကြောင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အနေဖြင့် အခြား ဘာအတွက် လူသစ်စုဆောင်းနေသည်ကို လုံးဝမသိရှိပေ။
"ဟူး" ဝေယွီ သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ "သဘာဝအတိုင်းပါပဲ၊ ကျွန်တော် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို ရှာနေတာပါ။"
ထိုစကားမှာ မရေမရာဖြစ်နေသော်လည်း "သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒ" ကို သင်ယူမည့်သူကို ရှာနေသည်ဟုတော့ သူ မပြောနိုင်ပေ။ ဝေယွီ သည် ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို စူးရဲသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှစ်ယောက်မြောက်ညီ! ကျွန်တော့်ဆီမှာ စာအုပ်တချို့ရှိတယ် - အဲဒီထဲမှာ ဗဟုသုတအသစ်တွေ အပြည့်ပဲ။ အဖေတော်လည်း သိတယ်။ အဲဒီထဲကအကြောင်းအရာတွေကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ရာထူးတက်၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာရ၊ ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး မဟာဝေနိုင်ငံ ကိုသာယာဝပြောအောင် လုပ်နိုင်မယ်! ကြည့်မလား?"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ကြက်သေသေသွားသည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် သတိပေးချက်များ မြည်ဟီးလာသည်။ ဝေယွီ ပုံဖော်နေသည့် လှပသော အနာဂတ်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ အဲဒီလို လှည့်စားတတ်တဲ့ လေသံနဲ့ အကွက်ရွှေ့နေတဲ့ အကြည့်မျိုးကို သူ အလွန်ရင်းနှီးသည်။ ဒီကောင်က အရင်က တခြားသူတွေကို ထောင်ချောက်ဆင်နေကျ၊ အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ သူ့အလှည့်ရောက်လာပြီ။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြင်လိုက်ပြီး ဖြောင့်မတ်သော ဒေါသဖြင့် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "မလိုဘူး။ ငါက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့သူ။ မသေချာတဲ့ ရင်းမြစ်ကလာတဲ့ 'စေတနာ' အတုအယောင်တွေကို ငါမလိုချင်ဘူး။ တခြားသူကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ။ ငါသွားတော့မယ်။"
သူသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ရင်း လျင်မြန်စွာ လျှောက်ထွက်သွားသည်။
ဝေယွီ သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ့နောက်ကို ပြေးလိုက်သွားသည်။ "ရှစ်ယောက်မြောက်ညီ၊ မသွားပါနဲ့! ကျွန်တော်က အစ်ကို့ကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ လာပါ၊ ရင်ဘတ်ပေါ်လက်တင်ပြီး ပြောစမ်းပါ - ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို တစ်ခါမှ မထိခိုက်ဖူးဘူးမလား? ကျွန်တော်လုပ်တာ အစ်ကို့အတွက် ကောင်းစေချင်လို့ပါ!"