ထျန်ဟူလား။
ထိုနာမည်ကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေယွီ မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ထိုသူက မည်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပြန်မမှတ်မိပေ။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။ "နွားခေါင်းတောင်ကလေ။ အဆိပ်သုံးတတ်တဲ့လူ။"
အဆိပ်အကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အနီးတွင်ထိုင်နေသော ဂိုယကျွင်းမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့လာမိသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းပြန်ငုံ့လိုက်ပြီး ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။ သူမအတွက်မူ မင်းသားတစ်ပါး အဆိပ်နှင့်ပတ်သက်သော ကိစ္စများ ကြုံတွေ့နေရသည်မှာ သာမန်နေ့စဉ်ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
"အော်၊ အဲ့ဒီလူကိုး။" ဝေယွီ လည်း ယခုမှ သတိရသွားသော်လည်း စိတ်ဝင်စားနေဆဲဖြစ်သည်။ "ရှစ်ယောက်မြောက်အစ်ကို၊ ထျန်ဟူနဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ဂိုယကျွင်းဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝေယွီ က ထိုအကြည့်ကို ရိပ်မိသွားပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပစ်ပယ်လိုက်သည်။ "ပြောလိုက်ပါ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။"
သစ္စာဖောက် ဂိုယရှူးနှင့် တစ်မျိုးတည်းသားဖြစ်သည့် ဂိုယကျွင်းသည် သူမ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းတစ်စုလုံးကိုပင် အစိုးရထံ အပ်နှံပစ်ရန် စဉ်းစားထားပြီးသူဖြစ်သည်။ သူမသည် ဂိုယရှူးကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဝေယွီ ကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်ဟူသော အချက်မှာ ထျန်ဟူသည် နှစ်ဖက်ကြားလှည့်စားသူဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ရခြင်းထက်ပင် ပို၍မဖြစ်နိုင်စရာကောင်းသည်ဟု ဝေယွီ က ယူဆထားသည်။
ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်၏ အာမခံချက်ရရှိသွားသဖြင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား လည်း တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ယွမ်ယန်မြို့၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
"... မြို့တွင်းကနေ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးဖွင့်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီတိုက်ပွဲက ပိုပြီးလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အကျအဆုံးနည်းသွားမှာဖြစ်ပြီး မြို့သိမ်းပြီးရင်လည်း ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ ငွေကြေးအလွန်အကျွံသုံးစရာ မလိုတော့ဘူး။" သူက ဝေယွီ ဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ထျန်ဟူက ယွမ်ယန်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။"
"ရှိနေပါတယ်။"
ထျန်ဟူနှင့် အဆက်အသွယ်လုပ်ခြင်းမှာ သေးငယ်သောကိစ္စဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးအတွက် ရည်ရွယ်၍ သူ့ကို ယွမ်ယန်သို့ စေလွှတ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ သူသည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို ဒင်းဖားဆိုင် ထံသွား၍ လိုအပ်သောအဆက်အသွယ်အချက်အလက်များ တောင်းခံရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
ထိုအခါ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို စူးစူးရဲရဲကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတော့ သစ္စာရှိတဲ့ကျွန်တစ်ယောက်ကို ပိုင်ထားတာပဲ။ ငါအရင်က သူ့ကိုမေးဖူးတယ်၊ သူက အသေခံလိုက်မယ်၊ မင်းစကားကိုတော့ နားမထောင်ဘူးတဲ့။ ဟွန်း။"
ဝေယွီ သည် ရှစ်ယောက်မြောက်အစ်ကို ထိုလူကိုရှာရန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူသည် လျှာသပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်မြှောက်စားထားသည့်လူပီပီ နောက်မှ လစာတိုးပေးရဦးမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဂိုယကျွင်းသည် ထိုသူ၏ ကျောပြင်ကို အတွေးများစွာဖြင့် ကြည့်နေပြီးမှ ဝေယွီ ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"မင်းသားက ဂျီစီရင်စု ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားကို သန့်စင်ဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာပါ။ အခု ယွမ်ယန်မြို့ ကျဆုံးဖို့က အချိန်သာလိုတော့တာဆိုတော့ မင်းသားအနေနဲ့ ဇီယန်ခရိုင်မှာပဲ ဆက်နေတော့မှာလား။"
ထိုမေးခွန်းမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ သူ ဇီယန်မှာမနေလျှင် နောက်ထပ် ဘယ်ကိုသွားရမှာလဲ။ ဒုတိယအစ်ကို့ဆီသွားပြီး ရုံးစာရေးအလုပ် တောင်းလုပ်ရမလား။ ဝေယွီ သည် ထိုသို့လုပ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။
သူက မေးခွန်းဖြင့်ပင် ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "မစ္စဂို၊ ကျွန်တော်က ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။"
"မဟုတ်ရပါဘူး!" ဂိုယကျွင်းက ချက်ချင်းငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်မက... ဒါက မင်းသားအတွက် ဂုဏ်ကျေးဇူးတိုးဖို့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးလို့ ထင်မိလို့ပါ။ နွားခေါင်းတပ်မတော် ကို မင်းသားကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ခဲ့တာပေမဲ့ အခုတော့ မင်းသားရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက ဦးဆောင်နေကြပြီ။ မင်းသားသာ ဇီယန်မှာပဲ ဆက်နေနေမယ်ဆိုရင် ယွမ်ယန်ကိုသိမ်းပြီး ဂိုယရှူးကို နှိမ်နင်းလိုက်တဲ့အခါ... အပြင်လူတွေက အောင်မြင်မှုတွေကို တခြားသူတွေရဲ့ လက်ရာလို့ပဲ မြင်ကြလိမ့်မယ်။"
ဝေယွီ က သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာတွင် အတုအယောင်မပါဘဲ စစ်မှန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသာ ရှိနေသည်။ ထိုအကြည့်... သူမသည် သူမကိုယ်သူမ သူ၏လူတစ်ယောက်အဖြစ် အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ထားပြီဖြစ်သည်။
ဝေယွီ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဂိုယကျွင်း ထိုသို့တုံ့ပြန်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ သူမသာ သူ၏အပေါ် သစ္စာမရှိလျှင်၊ သူ၏ အကျိုးစီးပွားကို မတွေးပေးလျှင် သူမကို ယုံကြည်ရသူဟု သတ်မှတ်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုသစ္စာရှိမှုတွင် အခြေအနေတစ်ခုရှိနေသည်။ "သခင်" ဖြစ်သူ သူကိုယ်တိုင်က ရည်မှန်းချက်ကြီးမားနေရမည်။
ဝေယွီ က သူမကိုကြည့်ကာ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မစ္စဂို၊ လူတစ်ယောက်က အမြတ်အစွန်းတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး အသက်ရှင်ရမှာလား။ ကျွန်တော် ဒီကို ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ လာခဲ့တာက ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်ကျေးဇူးအတွက် မဟုတ်ပါဘူး။ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ သာယာဝပြောရေးနဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက်ပါ။ အဲ့ဒီတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျွန်တော့်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ။"
သူသည် ထီးနန်းကို လိုချင်သလား မလိုချင်သလားဆိုသည်ကို တိုက်ရိုက်ပြော၍ မရပေ။ ယခုအချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့ ပြောဆိုခြင်းက ခေါင်းပြတ်သွားနိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို မစိုးရိမ်သော်လည်း ဂိုယကျွင်း၏ အနေအထားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။ သူ၏ ဆိုလိုရင်းကိုသာ နားလည်အောင် ပြောပြနိုင်လျှင် သူမ နားလည်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "တချို့က နာမည်ဂုဏ်သတင်းနဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို လိုက်ရှာကြတယ်၊ တချို့ကတော့ ငြိမ်းချမ်းရိုးရှင်းတဲ့ ဘဝကို တောင့်တကြတယ်။ ဒီဘဝမှာ ကျွန်တော်ရှာဖွေနေတာက စိတ်နှလုံးငြိမ်းချမ်းရေးတစ်ခုတည်းပါ။ အောင်မြင်မှုရမရဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ နိုင်ငံသာယာပြီး ပြည်သူတွေ အေးချမ်းမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကလုပ်လုပ် ဘာဖြစ်လဲ။ ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုတွေက အောင်မြင်မှုလိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ယူကြပါစေပေါ့။"
ဂိုယကျွင်းမှာ စာပေတတ်မြောက်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဉာဏ်ကောင်းသည့် အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ သူမသည် တောင်ပေါ်တွင် လကိုငေးမောကာ လေညင်းခံရင်း လက်ဖက်ရည်သောက်ရမည့်သူမျိုးဖြစ်သင့်ပြီး အတွင်းဆောင်များ၏ အမှောင်ထုကြောင့် အေးစက်သော အခွံတစ်ခုလို ဖြစ်နေသူမျိုး မဟုတ်သင့်ပေ။ သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို သူမ သေချာပေါက် နားလည်လိမ့်မည်မဟုတ်လော။
ဂိုယကျွင်းမှာ သူမ နားမလည်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။ သူမသည် ဝေယွီ ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
သူမကြားလိုက်ရသည်မှာ ထီးနန်းကို မလိုချင်ကြောင်း ငြင်းဆန်နေသည့် မင်းသားတစ်ပါး၏ စကားမဟုတ်ဘဲ အသက်နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးသည့် လူငယ်သခင်တစ်ဦး၏ ဂန္တဝင်စာပေများထဲတွင်ပင် ရေးသားထိုက်သည့် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော စိတ်ထားကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစကားများမှာ စစ်မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ သူ အမှန်တကယ် ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။
သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ခြောက်သွေ့နေသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကပ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းသားရဲ့ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်... ကျွန်မကို ရှက်ရွံ့သွားစေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသား သိပါသလား... အဲ့ဒီအခြေအနေကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ... ရွှေနှံကောက်ပဲသီးနှံအိပ်မက်ကနေ နိုးထလာသလိုမျိုးပါပဲ။"
သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမလဲ။ သူ၏ ယခင်ဘဝတုန်းကပင် မည်သည့်နိုင်ငံကမှ ပြည်သူအားလုံးအတွက် အပြည့်အဝ သာယာဝပြောပြီး ငြိမ်းချမ်းသော အခြေအနေမျိုးကို မရရှိခဲ့ပေ။
ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်သည်။ "လမ်းက ဝေးလံပေမဲ့ လျှောက်လှမ်းသွားရင်တော့ ရောက်မှာပါ။ လုပ်ငန်းက ခက်ခဲပေမဲ့ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ရင်တော့ ဖြစ်မြောက်လာမှာပါ။"
ဂိုယကျွင်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ "... အဲ့ဒါက သာမန်လူတွေ လုပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလေ။"
"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီမှာ မင်း မှားနေပြီ။"
ဝေယွီ အမုန်းဆုံးအရာမှာ လူတွေက ကြိုးစားကြည့်ဖို့တောင် မလုပ်ဆောင်ဘဲ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ မေးခွန်းထုတ်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း သူသည် မေးကိုမော့ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပါ။ အရင်က ဒီလောက်တောက်ပခဲ့ဖူးလို့လား။ အခုတော့ ကျွန်တော် မင်းကို ပြန်ပြနေပြီလေ၊ အဲ့ဒီကောင်းကင်ကို ဘယ်လိုထင်သလဲ။"
ဂိုယကျွင်းသည် ကောင်းကင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မြင့်မားသော နံရံများက ပိတ်ဆို့ထားသော်လည်း ကောင်းကင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကိုတော့ မြင်နေရသည်။ ထိုဖျော့တော့တော့နှင့် တိမ်စိုင်များကြားမှ မြင်နေရသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း သူမသည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြောသော အပြာရောင်ကောင်းကင်နှင့် နံရံများအပြင်ဘက်မှ အဆုံးမရှိသော နွေဦး၏ အရောင်အလင်းတို့ကို တွေးတောမိသည်။
"အစပိုင်းမှာတော့ ခက်ခဲတာပေါ့။ မင်းသာ မကြိုးစားကြည့်ဘူးဆိုရင် မင်းမြင်ရမှာက ဒီလိုကန့်သတ်ထားတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးပဲ ဖြစ်နေမှာ။ ဂျီစီရင်စု က လူတွေက အရင်က ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုတွေ ဒီကိုရောက်လာပြီး သူတို့ဘဝတွေကို ပြောင်းလဲပေးနေပြီလေ။ အရင်ကဆိုရင် ဒါမျိုးဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။"
သူသည် အတွေးနယ်ချဲ့နေသော ဂိုယကျွင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီလောကကြီးမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းသာ မင်းလိုမျိုး တွေးနေကြမယ်ဆိုရင်၊ တစ်ခုခုကို ခက်ခဲတယ်လို့ မြင်တာနဲ့ ကြောက်ရွံ့ပြီး မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ပဲ ယူဆနေကြမယ်ဆိုရင်... ဒီကောင်းကင်ကြီးက ပြောင်းလဲလာမှာလား။ အကူအညီတောင်းဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လာတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ မဒမ်ဟူကို ကျွန်တော် လွမ်းမိသေးတယ်။"
မဒမ်ဟူအကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဂိုယကျွင်းမှာ အတွေးလောကထဲမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာသည်။
"မင်းသား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်ရွံ့နေမိတာပါ။" သူမသည် ခါးသက်သက်ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသော အပြုံးမှာ မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်နေသလို ဖြစ်သည်။ "မင်းသားက ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကို သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်။ အရမ်းသဘောကောင်းလွန်းလို့ ဒီလောကကြီးက မင်းသားကို ခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့တောင် စိုးရိမ်မိတယ်... ကျွန်မက အတွေးတွေ အရမ်းများနေတာပါ။ ကျွန်မ ချိုင်ကျင်းနေရာမှာ ဇီယန်မှာပဲ ဆက်နေချင်ပါတယ်။ ကျွန်မလို အမျိုးသမီးတွေကို ကူညီပေးချင်တယ်။ ပိုမြင့်တဲ့နေရာကိုတောင် ရောက်ချင်မိတယ်..."
ဂိုယကျွင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် ဝေယွီ ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် သူမ ဖုံးကွယ်မရတော့သည့် ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
"မင်းသား... ကျွန်မကို လိုအပ်သေးရဲ့လား။"
ဂိုယရှူးနှင့် အဆုံးအဖြတ်ပေးရမည့်အချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ခေတ္တမြို့ဝန်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည့်အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ ၏ ထောက်ပံ့မှုမရှိလျှင် သူမ၏ အဆုံးသတ်မှာလည်း ဂိုယရှူးနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူမ လိုချင်သည်မှာ သူ့ထံမှ အာမခံချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် သူမကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။
"မစ္စဂို၊ ဒီစကားကို ကြားဖူးသလား။"
"ဘာစကားများလဲ။"
"ကျွန်တော် လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တယ်။"