သံတမန် ဒင်းဖားဆိုင်သည် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူသယ်ဆောင်လာသော စာလွှာကိုပင် ထုတ်မပြရသေးခင်မှာပင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက သူ့ကို ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သည်။
"နွားခေါင်းတောင်က တျန်ဟူကို မှတ်မိသေးလား" ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "သူက မင်းရဲ့ တပည့်ဟောင်း မဟုတ်လား။ သူ အခု ယွမ်ယန်မှာ ရောက်နေရမှာပေါ့။ သူ့ကို ငါတို့ ဘယ်လိုဆက်သွယ်ရမလဲ"
သူက မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို တရစပ်မေးမြန်းသော်လည်း ဒင်းဖားဆိုင်မှာမူ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ဘာစကားမျှ ပြန်မပြောပေ။
"မင်းက ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ခေါင်းမာနေဦးမှာလား" ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ဖိအားပေးလိုက်သည်။
၎င်းမှာ ခေါင်းမာခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဒင်းဖားဆိုင်သည် ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ ငေးကြည့်နေပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်။ "ကျွန်တော့်သခင်က ဘာမှမပြောခိုင်းပါဘူး။"
သူ့သခင်သည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားနှင့် ရင်းနှီးသည်ပင်ဖြစ်စေကာမူ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် သူ့သခင်မဟုတ်ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့သခင်က မေးမြန်းလာပြီး သူက အရာရာကို ကျော်လွန်လုပ်ဆောင်မိသည်ဟု အပြစ်တင်လာလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ ဒင်းဖားဆိုင်သည် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးအနေဖြင့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရမည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်သည်။ မည်သို့ဆိုစေကာမူ သူသည် အမှန်တကယ် သစ္စာရှိသော အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် "ဒါဆိုရင် မင်း ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်သခင်က စာတစ်စောင် ပို့ခိုင်းလို့ပါ။"
ဒင်းဖားဆိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဝတ်ရုံအိတ်ကပ်ထဲမှ စာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဝေယွီသည် အကြောင်းမဲ့ ဘာမျှလုပ်လေ့မရှိကြောင်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဇီယန်ခရိုင်သို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သတင်းအစအနမျှပင် မကြားရတော့ဘဲ ယခုကဲ့သို့ စာတစ်စောင် ရောက်လာခြင်းသည် အရေးကြီးသည့် ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေကြောင်း ပြသနေသည်။ သူ၏ အတွေးသည် စပါးရိက္ခာဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် စာကိုဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ စပါးရိက္ခာသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအကြောင်း ဖြစ်နေသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ "ဒါဆို ကိုးယောက်မြောက်ညီက စပါးရိက္ခာတွေကို တကယ်ပဲ ရယူနိုင်ခဲ့တာပေါ့။ ပြီးတော့ တစ်ပြားမှတောင် မပေးလိုက်ရဘူးလား။ တိန်မိသားစုက တကယ်ပဲ ရက်ရောတာပဲ။ မင်းသခင်က ဒါကို ဘယ်လိုများ စွမ်းဆောင်လိုက်တာလဲ"
"ကျွန်တော် မသိပါဘူး" ဟု ဒင်းဖားဆိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
စပါးရိက္ခာကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးသွားသည့်အတွက် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် ကိုယ်ရံတော်၏ အချက်အလက်မသိရှိမှုအပေါ် ဂရုစိုက်မနေတော့ပေ။ စာကို လက်တွင်ကိုင်လျက် ဒုတိယမင်းသားနှင့် တိုင်ပင်ရန် ထွက်ခွာသွားပြီး ဒင်းဖားဆိုင်ကိုလည်း နောက်မှလိုက်ခဲ့ရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
ဒုတိယမင်းသားမှာ ထိုအချိန်တွင် ဂုံဆွန်းရီနှင့်အတူ အိမ်နီးချင်းခရိုင်နှစ်ခုမှ တပ်ဖွဲ့များကို အသုံးပြုရန်အတွက် ဗျူဟာချနေသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ယူဆောင်လာသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နှစ်ဦးစလုံး သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။
"ကိုးယောက်မြောက်ညီက တကယ်ပဲ ဆက်သွယ်ရေးကွန်ရက် ကျယ်ပြန့်တာပဲ" ဟု ဒုတိယမင်းသားက အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ "မျှော်လင့်မထားမိဘူး။"
ထိုသို့သော အံ့အားသင့်စရာများစွာ ရှိသော်လည်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် ဒုတိယမင်းသား၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့၏ ကိုးယောက်မြောက်ညီကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းမျိုး မပြုလုပ်တော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "ငါတို့ ကိုးယောက်မြောက်ညီဆီက လူအင်အား တောင်းရမယ်၊ ပြီးတော့ သူကလည်း စပါးတွေလာယူဖို့ လူလွှတ်ပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားပြီးသားပဲ။ ငါတို့ နောက်မကျသင့်ဘူး။ ဒုတိယအစ်ကို၊ လူတွေကို မြန်မြန်လွှတ်လိုက်ပါ။ ဒီကိစ္စကို အချိန်ဆွဲမနေကြရအောင်။"
ထိုအချိန်တွင် ဒူရူလင် ရောက်ရှိလာသည်။ အစီအစဉ်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက ချက်ချင်း လက်မြှောက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သွားမယ်! ဒုတိယမင်းသား၊ ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါ!"
ကျန်ရှိနေသေးသော တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ဂိုရှူးဖြစ်သော်လည်း မြို့မှာ ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး ဒုတိယမင်းသားမှာ မြို့တွင်းရှိ အပြစ်မဲ့ပြည်သူများကို ထိခိုက်စေလိုခြင်းမရှိသဖြင့် အခြေအနေမှာ တန့်နေသည်။ တောင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိနေသော ဒူရူလင်မှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတာဝန်ကို အကြောင်းပြု၍ အပြင်ထွက်ကာ လမ်းလျှောက်ခွင့်ရမည်ဟု ယူဆပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စေတနာ့ဝန်ထမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်သောအခါ ဒုတိယမင်းသားက ခေါင်းသာ ခါလိုက်သည်။ "သခင်ဒူ၊ နွားခေါင်းတပ်မတော်က အခုလောလောဆယ် ခံစစ်အတွက် မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အားကိုးနေရတာ။ မင်းသာ ထွက်သွားရင် ဂုံဆွန်းနဲ့ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဒုတိယမင်းသားက ပြုံးလျက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "မင်း ပျင်းနေရင် အနီးနားက တောင်တွေမှာ အမဲလိုက်သွားကြတာပေါ့။"
ဆိုလိုသည်မှာ - ဒီနေရာမှာပဲ နေပြီး ပြဿနာမရှာပါနှင့်ဟု ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒူရူလင်မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားသည်။ ထို့နောက် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက လက်မြှောက်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဒုတိယအစ်ကို၊ ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါ။ ကိုးယောက်မြောက်ညီက ဇီယန်ခရိုင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို သတိရတယ်ဗျာ။"
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဒုတိယမင်းသားက ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိသော်လည်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားကို အလုပ်ကိစ္စကို အမြန်ဆုံးပြီးအောင် လုပ်ရန် မှာကြားလိုက်သည်။
အရှိန်အဟုန်မှာ အရေးကြီးသည်။ တျန်ဟူနှင့် ဆက်သွယ်ခြင်းနှင့် မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် စီစဉ်ခြင်းမှာ လေးနက်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် ဒင်းဖားဆိုင်နှင့် အစောင့်အနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူတို့သည် အရှိန်ပြင်းစွာ စီးနင်းလာခဲ့ကြသဖြင့် နှစ်ရက်နှင့် တစ်ညအတွင်း ဇီယန်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သို့သော် မြို့ထဲမဝင်ခင်မှာပင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် ဇီယန်မြို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် အလုပ်လုပ်နေသူများမှာ ယခင်ကထက် များစွာပိုမိုများပြားနေသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် မြင်းပေါ်တွင်ထိုင်လျက် လယ်ကွင်းထဲတွင် ပေါင်းသင်နေသူများကို မျက်စိကျဉ်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။ "သူတို့က... မြေလွတ်မြေရိုင်းတွေကို ပြန်ဖော်နေကြတာလား"
သူ့ညာဘက်အနောက်တွင် စီးလာသော ဒင်းဖားဆိုင်က "ဟုတ်ကဲ့။ သူတို့က နွားခေါင်းတောင်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေပါ။ ကျွန်တော့်သခင်က သူတို့ကို မြေယာပြန်ဖော်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတာပါ။ သူတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုအပေါ် မူတည်ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ လူမှုအဆင့်အတန်းကို ပြန်လည်ပေးအပ်မှာဖြစ်ပြီး သူတို့ကိုယ်ပိုင် လယ်ကွက်တွေကိုလည်း ချထားပေးမှာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ အံ့အားသင့်စွာ အသက်ရှူမှားသွားသည်။ သူ မကြည့်မိသည့်အချိန်တွင် ကိုးယောက်မြောက်ညီမှာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။
"မင်းသခင်က မြို့တော်ကို စာပို့လိုက်သေးလား" ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက မေးလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့၏ဖခင်ဖြစ်သူ ဧကရာဇ်မင်းကြီး ဤဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုများကို သိရှိခြင်း ရှိ၊ မရှိကို မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မသိရှိပါက ဝေယွီသည် အလွန်ရဲတင်းလွန်းသော လုပ်ရပ်ကို လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ခရိုင်ဝန်ကို ဖမ်းဆီးထားရုံသာမက ယခုအခါ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးကို လုပ်ဆောင်ကာ မြေယာဖော်ထုတ်ခြင်းနှင့် အဆင့်အတန်းပေးအပ်ခြင်းများကို လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အပြင်လူတစ်ဦး၏ အမြင်တွင် ၎င်းမှာ ပုန်ကန်မှုနှင့်ပင် တူနေသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဝေယွီနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်သင့်၊ မဖြတ်သင့်ကို ခဏတာ စဉ်းစားမိသည်။
"ပို့လိုက်ပါတယ်" ဟု ဒင်းဖားဆိုင်က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ သံတမန်ကတော့ ပြန်မရောက်သေးပါဘူး။"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ စာပို့ထားပြီးဖြစ်လျှင် ကိုးယောက်မြောက်ညီသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို အသိပေးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် စိုးရိမ်ရန် မလိုတော့ပေ။ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ရန် တွေးတောနေမှုများကို ခဏရပ်ထားနိုင်သည်။ လယ်ယာမြေဖော်ထုတ်နေမှုများကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်ထဲတွင် နှစ်သိမ့်မှု ရရှိသွားသည်။ သူ၏ ကိုးယောက်မြောက်ညီသည် အနည်းဆုံးတော့ စွမ်းဆောင်ရည်ကြီးမားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။
မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် ခရိုင်ဝန်ရုံးသို့ တန်းသွားလိုက်ရာ ဝေယွီသည် ဂိုယာကျွန်းနှင့်အတူ အလေးအနက် ဆွေးနွေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
"ကိုးယောက်မြောက်ညီ။"
မကြာသေးမီက တိန်မိသားစုဝင်များမှာ ရုံးသို့ မကြာခဏ ရောက်လာကြပြီး တိန်ကွမ်မှာ ဝေယွီရှေ့တွင် သိသိသာသာပင် အနေအထိုင်ဆင်ခြင်နေသည်။ ဂိုယာကျွန်းမှာမူ ဝေယွီ၏ အစစ်အမှန်အထောက်အထားကို သိရှိသွားသော်လည်း အလွန်တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို ယခင်ကကဲ့သို့ပင် လေးစားသမှုဖြင့် ဆက်ဆံနေသည်။
ဤသည်မှာ သူမ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။ သူက ဝေယွီကို "ကိုးယောက်မြောက်ညီ" ဟု ခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမသည် ချက်ချင်းထရပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဂိုယာကျွန်းပါ၊ ငြိမ်းချမ်းရေးမင်းသားကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းက ဂိုယာကျွန်းပေါ့။ မင်းက အဲဒီခရိုင်ဝန်ထက် ပိုပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပုံရတယ်နော်။"
ဝေယွီ၏ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် သူ အလွန်ချစ်ခင်ရသော ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိထားသည့်အတွက် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားတွင် မိန်းမသားများကို အထင်သေးသည့် စိတ်မျိုး မရှိပေ။ ဂိုယာကျွန်းကဲ့သို့ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ရှိသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အထင်သေးခြင်းမရှိဘဲ စိတ်ဝင်စားမှုသာ ရှိသည်။
သူ၏ ကြင်နာမှုကြောင့် ဂိုယာကျွန်းမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမသည် အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး "မင်းသားကြီးကလည်း စကားတတ်လိုက်တာ။ ကျွန်မက အရာရာကို ကျော်လွန်လုပ်ဆောင်မိတာပါ။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝေယွီသည် သူမကို မင်းသား၏ အာရုံစိုက်မှုကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိုခြင်းမရှိသဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို၊ ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။ ထိုင်ပါဦး။ ပြောစရာရှိရင် ပြောကြတာပေါ့။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို အနီးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ ဝေယွီက သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို ဒီကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာတာလဲ။ ကျွန်တော် စာပို့တာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ခွက်တည်းနှင့် မော့သောက်လိုက်သည်။ "ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာပေါ့။ စပါးရိက္ခာသယ်တဲ့အဖွဲ့က နောက်က လိုက်လာနေတယ်။ ငါ ဒီကို လာတာ တျန်ဟူအကြောင်း မေးမလို့။"