အနိုင်ရနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မရနိုင်သည်ဖြစ်စေ စစ်မတိုက်မီကပင် စကားများနေ၍ မဖြစ်ချေ။
အကယ်၍သာ ဂိုရှို (Guo Xiu) အနေဖြင့် သူတို့အနိုင်ရလိမ့်မည်ဟု အမှန်တကယ် ယုံကြည်နေပါက မြို့မှ ထွက်ပြေးရန်အတွက် ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှ တပ်မှူးထံသို့ ချဉ်းကပ်ဆွေးနွေးနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဟင်း၊ ခင်ဗျားက ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ယောက်ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ တောင်ပေါ်ဓားပြအုပ်စုလေးကို ကြောက်နေရတာလား!”
ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှ တပ်မှူးသည် ဂိုရှို၏ အပြုအမူကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သည်။ အမှန်ဆိုလျှင် ထိုဓားပြများကို စတင်မွေးမြူခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုဓားပြများ အင်အားကြီးမားလာပြီး သူတို့၏သခင်ကို ပြန်လည်တော်လှန်လာသည့်အခါ ဂိုရှိုတစ်ယောက် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ ဤနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူးလား။ ဒါက သူနှင့်ပင် ထိုက်တန်လှသည်။
ဤသို့ အရေးကြီးသောအချိန်တွင် မဟာမိတ်ဟောင်းတစ်ယောက်ကို လှောင်ပြောင်ခြင်းမှာ ယဉ်ကျေးမှုမရှိသော်လည်း ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်နေသူတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းပေးရန် တပ်မှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိချေ။
“သူတို့က ရိုးရိုးဓားပြလေးတွေသက်သက်ပါ။ အုပ်စုဖွဲ့ပြီး ခမ်းနားတဲ့နာမည်တစ်ခုပေးလိုက်ရုံနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ နန်းတော်ကို ဖြိုလှဲနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား! ကျွန်တော်တို့က အစိုးရအရာရှိတွေဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။ အပြင်လူတွေက ဂျီစီရင်စု ရဲ့ အခြေအနေကို နားမလည်ကြသေးဘူး။ အကယ်၍သာ ဒီစစ်ပွဲမှာ ကျွန်တော်တို့ အနိုင်ရခဲ့ရင် အရာအားလုံးက ငြိမ်းချမ်းသွားမှာဖြစ်ပြီး သူပုန်တွေကို နှိမ်နင်းတဲ့ သူရဲကောင်းတွေအဖြစ် ဂုဏ်ပြုခံရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားသာ ထွက်ပြေးသွားမယ်ဆိုရင်…” တပ်မှူးသည် ဂိုရှိုကို စူးရဲစွာကြည့်ရင်း ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။ “မိသွားရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့မျိုးရိုးတစ်စုလုံး သေဒဏ်ပဲ!”
ဂိုရှိုသည် တောင့်ခဲသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှောင်မည်းနေသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်ရှိသော စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ထိုလူနှစ်ယောက်သည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကြံစည်နေကြပြီး ပိုးကောင်လေးများ၏ အော်သံသာလျှင် ကြားနေရသည်။ တပ်မှူးက ဤမျှ ယုံကြည်ချက်ရှိနေခြင်းမှာ သူ့မဟာမိတ်ကို ထွက်မပြေးစေချင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ဓားပြများကို မွေးမြူခဲ့သူမှာ တပ်မှူးမဟုတ်ဘဲ ဂိုရှိုကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
တပ်မှူးသည် ရေခဲလက်ဖက်ရည်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။ ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချလိုက်သံကြောင့် ဂိုရှိုသည် သတိပြန်ဝင်လာသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အနိုင်ရဖို့ ဘယ်လောက်အထိ ယုံကြည်ချက်ရှိလဲ” ဟု ဂိုရှိုက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
တပ်မှူးသည် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အသေအချာ မသိသော်လည်း ထိုစကားကို ဝန်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။ သူသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ရာထူးရှိသော်လည်း လက်တွေ့စစ်ပွဲများကို အတွေ့အကြုံနည်းပါးသည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့ပြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲများမှာလည်း နယ်စပ်ဒေသများတွင်သာ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ စစ်သည်တော်ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ဒေသတွင်းဓားပြများကို နှိမ်နင်းရာတွင်သာ ပေါ်လွင်တတ်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် နွားခေါင်းတပ်မတော် ကို အမှန်တကယ် အလေးအနက် မထားချေ။ သူတို့မှာ စည်းကမ်းမရှိသော လူအုပ်စုမျှသာဖြစ်ပြီး သူ၏ ရွေးချယ်ခံတပ်သားများဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူက ယူဆထားသည်။
“သူတို့က ဓားပြအုပ်စုသက်သက်ပါ” ဟု တပ်မှူးက မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော့်လက်အောက်က တပ်သားတွေကို ခင်ဗျား မယုံဘူးလား”
ဂိုရှိုတစ်ယောက် လုံးဝမယုံကြည်သော်လည်း ထိုစကားကို အပြင်သို့ ထုတ်ပြော၍ မဖြစ်မှန်း သိသည်။ သူသည် ကာကွယ်ရေးတပ်ကို ဦးဆောင်ရန် တပ်မှူးကို ဆက်လက်လိုအပ်နေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ လေသံကို လျှော့ချလိုက်သည်။ “ယုံတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ နွားခေါင်းတပ်မတော် က Qiling ကနေ ဝေးလံခေါင်ဖျားစွာ ရောက်လာကြတာဆိုတော့ သူတို့မှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပဲ။ သူတို့ရဲ့ စစ်ဗျူဟာကို ကြည့်ရတာ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ကွယ်ကနေ လမ်းညွှန်ပေးနေသလိုပဲ”
တပ်မှူး၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ “လမ်းညွှန်ပေးနေတယ် ဟုတ်လား? ဂျီစီရင်စု မှာ အဲ့လောက်စွမ်းတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ”
ဂိုရှိုသာ သိပါက ယခုလို မေးနေစရာ မလိုပေ။ သူသည် ထိုမေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကင်းထောက်များအကြောင်းသို့ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ “မနေ့က ခင်ဗျား လွှတ်လိုက်တဲ့ ကင်းထောက်တွေဆီကနေ နွားခေါင်းတပ်မတော် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာသတင်းမှ မရဘူးလား”
ကင်းထောက်များအကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အခါ တပ်မှူးမှာ သိသိသာသာ စိတ်တိုသွားသည်။ “ဘာသတင်းမှ မရဘူး! ဘယ်သူမှ ပြန်မလာဘူး!”
“ဘယ်သူမှ ပြန်မလာဘူး ဟုတ်လား” ဂိုရှို အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
တပ်မှူးက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ လူရှစ်ယောက် လွှတ်လိုက်တာ တစ်ယောက်မှ ပြန်မလာဘူး။ သူတို့ အသတ်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် အဖမ်းခံလိုက်ရတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“သူတို့များ ထွက်ပြေးသွားတာ ဖြစ်မလား” ဟု ဂိုရှိုက မေးသည်။
တပ်မှူးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “သူတို့က ခင်ဗျားလို လူစားမျိုးလို့ ထင်နေတာလား”
လူနှစ်ယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကင်းထောက်များ၏ မိသားစုများမှာ မြို့ထဲတွင် နေထိုင်နေကြသဖြင့် ၎င်းတို့အဖို့ စွန့်ခွာထွက်ပြေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မိမိတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများကို စွန့်ပစ်ရလောက်အောင် ရက်စက်သူ နည်းပါးသည်။ တစ်ခုတည်းသော ကောက်ချက်မှာ ကင်းထောက်များမှာ နွားခေါင်းတပ်မတော် ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
***
မြို့ပြင်ရှိ သူတို့နှစ်ယောက် ဆွေးနွေးနေသော တပ်မတော်၏ စခန်းတွင် ဒုတိယမင်းသား သည် ကင်းထောက်များ ပေးပို့လာသော အစီရင်ခံစာများကို စစ်ဆေးနေသည်။ ရိုးရှင်းသော တဲအတွင်းတွင် သူ့နှင့်အတူ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၊ ဂေါင်ဆွန်းရီ (Gongsun Yi) နှင့် ဒူရူလင် (Du Rulin) တို့ ရှိနေကြသည်။
“Liu Wu သာ လူတွေကို မလွှတ်ခဲ့ရင် သူ ဒီလောက်အထိ တပ်သားတွေကို လျှို့ဝှက်စုဆောင်းထားမှန်း ကျွန်တော်တို့ သိမှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ဒုတိယမင်းသား က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ တပ်သားနှစ်ထောင်ကို သူ လုံးဝမကြောက်ရွံ့ဘဲ လှောင်ပြောင်ဟန်သာ ပြသနေသည်။
ဒုတိယမင်းသား သည် သတင်းအချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် အခြားသူများကလည်း အလှည့်ကျ ဖတ်ရှုကြသည်။
ဂေါင်ဆွန်းရီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “Yuanyang က Qiling နဲ့ မတူဘူး။ တိုက်ရိုက်သာ စစ်ခင်းရင် နှစ်ဖက်လုံး အကျအဆုံး များလိမ့်မယ်။ ပိုပြီး တိကျတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု လိုအပ်တယ်”
“ဘာအစီအစဉ်လဲ” ဟု ဒူရူလင်က ဝင်ပြောသည်။ “တိုက်ရိုက်မတိုက်ရင် သူတို့အလိုလို အညံ့ခံလာလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? အဲ့လိုဖြစ်ရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ဓားပြတွေလို့ တံဆိပ်ကပ်ထားတာလေ! ကျွန်တော်တို့လူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကသာ အညံ့ခံဖို့ အကြံပေးရင် သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ဆုတောင်းစာတမ်းတွေကိုတောင် ကျွန်တော် ဖြိုချပစ်မယ်!”
အခြားသူများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူပြောသည်ကို နားလည်သော်လည်း အသွေးအသား မကျဘဲ အညံ့ခံလာခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သဘောတူကြသည်။
ဒုတိယမင်းသား သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ကင်းထောက်တွေကို လာဘ်ထိုးပြီး မြို့တံခါးကို ဖွင့်ပေးဖို့ အတွင်းလူအဖြစ် အသုံးပြုရင် အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိမလား”
ဂေါင်ဆွန်းရီက ပြုံးလိုက်သည်။ “အောင်မြင်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ် အရှင်သား”
ဒုတိယမင်းသား သည် စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးကြောင်း သူ သိသည်။ အကျအဆုံး နည်းပါးစေရန်မှာ ဦးစားပေးဖြစ်သော်လည်း ဂိုရှိုနှင့် Liu Wu တို့ကဲ့သို့ လူမျိုးမှာ မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် စစ်သည်များကို စွန့်လွှတ်သွားမည့်သူများ ဖြစ်သည်။ လျင်မြန်သော နည်းလမ်းမရှိသည့်အပြင် ညဉ့်နက်လာပြီဖြစ်၍ ဒုတိယမင်းသား သည် အစည်းအဝေးကို ရပ်နားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က စကားဝင်ပြောသည်။ “ဒုတိယအစ်ကို၊ အကယ်၍ မြို့ထဲကို လျှို့ဝှက်စွာ စိမ့်ဝင်ချင်တယ်ဆိုရင် ကိုးယောက်မြောက်ညီလေးမှာ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားလုံးမှာ ကိုးယောက်မြောက်ညီလေးအကြောင်းကို ခဏတာ မေ့လျော့နေခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယမင်းသား က အမြန်မေးလိုက်သည်၊ “သူ့မှာ ဘာနည်းလမ်းရှိလို့လဲ”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ဝေယွီ အမြဲတမ်း ဆင်မြန်းလေ့ရှိသော တွက်ချက်မှုပါသည့် ယဉ်ကျေးသော မျက်နှာဖုံးနှင့် ဆင်တူသည့် အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်တော်တို့ Ziyang စီရင်စုမှာတုန်းက ကိစ္စနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်…”
သူသည် နွားခေါင်းတောင် (Oxhead Mountain) တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို ပြန်ပြောပြသည်။ ထိုနေရာတွင် Tian Hu ဟုခေါ်သော လူတစ်ယောက်သည် သူတို့ကို အဆိပ်ခတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရကာ ဝေယွီ ၏ စပိုင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းခံခဲ့ရသည်။ ဒင်းဖားဆိုင် သည် Tian Hu ၏ အရည်အချင်းကို မြင်ပြီး စပိုင်လုပ်ငန်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်လာအောင် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။ တစ်လအတွင်းမှာပင် Tian Hu သည် လူအများကြားတွင် ရောယှက်နေနိုင်သည့် အတတ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်က လယ်သမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း လေ့ကျင့်မှုများပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း သာမန်ဆန်သော ခရီးသွားတစ်ယောက်နှင့် တူနေပြီး သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန် အကောင်းဆုံးသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဝေယွီ သည် ထိုအရည်အချင်းကို ဖြုန်းတီးမပစ်လိုသဖြင့် Guo Yajun ကို ခိုင်းစေကာ ထိုလူအတွက် အထောက်အထားစာရွက်စာတမ်း အတုများ ပြုလုပ်ပေးပြီး သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန် Yuanyang သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။
“ဒါကြောင့်” ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ မြို့ထဲဝင်ဖို့ နည်းလမ်းလိုတယ်ဆိုရင် ကိုးယောက်မြောက်ညီလေးဆီကနေ Tian Hu ရဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ့်အချက်အလက်ကို တောင်းလိုက်ရုံပါပဲ၊ ဒါက လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ကိစ္စပါ”