တိန်ကျန်းတေ၏ ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ဝေယွီ က သိပ်အရေးကြီးသည့် ကိစ္စဟု မယူဆပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်လုပ်ငန်းစဉ်မဆို တစ်ညချင်းနှင့် ပြီးမြောက်သွားမည် မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်ကျိုးတွင် နောက်ထပ် နှစ်လခန့် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရှိသေးရာ တိန်ကျန်းတေအား အသေးစိတ် ရှင်းပြဆွေးနွေးရန် အချိန်များစွာ ရရှိနေသေးသည်။
ထို့ပြင် အဖြူရောင်ဆားနှင့် သကြားဈေးနှုန်းများအတွက်မူ ဝေယွီ သည် ထိုလုပ်ငန်းစဉ်များကို တိန်ကျန်းတေအား တာဝန်ယူစေရန်ပင် စိတ်ကူးထားသည်။
"ဒီကိစ္စက အရေးတကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး နောက်ထပ် နှစ်လလောက် ကျောက်ကျိုးမှာ ဆက်နေနိုင်ပါသေးတယ်" ဟု ဝေယွီ က ဆိုသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း မင်းသားထံ သစ္စာရှိကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြသထားပြီးဖြစ်ရာ ဝေယွီ သည်လည်း အပိုစကားများ မဆိုတော့ဘဲ ကျောက်ကျိုးတွင် ခေတ္တခဏ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ဆန္ဒရှိမရှိ တိုက်ရိုက်မေးမြန်းလိုက်သည်။
တိန်ကျန်းတေသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ဆန္ဒရှိပါတယ် အရှင်မင်းသား"
ဝေယွီ သည် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင် မင်းအတွက် လုပ်စရာ အလုပ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီအလုပ်ကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကုန်သည်များအသင်းနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ့် အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ငါရှင်းပြပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ပြောသည်။
တိန်ကျန်းတေသည် စာဖြင့်ရေးသားထားသည်ကို သူမြင်ဖူးသည့် ကုန်သည်များအသင်းကိစ္စအတွက်ပင် အထူးတလည် ကျန်ရစ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို စဉ်းစားကြည့်သည်။ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ စိတ်ထဲတွင် အဘယ်အရာရှိသည်ကို အတိအကျ မသိရသော်လည်း စီးပွားရေးနှင့်ပတ်သက်သည့် ကိစ္စ သို့မဟုတ် တိန်မိသားစု ပေးပို့သည့် စပါးနှင့် ပတ်သက်လိမ့်မည်ဟု သူခန့်မှန်းမိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခက်ခဲလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူယူဆလိုက်ပြီး "အရှင်မင်းသား ခိုင်းစေသမျှ ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်မဖီဆန်ရဲပါဘူး" ဟု ပြန်လည်လျှောက်တင်လိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်ကောင်းတစ်ယောက်သည် အလုပ်ခွဲဝေတတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ တိန်ကျန်းတေ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ဝေယွီ သည် အဖြူရောင်ဆား ရောင်းချသည့်လုပ်ငန်းကို သူ့အား လွှဲပြောင်းပေးရန် စီစဉ်ကာ ထိုကုန်သည်ကို သန့်စင်ပြီးသား ဆားထုတ်ကုန်များ ပြသရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
တိန်ကျန်းတေသည် စုန့်ဆားရိုင်းများမှ သန့်စင်ထားသည့် အဖြူရောင်ဆားစစ်စစ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကုန်သည်၏ ဦးနှောက်သည် လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်သွားသည်။ ဆားလုပ်ငန်းသည် အစိုးရ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေခြင်းအတွက် တိန်ကျန်းတေသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ အကယ်၍ ဆားရောင်းဝယ်ရေးသည် ပုဂ္ဂလိကပိုင်သာဖြစ်ပါက အစိုးရထံမှ ဤမျှအရည်အသွေးမြင့်မားသည့် ကုန်ပစ္စည်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို ကြီးမားသည့် ဆားကုန်သည်များနှင့် အထက်တန်းစား မိသားစုများက ထိတ်လန့်သွားကြပေလိမ့်မည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ၎င်းတို့သည် ခန့်မှန်းချက်မျှသာဖြစ်သည်။ တုန်လှုပ်မှုလွန်မြောက်ပြီးနောက်တွင် အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသည့် မသန့်ရှင်းသောဆားများကို စားသုံးခြင်းမှ လူအနည်းငယ်သာလျှင် ခံစားရတော့မည်ဖြစ်သည့်အတွက် တိန်ကျန်းတေ ဝမ်းမြောက်မိသည်။ ထို့ပြင် ဤဆားမျိုးသည် မဟာဝေနိုင်ငံ မင်းဆက်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဇီယန်ခရိုင်သည် ရောင်းချမည့် ပထမဆုံးနေရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဝေယွီ ထံမှ သိရှိလိုက်ရသည်။
ထိုသတင်း၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို သူကောင်းစွာ နားလည်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အမြတ်အစွန်းအတွက်သာမက ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန်အတွက်ပါ အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဆားများကို ဈေးနှုန်းကြီးမြင့်စွာဖြင့် အခြားနေရာများတွင် ပြန်လည်ရောင်းချရန် ကြိုးပမ်းခြင်းသည် မင်းသား၏ မျက်စိရှေ့တွင် တော်ဝင်ရုံးတော်အား စော်ကားရာရောက်မည်ကို သူကောင်းစွာ သိသည်။ ထို့ကြောင့် တိန်ကျန်းတေသည် တိန်မိသားစု နှင့် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားအတွက် သူ၏ဩဇာအာဏာကို ချဲ့ထွင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် မြင်လိုက်သည်။
ကုန်သည်တိုင်းတွင် ပရိယာယ်အနည်းငယ်စီ ရှိစမြဲဖြစ်သည်။ အဖြူရောင်ဆားကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း တိန်ကျန်းတေ သိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံနှင့် လူမျိုးအတွက် အကျိုးရှိစေမည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း ရုံးတော်သို့ တင်ပြ၍ နိုင်ငံတော်အဆင့် ဂုဏ်ပြုဆုများ မတောင်းဆိုဘဲ ဇီယန်ကဲ့သို့ ဝေးလံခေါင်သီသည့်နေရာတွင် တိတ်တဆိတ် စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့်လဲ။ သူ၏ ရာထူးအခြေအနေအရ ဤသည်မှာ ထီးနန်းလုပွဲ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း တိန်ကျန်းတေ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် ကျောက်ကျိုးကဲ့သို့ ဆင်းရဲပြီး ဝေးလံသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ထင်ရှားသည့် ဂုဏ်ကျေးဇူးကို တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆို၍မရသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းနေသည်။
အဖြူရောင်ဆားများကို ဖန်ပုလင်းများဖြင့် ထည့်ကာ ဝမ် (၃၀၀) ဖြင့်သာ ရောင်းချမည်ဟု ဝေယွီ က ပြောဆိုလိုက်သည့်အခါ ထိုအပြန်အလှန် နားလည်မှုမှာ ပိုမိုခိုင်မာသွားသည်။ ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးလျှင် ငွေဒင်္ဂါး (၁,၂၀၀) တန်ဖိုးရှိကြောင်း သူ၏ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ တိန်ကွမ် ပြောခဲ့သည်ကို တိန်ကျန်းတေ ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။ ဈေးနှုန်းမှာ များစွာကျဆင်းသွားခြင်းသည် မင်းသားအနေဖြင့် ဖန်ပုလင်းများကို ပြည်သူများ၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်ရန် ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
တိန်ကျန်းတေသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝေယွီ အား "အာဏာမက်သူ"၊ "ပရိယာယ်ကြွယ်သူ" နှင့် "အကွက်ချတွက်ချက်သူ" ဟု တံဆိပ်ကပ်လိုက်ပြီး မင်းသားအပေါ် ထားရှိသည့် အပြုအမူများမှာလည်း ပိုမိုရိုသေလာသည်။ ထိုသို့သော ဆက်ဆံမှုကို ကျင့်သားရနေသည့် ဝေယွီ ကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ တိန်ကျန်းတေ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ့အလုပ်သူ လုပ်စေပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အရည်အချင်းရှိသူများ ပိုမိုရောက်ရှိလာရန်သာ မျှော်လင့်နေသည်။
တိန်မိသားစု ပေးပို့သည့် စပါးများနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေယွီ သည် ဒုတိယမင်းသား ထံ စာရေးသားကာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် လူများစေလွှတ်ဖို့ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ဇီယန်ခရိုင်တွင် အလုပ်လက်မဲ့ နည်းပါးလှသည်။ ဝေယွီ သည် လူတိုင်းကို အလုပ်ပေးထားသည်။ နွားခေါင်းတောင်ပေါ်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများ၊ ဖျားနာသူများနှင့် မသန်စွမ်းသူများပင်လျှင် မြေရိုင်းများကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ရန်နှင့် လမ်းများ ပြုပြင်ရန် တာဝန်ပေးထားသည်။
စွန့်ပစ်ထားသည့် မြေများမှာ အလွန်များပြားလှသည်။ မတည်ငြိမ်သည့် ကာလများတွင် လယ်ယာမြေများမှာ အလုပ်လုပ်သူမရှိဘဲ စွန့်ပစ်ခံထားရကာ မြေဩဇာကောင်းသော မြေများမှာလည်း ပေါင်းပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ မြေယာမှတ်တမ်းများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီး ဂိုယကျွန်းထံမှ စွန့်ပစ်မြေဧရိယာများအကြောင်း ကြားသိရပြီးနောက်တွင် ဝေယွီ သည် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများနှင့် ဖမ်းဆီးရမိသည့် တောင်ပေါ်ဓားပြများကို အလုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ခရိုင်မြို့နှင့် အနီးဆုံးရှိ မြေရိုင်းများမှစတင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ချဲ့ထွင်လုပ်ကိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်နေ့လျှင် လေးနာရီ အလုပ်လုပ်ကာ အစိုးရမှ ကျွေးမွေးသည့် အစားအစာ နှစ်နပ်ကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ညတိုင်းတွင် နွားခေါင်းတောင်သို့ ပြန်ရမည်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် အပြုအမူကောင်းမွန်ပြီး ပြဿနာမရှာပါက ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အမိန့်မနာခံပါက လမ်းဖောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သို့ အဓမ္မစေခိုင်းခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ၎င်းတို့အား ထောင်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားခြင်းဖြင့် အရင်းအမြစ်များကို အလဟဿ အဖြုန်းခံရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။
တစ်ဖက်တွင်မူ ဒုတိယမင်းသား သည် ယွမ်ယန်ခရိုင်အနီးတွင် နွားခေါင်းတပ်မတော် ကို ဦးဆောင်နေသည်။ ၎င်းတို့၏ ချီတက်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် ဓားပြများကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည့် ဂိုရှိုးမှာ လုံးဝအသင့်မဖြစ်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ဂိုရှိုးမှာ ဝေဝါးနေသည်။ ယခင်ဓားပြများမှာ စည်းကမ်းမဲ့ပြီး ကြောက်ရွံ့တတ်ကြသော်လည်း ဤအုပ်စုမှာမူ ကွဲပြားသည်။ ၎င်းတို့သည် "ပြည်သူတို့၏ အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားပေးမည်" ဟု ကြွေးကြော်ကာ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အလံကို လွှင့်ထူထားကြသည်။ ထိုသို့သော အဆင့်အတန်းမျိုးကို ယခင်ဓားပြအုပ်စုများတွင် မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။
"ဒီနောက်ကွယ်မှာ ဗျူဟာကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေရမယ်" ဟု ဂိုရှိုး တွေးလိုက်သည်။
သူသည် သူလျှိုများ စေလွှတ်လိုသော်လည်း နွားခေါင်းတပ်မတော် သည် မြို့ပြင်တွင် တပ်စွဲထားပြီး မြို့တံခါးများမှာလည်း ပိတ်ထားသည်။ ခရိုင်ဝန်၏ တပ်ဖွဲ့များမှာ အများပြည်သူရှေ့တွင်ရော လျှို့ဝှက်အနေဖြင့်ပါ စုစုပေါင်း လူနှစ်ထောင်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း နွားခေါင်းတပ်မတော် တွင် လူငါးထောင်နီးပါး ရှိနေကြောင်း သတင်းများက ဆိုသည်။
သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည့် ဂိုရှိုးသည် သုံးရက်ကြာ ဝိုင်းရံထားခြင်းကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် တပ်မှူးအား "ညအချိန်မှာ မြို့ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးမယ်ဆိုရင် မင်း ဘယ်လောက်ယုံကြည်ချက် ရှိလဲ" ဟု တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။
တပ်မှူးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထွက်ပြေးခြင်းသည် မြို့နှင့် ပြည်သူများကို စွန့်ပစ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ တပ်မှူးသည် ဂိုရှိုးကဲ့သို့ပင် ကြောက်ရွံ့တတ်သူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စစ်သားစိတ်ဓာတ်ကမူ လုံးဝထွက်ပြေးရန် တားဆီးထားသည်။ သတင်းများ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ လူနှစ်ထောင်တပ်ဖွဲ့သည် ဓားပြအုပ်စုကို မနိုင်လောက်အောင် အားနည်းသည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။