ဒိန်ကျန်းတယ်ကဲ့သို့သော စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်အတွက် ဝေယွီ သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့မှတစ်ဆင့် စတင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
ပင်းနန်စီရင်စု ရှိ လက်ရှိကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့၏ ပုံစံမှာ ကုန်သွယ်မှုစခန်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို ဖလှယ်ကြပြီး ဒေသတွင်း ဈေးနှုန်းများကို မျှဝေကြသော်လည်း အမှန်တကယ် အပြန်အလှန်ကူညီမှုမျိုးကို ဝေယွီ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ကျိုးရှာလိုစိတ်များ ရှိကြသဖြင့် အစကတည်းက သဟဇာတဖြစ်မှုရှိမည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။ သာမန်လူများပင် အပြန်အလှန်ကူညီရေးတွင် အခက်အခဲရှိကြရာ အမြတ်အစွန်းနောက်ကိုသာ အဓိကထားသည့် စီးပွားရေးသမားများအကြောင်း ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဆိုသည်မှာ စစ်ပွဲနှင့်တူသည်ဟု မကြာခဏ ဆိုလေ့ရှိကြသည်။ ဈေးကွက်ထဲတွင် ကရုဏာတရား သို့မဟုတ် စာနာမှုဟူသည် မရှိ၊ အကျိုးအမြတ် ဖလှယ်မှုသာ ရှိသည်။ တစ်ဖက်လူက သင့်ကို စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ရန် အရည်အချင်းရှိသည်ဟု သတ်မှတ်မှသာ ညှိနှိုင်းမှုများ စတင်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ အရည်အချင်းမရှိပါက လမ်းဘေးတွင် သေဆုံးသွားလျှင်ပင် သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။
ဝေယွီ သည် ပင်းနန်ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ရသမျှသော ကုန်သည်များထဲမှ တိန်မိသားစု နှင့် သူ၏မှန်ကို ဝယ်ယူသွားခဲ့သော ချီဝူဆိုသူ နှစ်ဦးကိုသာ စိတ်ဝင်စားမိသည်။
အမှန်စင်စစ် ဝေယွီ သည် ချီဝူကို စတင်တွေ့မြင်ချိန်တွင် မှန်အတွက် ငွေ ၁၂၀၀ သုံးစွဲခဲ့သဖြင့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများကို နှစ်သက်သည့် ငွေကြေးချမ်းသာသော လူမိုက်တစ်ယောက်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ပစ္စည်းတစ်ခုတည်းအတွက် ထိုမျှများပြားသော ငွေကို သုံးစွဲခြင်းက ထိုလူတွင် ရဲရင့်မှုရှိပြီး အမြတ်အစွန်းအတွက် အန္တရာယ်ယူဝံ့သည့် ရည်မှန်းချက်ရှိကြောင်း ပြသနေသည်။ ဝေယွီ သည် ထိုမှန်မှာ မြို့တော်မှ တင်သွင်းလာခြင်းဖြစ်ပြီး ရှီချီနိုင်ငံ တော်ဝင်မိသားစုအတွက်သာ သီးသန့်ပေးသွင်းရခြင်းဖြစ်ကြောင်း အသင်းအဖွဲ့တွင် ဇာတ်လမ်းဆင်ထားခဲ့သည်။ အမှန်တရားမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ရလဒ်မှာ ချီဝူ အနိုင်ရခဲ့ခြင်းပင်။ အနိုင်ရသူများတွင် အခွင့်ထူးများ ရှိမြဲဖြစ်ပြီး လူတို့သည် ပထမနေရာရသူကိုသာ အမြဲအမှတ်ရကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဝေယွီ သည် ချီဝူကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအရာမှာ နောက်မှ ဖြစ်လာမည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဝေယွီ လိုအပ်နေသည်မှာ ဒိန်ကျန်းတယ်ကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။
ဒိန်သည် ရှားပါးသော စီးပွားရေးပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျောက်ကျိုးတွင် သူလုပ်ဆောင်မည့် အမြတ်အစွန်းအစီအစဉ်များအတွက် ဝေယွီ သည် သူ့ကို လွတ်သွားစေ၍ လုံးဝမဖြစ်ပေ။ ဒိန်ကျန်းတယ် ထွက်သွားပါက အခြားမည်သူက နေရာယူနိုင်မည်နည်း။
ဝေယွီ သည် ဒိန်အား "ကော်ပိုရိတ်ပုံစံ စီးပွားရေးမဟာမိတ်" အယူအဆကို တင်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ ကျောက်ကျိုးတွင် ရှိနေစဉ်က အချိန်ယူရေးသားထားသည့် အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။
သီးသန့်စာကြည့်ခန်းအတွင်း သူတို့နှစ်ဦးသာ ရှိနေစဉ် ဒိန်ကျန်းတယ်သည် စာရွက်စာတမ်းများကို ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုနေသည်။ ပထမစာမျက်နှာမှစ၍ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ နားမလည်နိုင်ခြင်းမှ အံ့အားသင့်သွားသည့်ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပို၍ဖတ်လေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိသည်။
"မေးခွင့်ပြုပါ အရှင်၊ ဒါကို ဘယ်သူရေးတာလဲခင်ဗျာ။"
ဒိန်ကျန်းတယ်သည် ဝေယွီ ကို ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကျန်းချင်းရှင်း သင်္ချာစာအုပ်ကို စတွေ့စဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်၊ "ဦးလေးဒိန်၊ ဒါကို ဘယ်လိုမြင်လဲ။"
"ကောင်းလွန်းပါတယ်!" ဒိန်ကျန်းတယ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းအရာတွေကို ရေးသားသူဟာ တကယ်ကို ပါရမီရှင်ပါပဲ။ သူ့ကို စောစောကတည်းက မသိခဲ့ရတာကိုပဲ နောင်တရမိတယ်။ အရှင်သာ သူ့ကို ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော် သူ့ဆီမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး!"
*တောက်။*
ထိုသို့သော အသိစိတ်ကို ကြည့်ပါ။ ဤလူသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့ကို စတင်တည်ထောင်နိုင်လောက်အောင် အမြော်အမြင်ရှိသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ သူသည် အခြေအနေကို နားလည်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ဖြစ်ပျက်လာမည့်အရာကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထက်မြက်သူများနှင့် စကားပြောရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းသည်။ ဝေယွီ သည် သူ့ကို လိမ်ပြောရန် မသင့်တော်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အမှန်တရားကိုသာ ပြောပြလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။"
နာမည်ကို စောင့်မျှော်နေသော ဒိန်ကျန်းတယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အရှင် ဘယ်လိုလုပ် မသိရတာလဲခင်ဗျာ။ ဒါကို ရေးသားသူက ကွယ်လွန်သွားပြီလား။ သူ့မှာ တပည့်တွေ ဒါမှမဟုတ် သားသမီးတွေ ရှိသေးလား။ သူတို့ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံခွင့်ရရင် ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။"
"အင်း... သူက တစ်ကိုယ်တော်သမားပါ" ဝေယွီ က ရိုးသားသော အမူအရာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီစာမူတွေကို ကျွန်တော် လက်ထဲရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုလည်း လိုက်စုံစမ်းလို့ မရခဲ့ဘူး။ ဦးလေးအနေနဲ့ ဒါကို ထပ်ပြီး စုံစမ်းနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် ဦးလေးကို ပေးတာက ဦးလေးရဲ့ အရည်အချင်းကို ယုံကြည်လို့ပါ။ ဦးလေး ဒါကို နားလည်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ယုံကြည်တယ်။"
သူသည် ကျန်းချင်းရှင်းနှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စမှ သင်ခန်းစာယူထားပြီးဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ဤအကြောင်းအရာများကို မိမိကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဒိန်ကျန်းတယ်ကို လုံးဝ သိစေမည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ ဒိန်ကျန်းတယ်သာ သိသွားပါက သူ၏ "သေအောင် အနှောင့်အယှက်ပေးမည့်" အကြည့်များဖြင့် ဘဝမှာ အလွန်ပင်ပန်းသွားလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဝေယွီ သည် ကျောက်ကျိုးတွင် နောက်ထပ် နှစ်လကျော်နေရဦးမည်ဖြစ်ရာ ထိုသို့သော ဒုက္ခမျိုးကို လက်မခံနိုင်ပေ။
ဒိန်ကျန်းတယ်မှာ အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ၏ စကားကို မယုံကြည်ရန် အကြောင်းမရှိသဖြင့် လက်ထဲရှိ စာရွက်များကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် ဤကိစ္စမျိုးတွင် လိမ်ပြောစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဝေယွီ ကိုယ်တိုင် ရေးသားသည်ဟု သံသယဝင်ရန်မှာမူ သူ၏စိတ်ကူးထဲတွင်ပင် မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် လက်ရေးကို မမှတ်မိသည့်အပြင် မင်းသားတစ်ပါးသည် စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ဤမျှ ကျွမ်းကျင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ခဲ့ပေ။
ဒိန်ကျန်းတယ်သည် စာရွက်များကို ရိုသေစွာ ကိုင်တွယ်ရင်း နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖတ်သည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
ထိုအဆိုပြုချက်တွင် "ကန့်သတ်တာဝန်ယူမှုရှိသော ကုမ္ပဏီ" တစ်ခု တည်ထောင်ရန်နှင့် တရားဝင်ကိုယ်စားလှယ်များ၊ ရှယ်ယာရှင်များကို ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ရန် ဖော်ပြထားသည်။ ၎င်းသည် စားသုံးသူများအနေဖြင့် ဆက်စပ်နေသော ကုန်သည်များအားလုံး၏ ဝန်ဆောင်မှုများကို တစ်နေရာတည်းတွင် ရရှိနိုင်မည့် ပလက်ဖောင်းတစ်ခုကို အဆိုပြုထားခြင်းဖြစ်ပြီး လုပ်ငန်းတစ်ခုချင်းစီ၏ သီးခြားကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖျက်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သုံးစွဲသူများအတွက် ပိုမိုအဆင်ပြေစေပြီး ကုန်သည်များအတွက် အမြတ်အစွန်း ပိုမိုတိုးပွားစေမည်ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ စူပါမားကတ်ကြီးများ၏ ရှေ့ပြေးပုံစံပင်ဖြစ်သည်။ ဤမဟာမိတ်ပုံစံအတွင်းတွင် ဝေယွီ သည် အသင်းဝင်စနစ်များ၊ အမြတ်ဝေစုခွဲဝေမှု၊ ဖောက်သည်များ၏ သစ္စာရှိမှု မြှင့်တင်ရေးနည်းဗျူဟာများနှင့် အသင်းဝင်ခံစားခွင့်များကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။ ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ငွေကြေးရှာဖွေရန် နည်းလမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဝေယွီ သည် စိတ်ထဲပေါ်လာသမျှကို ချရေးထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဥပမာများကို ပေးထားသော်လည်း လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်မှုမှာ ဒေသတွင်း အခြေအနေပေါ်တွင် မူတည်လိမ့်မည်။
သူသည် အကောင်အထည်ဖော်မှုကို ဒိန်ကျန်းတယ်လက်ထဲသို့ အပြည့်အဝ အပ်နှံရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူသည် အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး အစီအစဉ်ပုံစံကို ပေးထားသူဖြစ်ရာ သူကိုယ်တိုင် အလုပ်ရှုပ်ခံစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် "စီအီးအို" တစ်ယောက်နှင့် မတူတော့သည့်အပြင် သူ၏ အစွမ်းထက်သော ဇာတ်လိုက်ပုံရိပ်ကိုလည်း ပျက်စီးစေလိမ့်မည်။
ဝေယွီ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဒိန်ကျန်းတယ်မှာ စိတ်မငြိမ်နိုင်တော့ပေ။ ဒေသတွင်း စီးပွားရေးနှင့် နိုင်ငံရေးအထိ ပါဝင်ပတ်သက်ဖူးသူ စီးပွားရေးကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဒိန်သည် ဤအိုင်ဒီယာများမှာ ရွှေထက်ပင် တန်ဖိုးရှိကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဤအရာကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ပါက အဆင်းရဲဆုံးနေရာများပင် သုံးနှစ်မှ ငါးနှစ်အတွင်း ဒေသတွင်း အချမ်းသာဆုံးနေရာများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ သူတစ်ချိန်က တည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းအဖွဲ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။
ဒိန်ကျန်းတယ်သည် ဤမျှ ထက်မြက်သော တည်ဆောက်ပုံမျိုးကို တစ်သက်လုံး စဉ်းစားခဲ့လျှင်ပင် ရနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် ရှယ်ယာရှင်များ၏ တရားဝင်တာဝန်ယူမှုကဲ့သို့သော သူ အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသည့် အချက်အချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း ပညာရှိမင်းသားက ဤမျှရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပေးအပ်လာသည်မှာ ၎င်း၏ အောင်မြင်မှုကို အာမခံနိုင်သည့် အခွင့်အာဏာ ရှိနေ၍ဖြစ်မည်ဟု သူ ယူဆသည်။
ဒိန်ကျန်းတယ်သည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် စာရွက်များကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"အရှင်၊ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ။ ဒီမှာ ရေးထားတာတွေကို တစ်ညတည်းနဲ့ အောင်မြင်အောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူပါဘူး။ အရှင်သာ ကျွန်တော်မျိုးကို တကယ်ပဲ ဒါကို အကောင်အထည်ဖော်စေချင်တယ်ဆိုရင် အချိန်ပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုပါရစေ။"