ဝေယွီ သည် ကြော်ငြာစာကို ရေးသားရာတွင် အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာခဲ့သည်။
သူသည် နယ်ပယ်အသီးသီးအတွက် လိုအပ်ချက်များကို တိတိကျကျ ဖော်ပြထားသည်။ သင်္ချာနှင့် ပတ်သက်သည့် နောက်ခံရှိသူများအတွက်ဆိုလျှင် စာတတ်မြောက်ပြီး ဂဏန်းသင်္ချာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ၊ ထပ်မံလေ့လာရန်အတွက် စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်ကာ အသေးစိတ်ကို အလေးထားတတ်သူ ဖြစ်ရမည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထိုနောက်တွင် ရူပဗေဒ၊ ဓာတုဗေဒ၊ ကုန်သွယ်ရေးနှင့် စိုက်ပျိုးရေးတို့အတွက် လိုအပ်ချက်များကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားပြီး သစ်သားအလုပ်၊ အယ်ခမီပညာ၊ ကုန်သွယ်ရေး သို့မဟုတ် လယ်ယာလုပ်ငန်းတွင် အတွေ့အကြုံရှိသူများကို အထူးတလည် ခေါ်ယူထားသည်။
ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် လူသိရှင်ကြား ခေါ်ယူခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဝေယွီ သည် မည်သူမဆို လာရောက်လျှောက်ထားပါ့မလားဟု မသေချာပေ။ သူသည် ကြော်ငြာစာကို သာမန်စကားပြေဖြင့် ရေးသားထားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သာမန်ပြည်သူများအနေဖြင့် ထိုလိုအပ်ချက်များကို နားမလည်ဘဲ ကြောက်ရွံ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသဖြင့် မြို့ဝန်ရုံးသို့ လာရောက်ရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
အရည်အချင်းရှိသူများကို အသည်းအသန် လိုအပ်နေသောကြောင့် သူသည် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုဘေးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေခြင်းကိုပင် စွန့်လွှတ်ပြီး ဇီယန်သို့ ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူသည် တာဝန်ကို စွန့်ခွာလာခြင်းဟု ဝန်ခံခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏အစ်ကိုကိုမူ နွားခေါင်းတပ်မတော် အတွက် စပါးရိက္ခာများ ရရှိနိုင်မည့်နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရန် ဇီယန်သို့ သွားရမည်ဟု ပြောကြားထားခြင်းဖြစ်သည်။
သူ၏ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုအတွက်ဆိုလျှင်တော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ နည်းလမ်းရှာပါစေတော့။ သူသည် ဒုတိယအစ်ကို၏နောက်တွင် လိုက်ပါနေသူဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဂုဏ်ကျေးဇူးရယူနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကြီး ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ သူကိုယ်တိုင် အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် သူ၏အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို အောင်မြင်မှုရရှိကာ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝေယွီ အနေဖြင့် အားကိုးမှီခိုနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လာစေရန် တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေမိသည်။
*ဘုရားသခင်၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီစောင့်ရှောက်တော်မူပါ။*
***
ကြော်ငြာစာ ကပ်ထားပြီး လေးငါးရက်အကြာတွင် ဝေယွီ သည် ခါးသီးသော အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များသည် စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လျှောက်ထားသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။
နေ့စဉ်ရက်ဆက် သူသည် တာဝန်ကျရုံးဝန်ထမ်းကို မေးမြန်းနေမိသည်။ “ဘယ်သူမှ လာမလျှောက်ဘူးလား။” “မလာပါဘူး။” “တံခါးဝနားမှာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသူရော ရှိလား။” “မရှိပါဘူး။” “တံခါးအပြင်ဘက်မှာ စကားပြောနေတဲ့သူတွေတောင် မရှိဘူးလား။” “အော်… အဲဒါလည်း မရှိပါဘူး ခင်ဗျာ။”
ဝေယွီ ၏ နှလုံးသားမှာ ကြေကွဲသွားရတော့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုစိတ်ပျက်စရာမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ တိန်မိသားစု ၏ စပါးရိက္ခာတင်ပို့မှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လအနည်းငယ်ကြာအောင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များသို့ အတူသွား၊ အရက်အတူသောက်ခဲ့ဖူးသည့် လူသားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဝေယွီ သည် နွေးထွေးကြင်နာသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ “အော်၊ အစ်ကိုတိန်! မတွေ့တာကြာပြီနော်။ ဝိတ်တွေ အတော်ကျသွားပါလား! ဒီခရီးက ပင်ပန်းလှမှာပဲ။”
ချက်ချင်းလက်ငင်း လုပ်ငန်းကိစ္စများကို ပြောဆိုခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ဦးစွာပထမ နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုရမည်ဖြစ်သည်။
ခရီးရှည်ကြီးကို ဖြတ်သန်းလာရခြင်းနှင့် တော်ဝင်နွယ်ဝင်တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဟူသော စိုးရိမ်စိတ်တို့ကြောင့် တိန်ကွမ် သည် ဝိတ်အတော်ကျသွားသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ဝေယွီ ၏ သူနှင့်ဆက်ဆံပုံမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ဝမ်းသာမိသွားသည်။
“အရှင်မင်းကြီး… မဟုတ်ဘူး၊ မင်းသား… ကျွန်တော်ကလေ…” သူ၏ လျှာသည် ရစ်တွယ်သွားပြီး မည်သို့ ခေါ်ဆိုရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ကြည့်စမ်း၊ အစ်ကိုတိန်။ အတော်ပင်ပန်းနေပုံရတာပဲ၊ စကားတောင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အစ်ကိုချင်း ခေါ်ကြမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“မဟုတ်ရပါဘူး၊ မဟုတ်ရပါဘူး!” တိန်ကွမ် သည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ စကားထစ်ခြင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အမြန်ပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မရဲပါဘူး!”
သူတို့သည် လက်ရှိတွင် မြို့ဝန်နေအိမ်၌ ရှိနေကြပြီး ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးမှာ ဝေယွီ ၏ လူများ သို့မဟုတ် Guo Yajun ၏ အိမ်သူအိမ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝေယွီ သည် Guo Yajun ကို သူ၏ စစ်မှန်သော အထောက်အထားကို မပြသရသေးပေ။ အကြောင်းမှာ လူအများအပြား ရှိနေခြင်း၊ Guo Xiu ကို ရှင်းလင်းရန် ကျန်ရှိနေသေးခြင်းနှင့် သူ၏ အတွင်းလူများမှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ ယုံကြည်မှု မရှိခြင်းတို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့ မရဲရမှာလဲ။” ဝေယွီ သည် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ “အစ်ကိုတိန်၊ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးနေတာပဲ!”
တိန်ကွမ် သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး စကားပြန်ထစ်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ဦးလေးဖြစ်သူက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။ Deng Zhengde သည် အနည်းငယ်မျှသာ ပြုံးလျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “မင်းသားက နားလည်မှု လွဲနေပုံရပါတယ်။ ကျွန်တော့်တူက အရည်အချင်း မရှိလှပါဘူး၊ ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်ဆောင်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး။ မင်းသားနဲ့ ခင်မင်ခွင့်ရတာက သူ့အတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။”
သူ၏ဦးလေးကို သတိရသွားပြီး ဝေယွီ ၏ အကြည့်များ သူ့ဆီသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိန်ကွမ် သည် သူတို့ကို အမြန်ပင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ “အော်၊ မင်းသား… အစ်ကို? ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးလေးပါ။ မင်းသားက သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်လေ…”
ဝေယွီ သည် ထိုလူကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အမှန်ဆိုရလျှင် Deng Zhengde ကို မြင်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူရှာဖွေနေသည့် ဦးလေးဖြစ်ကြောင်း သူရိပ်မိပြီးဖြစ်သည်။ အမှန်ပင်၊ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်နေသည်။
ဝေယွီ သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ *ဒါဟာ ထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူတွေကြားက ထူးခြားတဲ့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှု ဖြစ်ရမယ်။ အော်၊ ဒီလို ပညာဉာဏ်မျိုးပါလား။*
တိန်ကွမ် မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် Deng Zhengde သည် လေးစားကြောင်း အမူအရာ ပြသလိုက်သည်။ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ဘဲ သာမန်အရိုအသေပေးခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဝေယွီ ကို စိတ်ဝင်စားသွားစေပြီး သူ၏တူထက်ပင် ပိုမိုထက်မြက်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ဝေယွီ ၏ အထောက်အထားကို လျှို့ဝှက်ထားလိုသည့် ဆန္ဒကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ရှေ့ဝင်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အစေခံများမှာလည်း ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသဖြင့် စကားပြောရန် အဆင်မပြေပေ။ ဝေယွီ သည် သူတို့ကို အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်များ ဆက်သပြီးနောက် အစေခံများ ထွက်ခွာသွားကြသောအခါ ထိုသူသုံးဦး ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဝေယွီ သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အဓိကနေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တိန်ကွမ် ကို သူ၏ ညာဘက်တွင်လည်းကောင်း၊ Deng Zhengde ကို ဘယ်ဘက်တွင်လည်းကောင်း ထိုင်စေသည်။
ဝေယွီ သည် သူတို့၏ ထိုင်ပုံထိုင်နည်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ တိန်ကွမ် သည် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေပြီး ကျောရိုးမှာ ဖြောင့်မတ်နေသည်။ ဝေယွီ ကမူ သူ၏ တင်ပါးမှာ ကုလားထိုင်ကိုတောင် အပြည့်အဝ ထိမနေဟု သံသယဝင်မိသည်။ Deng Zhengde ကမူ ကုန်သွယ်ရေးကိစ္စများကို ဆွေးနွေးလေ့ရှိသူတစ်ဦးပမာ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေသည်။
*ဒါနဲ့တော့၊* ဝေယွီ က တွေးလိုက်သည်။ *တိန်ကွမ် ကတော့ ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါလား။*
ဝေယွီ သည် Deng Zhengde ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ဦးလေးတိန်နဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ တကယ့်ကို ကံကြမ္မာပါပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ကျွန်တော် ပင်းနန်စီရင်စု ကို ရောက်တုန်းက အစ်ကိုတိန်ရဲ့ ဖိတ်ကြားမှုနဲ့ ကုန်သည်ကြီးများအသင်း အစည်းအဝေးကို တက်ရောက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အတော်လေး စနစ်တကျ ရှိပါတယ်—အတွင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေတာကိုး။”
လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကမ်းလှမ်းလိုက်သည့် Deng Zhengde သည် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်နေသည့် မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံမိသောအခါ သူ၏ အကြည့်တို့ တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဝေယွီ က ဆက်ပြောသည်။ “အစ်ကိုတိန်ဆီက ကြားရတာတော့ ဒီအသင်းရဲ့ အိုင်ဒီယာက ဦးလေးဆီက စတင်တာတဲ့။ တိန်မိသားစု ရဲ့ အသင်းဟာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် ရပ်တည်လာခဲ့တာဆိုတော့ ဦးလေးအနေနဲ့ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ပုံကို ကောင်းကောင်း နားလည်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားမိတယ်။ ဦးလေးအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြပေးနိုင်မလား။”
စပါးရိက္ခာကိစ္စကို ချက်ချင်း မပြောဘဲ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းအကြောင်းကို စတင်မေးမြန်းလိုက်သည်။ Deng Zhengde သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဤ “ပညာရှိမင်းသား” သည် ကုန်သွယ်ရေး၏ နက်နဲသော အခြေခံသဘောတရားများကို အမှန်ပင် နားလည်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ၏တူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် နစ်ဝင်သွားသည်။ *မင်းသားက ပင်းနန်မှာကတည်းက ကျွန်တော်တို့ကို ရိပ်မိနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် သူက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို တွေ့ခွင့်တောင်းရမှာလဲ။*
ထိုအတွေးများ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပြေးလွှားနေစဉ် Deng Zhengde သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ လေးစားစွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ “မင်းသားက ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်လှပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိမ်မြုပ်နေတဲ့ အမြင်တွေက ပြောပလောက်အောင် မရှိပါဘူး။ မင်းသားကလည်း နားလည်ပြီးသား ဖြစ်နေတာဆိုတော့ ကျွန်တော့်ထက် ပိုပြီး အရည်အချင်းရှိနေမှာပါ။ ကျွန်တော်ကသာ မင်းသားဆီကနေ သင်ယူရမှာပါ။”
တိန်ကွမ်: “...?” သူသည် ထိုင်ရမလား၊ ထရမလား မသိတော့ပေ။
ဝေယွီ သည် ကျေနပ်သွားပြီး Deng Zhengde ကို အမြန်ပင် ထူမပေးလိုက်သည်။ “ဦးလေးတိန်၊ အဲဒီလောက်လည်း မပြောပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ကုန်သည်တွေပဲ မဟုတ်လား။ အားလုံးက ငွေရှာဖို့ ကြိုးစားနေကြတာပဲ မဟုတ်လား။”
Deng Zhengde သည် တွန့်ဆုတ်နေသည်။ “မင်းသားက ကုန်သည်ကြီးများအသင်းထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ စိတ်ကူးရှိနေတာလား။”
ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ Deng Zhengde ကို အပြစ်တင်၍ မရပေ။ ဝေယွီ သည် အသင်းအကြောင်းကိုသာ ပြောနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဟုတ်လည်း ဟုတ်တယ်၊ မဟုတ်လည်း မဟုတ်ဘူး။” ဝေယွီ သည် စေတနာရှင် မင်းသားတစ်ပါးနှင့် တွက်ချက်မှု ကျွမ်းကျင်သော ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ဆောင်လျက် ပြုံးလိုက်သည်။ “ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကုန်သည်ကြီးများအသင်းကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ ချဉ်းကပ်နည်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ဦးလေးအနေနဲ့ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးနိုင်မလား။”
ဦးလေးနှင့်တူ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူဆိုလိုသည်မှာ သူတို့၏ ပုံစံကို မကျေနပ်ခြင်း လော။ သူသည် အသစ်တစ်ခုခုကို စတင်ပြီး သူတို့ကို ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းလော။
Deng Zhengde သည် ပထမဆုံး ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မင်းသားက အဲဒီလို ပြောမှတော့ မကြည့်ဘဲနေရင် ကျွန်တော့်အတွက်ပဲ နစ်နာမှာပေါ့၊ မဟုတ်လား။”