ဆားဖြူကို သန့်စင်ခြင်းတွင် သိသာထင်ရှားသည့် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်၏ ဝင်ငွေ လျော့နည်းသွားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အကြောင်းမှာ ဆားသည် အစိုးရ၏ လက်ဝါးကြီးအုပ်ပစ္စည်း ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ အဆိပ်သင့်ဆားကို သန့်စင်လိုက်၍ အရောင်စုံဆား သို့မဟုတ် အစိမ်းရောင်ဆားတို့ထက် အရသာပိုကောင်းလာပြီး ကုန်ကျစရိတ်လည်း သက်သာသွားပါက မည်သည့်မှူးမတ်အရာရှိက ငြင်းဆန်နိုင်ပါမည်နည်း။ ငွေကြေးပိုမိုရရှိခြင်းကို မည်သူမျှ မငြီးငွေ့ကြပေ။
အရောင်စုံဆားသည် နန်းတွင်းသူနန်းတွင်းသားများနှင့် မှူးမတ်တို့အတွက် လူမှုအဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြသည့် သင်္ကေတတစ်ခုအနေဖြင့် ဆက်လက်တည်ရှိနေဦးမည်ဆိုလျှင်ပင်၊ ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံသည့်အခါ လူသိရှင်ကြား သုံးစွဲနေသော်လည်း၊ ပုဂ္ဂလိကကိစ္စများတွင် ဆားဖြူကို သုံးစွဲနေသည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။
ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းတစ်ခု လျော့နည်းသွားတော့မည်ဖြစ်၍ ၎င်းကို အစားထိုးရန်အတွက် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲသို့ အခြားဝင်ငွေလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ရပေမည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဆားဖြူနှင့် ဆင်တူသည့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု ရှိနေ၏။ ၎င်းမှာ သကြားဖြူ ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ က ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံပါမည်လော။ လုံးဝမခံနိုင်ပေ။
ဝေယွီ သည် ယီကျိုး သို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိစဉ်ကပင် ကြံစိုက်ပျိုးရေးနှင့် ပတ်သက်၍ စုံစမ်းမေးမြန်းပြီး ဖြစ်သည်။ ဤဒေသတွင် နွေဦး၌ စိုက်ပျိုးသောကြံများသည် မေလမှ ဇူလိုင်လအတွင်း ရင့်မှည့်လေ့ရှိပြီး ဆောင်းဦးတွင် စိုက်ပျိုးသောကြံများသည် ဒီဇင်ဘာလတွင် ရိတ်သိမ်းရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် မတ်လတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ယခု ဇူလိုင်လသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီဖြစ်ရာ ကြံများမှာ ရင့်မှည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် တောင်သူများထံမှ စုဆောင်း၍ သကြားထုတ်လုပ်ခြင်းကို မစတင်လျှင် အဘယ်အချိန်တွင် စတင်ရမည်နည်း။
သို့သော် ၎င်းမှာ သီအိုရီသာ ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင်မူ ဤမျှ မရိုးရှင်းပေ။ ဝေယွီ မှာ ငွေကြေးမရှိသူ ဖြစ်သည်။ တောင်သူများထံမှ ကြံများကို လက်ကားဝယ်ယူရန် ငွေကြေးမရှိရုံသာမက သကြားဖြူသန့်စင်ခြင်းမှာ ဆားသန့်စင်ခြင်းထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးသည်။ ၎င်းအတွက် သူ မဝယ်ယူနိုင်သေးသည့် အထူးပြုကိရိယာများ လိုအပ်သည်။ သူသည် ဆားဖြူ ပထမအသုတ် ရောင်းချရပြီး အမြတ်ငွေ ရရှိလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။
ဆားအတွက် ကနဦးအရင်းအနှီးကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိသနည်းဟု မေးစရာရှိလျှင်၊ အဆိပ်သင့်ဆားနှင့် ကိရိယာများ ဝယ်ယူရန်အတွက် ငွေကြေးများကို Guo Yajun က Hu Yong ၏ လျှို့ဝှက်သိုလှောင်ထားသော ရန်ပုံငွေထဲမှ တူးဖော်ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ က မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်လျက်နှင့် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး ရောက်နေရသည်မှာ ရှက်စရာကောင်းကြောင်း ဝန်ခံသည်။ သို့သော်လည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သူ့အား သူတောင်းစားတစ်ယောက်ကို အရိုးစွန့်ကျဲသကဲ့သို့ ငွေနှစ်ထောင်သာ ပေးခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝေယွီ သည် ထိုငွေနှစ်ထောင်ကို သုံးစွဲရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ဝေးလံသောခရီးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရပြီး အလွန်ပင်ပန်းစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုငွေကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်အားခအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားသည်။
ထို့အပြင် ဖန်ထည်ပစ္စည်းများ ရောင်းချခြင်းမှ ရရှိသော ငွေ ၁,၂၀၀ ရှိသေးရာ၊ ၎င်းကို အလုပ်သမားများ သန့်စင်မှုစမ်းသပ်ရန် လုံလောက်သောကြံများ ဝယ်ယူရန်အတွက် သုံးစွဲနိုင်သည်။
အခြားဒေသများတွင် သကြားဖြူ၏ ဈေးနှုန်းမှာ ဆန်ဈေး၏ ၁၄ ဆမှ ၁၆ ဆခန့် ရှိသည်။ ယီကျိုး တွင် ဆန်တစ်ပိဿာလျှင် ၆ ဝမ် ခန့်ရှိပြီး သကြားတစ်ပိဿာလျှင် ၈၇ ဝမ်ဖြင့် ရောင်းချသည်။ ဤဒေသသည် ကြံစိုက်ပျိုးသည့်ဒေသ ဖြစ်သောကြောင့် အခြားနေရာများထက် ဈေးပိုသက်သာသည်။ သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုမှာလည်း သကြားဈေးနှုန်းကို လျှော့ချရန် တာဝန်ရှိနေသဖြင့် ဝေယွီ အနေဖြင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် လုံးဝရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူ၏ သကြားရောင်းချမှုသည် သူ၏အစ်ကို၏ ကြိုးပမ်းမှုကို အမှန်တကယ် အထောက်အကူပြုလိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။
ဝေယွီ စတင်ရောင်းချချိန်တွင် သူသည် ဆားဖြူပုလင်းများကို ရောင်းချနေသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာနေပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သကြားဖြူနှင့် ဆားဖြူတို့မှာ ကြည့်လိုက်လျှင် အလွန်ဆင်တူသည်။ ဖန်ပုလင်းများထဲတွင် ထည့်ထားပါက မည်သူကမျှ သေချာကြည့်ရှုပြီး ကွဲပြားချက်ကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဆားကို အရင်ရောင်းချခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ လူတို့က ပုလင်းထဲတွင် ဆားများသာ ရှိနေဆဲဟု အလိုအလျောက် ထင်မှတ်သွားကြလိမ့်မည်။
ထိုကာလအတွင်း သူသည် ဝယ်ယူသူများ၏ မှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးခြင်းဖြင့် မည်သူက ငွေကြေးချမ်းသာပြီး မည်သူက မချမ်းသာသည်ကို လွယ်ကူစွာ ခွဲခြားနိုင်သည်။ ဝေယွီ သည် သကြားကို ချမ်းသာသောကုန်သည်များထံသို့ ဦးစွာရောင်းချရန်နှင့် ၎င်းတို့အား သကြားထုတ်လုပ်သည့်နည်းလမ်းကို နန်းတော်၏ အမည်ဖြင့် လျှို့ဝှက်စွာ ရောင်းချရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဤကုန်သည်များသာ လူမိုက်များ မဟုတ်ပါက အမြတ်ရရန်အတွက် နန်းတော်ကို မထိခိုက်စေဘဲ သကြားအရင်းအမြစ်ကို လူသိရှင်ကြား မကြေညာသင့်ကြောင်း သူတို့ နားလည်လိမ့်မည်။ သကြားထုတ်လုပ်နည်းကို ဝယ်ယူခြင်းက ယီကျိုး မှ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်ဆိုပါဦး၊ မည်သူက ဂရုစိုက်မည်နည်း။ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုမှာ ယီကျိုး တွင် ရှိပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ယီကျိုး တွင် ရှိနေရာ ၎င်းတို့နှစ်ခုကြားတွင် နန်းတော်က ခြားထားသည်။ နန်းတော်က ယီကျိုး မှူးမတ်များကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် သကြားထုတ်လုပ်ခွင့်ကို လျှို့ဝှက်ရောင်းချနေသည်ကို လူမိုက်ပင် မြင်နိုင်ပေသည်။
မည်သည့်လူမိုက်က နန်းတော်ကို ဆန့်ကျင်ရန် ရွေးချယ်မည်နည်း။ နန်းတော်က နည်းလမ်းကို ပေးအပ်နေသည်အတွက် သူတို့ ဝမ်းမြောက်သင့်ပေသည်။ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာရှာဖွေခြင်းမှလွဲ၍ အခြားအလုပ်များဖြင့် အချိန်ဖြုန်းရန် အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်မည်နည်း။ ယီကျိုး ရှိ ကုန်သည်များက နည်းလမ်းကို ရရှိသွားသည်နှင့် သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားတူညီမှုကြောင့် သကြားဖြူစီးဆင်းမှုကို ထိရောက်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်။ နန်းတော်က တိတ်ဆိတ်နေသရွေ့ ဤကုန်သည်များသည် သကြားကို ယီကျိုး တွင် ရောင်းချလိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ အခြားဒေသများကိုသာ ပစ်မှတ်ထားကြလိမ့်မည်။
ဝေယွီ က သကြားဈေးနှုန်းကို သတ်မှတ်ထားပြီး ဤကုန်သည်များက နန်းတော်ကို ကြောက်ရွံ့သလို အမြတ်ရလိုစိတ်လည်း ပြင်းပြနေကြသဖြင့် သူတို့ထုတ်လုပ်သည့် သကြားကို အခြားနေရာများတွင်သာ ရောင်းချလိမ့်မည်။ သူတို့သတ်မှတ်သည့် ဈေးနှုန်းများသည် ယီကျိုး မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများ၏ ဈေးနှုန်းထက် ပိုမိုမြင့်တက်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် နန်းတော်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ဝေယွီ သတ်မှတ်လိုက်သည့်ဈေးနှုန်းမှာ အနိမ့်ဆုံးဈေး ဖြစ်လာပြီး ယီကျိုး မှူးမတ်များ၏ ဈေးနှုန်းမှာ အမြင့်ဆုံးဈေး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ လက်တွေ့ဈေးကွက်ဈေးနှုန်းမှာ ထိုနှစ်ခုကြားတွင် အတက်အကျ ရှိနေလိမ့်မည်။
ကုန်သွယ်မှုသည် ပစ္စည်းများ၏ ဈေးကွက်ကွာဟချက်ကြောင့် အမြတ်ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ခက်ခဲပြီး သတင်းအချက်အလက် စီးဆင်းမှု နှေးကွေးသဖြင့် ယီကျိုး မှ သကြားဈေး ပိုသက်သာသည်မှာ ငြင်းမရသော အချက်ဖြစ်သည်။ အခြားဒေသများက ချက်ချင်းမသိရှိရလျှင်ပင် တူညီသောကုန်ပစ္စည်းများအတွက် လူတို့သည် အမြဲတမ်း ဈေးနှုန်းနှိုင်းယှဉ်ကြပြီး လူတိုင်းက ဈေးသက်သာသည်ကိုသာ လိုချင်ကြသည်။ ယီကျိုး မှလာသော သကြားသည် ပိုမိုရောင်းကောင်းလာမည်ဖြစ်ပြီး ယီကျိုး မှူးမတ်များ ထုတ်လုပ်သည့် သကြားမှာ ဈေးကြီးမြင့်သဖြင့် ဝယ်သူရှားပါးသွားလိမ့်မည်။
ယီကျိုး မှူးမတ်များသည် ၎င်းတို့၏ အမြတ်ငွေများ လျော့နည်းလာသောအခါ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိမ့်မည်လော။ ၎င်းတို့က ယီကျိုး အထိ ပြန်လည်စုံစမ်းလိမ့်မည်လော။ ဝေယွီ က ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ ဂရုစိုက်လျှင်ပင် ၎င်းတို့ သတိပြုမိချိန်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပေလိမ့်မည်။ သူ သိထားရန် လိုအပ်သည်မှာ ထိုအကျိုးဆက်ကြောင့် သကြားဈေးနှုန်းများ ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်ဟူသော အချက်ပင်။ ၎င်းမှာ လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ ယခုလုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ အရည်အချင်းရှိသူများကို ခေါ်ယူရန် ကြေညာချက်ထုတ်ပြန်ခြင်း ဖြစ်သည်။
—
ဇီယန်ခရိုင်ရှိ အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကြေညာချက်ဘုတ်တွင် တာဝန်ရှိသူများက ကြေညာချက်အသစ်တစ်ခုကို ကပ်လိုက်သည်။ မြို့သူမြို့သားများမှာ ပုံမှန်လုပ်နေကျအတိုင်း အရာရှိများ ပြန်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်နေကြသော်လည်း အရာရှိများမှာ ပြန်မသွားဘဲ ရှိနေကြသည်။ တစ်ဦးက ဘေးတွင်ရပ်၍ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“အရာရှိက ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်ထားပါတယ်။ စာဖတ်တတ်ပြီး ဂဏန်းသင်္ချာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ၊ သေသပ်ပြီး စိတ်အေးတဲ့သူတွေကို ခေါ်ယူနေပါတယ်။ အသက်အရွယ်၊ ကျား/မ မရွေး အရည်အချင်းနဲ့ ကိုက်ညီရင် ရုံးမှာ လာရောက်လျှောက်ထားနိုင်ပါတယ်”
လူငယ်အရာရှိက ခါးကိုမတ်မတ်ထား၍ ရဲရဲတင်းတင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ ခရိုင်ရုံးမှ သာမန်စာရေးတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် ဝေယွီ က Guo Yajun အတွက် ချန်ထားခဲ့သော အစောင့်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
သူ ကြေညာချက်ကို ပြောပြီးသည်နှင့် ပြန်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့သည်။ အရာရှိငယ်ကို မကြောက်ရွံ့သူတစ်ဦးက သူ့အား လှမ်း၍ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“အရှင်၊ ‘လျှောက်ထားတယ်’ ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲခင်ဗျာ!”
အစောင့်သည် ရပ်တန့်သွားသည်။ “...အလုပ်ခေါ်တယ်လို့ ပြောတာပါ။ ကြေညာချက်မှာ ပါတဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ ကိုက်ညီတယ်လို့ ထင်ရင် ခရိုင်ရုံးကို လာခဲ့ကြပါ”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကြသည်။ အစောင့်သည် မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်မီ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် မြို့သူမြို့သားများကြားတွင် စကားပြောသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး အချို့မှာ ကြေညာချက်ကို ဖတ်ရှုရန် အလုအယက် တိုးဝှေ့လာကြသည်။
“ဘာတဲ့လဲ၊ ဘာတဲ့လဲ”
“အစိုးရက ဘာအတွက် အလုပ်ခေါ်တာတဲ့လဲ။ စစ်သားစုဆောင်းတာ မဟုတ်ပါစေနဲ့။ ငါက သေသပ်ပေမဲ့ စာမဖတ်တတ်ဘူးလေ။ ပြီးတော့ ဂဏန်းသင်္ချာဆိုတာက ဘာတဲ့လဲ”
“ဟေ့၊ အရည်အချင်းရှိရင် အသက်အရွယ်၊ ကျား/မ မရွေး ဖြစ်တယ်ဆိုပဲ။ ဘာအလုပ်လဲဆိုတာတော့ မပါဘူး၊ နည်းနည်းတော့ သံသယဖြစ်စရာပဲ...”