ဧကရာဇ်ဝေ နှင့် ပတ်သက်သည့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော ကိစ္စရပ်များ နောက်ဆုံးတွင် အေးငြိမ်းသွားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဂိုယကျွင်းနှင့် စာအပြန်အလှန် ပေးပို့သည့်ကိစ္စကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။
ဂျီစီရင်စု ရှိ လူဆိုးဓားပြပြဿနာမှာ ထိရောက်စွာ ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။ နွားခေါင်းတပ်မတော် ကို စေလွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသေးသော သူပုန်များကို နှိမ်နင်းခြင်းမှာ အချိန်ကိစ္စသာ ဖြစ်တော့သည်။ ဒုတိယမင်းသား နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့သည် ထိုနေရာမှ ဆက်လက်တာဝန်ယူရန် အပြည့်အဝစွမ်းဆောင်နိုင်ကြသဖြင့် ဝေယွီ အတွက် လုပ်စရာမကျန်တော့ပေ။
ဂိုရှူးနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဝေယွီ နှင့် ဒုတိယမင်းသား တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သီးခြားစီပင် ဂိုရှူး၏ အပြစ်များအတွက် ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထားများစွာကို စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်သည်။ ဓားပြပြဿနာ အပြီးတိုင်ငြိမ်းသွားသည်နှင့် ဂိုရှူးဖြစ်စေ၊ သူနှင့် ပေါင်းကြံထားသော ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်စေ ခုခံနိုင်စွမ်းရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။ ဝေယွီ သည် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက ထိုနောက်ဆက်တွဲကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။
မိမိအတွက်ဆိုလျှင်မူ အချိန်ပိုမရှိတော့သဖြင့် ဝင်ငွေရှာဖွေခြင်းကို စတင်ရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။
ငွေရှာဖွေခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဝေယွီ အနေဖြင့် ပထမဆုံးကြည့်မိသည့်နေရာမှာ ဂိုယကျွင်း၏ လျှို့ဝှက်ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိသော သူ၏နယ်မြေဖြစ်သည့် ဇီယန်ခရိုင်ပင်ဖြစ်သည်။
သူမထွက်ခွာမီက ဂိုယကျွင်းထံသို့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အဆိုပြုချက်တစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုစာတမ်းမှာ စာတွေ့သက်သက်မဟုတ်ဘဲ လမ်းဖောက်လုပ်ရေးအစီအစဉ်များအပြင် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည့် ကျောက်ဆားသန့်စင်နည်းလမ်းပါ ပါဝင်နေသည်။
မဟာဝေနိုင်ငံ မင်းဆက်တွင် ဆားအမျိုးအစား သုံးမျိုးရှိပြီး ကျောက်ဆားမှာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်ကာ "အဆိပ်သင့်ဆား" ဟုပင် ခေါ်ဆိုကြသည်။ ၎င်းမှာ အသုံးအများဆုံးဖြစ်သည့်အပြင် ကြမ်းတမ်းပြီး ခါးသက်သောအရသာရှိသည်။ ဝေယွီ ပေးအပ်ခဲ့သော ဆားဖြူသန့်စင်နည်းလမ်းဖြင့် မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ဒေသန္တရဆားများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်သော ထုတ်ကုန်ကို ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာကဲ့သို့ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသည်အထိ မဖြစ်နိုင်သေးသော်လည်း ယခင်ကထက် ပိုမိုသန့်ရှင်းပြီး အရေးကြီးဆုံးမှာ လူ့ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်မှု အလွန်နည်းပါးသွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် ဂိုယကျွင်းက လျှို့ဝှက်ချက်ပေါက်ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။ မဟာဝေနိုင်ငံ တွင် ဆားထုတ်လုပ်ခြင်းမှာ ဧကရာဇ်၏ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုဖြစ်ပြီး ဆားကို သီးသန့်ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခြင်းမှာ ပြစ်ဒဏ်ကြီးမားသော ရာဇဝတ်မှုဖြစ်သည်။ ဂိုယကျွင်းမှာ သူမ၏ဘဝဟောင်းမှ ချုပ်နှောင်မှုများကို အနိုင်နိုင်ရုန်းထွက်ကာ မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို သစ္စာဖောက်ရန် လုံးဝစိတ်ကူးယဉ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ အမှန်စင်စစ်တွင် ဝေယွီ သာ အခွင့်အရေးပေးမထားပါက သူမကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အတွင်းခန်းများမှ ထွက်ခွာနိုင်ရန် မပြောနှင့် ဇီယန်၏ လျှို့ဝှက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်လာရန်ပင် အခွင့်အရေးရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ညွှန်ကြားချက်များကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဂိုယကျွင်းမှာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သစ္စာရှိစွာ လိုက်နာဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ သူမသည် လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို စုဆောင်းကာ လုံခြုံသော အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို စီစဉ်ပြီး သန့်စင်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် ရိုးသားသော စာချုပ်ဝန်ထမ်းများကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။
လုပ်ငန်းစဉ်မှာ မခက်ခဲပေ။ ဆားကို ရေတွင်ပျော်ဝင်စေ၍ ပြည့်ဝရည်ဖြစ်အောင် လုပ်ခြင်း၊ အညစ်အကြေးများကို စစ်ထုတ်ခြင်းနှင့် ဆူမှတ်နှင့် ပျော်ဝင်မှု ကွာခြားချက်များကို အသုံးပြု၍ ဆားသန့်များကို ပုံဆောင်ခဲဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ အကြီးစားထုတ်လုပ်မှုအတွက်မူ မီးသွေးဖိုမှရသော ပြာကဲ့သို့သော အယ်ကာလီဓာတ်ကို အသုံးပြု၍ မပျော်ဝင်နိုင်သော အညစ်အကြေးများကို စစ်ထုတ်နိုင်သည်။ ၎င်းမှာ အလယ်တန်းကျောင်းသားများ သင်ယူရသည့် ဓာတုဗေဒသဘောတရားနှင့် တူညီပြီး ပန်းပဲလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် မီးဖိုများတွင် အိုးလုပ်ခြင်းထက် ပိုမိုလွယ်ကူသည့် ထပ်တလဲလဲ လုပ်ဆောင်ရသော အဆင့်ဆင့်ပင်ဖြစ်သည်။
ဂိုယကျွင်းသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဆားအချောထည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဝေယွီ အပေါ်တွင် သူမ၏လေးစားမှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသကဲ့သို့ ဝေယွီ ၏ အရည်အချင်းရှိသူများကို စုဆောင်းလိုစိတ်မှာလည်း ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒကို သင်ယူမည့်သူများ မရှာတွေ့ပါက ဤတီထွင်မှုများကို အကြိမ်တိုင်း သူကိုယ်တိုင်ပင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
*လီအာရ်ယာရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်က ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်မှာလဲ* ဟု သူ တွေးတောမိသည်။
ဝေယွီ သည် ဆားပြဿနာကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ သာမန်ပြည်သူများ အဆိပ်သင့်ဆားကို စားသုံးနေရသည်ကို သူ မနှစ်မြို့သော်လည်း အကြောင်းမဲ့ အာရုံစိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် စောစောစီးစီး မလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းမှာပင် သူ့ကို အာရုံစိုက်ခံရစေရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ရာ ဆားလုပ်ငန်းတွင်ပါ တီထွင်မှုများ ပြုလုပ်ပါက နန်းတော်မှ မည်သို့သဘောထားမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ သူသည် တစ်ဘဝလုံးကို ညီအစ်ကိုများ၏ စမ်းသပ်ခြင်းနှင့် ကာကွယ်ခြင်း ခံရသည့်အဖြစ်မျိုးဖြင့် မဖြတ်သန်းလိုပေ။
သူသည် ပြည်သူများ၏ဘဝကို မြှင့်တင်ရန် ဦးဆောင်လိုသော်လည်း သူတစ်ပါး၏ မျှော်လင့်ချက်များအောက်တွင် ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်မနေလိုပေ။
ဟုတ်ပါသည်၊ ဤအချက်မှာ သူ၏ဖခင်နှင့်တော့ မသက်ဆိုင်ပေ။ ထိုအဘိုးကြီးမှာ စိတ်ကိုဖတ်နိုင်သော ဘုရားပေးစွမ်းရည်ဖြင့် "လှည့်စား" နေသူဖြစ်သဖြင့်တည်း။
ဆားနှင့်ပတ်သက်၍မူ ဝေယွီ သည် ထိုဂုဏ်ကို ဂိုယကျွင်းထံသို့ ပေးအပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သူသည် နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဖန်ထည်၊ သကြားဖြူ၊ သံမဏိနှင့် သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေး ဒီဇိုင်းများကဲ့သို့သော တံဆိပ်များမှာ သူ့နာမည်တွင် ကပ်နေပြီးသားဖြစ်သည်။ ဆားကို ထပ်ထည့်လိုက်ပါက သူ့ကို ပစ်မှတ်ဖြစ်လာစေရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ တောက်... ဂုဏ်ပုဒ်များစွာကို ထမ်းထားရခြင်းမှာ ကောင်းကျိုးမများလှပေ။ ထိုကဲ့သို့သော အတိတ်တွင်သာရှိသည့် ဂုဏ်ပုဒ်များနောက်သို့ လိုက်နေသူများမှာ အသိဉာဏ်မရှိသူများသာ ဖြစ်တန်ရာသည်။
ဇီယန်၏ လက်ရှိအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဟူယုံမှာ နေအိမ်တွင် အကျယ်ချုပ်ကျနေပြီး ဂိုရှူး ကျဆုံးသွားသည့်အခါ သူနှင့်အတူ အရေးယူခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဟူယုံ၏ အခြေအနေအသေးစိတ်ကို ပြည်သူများထံမှ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော်လည်း ဝေယွီ အနေဖြင့် သူ၏ဖခင်ထံမှမူ လုံးဝဖုံးကွယ်ထားမည်မဟုတ်ပေ။ ဂိုယကျွင်းအနေဖြင့် ကျောက်ဆားသန့်စင်ခြင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုခံရပါက သူမ၏ ယခင်အပြစ်များကို ပြန်လည်ကာမိစေရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သူမသည် သူရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော ပထမဆုံး နိုင်ငံရေးအရည်အချင်းရှိသူဖြစ်ရာ သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းလမ်းကြောင်းကို အဆုံးသတ်သွားစေလိုခြင်း မရှိပေ။
—
အထူးပြုလုပ်ထားသော ဖန်ပုလင်းများဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ အစိုးရ၏အမည်ဖြင့် "ပုံစံသစ်ဆားဖြူ" ဟုခေါ်ဆိုပြီး တစ်ပုလင်းလျှင် ငွေကြေး ၃၀၀ ဖြင့် ရောင်းချမည်ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ဂျီအိုကျိုးတွင် စည်းစိမ်ဥစ္စာ တည်ဆောက်ရန်အတွက် ဝေယွီ ၏ ပထမဆုံးခြေလှမ်းဖြစ်သည်။
ဖန်ပုလင်းများကို သူ၏သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ပြုလုပ်ထားပြီး ပမာဏ ၁,၅၀၀ မီလီလီတာခန့် ဆံ့သည်။ တစ်ပုလင်းလျှင် ဆားဖြူ နှစ်ဂျင်စီ ထည့်သွင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။ "အဆိပ်သင့်ဆား" မှာ တစ်ဂျင်လျှင် ငွေကြေး ၃၀ နှင့် အရည်အသွေးမြင့် စိမ်းလဲ့ရောင်ဆားမှာ ၈၁ ကျပ်ဖြစ်ရာ၊ အရည်အသွေးမြင့် ဆားဖြူ နှစ်ဂျင်အတွက် ဖန်ပုလင်းပါ အပါအဝင် ငွေကြေး ၃၀၀ ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။
၎င်းမှာ ပရိုမိုးရှင်းအဖြစ် ပေးအပ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
ဆားမှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ သူ၏ ဆားသန့်ကို ရှားပါးသော "အရောင်ငါးမျိုးဆား" (တစ်ဂျင်လျှင် ငွေကြေး ၁,၀၀၀ ကျော်) ကဲ့သို့ ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်လျှင်ပင် မြင့်မြတ်သောမိသားစုများက လုယက်ဝယ်ယူကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ဝေယွီ သည် ထိုသို့မဖြစ်စေလိုပေ။ သူသည် သာမန်ပြည်သူများ အဆိပ်အတောက်များကို မစားသုံးစေလိုသောကြောင့် ဤနည်းလမ်းကို တီထွင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့မဝယ်နိုင်သော ဈေးနှုန်းဖြင့် သတ်မှတ်လိုက်ပါက ဤကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားလိမ့်မည်။
လက်ရှိ တစ်ဂျင်လျှင် ငွေကြေး ၁၅၀ ဆိုသည်မှာ ပထမဦးဆုံး ထောက်ပံ့မှုနည်းပါးပြီး ဖန်ပုလင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်ပါဝင်သောကြောင့်သာ မြင့်မားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထုတ်လုပ်မှု ပိုမိုကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ဝေယွီ သည် စျေးနှုန်းကို သာမန်စိမ်းလဲ့ရောင်ဆားထက်ပင် ပိုမိုသက်သာသည်အထိ လျှော့ချသွားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
သူသည် မဟာဝေနိုင်ငံ ရှိ ပြည်သူအားလုံး အဆိပ်သင့်ဆား၏ အန္တရာယ်များမှ ကင်းဝေးစေလိုသည်။