ထိုအချိန်တွင် တိန်မိသားစု၏ ပဉ္စမမြောက်သခင်လေး ဝင်ရောက်လာသည်။
သူသည် အရပ်အမောင်းနှင့် ရုပ်ရည်အားဖြင့် သာမန်မျှသာရှိပြီး အသက်သုံးဆယ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏အသားအရေမှာ ကုန်သွယ်ရေးအတွက် တစ်သက်လုံး ခရီးလှည့်လည်နေရသူတစ်ယောက်နှင့်မတူဘဲ ထူးခြားစွာ ဖြူဝင်းနေသည်။ ရုပ်ရည်အားဖြင့် သာမန်ဟု ဆိုရသော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ဉာဏ်ပညာရောင်ခြည်များ တောက်ပနေပြီး သူ၏တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာက မည်သူ့ကိုမဆို ချက်ချင်းပင် သဘောကျနှစ်သက်စေသည်။ သူစိမ်းတစ်ယောက်အနေနှင့် ကြည့်လျှင် သူသည် လိမ္မာပါးနပ်သော ကုန်သည်တစ်ယောက်ထက် စာပေကျမ်းဂန်များကို လေ့လာလိုက်စားသည့် ပညာတတ်တစ်ယောက်နှင့် ပို၍တူနေသည်။
ဝင်ဝင်ချင်းတွင် ပဉ္စမမြောက်သခင်လေးသည် အကြီးအကဲဖြစ်သူ တိန်အိမ်ဦးစီးထံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "အဖေ၊ သားပြန်ရောက်ပါပြီ။"
တိန်ကွမ်သည် ဝေယွီကို ပြောပြခဲ့စဉ်က သူ၏ဦးလေးမှာ ချီအန်းစီရင်စုတွင် ကုန်သွယ်ရေးလုပ်နေသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်မှာ သူသည် တစ်လခန့်ကပင် ပြန်ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အလုပ်မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်သည့် ပဉ္စမမြောက်သခင်လေးသည် အနီးအနားရှိ ရွာများနှင့် မြို့များသို့ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မိသားစုက သူ့ကို ပြန်ခေါ်ရန်အတွက် မနေ့ကမှ စာပို့သူတစ်ဦးကို လွှတ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
တစ်မိသားစုလုံး စုံစုံလင်လင် စုဝေးနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း တိန်အိမ်ဦးစီး လက်ထဲတွင် စာတစ်စောင်ကိုင်ထားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။
"အရင်ဆုံး ဒါကိုဖတ်ကြည့်လိုက်ဦး။ ပြီးမှ ငါတို့ စကားပြောကြတာပေါ့" ဟု တိန်အိမ်ဦးစီးက ပြောသည်။
ပဉ္စမမြောက်သခင်လေးသည် သိချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ စာကို သေချာဖတ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏တည်ငြိမ်မှုများ ပျက်ပြားသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အဖေ၊ ဒီစာက အစစ်လား။"
မိသားစုတွင် အတော်ဆုံးသားတစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် တိန်အိမ်ဦးစီးမှာ ဝမ်းသာမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီးတစ်ခုဆင်မြန်းကာ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်! ဒါ အစစ်ပဲ!"
သူက တိန်ကွမ်ရှိရာသို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ဒီမင်းမျိုးမင်းနွယ်ဟာ မြို့ထဲမှာ ကွမ်အာနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက သူက သူ့အဆင့်အတန်းကို မဖော်ပြဘဲ ကွမ်အာကို သူငယ်ချင်းလိုမျိုး ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ ကွမ်အာကလည်း သူ့ကို ဧည့်သည်အဖြစ် အိမ်ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သေးတယ်။ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အိမ်မှာမရှိကြတာ သိပ်ကို နှမြောဖို့ကောင်းတယ်—သူ့ကို ကောင်းကောင်းဧည့်ခံမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး!"
ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း တိန်အိမ်ဦးစီးမှာ နာကျင်ရသည်။ သူသည် ထိုနေ့က မြို့ပြင်သို့ ငါးမျှားထွက်သွားမိသည့် မိမိကိုယ်ကိုပင် ရိုက်ချင်စိတ်ပေါက်သည်အထိ နောင်တရနေမိသည်။ သို့သော် နောင်တရ၍လည်း အကျိုးမရှိတော့ပေ။ ဖြစ်ပြီးသားကိစ္စကို ပြန်ပြင်၍မရတော့။ တိန်အိမ်ဦးစီးမှာ ထိုစဉ်က မင်းမျိုးမင်းနွယ်နှင့် ကံမဆုံခဲ့ရသည့်အတွက်သာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏မြေးဖြစ်သူက ထိုမင်းမြတ်နှင့် ခိုင်မာသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။
တိန်အိမ်ဦးစီး ပြောနေစဉ်မှာပင် ပဉ္စမမြောက်သခင်လေးက တိန်ကွမ်ဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ သူ၏ဦးလေး အကဲခတ်နေသည့်အတွက် တိန်ကွမ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ၏ဦးလေးငယ်မှာ မိသားစုထဲတွင် အတော်ဆုံးနှင့် အဉာဏ်အရှိဆုံးသူဖြစ်ပြီး တိန်ကွမ်က သူ့ကို အလွန်လေးစားကာ သူ၏အပြုအမူများကိုပင် အတုယူလေ့ရှိသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏အရည်အချင်းမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိနေပြီး ဦးလေးလိုမျိုး စိတ်ကူးပေါက်ရာ ကုန်သွယ်ရေးဗျူဟာများကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။
ပဉ္စမမြောက်သခင်လေးသည် စာကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "ဒီမင်းမြတ်ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက ဘယ်လိုမျိုးလဲ။"
"အရမ်းကောင်းပါတယ်!" တိန်ကွမ်က အမြန်ဖြေသည်။ "တကယ်ပါ ဦးလေး၊ ကျွန်တော် မင်းမြတ်နှစ်ပါးနဲ့အတူ မြို့ထဲမှာ လှည့်ပတ်ပြီး နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ အတူရှိခဲ့တာပါ။ ဘယ်ကိုပဲသွားသွား သူတို့က တစ်ခါမှ မညည်းညူခဲ့သလို လူတိုင်းကို အမြဲတမ်း အပြုံးနဲ့ပဲ ဆက်ဆံခဲ့ပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံအိတ်ကို ခိုးတဲ့အခါမှာလည်း သူတို့ကပဲ သူခိုးကို ဖမ်းပေးခဲ့တာပါ။"
ပဉ္စမမြောက်သခင်လေးသည် အကြည့်ကိုလျှော့ချကာ အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွားသည်။
သူစဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကျန်မိသားစုဝင်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
"ဒါဟာ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ" ဟု တိန်အိမ်ဦးစီးက ဆိုသည်။ "သာမန်မင်းမျိုးမင်းနွယ်နဲ့သာ ဆက်သွယ်မှုရခဲ့ရင် ပင်းနန်မှာ ဘယ်သူကမှ ငါတို့မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်ရဲတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"
ဒုတိယမြောက်သခင်လေးက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "နောက်နှစ်မှာ အထက်လူကြီးတွေ ပြောင်းလဲတော့မှာ ဖြစ်ပေမဲ့ လက်ရှိ စီရင်စု ဒုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကတော့ သူ့နေရာမှာပဲ ဆက်ရှိနေဦးမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် သူ့ဇနီးက ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့ကိစ္စတွေကို ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ဝင်စွက်ဖက်နေမှာလဲ။"
တတိယမြောက်သခင်လေး၏ ဇနီးဖြစ်သူမှာ ဒေါသထွက်လွယ်ပြီး ပွင့်လင်းသူဖြစ်ရာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်! အိမ်တွင်းရေးကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်နေတဲ့ အဲဒီမိန်းမတွေကို ကျွန်မ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ခြောက်ယောက်မြောက်သမီးလေးနဲ့အတူ လက်ဝတ်ရတနာသွားဝယ်တုန်းက စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ သမီးသုံးယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ သူတို့က ပစ္စည်းတွေ အများကြီးဝယ်ပြီးတော့ ငွေစင် ရာပေါင်းများစွာကို ကျွန်မကို ပေးခိုင်းသွားတာ!"
"ဘာ!" တတိယမြောက်သခင်လေးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မပြောပြတာလဲ။"
သူ၏ဇနီးက မျက်စိကို လှန်ပြလိုက်သည်။ "ပြောပြလို့ရော ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ။"
တတိယမြောက်သခင်လေးမှာ အဆင်မပြေစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး စကားမပြောတော့ပေ။ သူမပြောတာ မှန်သည်။ ပြောပြ၍ အကျိုးမရှိပေ။ စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော်ရှေ့တွင် မိသားစုမှ အမျိုးသားများမှာပင် အသံမထွက်နိုင်ဘဲ သည်းခံနေရသည်၊ အမျိုးသမီးများအကြောင်းကိုတော့ ပြောဖွယ်ရာမရှိ။ အမျိုးသားများတွင် အင်အားမရှိသည့်အခါ အမျိုးသမီးများက ခံရပြီး၊ ကျောထောက်နောက်ခံပြုသူက လောဘကြီးလွန်းလျှင် မည်မျှပင် ချမ်းသာသည့် မိသားစုဖြစ်ပါစေ ကြာရှည်မခံနိုင်ပေ။ သူတို့အတွက် နယ်ပယ်သစ်တစ်ခု လိုအပ်နေသည်။
တိန်အိမ်ဦးစီးက သူ၏သားဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "အိုအိုဖူး (ပဉ္စမမြောက်သခင်လေး)၊ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။"
ပဉ္စမမြောက်သခင်လေးသည် စာကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူ ပြုံးလိုက်ပြီး အဖေဖြစ်သူကို မော့ကြည့်သည်။ "သားပဲ ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို ကိုယ်တိုင် သွားပို့ပေးပါ့မယ်။"
ဉာဏ်ပညာရှိမင်းသား (Wise King) ၏ အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုသည်ဖြစ်စေ၊ မလိုသည်ဖြစ်စေ၊ မင်းမြတ်က စာပို့ပြီး သူ၏အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြကာ ကောက်ပဲသီးနှံတောင်းခံထားခြင်းဖြစ်သည်။ ပေးချေမှုရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ သူတို့ ပို့ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်ဖြစ်ရာ သူတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်မိ၍ မရပေ။
တိန်အိမ်ဦးစီးက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ။ မင်း ကိုယ်တိုင်သွားမှပဲ ငါ စိတ်အေးရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကွမ်အာကိုပါ ခေါ်သွားလိုက်။"
သူ၏နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တိန်ကွမ်မှာ ရင်ကော့လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တောက်ပနေသည်။ သူက မင်းမျိုးမင်းနွယ်များနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။
ပဉ္စမမြောက်သခင်လေးတွင် ကန့်ကွက်စရာမရှိပေ။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသည့်နောက် မိသားစုဝင်များမှာ အသေးစိတ်စီစဉ်ကြသည်။ ကောက်ပဲသီးနှံ မည်မျှပို့မည်၊ မည်သည့်အချိန်တွင် ထွက်ခွာမည်၊ မည်သူသွားမည်၊ မည်သည့်ပစ္စည်းများ ယူသွားမည်စသည်ဖြင့် ဆွေးနွေးကြသည်။ ထိုစကားဝိုင်းမှာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သည်။ စကားပြောပြီးချိန်တွင် ပဉ္စမမြောက်သခင်လေးမှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ ယခင်ညက စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေကြပြီဖြစ်သည်။
တိန်အိမ်ဦးစီးက အစည်းအဝေးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ မိသားစုဝင်များ ပြန်သွားကြစဉ် ပဉ္စမမြောက်သခင်လေးသည် အဖေဖြစ်သူနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။
"မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးက မင်းလောက် ကုန်သွယ်ရေးမှာ မတော်ဘူး" ဟု တိန်အိမ်ဦးစီးက လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောသည်။ "သူက နယ်ပယ်သစ်တွေ ချဲ့ထွင်ဖို့ထက် ရှိပြီးသားကို ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ တတ်တယ်။ မင်းငယ်ငယ်က ငါတို့တိန်မိသားစုက ဘယ်သူမှ မသိကြသေးဘူး။ အာဏာပိုင်တွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာ၊ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူ တောင်းဆိုတာတွေကို မခံနိုင်လို့ မင်းကိုယ်တိုင် ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းပြီး သူတို့နဲ့ ပေါင်းစည်းခဲ့တာလေ။"
တိန်အိမ်ဦးစီးက ဆက်ပြောသည်။ "မင်း ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ မင်းက ကုန်သည်အသီးသီးကို ဆက်သွယ်ပြီး ဒေသတွင်း ဈေးနှုန်းတွေကို ထိန်းချုပ်ချင်နေတာ။ သြဇာအာဏာရှိလာရင် မင်း အများကြီး လုပ်နိုင်မှာပါ... ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ အန္တရာယ်များတဲ့လမ်းဆိုတာ မင်း သိထားရမယ်။ တရားရုံးကသာ သိသွားရင် ငါတို့မိသားစုအတွက် အကျိုးဆက်တွေက ပြင်းထန်လိမ့်မယ်။"
ပဉ္စမမြောက်သခင်လေးက ပြုံးလိုက်သည်။ "တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို မိသားစုမှတ်တမ်းကနေ ပယ်ဖျက်လိုက်ရုံပါပဲ။"
"မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့!" တိန်အိမ်ဦးစီးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်း ဒါတွေကို မိသားစုအတွက် လုပ်နေတာဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်းတယ် (Zhengde)၊ သာမန်လူတွေက အာဏာပိုင်တွေကို မတိုက်နိုင်ဘူး။"
တိန်ကျန်းတယ်၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တိန်အိမ်ဦးစီးက ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ "အရင်တုန်းကဆို ငါတို့က ပင်းနန်စီရင်စုမှာပဲ ကန့်သတ်နေခဲ့တာက မင်း အန္တရာယ်များတဲ့လမ်းကို မလျှောက်မိစေချင်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဉာဏ်ပညာရှိမင်းသား (Wise King) ဆိုတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံရဖို့ အခွင့်အရေးရှိလာပြီ၊ သူ့ဆီကို သွားပါ။ မင်းရဲ့ သစ္စာကို စိတ်ရင်းနဲ့ တင်ပြလိုက်ပါ။ ငါယုံကြည်တယ်—မင်းရဲ့ဖခင်က ယုံကြည်တယ်—ဉာဏ်ပညာရှိမင်းသားက မင်းရဲ့ အတိတ်ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"