သူသည် အားလပ်ရက် အပန်းဖြေနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဝေယွီ တစ်ယောက် အနားရသည်ဟူ၍ မရှိခဲ့ပေ။
သူ၏ အစ်ကိုတော်များသည် အာဏာကို စုစည်းရန် ကြိုးပမ်းနေကြစဉ် လူအင်အား လိုအပ်နေကြသည်။ ထို့ပြင် သူသည် ဒုတိယမင်းသား ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီး ဒုတိယမင်းသား ကလည်း သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို သိရှိပြီးဖြစ်ရာ၊ အစွမ်းအစရှိသူတစ်ယောက်ကို ရိုးရိုးလက်အောက်ငယ်သား သို့မဟုတ် အလှဆင်ထားသည့် အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဆက်ဆံရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ထို့ကြောင့် ဝေယွီ သည် စာရင်းကိုင်အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရတော့သည်။ ပို၍တိတိကျကျဆိုရသော် သူသည် သတင်းအချက်အလက်များကို စီစစ်ရသည့် တာဝန်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဤအလုပ်သည် ဝေယွီ တစ်ယောက် ဒုတိယမင်းသား ရှေ့တွင် မြေကြီးပေါ် လူးလိမ့်ကာ အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုမှသာ ရရှိခဲ့သည့်အလုပ်ဖြစ်သည်။ အခြားအလုပ်များကိုမူ သူ လုံးဝမလုပ်လိုပေ။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလွန်းလှသည်။
သူတို့၏ တိုးတက်ရေး အစီအစဉ်များအားလုံးသည် လင်ပေခရိုင် တွင် သူပုန်များကို နှိမ်နင်းနေသည့် နွားခေါင်းတပ်မတော် ပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။ ဤသည်မှာ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မင်းသားများသည် စစ်ရေးဗျူဟာများကို လေ့လာခဲ့ကြသော်လည်း စာအုပ်ထဲက ဗဟုသုတမှာ လက်တွေ့နှင့် ယှဉ်လျှင် တိမ်လွန်းလှသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာလည်း စစ်တပ်ကို အမှန်တကယ် ဦးဆောင်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ဘေးတွင် ဖန်းရှန်း ရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ဖန်းရှန်း သည် တစ်ချိန်က မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ၏ ဒုတိယတပ်မှူး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် စစ်ပွဲကြီးများကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အဖွဲ့ငယ်များကို ဦးဆောင်ကာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ဗျူဟာမြောက် ရွေ့လျားခြင်းများကိုမူ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်သည်။ လင်ပေခရိုင် မှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေသော တောင်ပေါ်သူပုန်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဖန်းရှန်း ၏ နည်းလမ်းများမှာ အလွန်ပင် ထိရောက်လှသည်။
သူရှိနေသည့်အတွက်ကြောင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် လင်ပေခရိုင် တွင် သူပုန်များကို နှိမ်နင်းရင်း တိုက်ခိုက်ရေးနည်းဗျူဟာများကို လက်တွေ့သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ နည်းဗျူဟာအသစ်တစ်ခု သင်ယူလိုက်၊ စမ်းသပ်လိုက်၊ ထပ်မံလေ့လာလိုက်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။ နောက်ကွယ်မှ ဒုတိယမင်းသား ၏ လမ်းညွှန်မှုများလည်း ပါဝင်သဖြင့် လင်ပေခရိုင် မှ သူပုန်ပြဿနာကို အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် တစ်လခွဲအတွင်း အောင်မြင်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် လင်ပေခရိုင် မှ ခရိုင်ဝန်ကို မထိခိုက်ခဲ့ဘဲ သူပုန်များအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ သူပုန်တို့၏ တရားမဝင် ရရှိထားသော ပစ္စည်းများကို သိမ်းယူခြင်း၊ လိုအပ်သူများကို အရေးယူခြင်း၊ အသုံးဝင်မည့်သူများကို စုဆောင်းခြင်းနှင့် ကျန်သူများကို လိုအပ်သည့်နေရာများတွင် နေရာချထားခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဤစီမံခန့်ခွဲမှုများကိုမူ ဖန်းရှန်း ထံသို့ လွှဲအပ်ထားလိုက်သည်။
ဖန်းရှန်း သည် လင်ပေခရိုင် တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆက်တွဲကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်စဉ် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းထားသည့် နွားခေါင်းတပ်မတော် အင်အား ၁,၃၀၀ ကို ဦးဆောင်ကာ ချီလင်ခရိုင် သို့ ချီတက်ခဲ့သည်။
ဒုတိယမင်းသား သည် ချီလင်ခရိုင် တွင် နွားခေါင်းတပ်မတော် အတွက် စစ်ရေးအကြံပေးအဖြစ် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤ "ကောင်းမွန်သောလုပ်ဆောင်ချက်" မှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နှင့် အတွင်းမှ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုက်သည့်အခါ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။ မည်မျှထိရောက်သနည်းဆိုသော် နွားခေါင်းတပ်မတော် ပင်လျှင် ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိလိုက်ရပေ။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ၏တပ်များကို မြို့ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံစေလိုက်သဖြင့် နွားခေါင်းတပ်မတော် သားအားလုံး မြို့ထဲတွင် ပိတ်မိသွားခဲ့သည်။ ယခင်ခရိုင်ဝန်ကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ချီလင်ခရိုင် သည် သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ နျူဆန်း သည် သူ၏ နွားခေါင်းတပ်မတော် ကို ခရိုင်ရုံးစိုက်ရာမြို့သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး အစိုးရယောင်ဆောင်နေခဲ့သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က မြို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်သောအခါ ယခင်ခရိုင်ဝန်ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည်လည်း မြို့တံခါးကို ပိတ်ထားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ပိတ်မိသွားခဲ့သည်။
သူတို့၏ စစ်ရေးအကြံပေးကိုယ်တိုင်က သစ္စာဖောက်လိုက်သဖြင့် မြို့ပိတ်ဆို့မှုမှာ တစ်ညပင် မခံခဲ့ပေ။
နျူဆန်း နှင့် နွားခေါင်းတပ်မတော် ၏ အဓိကခေါင်းဆောင်ပိုင်းများကို ဖမ်းဆီးပြီး ထောင်ထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သောအခါ သူတို့သည် အဖြေရှာမရ ဖြစ်နေကြသည်။ ယခင်ခရိုင်ဝန်က မြို့ကို သုံးလတိုင်တိုင် ပိတ်ထားနိုင်ခဲ့ပါလျက်နှင့် သူတို့မူကား တစ်ညပင် မခံဘဲ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြိုလဲသွားရသနည်း။ ထို့ပြင် နွားခေါင်းတပ်မတော် ဆိုသည်မှာလည်း တောင်ပေါ်သူပုန်များ မဟုတ်ပါလော။ သူတို့က မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှ ခမ်းနားစွာ ရောက်ရှိလာနိုင်သနည်း။
သူပုန်အချင်းချင်း လုယက်ကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်တွင် ဖြစ်ပျက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုမျှနှင့်ပင် မပြီးဆုံးသေးပေ။
အခြေအနေမှာ ပို၍ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။ တစ်ဦးတည်းသော ကျန်ရှိနေသည့် စစ်ရေးအကြံပေး ဒုတိယမင်းသား က ဒေါသတကြီး ထွက်လာပြီး "နွားခေါင်းတပ်မတော် သားအားလုံးရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ငါ နွားခေါင်းတပ်မတော် ရဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့လိုက်ပြီ။ အခုကစပြီး ငါတို့အားလုံး မိသားစုဝင်တွေပဲ!" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။
ဒုတိယမင်းသား သည် နွားခေါင်းတပ်မတော် သားများ၏ အမြင်တွင် ဂုဏ်သရေရှိပြီး မြင့်မြတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့အတွက် အသစ်ခန့်အပ်လိုက်သည့် အကြီးအကဲထံတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချကာ တောင်းပန်ပေးခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်သွားကြပြီး စကားမပြောနိုင်လောက်အောင်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ဒုတိယမင်းသား ၏ ကြားဝင်ညှိနှိုင်းပေးမှုဖြင့် နွားခေါင်းတပ်မတော် ကို နွားခေါင်းတပ်မတော် ထဲသို့ ပေါင်းစည်းခြင်းမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့သွားခဲ့သည်။
နွားခေါင်းတပ်မတော် ၏ စုစုပေါင်းအင်အားမှာ ချက်ချင်းပင် ၃,၀၀၀ ခန့်အထိ တိုးတက်သွားသည်။ ဇီယန်၊ လင်ပေနှင့် ချီလင်ခရိုင် သုံးခုမှ စုစည်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ ဖျားနာနေသူများနှင့် နယ်မြေကို ထိန်းသိမ်းရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သူများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင် တိုက်ပွဲဝင်နိုင်သည့် အင်အား ၂,၀၀၀ ခန့် ရှိသည်။
လူ ၂,၀၀၀ ဆိုသည်မှာ မည်မျှများသနည်း။ မဟာဝေနိုင်ငံ တွင် ကာကွယ်ရေးတပ်များ အထူးတပ်ဆင်ထားသည့် စစ်တပ်ခံတပ်များမှလွဲ၍ ခရိုင်ဝန်တစ်ယောက်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူ ၅၀၀ မှ ၁,၀၀၀ အထိသာ အမိန့်ပေးနိုင်သည်။ ပြည်နယ်တပ်မှူးတစ်ယောက်ဆိုလျှင် လူ ၅,၀၀၀ မှ ၁၀,၀၀၀ အထိ ရှိနိုင်သည်။ နွားခေါင်းတပ်မတော် တွင် လူ ၂,၀၀၀ ရှိနေခြင်းမှာ "နန်းတော်ကို စိုးရိမ်စိတ်ဝင်စေမည့်" အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
အလွန်အန္တရာယ်များသော်လည်း ဂျီစီရင်စု ၏ လက်ရှိအခြေအနေတွင်မူ အလွန်ပင် အဆင်ပြေနေသည်။ ခရိုင်ဝန်အောက်ရှိ လက်နက်အပြည့်အစုံတပ်ဆင်ထားသော ပုံမှန်စစ်တပ်မှလွဲလျှင် နွားခေါင်းတပ်မတော် သည် မည်သည့်ဒေသခံအင်အားကိုမဆို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သို့သော် အင်အားကြီးမားသော်လည်း အရေးကြီးသည့် ပြဿနာတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ စားနပ်ရိက္ခာဖြစ်သည်။
လူများမှာ အလုပ်လုပ်ရန်အတွက် စားသောက်ရမည်၊ ချီတက်ရန်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် စားသောက်ရမည်ဖြစ်သည်။ လူ ၃,၀၀၀ အတွက် တစ်ယောက်လျှင် ဆန်စပါး နှစ်ဂျင်နှုန်းဖြင့် တွက်လျှင် တစ်ရက်လျှင် ၆,၀၀၀ ဂျင် လိုအပ်သည်။ တစ်လလျှင် ဆန်စပါး ၁၈၀,၀၀၀ ဂျင် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။
သူပုန်နှိမ်နင်းရာမှ ရရှိသော ငွေကြေးများဖြင့် လုံလောက်မည်ဟု မထင်လိုက်ပါနှင့်။ သူပုန်များသည် ချွေတာတတ်သူများ မဟုတ်ကြပေ၊ ရသည်နှင့် ချက်ချင်း သုံးပစ်တတ်ကြသည်။ စစ်ဆင်ရေးအသီးသီးမှ သိမ်းဆည်းရရှိသော ငွေများကို စုပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ငွေဒင်္ဂါး ၃,၀၀၀ ကျော်ခန့်သာ ရှိသည်။
ဆန်ဈေးမှာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲတတ်သော်လည်း ဝေယွီ သည် ဇီယန်ခရိုင်တွင် ဆန်ဝယ်စဉ်က တစ်ရှီလျှင် ၇၀၀ ဝမ် ရှိသည်။ ငွေတစ်တဲလ်ဖြင့် ၁.၃ ရှီခန့် ဝယ်နိုင်သည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ တွင် တစ်ရှီလျှင် ၁၂၀ ဂျင် ရှိသဖြင့် ငွေတစ်တဲလ်ဖြင့် ၁၅၆ ဂျင်ခန့် ရနိုင်သည်။ ထိုနှုန်းထားအရ ဆန် ၁၈၀,၀၀၀ ဂျင်အတွက် တစ်လလျှင် ငွေ ၁,၁၅၄ တဲလ်ခန့် ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လက်ရှိရန်ပုံငွေဖြင့် သုံးလသာ ခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည်လည်း ရှိသမျှငွေများကို စားစရိတ်အတွက် အကုန်မခံလိုပေ။ ငွေမရှိသည့်အပြင် သူသည် ငွေရှာရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ငွေဖြုန်းရန် ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ စီးပွားရေးလုပ်ရန်ပင်လျှင် မတည်ငွေ လိုအပ်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။
ပုံမှန်အားဖြင့် ငွေစုဆောင်းရန် လိုအပ်သည့်အခါ လူတို့၏ ဦးနှောက်မှာ ပို၍ အလုပ်လုပ်တတ်သည်။ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတိရသွားသည်။ ၎င်းမှာ တိန်ကွမ် ပင်ဖြစ်သည်။
သူသည် ပင်းနန်စီရင်စု တွင် လူချေးများဖြင့် အပက်ခံခဲ့ရသည့် ဆန်ကုန်သည်ကြီးဖြစ်သည်။ ဤမျှ ချမ်းသာသော ကုန်သည်အနီးအနားတွင် ရှိနေပါလျက်နှင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ငွေကို အဘယ်ကြောင့် ဆန်အတွက် သုံးရမည်နည်း။
သူသည် မတရားလုပ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ၊ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ပေးနေခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဂျီစီရင်စု သည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။ သူသည် ဤနေရာကို ကုန်သွယ်မှုမြို့တော်တစ်ခု ဖြစ်လာစေလိုပြီး ကုန်သည်များ လာရောက်အခြေချရန် လိုအပ်သည်။ တိန်မိသားစု သည် ကုန်သည်အသင်းတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားပြီး ပင်းနန်စီရင်စု တွင်သာ ကန့်သတ်ထားလိုမည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ကဲ့သို့သော မင်းသားတစ်ပါး၏ အဆက်အသွယ်များနှင့် အကာအကွယ်ကို ရရှိမည်ဆိုလျှင် တိန်မိသားစု သည် ဆန်အနည်းငယ်သာ စိုက်ထုတ်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် ဂျီစီရင်စု နှင့် ဂျောင်ကျိုးအထိတိုင် အခိုင်အမာ ခြေကုပ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူ၏ လျင်မြန်သော ဦးနှောက်ဖြင့် ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် ယီရှစ်ဆန်း ထံသို့ စာရေးသားလိုက်ပြီး တိန်မိသားစု ထံသို့ အမြန်ဆုံး ပေးပို့လိုက်သည်။