လူအုပ်စုတစ်စုသည် ချီလင်ခရိုင်၏ အပြင်ဘက်စွန်းသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။
မြို့တံခါးဝရှိ အခြေအနေကို ဝေယွီ မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ပေါ်လာသည့်အချက်မှာ ယီရှစ်ဆန်း အရင်က ပြောခဲ့သည့် စကားများမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟူ၍ပင်။ ချီလင်ခရိုင်သည် သူပုန်များ ဝိုင်းရံထားသည့် မြို့တစ်မြို့နှင့် လုံးဝ မတူပေ။
မြို့တံခါးမှ ဝင်ထွက်သွားလာနေသူ အတော်အတန် ရှိနေပြီး သာမန်ပြည်သူများ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် ရယ်မောစကားပြောဆိုနေကြသေးသည်။ ထိုသို့သော စိတ်အေးလက်အေး ပုံစံမျိုးမှာ သူပုန်ဝိုင်းခံထားရသည့် မြို့တစ်မြို့နှင့် လုံးဝ မအပ်စပ်ပေ။ တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားချက်မှာ မြို့တံခါးဝတွင် မြို့စောင့်တပ်သားများ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝင်ရောက်လာသူများကို စာရင်းသွင်းနေသည့် လူတစ်ယောက်မျှ ဝေယွီ မတွေ့ရပေ။
ချီလင်တွင် တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသနည်းဟူသော အချက်က ဝေယွီကို အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားစေသည်။
သူတို့၏ ရထားလုံး မြို့တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ အလိုအလျောက် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကြသည်။ မည်သူမျှ တားဆီးလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ဝေယွီ ယူဆထားစဉ်မှာပင် စစ်သည်တော်များဟု မထင်ရသည့် လူတစ်စုမှာ ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။
"ဟေ့၊ မင်းတို့ ဘယ်ကလာတာလဲ။ မြို့ထဲဝင်ရင် လူတစ်ယောက်ကို ငွေငါးဆယ်ဝမ် ပေးရမယ်။ မြန်မြန်ပေးကြစမ်း!"
သူတို့သည် ပိုက်ဆံကို အလွန်မာန်ပါပါ တောင်းဆိုနေသဖြင့် ဝေယွီသည် ကုလားကာကို လှပ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ငါးယောက်ဖြစ်ပြီး ဆီပြန်နေသည့် မျက်နှာများနှင့် အဝတ်အစားများမှာလည်း စုတ်ပြတ်နေသည်။ စစ်ဝတ်စုံများ မဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း တစ်ယောက်စီတိုင်းတွင် စစ်သည်တော်များသာ ကိုင်ဆောင်ခွင့်ရှိသည့် ဓားရှည်များ ရှိနေကြသည်။
*သူပုန်တွေလား?*
ဝေယွီ၏ စိတ်ထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်လာသည့် စကားလုံးမှာ ထိုအရာပင်။ စစ်တပ်က ဝိုင်းထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အခြေအနေမှာ ထူးမခြားနားပေ။ ဝေယွီ ဝင်ပါရန် မလိုသေးပေ၊ ယီရှစ်ဆန်း အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်။
"ကျွန်တော်တို့က မြို့တော်ကလာတာ၊ မြို့ထဲမှာ ခဏနားချင်လို့ပါ။ ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ" ဟု ယီရှစ်ဆန်းက ပြောသည်။
ခေါင်းဆောင်လုပ်သူက ပြန်ပြောသည်၊ "ငါတို့က မြို့စောင့်တွေဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ ဟား၊ မင်းက ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောရမယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဗျူဟာမှူးက မင်းတို့လို လူမျိုးတွေကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံဖို့ မှာထားလို့ မင်းတို့ကို ငါ ဘာမှ မပြောတော့ဘူး။ ပိုက်ဆံသာ မြန်မြန်ပေး!"
"ခင်ဗျားတို့က အစိုးရအရာရှိတွေလား" ဟု ယီရှစ်ဆန်းက မေးပြန်သည်။
ခေါင်းဆောင်လုပ်သူ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ "မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ!"
ယီရှစ်ဆန်းက ငွေတုံးအစိတ်အစတစ်စကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ စိတ်မရှိပါနဲ့။ ကျွန်တော့်သခင်လေးက ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ နားနားနေနေ နေချင်တာပါ။ ဒီမြို့က တခြားနေရာတွေနဲ့ မတူလို့ စိတ်ဝင်စားသွားရုံသက်သက်ပါ"
ငွေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခေါင်းဆောင်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် မောက်မာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "တောက်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းတို့က ရိုးသားတဲ့သူတွေဆိုတော့... ဒီချီလင်ခရိုင်က အခု အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လက်ထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။ ဒါဟာ ငါတို့ 'နွားမိသားစုတပ်မတော်' ရဲ့ ပိုင်နက်ပဲ!"
*နွားမိသားစုတပ်မတော်?*
ဝေယွီ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဒါ ဘာနာမည်ကြီးလဲ။ ပြည်သူတွေ ခေါ်နေကြသည့် "နွားခေါင်းတပ်မတော်" ဆိုသည့် နာမည်လောက်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ အဖွဲ့တိုင်းက "နွား" ဆိုသည့် စကားလုံးကို နာမည်ထဲ ထည့်မှ ဖြစ်ရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားသလား။
ခေါင်းဆောင်လုပ်သူက ဆက်ပြီး ကြွားဝါနေသည်။ "ငါတို့က သူပုန်တွေ မဟုတ်ဘူးနော်၊ လျှောက်ပြီး မထင်ကြနဲ့။ ငါတို့က လူကောင်းတွေ! ချီလင်က အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက မကောင်းလို့ ပြည်သူတွေကို အစိုးရဆန့်ကျင်ဖို့ အတင်းလုပ်ခိုင်းတာလေ။ ပြည်သူတွေက သူတို့ဘာသာ တံခါးဖွင့်ပြီး ငါတို့ကို ကြိုဆိုခဲ့တာ။ ငါတို့အကြီးအကဲက သူတို့ရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ငြင်းဖို့ အားနာတာနဲ့ အစိုးရကိုယ်စား ချီလင်ကို ခဏတာ စီမံခန့်ခွဲပေးနေတာ။ နားလည်လား?"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို သင်ပေးထားမှန်း ဝေယွီ သိလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသည့် ခေတ်ကာလတွင် လူတစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်နှင့် အပြောအဆိုမှာ သူတို့၏ လူတန်းစားကို ဖော်ပြနေတတ်သည်။ ဤလူများသည် ပညာမဲ့သည့် သူပုန်များသာ ဖြစ်သည်၊ ထိုကဲ့သို့ စနစ်တကျ ရှိသည့် စကားလုံးမျိုးကို သူတို့ဘာသာ ပြောနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
*ထားလိုက်ပါတော့၊* ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ အစောကပြောသည့် "ငါတို့က အကြီးအကဲပဲ" ဟူသည့် စကားက သူတို့နှင့် ပိုလိုက်ဖက်သေးသည်။
မြို့ဝင်ကြေး ပေးပြီးနောက် သူတို့အဖွဲ့ မြို့ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဝေယွီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ မြို့ထဲမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်တော့ မဟုတ်၊ သို့သော် လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ အားလုံးက ပိန်လှီနေကြပြီး ဓားကိုင်ထားသည့် လူများက လမ်းပေါ်တွင် ကင်းလှည့်နေကြသည်။ အချို့မှာ မိမိတို့ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ထားကြပြီး အချို့မှာမူ အရွယ်အစား မတော်သည့် စစ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ထားကြသည်—သေဆုံးသွားသည့် စစ်သည်တော်များထံမှ ခွာယူထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဝေယွီ ကုလားကာကို ချလိုက်သည်။ သူ မြင်သလောက်တော့ မြို့၏ စီမံခန့်ခွဲမှုမှာ အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်။
မြို့မှာ ပိတ်ထားသည်မှာ သုံးလရှိပြီဖြစ်ပြီး ဆိုင်အများစုမှာလည်း ပိတ်ထားကြသဖြင့် ယီရှစ်ဆန်းမှာ တည်းခိုခန်း ရှာရသည်မှာ ခက်ခဲနေသည်။ တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံးကို ငှားလိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီသည် ယီရှစ်ဆန်းကို သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန်၊ အထူးသဖြင့် နွားမိသားစုတပ်မတော်၏ "ဗျူဟာမှူး" အကြောင်းကို စုံစမ်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
*သူပုန်တပ်ထဲမှာ ဗျူဟာမှူးတစ်ယောက်လား?*
နွားမိသားစုတပ်မတော်က ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးကို သိမ်းပိုက်ထားသည်ကို တွေးမိရင်း ဝေယွီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူတို့သည် မြို့ရိုးကို မဖောက်နိုင်၍သာ ဖြစ်မည်ဟု အရင်က ထင်ခဲ့မိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူတို့ကို လမ်းပြပေးနေသည့် ဉာဏ်ကောင်းသည့် ဗျူဟာမှူးတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းပင်။
အခြေအနေကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်သောအခါ ဤဗျူဟာမှူးမှာ အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲကြောင်း ဝေယွီ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူတို့သည် မြို့ကို သုံးလတိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ ဝိုင်းထားခြင်းဖြင့် ပြည်သူများကို အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ဆန့်ကျင်ရန် ဖိအားပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့က ကယ်တင်ရှင်များအသွင်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး အပြစ်အားလုံးကို အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအပေါ် ပုံချကာ အစိုးရရုံးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ လျှာသပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤဗျူဟာမှူးမှာ သာမန်လူမဟုတ်ပေ။
*ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ အလုပ်ရှုပ်ခံနေတာလဲ?*
ဝေယွီ လက်သီးကို လက်ဖဝါးဖြင့် ထုလိုက်သည်။ အဖြေမှာ ထင်ရှားသည်။ သူတို့သည် အစိုးရထံမှ အသိအမှတ်ပြုခံရပြီး တရားဝင် စစ်သည်တော်များ ဖြစ်လာချင်ကြသည်။ မြို့တံခါးဝက သူပုန်များပင် ဝန်ခံထားသလို ဖြစ်နေသည်။
ဝေယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤဗျူဟာမှူးမှာ ထက်မြက်သည်—မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အသုံးချရန် အကောင်းဆုံးလူပင်။ ထိုသူသည် ကြီးမားသည့် ရာဇဝတ်မှုများ မကျူးလွန်ထားသရွေ့ မိမိလက်အောက်သို့ ခေါ်ယူရန် ဝေယွီ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သို့သော် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းသည့်အခါတွင်မူ အမြဲတမ်း အဆင်ပြေနေကျဖြစ်သည့် ယီရှစ်ဆန်းမှာ အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်။ တစ်နေ့တာလုံး သူနှင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ငွေအမြောက်အမြား သုံးစွဲပြီး မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ရရှိလာသည့် သတင်းမှာ ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေပြီး ဝေဝါးနေသည်။ နွားမိသားစုတပ်မတော်သားများမှာ ဗျူဟာမှူးမှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းကြောင်း သို့မဟုတ် သူ့စကားကို နားထောင်လျှင် ဘယ်တော့မှ မမှားနိုင်ကြောင်းသာ ပြောနေကြသည်။
သူ၏ ရုပ်သွင်အကြောင်းမှာမူ သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ပညာတတ်ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်ဟုသာ သိရပြီး နာမည်၊ အသက် သို့မဟုတ် မည်သည့်နေရာက လာသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
ထောက်လှမ်းရေးသမားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ယီရှစ်ဆန်းသည် ဤအချက်က ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုသည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဗျူဟာမှူးမှာ သူ၏ နောက်ကြောင်းကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သာမန် ပညာတတ်တစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။
စိတ်ဝင်စားသွားသည့် ယီရှစ်ဆန်းသည် ထိုညတွင် "ခေါင်မိုးပေါ်က လူကြီးလူကောင်း" ဖြစ်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဗျူဟာမှူး၏ ဌာနချုပ်ဖြစ်သည့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးသို့ ခိုးဝင်ကာ သတင်းယူရန် ကြိုးစားသည်။
ထို့နောက် သူ တိုက်ပွဲတစ်ခုနှင့် ကြုံရသည်။
၎င်းမှာ အလွန် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည့် တိုက်ပွဲဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မှောင်ရိပ်ထဲတွင် လူအများအပြား ပုန်းအောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် လူလေးငါးယောက်က သူ့ကို ဝိုင်းတိုက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က သူ့မျက်နှာကို ထိုးလိုက်သည့်အခါ ယီရှစ်ဆန်း တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ကိုယ်ခံပညာရပ်များသည် စနစ်တကျ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကျောင်းတော် သို့မဟုတ် တပ်မတော်တိုင်းတွင် သတ်မှတ်ထားသည့် ပုံစံများ ရှိကြသည်။ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ်တွင် လေ့ကျင့်ခဲ့သည့် ယီရှစ်ဆန်းသည် ထိုတရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် ပညာရပ်အားလုံးကို သိရှိထားသည်။
ရန်သူများက စနစ်တကျ ကာကွယ်သည့် ပုံစံမျိုးကို အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါ ယီရှစ်ဆန်းမှာ သူတို့ကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားတော့သည်။