ဝေယွီ က သူ့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကို ရှာဖို့ ချီလင်ခရိုင် ကို သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူ့အစ်ကို အဲဒီနေရာမှာ ရှိ၊ မရှိကို သူ လုံးဝမသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါက ခန့်မှန်းချက်သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့အစ်ကိုက ချီလင်ခရိုင် မှာ ရှိနေနိုင်သလို လင်ပေ ဒါမှမဟုတ် ဟဲ့ယန်မှာလည်း ရှိနေနိုင်ပါတယ်— ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ရှိဖြစ်ပွားနေတဲ့ ပြဿနာတွေရဲ့ အချက်အချာနေရာတစ်ဝိုက်မှာတော့ ရှိနေမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဝေယွီ ကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံးနေရာကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဇီယန်ခရိုင်ကို သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက် ရောက်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ဝေယွီ ဟာ သူ မထွက်ခွာခင် ဂိုယဂျွန်အတွက် "ဇီယန်ခရိုင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးစီမံကိန်း" ကို ရေးဆွဲရင်း နှစ်ညတာ အိပ်ရေးပျက်ခဲ့ရပါတယ်။ ဒါဟာ နောက်ပိုင်းမှာ ခေါင်းရှုပ်ရမယ့်ကိစ္စတွေကို ကြိုတင်ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပါ။ ဂိုယဂျွန် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကိုတော့ ဝေယွီ အနေနဲ့ ဂရုစိုက်နေဖို့ စိတ်မပါတော့ပါဘူး။
မကြာသေးခင်က လုပ်ငန်းတာဝန်တွေက အလွန်အကျွံများပြားနေတာကြောင့် သူ အေးအေးဆေးဆေး နားနေရတဲ့အချိန်တွေ အများကြီး လျော့နည်းသွားခဲ့ပါတယ်။ ဝေယွီ ဆိုရင် စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် သူ့ပါးပြင်တွေတောင် ပိန်ကျသွားသလို ခံစားနေရပါတယ်! သူဟာ သူ့တာဝန်တွေကို လွှဲပြောင်းယူမယ့်သူတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း လိုလားနေမိပြီး၊ အဲဒီသူကသာ သူ့ကို အရင်ကလို စားသောက်ပြီး ကစားခုန်စားလုပ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ အေးအေးလူလူ နေထိုင်ခွင့်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ပိုကောင်းမှာပါပဲ။ အဲဒီရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပဲ သူဟာ ကျန်ရှိနေတဲ့ လူတွေကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ချီလင်ခရိုင် ဆီသို့ ခရီးနှင်ခဲ့ပါတယ်။
ချီလင်ခရိုင် ရဲ့ အခြေအနေကတော့ မကြာသေးခင်ကမှ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ ဝေးကွာခဲ့ပြီး မြို့သူမြို့သားတွေနဲ့ အာဏာပိုင်တွေအကြား ပဋိပက္ခတွေက အရှိန်အဟုန်ပြင်းထန်လာခဲ့ပါတယ်။ သုံးလကြာ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံထားရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မြို့နေလူထုအများစုဟာ စားစရာရိက္ခာ ပြတ်လပ်သွားခဲ့ပါတယ်။ လူတွေက ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့အခြေအနေကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားတွေ ဝေဝါးသွားတတ်ကြပါတယ်။ မြို့သူမြို့သားတွေက အသက်ရှင်ဖို့ပဲ လိုလားကြပြီး မြို့ထဲကနေ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ စဉ်းစားနေကြတော့တယ်။ စားစရာဆိုလို့ ဘာမှမကျန်တော့ပါဘူး— အနည်းဆုံး ဝါးခေါက်ကို စားရမလား၊ မြက်မြစ်ကို တူးစားရမလားဆိုတာတောင် မရှိတော့ပါဘူး။ မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားမှပဲ အသက်ဆက်ဖို့ လမ်းစရှိမယ်လို့ သူတို့ ယုံကြည်ထားကြပြီး မြို့ထဲမှာ ဆက်နေရင်တော့ သေလမ်းကိုပဲ စောင့်နေရသလို ဖြစ်နေမှာပါ။
မြို့သူမြို့သားအားလုံး မြို့ပြင်ကို ထွက်ဖို့ အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြချိန်မှာတော့ တင်းမာမှုတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။ မြို့တံခါးတွေကိုတော့ အစိုးရစစ်သားတွေက စောင့်ကြပ်ထားပါတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ စစ်သားတွေကို လာဘ်ထိုးပြီး ညဘက်မှာ ခိုးထွက်လို့ ရခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ခရိုင်ရုံးက ဒီကိစ္စကို သိသွားခဲ့ပါတယ်။
ချီလင်ခရိုင် ရဲ့ တရားသူကြီး ချိုင်ဂျင်ကတော့ သူ့လက်အောက်က ပြည်သူတွေ အသက်ရှင်သလား၊ သေသွားသလားဆိုတာကို လုံးဝဂရုမစိုက်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ လပေါင်းများစွာ ဝိုင်းရံခံထားရချိန်မှာ ဂိုယရှူးဆီကနေ အကူအညီတွေကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ပေမဲ့ ဘာအကူအညီမှ ရောက်မလာတဲ့အခါမှာတော့ ချိုင်ဂျင်တစ်ယောက် သူ စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရပါတယ်။ လူတစ်ယောက်က အသုံးမဝင်တော့တဲ့အခါ စွန့်ပစ်ခံရဖို့ လွယ်ကူပါတယ်။ ချိုင်ဂျင်ဟာ ဂိုယရှူးအပေါ် အစပိုင်းမှာ ဒေါသထွက်ပြီး မုန်းတီးခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ "ငါတို့သေရင် အတူတူသေကြတာပေါ့" ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးကို မွေးမြူလိုက်ပါတယ်။ သူပုန်တွေလက်ထဲ မြို့ကျသွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိုင်းရံခံထားရရင်းပဲ သေမလားဆိုတဲ့ ရလဒ်က အတူတူပဲဖြစ်နေလို့ သူတစ်ပါးရဲ့ အသက်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့် ချိုင်ဂျင်ဟာ မြို့တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ ပြည်သူတွေရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပါတယ်။ လာဘ်ယူတဲ့ စစ်သားတွေကို အပြစ်ပေးပြီး ညစဉ်မပြတ် ကင်းလှည့်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ထွက်ခွင့်တောင်းဆိုတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် ပူညံပူညံလုပ်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ထောင်ထဲကို ပို့ပစ်ခဲ့ပါတယ်။
သို့သော်လည်း ဖိနှိပ်မှုကပဲ တော်လှန်မှုကို မွေးဖွားပေးပါတယ်။ ရုံးတော်က စစ်သားအရေအတွက်က ဒေါသထွက်နေတဲ့ မြို့သူမြို့သားအရေအတွက်ထက် အများကြီး နည်းပါးပါတယ်။ ပြည်သူတွေက တုတ်တွေ၊ မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတွေပဲ ကိုင်ဆောင်ပြီး စစ်သားတွေရဲ့ ဓားသွားတွေကို မကြောက်ဘဲ ရုံးတော်တံခါးဝမှာ မြို့တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြပါတယ်။ ပြည်သူတွေရဲ့ ဒေါသက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ အကြမ်းဖက်မှုတွေ ဖြစ်ပွားပြီး လူအများအပြား ဒဏ်ရာရခဲ့ပါတယ်။
စစ်သားတွေဆိုတာလည်း လူသားတွေပါပဲ။ သူတို့မှာလည်း မြို့ထဲမှာ မိသားစုတွေ ရှိကြတာမို့ ဒီဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို မြင်တဲ့အခါ တချို့က သနားကြင်နာစိတ် ဖြစ်လာကြပါတယ်။ တရားသူကြီးရဲ့ နေအိမ်မှာတော့ အရည်အသွေးမြင့် ဝိုင်တွေနဲ့ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို စားသောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားကတောင် အရသာမရှိဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အစားအစာတွေကို လွှင့်ပစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို အိမ်ဖော်မလေးတစ်ယောက်က ပေါက်ကြားသွားတဲ့နောက်မှာတော့ တရားသူကြီးအပေါ် မကျေနပ်မှုတွေ ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီသတင်းက တောမီးလိုပဲ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ငတ်မွတ်နေတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ဒေါသကို ပိုမိုတောက်လောင်စေခဲ့ပါတယ်။ လူတိုင်းက စားစရာမရှိလို့ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေချိန်မှာ တရားသူကြီးအိမ်မှာတော့ အစားအစာတွေကို ဖြုန်းတီးနေတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ၊ အရာရှိတွေကို ဘယ်သူမှ ယုံကြည်လို့မရတော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိကပဲ မိုးသက်လေပြင်းတိုက်ခတ်တဲ့ ညတစ်ညမှာ မြို့သူမြို့သားတွေနဲ့ စိတ်ပျက်နေတဲ့ စစ်သားတွေကို တော်လှန်ပုန်ကန်ဖို့ တွန်းပို့လိုက်ပါတော့တယ်။
မြို့ထဲမှာ အုံကြွမှုတွေ စတင်ဖြစ်ပွားချိန်မှာ မြို့ပြင်မှာ တပ်စွဲထားတဲ့ ဒုတိယမင်းသား ရဲ့ လူတွေက အခြေအနေ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာကို အရင်ဆုံး ရိပ်မိလိုက်ပါတယ်။ မင်းသားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တောင်ပေါ်သူပုန်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းက မြို့ထဲကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိကြတယ်။ မြို့တံခါးတွေက ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ မြို့ထဲမှာ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးတောက်တွေက ကောင်းကင်ကို လင်းထိန်သွားစေပြီး လူအုပ်ကြီးရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက ညဉ့်ယံကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပါတယ်။
အိပ်ပျော်နေရာကနေ အတင်းအကျပ် နှိုးခံလိုက်ရတဲ့ ဒုတိယမင်းသား ကတော့ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူက ချိုင်ဂျင်အပေါ် ပြည်သူတွေရဲ့ မကျေနပ်ချက်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့ပေမဲ့ အခုလို အကြီးအကျယ် ပုန်ကန်လိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ သူ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်က ပြည်သူတွေရဲ့ မုန်းတီးမှုကို တရားသူကြီးဆီ ဦးတည်စေပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်က နယ်စားအရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းပေးကာ ပြည်သူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရယူဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစီအစဉ်က ပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ။ သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သူကတောင် သူပုန်တွေကို မြို့သူမြို့သားတွေကို မသတ်ဖို့နဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ လမ်းကြောင်းပေးထားဖို့ မှာကြားခဲ့တာပါ။ ဘာလို့ ဒီအခြေအနေထိ ရောက်သွားရတာလဲ? ချိုင်ဂျင်က တကယ်ပဲ ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့တာလဲ?
***
ဝေယွီ က ချီလင်ခရိုင် နဲ့ ကီလိုမီတာအနည်းငယ်အကွာကို ရောက်ရှိလာချိန်မှာပဲ ရှေ့ကနေ ကင်းထောက်သွားခဲ့တဲ့ ယီရှစ်ဆန်း က မြို့တံခါးတွေ ပွင့်နေပြီဆိုတဲ့ သတင်းနဲ့အတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
"မြို့တံခါးတွေ ပွင့်နေတယ် ဟုတ်လား?" ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူ လက်ချောင်းတွေနဲ့ နေ့ရက်တွေကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်တယ်။ "မဖြစ်နိုင်တာ၊ ငါ ခရီးသွားတာ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတာလေ— ဒါက သုံးလလောက် ဝိုင်းရံခံထားရတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ မြို့တံခါးတွေက ရုတ်တရက် ပွင့်နေရတာလဲ? သူပုန်တွေ တိုက်ခိုက်လိုက်တာလား?"
ဝေယွီ က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူ အစိတ်လှုပ်ရှားရဆုံး အချိန်ကို လွဲချော်သွားခဲ့ပါပြီ!
ယီရှစ်ဆန်း ကတော့ အသေအချာ မသိသေးပါဘူး။ သူက အဝေးကနေပဲ စောင့်ကြည့်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး မြို့ထဲကို မဝင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြို့တံခါးဝက မြင်ကွင်းကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိရင်း သူက ဆက်ပြောပါတယ်၊ "သခင်၊ ကျွန်တော် မြင်သလောက်တော့ သူပုန်တွေ ဝိုင်းတိုက်နေတဲ့ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အရပ်သားတွေ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေကြတာ— သာမန်မြို့တစ်မြို့နဲ့ ဘာမှမထူးခြားသလိုပါပဲ။"
ဝေယွီ က သူ့ရဲ့ အစောင့်တွေကို အမြန်သွားဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။ သူဟာ ချီလင်ခရိုင် ထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကြည့်ရှုဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်ပါတယ်။