"Miss Guo" ဟူသည့် စကားလုံးတစ်လုံးက ဂူယာကျွင်း၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်သွားစေသည်။
သူမ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ခုနစ်နှစ်တိုင်ခဲ့ပြီ။ ခုနစ်နှစ်တာကာလအတွင်း သူမ၏ အစေခံမလေးမှလွဲ၍ မည်သူကမျှ သူမကို "Madam Hu" ဟုသာ ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။
"နယ်ပိုင်ဝန်ကတော်" ဆိုသည့် ဘွဲ့တံဆိပ်သည် အခြားအမျိုးသမီးများအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူမအတွက်မူ သူမသည် ဈေးပေါပေါဖြင့် ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခံရသည့် ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်းကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေသလို ခံစားရသည်။ လူတိုင်းက သူမကို "Madam Hu" ဟု ခေါ်တိုင်း ထိုအရာသည် သူမအတွက် စော်ကားခံရသလိုပင်။
ဂူယာကျွင်းသည် အထက်တွင် ထိုင်နေသည့် လူငယ်သခင်လေးကို ခေါင်းမော့၍ သေချာကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်လာသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ စိတ်မဝင်စား၍ မဟုတ်၊ ကျင့်ဝတ်သိက္ခာကို မမေ့လျော့သင့်ကြောင်း သူမ၏ အသိဉာဏ်က သတိပေးနေသည်။ အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သတိထားခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်းသည် အမြဲတမ်း မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ငြိမ်သက်တည်ငြိမ်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုတို့က ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူမကို ပို၍ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သူတစ်ယောက်အဖြစ် မြင်စေသည်။ အဆဲခံရသည်ဖြစ်စေ၊ အချီးမွမ်းခံရသည်ဖြစ်စေ တည်ငြိမ်နေသူတစ်ယောက်အဖြစ် သူ မြင်သည်။
ဝေယွီ ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်၍ ဂူယာကျွင်းကို ဘေးဘက်ရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရန် လက်ဟန်ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူမ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သူက မေးလိုက်သည်၊ "မင်းက ငါတို့ဟာ နန်းတော်က လာတယ်ဆိုတာ သိပြီးသားဆိုတော့ ဘာလို့ ငါတို့ရဲ့ လူတွေကို ငှားပြီး နယ်ပိုင်ဝန်ကို ဖမ်းခိုင်းရတာလဲ။ ဒီလိုလုပ်တာဟာ နန်းတော်ကို ဆန့်ကျင်တာပဲဆိုတာ မင်းသိလား။ ဒီကိစ္စအတွက်ဆိုရင် မင်းကို အကျဉ်းချရုံတင်မကဘဲ မင်းရဲ့ မိခင်ဘက်က ဆွေမျိုးတွေကိုပါ တစ်ပါတည်း ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား။"
"သခင်လေး လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အောက်သို့ ငိုက်စိုက်ကျနေပြီး အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း စကားလုံးများမှာ ခိုင်မာနေသည်။ "သခင်လေးသာ အဲ့လိုလုပ်ချင်ရင် အခုအချိန်မှာ ကျွန်မ ဒီနေရာမှာ ထိုင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ စာပို့လိုက်တဲ့ အချိန်ကတည်းက သခင်လေးက ကျွန်မကို ကွပ်မျက်ဖို့ အမိန့်ပေးပြီးသား ဖြစ်နေမှာပေါ့။"
ဝေယွီ က သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ "ဘာမှ အမြဲတမ်း မဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်းကို အသုံးချနေတာ ဖြစ်ရင်ရော။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဟူယုံကတော့ သေဖို့ကံပါလာတာပဲ။"
"ဟူယုံ သေသင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး" ဂူယာကျွင်း ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ယခင်ကဲ့သို့ နာခံတတ်သူပုံစံကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ ဝေယွီ ဆီသို့ ခိုင်မာစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ "သခင်လေးက အခြေအနေကို မသိဘူးလို့ ကျွန်မ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မယုံဘူး။ သခင်လေးက နယ်ပိုင်ဝန်ကိုပဲ ဖယ်ရှားလိုက်မယ်ဆိုရင် ဇီယန်ရဲ့ အရေးကိစ္စက ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ။ သခင်လေးက အလုပ်များတာမို့ ဒီလိုနယ်ငယ်လေးအတွက် အချိန်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရဲတင်းတဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို သခင်လေးက လက်ခံပေးထားပြီးသားဆိုတော့ နောက်ထပ် အပြစ်တစ်ခု လုပ်ခွင့်ပြုပါဦး!"
သူမ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အလွန်ရိုသေစွာဖြင့် တစ်ဖန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာ အမျိုးသမီးတို့၏ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ အမူအရာမဟုတ်ဘဲ အမျိုးသားတို့၏ တရားဝင် ဦးညွှတ်မှုပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် စကားပြောဆိုနေသည်။
"ကျွန်မ၊ ဂူယာကျွင်းဟာ သခင်လေးရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ခွဲဝေယူဖို့ တောင်းဆိုရင်း သခင်လေးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို နှိမ့်ချစွာ တောင်းခံပါတယ်ရှင်။"
ဝေယွီ သူမကို စိုက်ကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် ကျေနပ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဘုရားရေ၊ ကြားလိုက်ရသည့် စကားကို ကြည့်ဦး! ခုနက သူ ဘာတွေးနေခဲ့တာလဲ။ သူသည် ဇီယန်ခရိုင်၏ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူပေးမည့်သူ တစ်ယောက်ကို ရှာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ကြည့်လေ! သူ ဘာမှတောင် မပြောရသေးခင်မှာပဲ သူမက စေတနာအလျောက် ကမ်းလှမ်းလာသည်။ ကံကြမ္မာပဲ၊ ဒါ ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တစ်လှိုင်းတည်းမှာ ရှိနေကြတာပဲ။
ဝေယွီ က သူမကို အမြန်ပင် ထရန် ပြောလိုက်သည်။ "မစ္စဂူ၊ ထလိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဉာဏ်ပညာအပေါ်မှာ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။"
သူ၏ လျင်မြန်သော သဘောတူညီမှုကြောင့် ဂူယာကျွင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ အထက်တွင် ထိုင်နေသည့် လူငယ်ကို မော့ကြည့်မိသည်။ လူမှုအဆင့်အတန်းကို သူမ မသိရသေးသည့် ဤလူငယ်သခင်လေးမှာ ပြုံးနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်နေပြီး အမူအရာမှာ နွေးထွေးကာ သဘောထားမှာလည်း သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြင်နာနေသည်။ သူမကတော့ သူက သူမ၏ ရူးမိုက်သော စိတ်ကူးများအတွက် ဆူပူလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။
"မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် အတွင်းခန်းထဲမှာပဲ ထားပြီး အိမ်တွင်းရေး အသေးအဖွဲကိစ္စတွေပဲ လုပ်ခိုင်းနေတာက မင်းကို စော်ကားရာရောက်တယ်။" သူ၏ လူငယ်ဆန်သော မျက်နှာမှာ တောက်ပပြီး သန့်စင်နေသည်။ "ဟူယုံက ကောင်းတဲ့ နယ်ပိုင်ဝန် မဟုတ်ဘူး။ မင်း သူ့ကို ချည်နှောင်ထားတာကို ငါ ဘာပြဿနာမှ မမြင်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ဇီယန်ခရိုင်က ပြည်သူတွေအတွက်ဆိုရင် သူ့ထက် ပိုပြီး ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့၊ ပိုပြီး ထက်မြက်တဲ့၊ ပိုပြီး သီလရှိတဲ့သူနဲ့ အစားထိုးလိုက်တာဟာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုပါပဲ။ မင်း ဇီယန်ကို ကောင်းကောင်း စီမံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။"
ဂူယာကျွင်း သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ "သခင်လေး... ကျွန်မကို ယုံကြည်ပေးတာလား။"
"ယုံတာပေါ့" ဝေယွီ က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မင်းကိုယ်မင်း မယုံဘူးလား" ဟု စနောက်လိုက်သည်။
ဟုတ်ပါသည်။ သူမ ဘာလို့ မယုံနိုင်ရမှာလဲ။
ဂူယာကျွင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုမှ ခိုင်မာပြတ်သားမှုဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရည်မှန်းချက်ကြီးသည့် စိတ်ဆန္ဒ သူမ၏ အကြည့်တွင် ပေါ်လာပြီး သူမ မဖုံးကွယ်တော့ပါ။ သူမ ဤနေ့ကို စောင့်မျှော်ခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ။ မိဘများ ဆုံးပါးသွားကတည်းက သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဆွေမျိုးကြီးများက သိမ်းယူသွားပြီး သူမမှာ သူတစ်ပါးအိမ်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ဂူရှူးသည် အာဏာရှိသူတို့အား ချော့မော့ရန် ဂူမိသားစုမှ မိန်းကလေးများကို ပို့ပေးနေသည်ဟု ကြားတိုင်း သူ့အပေါ်နှင့် မိသားစုတစ်ခုလုံးအပေါ် သူမ၏ မုန်းတီးမှုမှာ တိုးပွားလာသည်။
အဆိုအမိန့်များတွင် "လူကြီးလူကောင်းတို့သည် စကားပြောရာတွင် နှေးကွေးသော်လည်း လုပ်ဆောင်ရာတွင် လျင်မြန်၏" ဟု ဆိုထားသည်။
"ယာကျွင်း"—သူမ၏ နာမည်မှာ သူမ၏ မိဘများက စာအုပ်များကို အချိန်ပေး ရှာဖွေပြီးမှ ရွေးချယ်ပေးထားခဲ့သည့် နာမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူမကို သာမန်သမီးပျိုတစ်ယောက်အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ လူကြီးလူကောင်းများကြားတွင် ရပ်တည်စေချင်ခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ နာမည်တွင် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များ ပါဝင်သည်။ သူမသည် တစ်ချိန်က သဘာဝတရားနှင့် အလှတရားကို ချစ်မြတ်နိုးသည့် ပျော်ရွှင်လွတ်လပ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကံကြမ္မာက ရက်စက်ခဲ့သည်။ သူမကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်မှာ ဂူရှူးနှင့် သူ့မိသားစုပင် ဖြစ်သည်။
အာဏာဆိုသည်မှာ မည်မျှကောင်းသော အရာနည်း။ သူမသည် ဂူရှူး အာဏာနောက်ကို လိုက်နေသည်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြည့်ခဲ့ရပြီး ဟူယုံ၏ မိုက်မဲမှုကိုလည်း အေးစက်စက် လေ့လာခဲ့သည်။ ဤလောကတွင် အမျိုးသမီးများ ကြုံတွေ့ရသည့် မတရားမှုများကို သူမ အလွန် ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သူမသည် များစွာ ဖတ်မှတ်လေ့လာထားပြီး ဂူမိသားစုမှ သားယောက်ျားလေးများထက် ပိုမိုစွမ်းဆောင်နိုင်သော်လည်း အမျိုးသမီးဖြစ်နေသည့်အတွက်သာ သူတို့က သူမကို ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုလို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ ဟူယုံမှာ ဝက်တစ်ကောင်လို မိုက်မဲသော်လည်း ရာထူးရနေပြီး သူမမှာမူ သူ၏ အရိပ်အောက်တွင် နေနေရသည်။
မတရားဘူး။ ဒီလောကကြီးက တကယ်ကို မတရားဘူး။
လူငယ်သခင်လေးကို မော့ကြည့်ရင်း ဂူယာကျွင်း ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "သခင်လေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။"
လောကကြီးက မတရားနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူမကို တရားမျှတမှု ရရှိစေမည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမည့်သူ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။
***
နယ်ပိုင်ဝန်၏ နေအိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဝေယွီ သည် လှည်းပေါ် မတက်မီ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် "တွေ့ရှိ" ခဲ့သည့် နိုင်ငံရေးသမား၊ သူ၏ စုဆောင်းမှုထဲမှ တံဆိပ်တုံးသစ်တစ်ခု။
သတိထားသည့်အနေဖြင့် ဂူယာကျွင်းက သူ့ကို ကိုယ်တိုင် လာရောက် ပို့ဆောင်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ခရိုင်ရုံးတွင် ယခုအခါ ဝေယွီ ၏ လူများ သို့မဟုတ် ဂူယာကျွင်းကိုယ်တိုင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မွေးထုတ်ထားသည့် လူများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ရုံးအပေါ်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်ရင်း ဝေယွီ နှုတ်ခမ်းဆူကာ ယီရှစ်ဆန်း ကို မေးလိုက်သည်၊ "အခု ငါတို့ဆီမှာ လူဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ။"
"တစ်ရာ့သုံးဆယ့်နှစ်ယောက်ပါ၊ သခင်လေး" ဟု ယီရှစ်ဆန်း က ပြန်ဖြေသည်။
လူတစ်ထောင်မှ တစ်ရာ့သုံးဆယ့်နှစ်ယောက်အထိ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ ဝေယွီ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ သူ၏ လူဆိုးတပ်သား အများစုမှာ သူ၏ အစ်ကိုရှစ်ဖြစ်သူ၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် လင်ပေခရိုင် သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ဖန်းရှန်း က လုပ်ငန်းများကို စီမံနေသည်။ ယခုဆိုလျှင် စခန်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် သက်ကြီးရွယ်အို၊ နာမကျန်းသူများနှင့် အားနည်းသူများကို ဖယ်လိုက်ပါက သူ၏ အနားတွင် သန်မာသည့် လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကျန်သူများမှာ ဂူယာကျွင်းကို ကူညီပေးနေကြသည် သို့မဟုတ် သူ့နောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်ပါနေကြသည်။
ဝေယွီ လှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ လှည်းမှာ တရွေ့ရွေ့ မောင်းနှင်သွားစဉ် သူ လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်ကြည့်သည်။ သူ၏ ခြောက်လတာ ခွင့်ရက်မှာ ထက်ဝက်ခန့် ကျန်ရှိသေးသည်။ သူ အခုထိ ပျော်ရသေးသည်ဟု မထင်မိသေးပါ။ ဖခင်ထံ စာရေးပြီး ခွင့်ရက် ထပ်တိုးခိုင်းသင့်သလား။
နောက်ဆုံးတွင် ဝေယွီ သည် ထိုအကြံကို နောင်တရစွာဖြင့် စွန့်ပစ်လိုက်သည်။ ခွင့်ရက်မှာ ခဏတာ ပျော်ရွှင်ရသော်လည်း မြို့တော်သို့ ပြန်သွားခြင်းမှာ မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားရသလိုပင်။ အဘိုးကြီးမှာ လက်စားချေတတ်သည့် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်၊ သူ၏ အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားရမည်!
ခွင့်ရက်ကို ထပ်မတိုးနိုင်သည့်အတွက် ဝေယွီ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသည်။ သူသည် စခန်းရှိ ကိစ္စရပ်များကို အပြီးသတ်သည်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် ချီလင်သို့ သွားရောက်ပြီး သူ၏ အစ်ကိုဒုတိယမြောက်ကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။