မယ်ဒမ်ဟူ၏ စကားကြောင့် ဟူယုံတစ်ယောက် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။
"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု သူက တုန်ရီစွာ မေးလိုက်သည်။ တစ်လှမ်းချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီးမှ အသံကို မြှင့်ကာ "ဟေ့လူတို့! မြန်မြန်လာကြစမ်း! မယ်ဒမ် စိတ်ဖောက်ပြန်နေပြီ! ဒီမိန်းမယုတ်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းချုပ်ကြစမ်း!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
မြို့ဝန်၏ အသံမှာ အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကပ်လျက်ရှိသော အိမ်ဝင်းဆီသို့ပင် ရောက်ရှိသွားသည်။
သို့သော် မည်သူမျှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။ အစေခံတစ်ယောက်မျှ ပေါ်မလာချေ။
ဟူယုံ စတင်ထိတ်လန့်လာသည်။ "မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ လူတွေအားလုံး ဘယ်ရောက်ကုန်ကြတာလဲ။ ဒီအိမ်မှာရှိတဲ့ လူတွေအားလုံး ဘယ်ရောက်ကုန်ကြတာလဲ!"
ကွောယကျွန်းက ဘာမျှပြန်မပြော။ သူမက သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်တို့မှာ လှောင်ပြောင်သရော်မှုတို့ဖြင့် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုက ဟူယုံကို အသည်းအသန်ဖြစ်စေသည်။ အကူအညီမရတော့မှန်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် စိတ်ကိုတင်းကာ လက်ညှိုးထိုး၍ စွပ်စွဲလိုက်သည်။
"မင်း တကယ်ပဲ အရူးထနေပြီ! ကွောယကျွန်း၊ ငါပြောမယ်၊ ငါက မင်းကြီးခန့်အပ်ထားတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်! မင်းကို ငါ့ဆီ ပို့ပေးခဲ့တာ အရှင်ကွော ကိုယ်တိုင်ပဲ! မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ရဲရင် သတိထားပေတော့—အရှင်ကွော သိသွားရင် မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"
သူ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ အရှင်ကွော အကြောင်းကို ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်းက သူမ၏ အေးစက်စက် ရယ်မောသံကိုသာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
"ဒင်းဖားဆိုင် ရေ၊ ရှင်ပဲ တာဝန်ယူပေးပါတော့။"
"ဒင်းဖားဆိုင်" ဟူသော ခေါ်ဝေါ်မှုမှာ ဟူယုံကို ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ မြို့ဝန် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခင်မှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်စု အိမ်ဝင်းထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ဟူယုံ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ကွောယကျွန်း၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြင်ပလူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းရဲတာလဲ!"
ဟူယုံ၏ ထုံးစံအတိုင်းပင် ကောက်ချက်ဆွဲလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ကွောယကျွန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။ ခုနစ်နှစ်တာ အတူနေထိုင်ခဲ့ရသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို သူမကြည့်သည့်အကြည့်မှာ လျစ်လျူရှုခြင်းနှင့် ရွံရှာခြင်းများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ လူမိုက်နှင့် စကားပြောနေ၍ အကျိုးမရှိမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် သူ့ကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး အနီးသို့ ရောက်လာသော ဒင်းဖားဆိုင် ထံသို့ ခေါင်းညိတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
"ဒင်းဖားဆိုင် ရေ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
ဒင်းဖားဆိုင် က "စိတ်မပူပါနဲ့ မယ်ဒမ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကွောယကျွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ဒီအသုံးမကျတဲ့ ခင်ပွန်းကို ရှင်ပဲ တာဝန်ယူပေးပါတော့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
ဒင်းဖားဆိုင် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးမှ "…ရှင်ကလည်း ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။ မယ်ဒမ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကွောယကျွန်းသည် နောက်တစ်ချက်မျှပင် ပြန်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဟူယုံ၏ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်သံများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"ကွောယကျွန်း! မင်းလို မိန်းမယုတ်၊ ပြန်လာခဲ့စမ်း! ငါ အမိန့်ပေးတယ်၊ ပြန်လာခဲ့!"
"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရဲတင်းရတာလဲ! ငါက မင်းကြီးခန့်အပ်ထားတဲ့ အရာရှိ! မင်းတို့ ငါ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ရင် ငါ့အသက်နဲ့ရင်းပြီး ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့—ငါ မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်!"
***
စာကြည့်တိုက်မျှော်စင်အတွင်းတွင် ဝေယွီ က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူသည် အမိုးတန်းပေါ်တွင် ခိုအောင်းနေသော ယီရှစ်ဆန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကြားလိုက်လား။ တစ်ယောက်ယောက်က အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို အော်ဟစ်နေတယ်လို့ ငါထင်တယ်"
ယီရှစ်ဆန်း က "သခင်လေး၊ အဲဒါ မြို့ဝန်ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
"အော်—မြို့ဝန်ကိုး" မှသာ ဝေယွီ သည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး"
သူ့စကားသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဝေယွီ သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ကြည့်ရှုရန် စိတ်အားထက်သန်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့ဝန်နေအိမ်မှာ ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် စာကြည့်တိုက်မျှော်စင်၏ ဒုတိယထပ်မှနေ၍ ဝက်သံပမာ အော်ဟစ်နေသည်ကိုသာ ကြားနေရပြီး မြင်ကွင်းကိုမူ မမြင်ရပေ။
ဝေယွီ က လျှာသပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ယီရှစ်ဆန်း၊ မြင်လိုက်လား။ မိန်းမတွေဆိုတာ ဒါမျိုးပဲ။ သူတို့သာ ရက်စက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် ယောက်ျားသားတွေ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ သူမမှာ အကြီးအကျယ် လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်။ မဆိုးဘူး"
ယီရှစ်ဆန်း က တိတ်ဆိတ်နေသည်။
အမှန်တကယ်တွင် မြို့ဝန်ကို တိုက်ခိုက်ရန်မှာ ဝေယွီ ၏ အစီအစဉ်မဟုတ်ပေ။ မယ်ဒမ်ဟူ ကိုယ်တိုင်က သူတို့ထံ စာရေးသား၍ အကူအညီတောင်းခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝေယွီ သာဆိုလျှင် ဟူယုံနှင့် အခြားသော အကျင့်ပျက်ခြစားသည့် အရာရှိများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှင်းပစ်ရန်သာ ရွေးချယ်လိမ့်မည်။ သို့သော် မြို့တစ်မြို့သည် မြို့ဝန်မရှိဘဲ လည်ပတ်၍ မရနိုင်ပေ။ ဟူယုံမှာ အရည်အချင်းမရှိသော်လည်း နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ကိုင်တွယ်ရန် လူတစ်ယောက် လိုအပ်နေသည်။
မယ်ဒမ်ဟူမှာ သင့်လျော်သော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် မြို့ဝန်၏ ဇနီးဖြစ်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ၏ ကိစ္စရပ်များကို ကောင်းစွာသိရှိသည်။ သူမသည် ဉာဏ်ကောင်းပြီး ရဲရင့်ကာ ဟူယုံ အခက်အခဲကြုံသည့်အခါတိုင်း ဆုံးဖြတ်ချက်များကို လမ်းညွှန်ပေးလေ့ရှိသည်။ သူမကို အစားထိုးလိုက်ခြင်းမှာ ဝေယွီ အတွက် လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။
သူမ၏ ကျားမရေးရာနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေယွီ ဂရုမစိုက်ပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ သူမ၏ အရည်အချင်းသာဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်သည် စိတ်ထားကောင်းပြီး လုပ်ငန်းကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သရွေ့ လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သက်ကြီးရွယ်အို သို့မဟုတ် ကလေးတစ်ယောက်က အသုံးဝင်မည်ဆိုလျှင် သူသည် သူတို့ကိုပင် အသုံးပြုလိမ့်မည်။
*သက်ပြင်းချမိသည်။ ရိုးရိုးပြောရလျှင် - ငါ့မှာ လူအင်အား လိုအပ်နေတယ်။ အရည်အချင်းရှိသူတွေကို ရှာရတာ ခက်ခဲလှချည်လား!*
ဝေယွီ သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မယ်ဒမ်ဟူ မျှော်စင်ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ မြို့ဝန်၏ အော်ဟစ်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်မှာ မကြာသေးခင်ကမှ ဖြစ်သော်လည်း သူမက ချက်ချင်းပင် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ ဟူယုံ၏ ပြိုလဲမှုကို ကြည့်နေဖို့ပင် တန်ဖိုးမရှိဟု သူမ ယူဆထားပုံရသည်။
ဝေယွီ သည် သူမ နီးကပ်လာသည့်အခါ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤမိန်းမသည် နိုင်ငံရေးအတွက် အမှန်တကယ်ပင် ပုံသွင်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
သူမ မျှော်စင်သို့ ရောက်ရှိပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည့်အခါ ဝေယွီ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ လေးလေးနက်နက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ကွောယကျွန်းကနေ သခင်လေးရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပါရစေ"
သူမ၏ အကူအညီကို ထောက်ရှုပါက ဤသို့ပြုမူခြင်းမှာ သင့်လျော်သော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ အလွန်အမင်း တရားဝင်လွန်းနေသည်။ ဝေယွီ က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မယ်ဒမ်၊ ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပြောနေတာပါ။ ကျွန်တော်က တောင်ပေါ်ဓားပြလေးတစ်ယောက်ပါ—မယ်ဒမ်ဆီက ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ အရိုအသေကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ခံယူရပါ့မလဲ"
ကွောယကျွန်းသည် ခေါင်းမော့မလာဘဲ အခြားကိစ္စနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် စကားကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဓားပြတွေရဲ့ ဒုက္ခက ဂျီစီရင်စု မှာ ကြာရှည်စွာ ဖြစ်ပွားနေခဲ့တာပါ။ ကွောရှူးက အန္တရာယ်ကို မွေးမြူပြီး အရာရှိတွေနဲ့ ပူးပေါင်းကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖုံးကွယ်ပေးနေကြတယ်။ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးက သူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ လက်အောက်မှာ ရောက်နေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မက ဒီနေ့အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်သေအထောက်အထားတွေကို စုဆောင်းခဲ့တာပါ"
ဝေယွီ ၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။ "ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းက သိလိုက်တာလဲ"
ဤမိန်းမ—မဟုတ်သေး၊ သူမကို မယ်ဒမ်ဟူဟု ခေါ်ခြင်းမှာ သူမအတွက် နည်းလွန်းနေသည်။ သူမသည် အလွန်ထက်မြက်သည်။ သူတို့သည် နန်းတွင်းမှ အေးဂျင့်များဖြစ်ကြောင်း သူမ အမှန်တကယ်ပင် ခန့်မှန်းမိသွားပြီဖြစ်သည်။
ကွောယကျွန်းက ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်မ တစ်ခါက နွားဦးတောင်ကို သွားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေကို စစ်တပ်စည်းကမ်းအတိုင်း လေ့ကျင့်ပေးထားတယ်။ သခင်လေး ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက သာမန်အိမ်ထောင်စုက လူတွေ မဟုတ်ကြဘူး။ သာမန်ဓားပြတွေဆိုရင် မြို့ဝန်နဲ့ ကွောရှူးကြားက စာတွေကို ကြားဖြတ်ဖမ်းဖို့ စဉ်းစားမိမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဝေယွီ သည် အမိုးတန်းပေါ်ရှိ ယီရှစ်ဆန်း ကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ *ကြားလိုက်လား။ အချက်အလက်တွေ အများကြီးပဲ။ မင်းက မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ဆိုပြီးတော့—ဘယ်လောက်တောင် ပေါ့ဆလိုက်သလဲ။ သူမက အကုန်သိသွားပြီ!*
ယီရှစ်ဆန်း သည် ထိုအကြည့်ကို နားလည်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် နေလိုက်သည်။ *အဲဒီအကြည့်ကို သခင်ဖန်ကို ပေးသင့်တာ။ သူက သတင်းအချက်အလက် ပွဲစားလေ!*
လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားပြီဖြစ်၍ ဝေယွီ သည် ဟန်ဆောင်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ကွောယကျွန်းကို ထရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"မစ္စကွော၊ ခင်ဗျားက ထက်မြက်ပါတယ်။ ထပါတော့။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး အမှန်တရားကို သိနေပြီဆိုတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြရအောင်"