116

လင်ပေခရိုင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားရောက်ရန် ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ဝေယွီကို အပြစ်တင်ရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။

ခံတပ်ဆောက်လုပ်ရေး ပြီးဆုံးသွား၍ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေသော တောင်ပေါ်ဓားပြများကို ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုခိုင်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤမျှထိ ထိရောက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ ဓားပြများ လူမိုက်လမ်းမှ လမ်းမှန်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်ကို အစပိုင်းတွင် သံသယဝင်ခဲ့ကြသည့် ဇီယန်ခရိုင်မှ ပြည်သူများသည် ယခုအခါ ၎င်းတို့ကို လုံးဝအမြင်ပြောင်းသွားကြပြီဖြစ်သည်။

ဤမျှနှင့်သာ ပြီးဆုံးသွားပါကလည်း တစ်မျိုး၊ သို့သော် မည်သို့မည်ပုံဖြစ်သည်မသိ၊ သတင်းများမှာ အိမ်နီးချင်း လင်ပေခရိုင်အထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထိုဒေသတွင် ဒေသခံဓားပြများ၏ ဒုက္ခကို နှစ်ရှည်လများ ခံစားနေခဲ့ရသည့် ရွာသူရွာသားများသည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျပင် ကိုယ်စားလှယ်များစေလွှတ်ကာ နွားခေါင်းတောင်သို့ လက်ဆောင်ပဏ္ဍာများ ဆက်သလာကြသည်။

လင်ပေခရိုင်မှ ရွာသားတစ်ဦးသည် အထုပ်အပိုးနှင့် ကြက်ဥခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် နွားခေါင်းတပ်မတော်အနေဖြင့် ဒေသခံဓားပြများကို နှိမ်နင်းပေးပါရန် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် တောင်းပန်လာသောအခါ ဝေယွီမှာ လုံးဝပင် ကြောင်အသွားရသည်။

ဓားပြတစ်အုပ်ကို အခြားဓားပြတစ်အုပ်က နှိမ်နင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုတာလား။ ဓားပြလောကတွင်ပင် ဤသို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

ဝေယွီ ဤသတင်းကို စကြားရချိန်တွင် နွားခေါင်းတပ်မတော်၏ ငြိမ်းချမ်းပြီး စိတ်သဘောထားကောင်းသည့် ပုံရိပ်ကြောင့် ပြည်သူများ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်ကို ချီးကျူးရမည်လား၊ သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုမှာ မည်မျှအထိ နိမ့်ကျသွားပြီကို ဝမ်းနည်းရမည်လား မဝေခွဲတတ်တော့ပေ။ သူ၏ "ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုကြ" ဟူသော အမိန့်ကို ချမှတ်ခဲ့သည်မှာ တစ်လပင် မပြည့်သေးသည်ကို သတိပြုရမည်ဖြစ်သည်။

တစ်လမပြည့်သော ကာလအတွင်းမှာပင် ပြည်သူများသည် ဒေသဆိုင်ရာ အစိုးရထံ အကူအညီတောင်းရမည့်အစား ဓားပြတစ်အုပ်ကို အကူအညီတောင်းရန် ခြေကျင်ခရီးဖြင့်ပင် စွန့်စားလာကြပြီဖြစ်သည်။ တောက်၊ ဂိုရှိုဆိုသည့်ကောင် သေသင့်သည့်ကောင်ပဲ။

အမှန်စင်စစ် လင်ပေခရိုင်မှ ရွာသားများ မလာရောက်လျှင်ပင် ဝေယွီမှာ သူ၏ "နယ်မြေ" ကို ချဲ့ထွင်ရန် ကြံစည်ပြီးသားဖြစ်သည်။ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ရန်ပုံငွေ ပြဿနာများမှာ သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် အမြဲရှိနေသည်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ တိုးတက်ရန် ခက်ခဲသောအချိန်တွင် စစ်ပွဲမှတစ်ဆင့် စစ်ပွဲကို ထောက်ပံ့နိုင်ရန် သင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

ဝေယွီသည် ဖန်းရှန်းနှင့် သူ၏လူများကို လင်ပေခရိုင်ရှိ ဓားပြများကို နှိမ်နင်းရန် စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ဝင်ငွေရှာဖွေရန်နှင့် တပ်မတော်ကို ချဲ့ထွင်ရန်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤမစ်ရှင်ကို လူသိရှင်ကြား မလုပ်လိုခဲ့သော်လည်း ပါးစပ်ပေါ့သည့် လူတစ်ယောက်ကြောင့် ဇီယန်ခရိုင်ရှိ ပြည်သူများထံသို့ ပေါက်ကြားသွားခဲ့သည်။

ပြည်သူများ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာမူ အံ့အားသင့်ခြင်းနှင့်အတူ ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျလာသည်အထိ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် တစ်ချိန်က နွားခေါင်းတောင်မှ ဓားပြများကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ နှိမ်နင်းမှုကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ယခင်က ရွံမုန်းခဲ့သော လူမိုက်များမှာ ရုတ်တရက်ပင် ဓားပြနှိမ်နင်းသူများအဖြစ် လေးစားခံရသူများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပြည်သူများတင်မက၊ ခရိုင်ဝန် ဟူယုန်ပင်လျှင် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ဟူယုန်သည် ယခင်က ဒင်မိသားစု ဆန်စပါးဆိုင်တွင် အလုပ်သမားအသွင်ဆောင်ကာ လူများစေလွှတ်ခဲ့စဉ်က နွားခေါင်းတောင်အကြောင်း သတင်းရယူရန်နှင့် နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန်သာဖြစ်သည်။ ထိုသတင်း၏ ရလဒ်မှာ ဓားပြများသည် မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း သိရှိလိုက်ရသဖြင့် သူသည် မြို့မှထွက်မပြေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မဒမ်ဟူနှင့် ဝေယွီတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့် ဟူယုန်သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ စည်းရုံးမှုကို ခံလိုက်ရပြီး နွားခေါင်းတပ်မတော်သည် သူ၏ အထက်လူကြီးများထံမှ အခွင့်အရေးရရှိရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော လှေကားထစ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဝေယွီသည် မြို့ထဲသို့ ဓားပြများကို စေလွှတ်ကာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုခိုင်းသောအခါ ဟူယုန်သည် မတားဆီးရုံသာမက အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို အားတက်သရော မြှောက်စားခဲ့ပြီး နွားခေါင်းတပ်မတော်မှာ လမ်းမှန်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကာ ဇီယန်ခရိုင်၏ ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်သွားမည်ဟု လူသိရှင်ကြား ကြေညာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ စကားလုံးသက်သက်၊ အနည်းငယ်သော လျှာရည်လည်မှုမျှသာဖြစ်သည်။ ဟူယုန်၏ အမှန်တကယ် စီစဉ်ချက်မှာ နွားခေါင်းတပ်မတော်ကို သူ၏ဘက်သို့ ဆွဲသွင်းရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တရားဝင် ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးပေ။ စစ်တပ်တွင် စာရင်းသွင်းထားခြင်းပင် မရှိဘဲ အားလုံးမှာ လေထဲကစကားများသာဖြစ်သည်။

ဟူယုန်သည် နွားခေါင်းတပ်မတော်ကို ဇီယန်ခရိုင်နှင့် ချည်နှောင်ထားလိုပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင် အင်အားစုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုသည်။ သူတို့အား သူ၏အမိန့်အောက်သို့ သွတ်သွင်းနိုင်သရွေ့ ဇီယန်ခရိုင်တစ်ခုလုံး ဓားပြဘေးမှ ကင်းဝေးသွားမည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော စွမ်းဆောင်ချက်မျိုးကို ဂျီစီရင်စုတွင် မည်သူများ လုပ်နိုင်မည်နည်း။ သူ ဟူယုန်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤမျှ အရည်အချင်းရှိပြီး ရလဒ်ကောင်းများ ထွက်ပေါ်လာပါက အရည်အချင်းရှိသူများကို လိုအပ်နေသော လော့ဒ်ဂိုအနေဖြင့် သူ့ကို ကျိန်းသေပေါက် အထူးဂရုစိုက်လာလိမ့်မည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ ကျိန်းသေပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် နွားခေါင်းတပ်မတော်မှာ ဟူယုန်၏ ရန်သူမဟုတ်ဘဲ မဟာမိတ်ဖြစ်သည်။ သူတို့အား သူ၏ဘက်သို့ ဆွဲသွင်းရမည်။ ဤနည်းလမ်းဖြင့် မဒမ်ဟူက သူ့ကို ချီးကျူးကာ မိုက်မဲသည့်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူအောင် စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သည်။ ဟူယုန်မှာ သူ အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေသည်။

သူ၏ ကြီးမားသော စီမံချက်အတွက် သူသည် နွားခေါင်းတပ်မတော်ကို အဆင်ပြေစေမည့် အရာအားလုံးကို ပံ့ပိုးပေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူတို့ မြို့ထဲသို့ လာရောက်၍ မြင်းများနှင့် လားများ ဝယ်ယူသောအခါ သူသည် ကုန်ကျစရိတ်၏ တစ်ဝက်ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် ပေးချေပေးခဲ့သည်။ သူတို့ ဝယ်ယူမှု မလုံလောက်သောအခါ အိမ်နီးချင်းခရိုင်ဝန်ထံ စာရေးသား၍ မြင်းကုန်သည်များကို ကုန်ပစ္စည်းများ ပိုမိုယူဆောင်လာစေရန်ပင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် နွားခေါင်းတပ်မတော်အတွက် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အပြည့်အဝ အားပေးထောက်ခံနေသည်။

ထို့ကြောင့် နွားခေါင်းတပ်မတော်သည် လင်ပေခရိုင်ရှိ ဓားပြများကို နှိမ်နင်းရန် ဇီယန်မှ ထွက်ခွာသွားပြီဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟူယုန်မှာ အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။

"မဒမ်၊ ဒီနွားခေါင်းတပ်မတော်က ငါ့လူတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ဘာလို့ သူတို့က တခြားဓားပြတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ လင်ပေဆိုတဲ့နေရာကို သွားရတာလဲ။"

ရုံးတွင် သတင်းကြားလိုက်သည်နှင့် ဟူယုန်မှာ အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာကာ ဇနီးဖြစ်သူကို မေးခွန်းထုတ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မဒမ်ဟူမှာ ခြံဝင်းထဲ၌ လက်ဖက်ရည်ကို အေးဆေးစွာ သောက်နေသည်။ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် လူကြီးတစ်ဦး အတင်းဝင်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်မှာမူ အေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားဆဲဖြစ်သည်။

သတင်းကြောင့် ခေါင်းမူးနေသော ဟူယုန်မှာ မည်သည့်အရာမှ မှားယွင်းနေသည်ကို သတိမပြုမိပေ။ သူသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ဆက်လက်အော်ဟစ်နေသည်။ "သူတို့က တကယ်ကို ရွှံ့ထဲက လာတဲ့ အောက်တန်းစားတွေပဲ၊ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ မရှိဘူး။ ငါ သူတို့ကို အရာအားလုံး ပေးခဲ့တယ်၊ မြင်းတွေအတွက်တောင် ပိုက်ဆံပေးခဲ့တာ! အခုတော့ ဘာစကားမှမပြောဘဲ ထွက်သွားကြပြီပေါ့!"

"တကယ်ကိုပဲ ငါ မျက်စိကန်းခဲ့တာပဲ၊ ဘဲတွေက ငါ့မျက်လုံးကို ဆိတ်ထုတ်သွားသလိုပဲ! မဒမ်၊ သူတို့ ထွက်သွားပြီးရင် ပြန်လာကြဦးမလား။ အခုတော့ ဇီယန်မှာ ဓားပြမရှိတော့ဘူးဆိုပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ တခြားလူတွေ ထပ်မလာလာဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ။"

ဟူယုန် မည်မျှပင် အော်ဟစ်နေစေကာမူ မဒမ်ဟူမှာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်သာ သောက်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဟူယုန်မှာ တင်းမာမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သံသယဝင်ကာ သူ၏ဇနီးကို ကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်ပြီး ခိုင်မာသည့် မျက်နှာကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

"မဒမ်၊ ဘာလို့ ဘာမှ ပြန်မပြောတာလဲ။"

ဟူယုန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ဇနီးမှာ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေတတ်သူဖြစ်ရာ သူလည်း ကျင့်သားရနေသည်။ သူမ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသရွေ့ သူ မမှုပေ။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူ ယခင်က မည်သို့ပင် ပြောပြော ဤအမျိုးသမီးက အနည်းဆုံး ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြုံးပြခြင်းမျိုး ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုအေးစက်သည့် မျက်နှာနှင့် လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

မဒမ်ဟူသည် ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး မျက်ခွံများကို ဖြည်းညင်းစွာ မတင်လိုက်ရာ သူမ၏အကြည့်မှာ ဟူယုန်၏ ဖောင်းကားနေသော ဗိုက်နှင့် အရေပြားတွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူမသည် သူ့ကို အနည်းငယ်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုရယ်သံမှာ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးထဲမှ အေးစက်ကာ အလွန်အမင်း မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်ကြောင့် ဟူယုန်မှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"ဂိုယဂျွန်း၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံရဲတာလဲ!"

အိမ်ထောင်ကျပြီးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏မျိုးရိုးကိုသာ ခံယူရမည်ဖြစ်ပြီး မိမိ၏မူလမျိုးရိုးကို အသုံးမပြုရတော့ပေ၊ သို့သော် သူမက သူမ၏မူလမျိုးရိုးကိုသာ သုံးစွဲနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ့နာမည်ကို မှတ်မိနေသေးတာပဲ၊ တော်သေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့နာမည်ကို ခေါ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူး။ နှစ်တွေ အကြာကြီး ကြာခဲ့ပြီ၊ 'မဒမ်ဟူ' လို့ အခေါ်ခံရတာကို ငါ ငြီးငွေ့နေပြီ။"

ဂိုယဂျွန်းသည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝတ်ရုံကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဟူယုန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "မင်း—မင်းလို မိန်းမယုတ်က! ငါ့ကို ဒီလိုပြောရဲတယ်ပေါ့! ငါက ဧကရာဇ်နန်းတော်ရဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်—မင်းက ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းလိုက်သလဲ!"

"ရိုင်းစိုင်းတယ် ဟုတ်လား?" မဒမ်ဟူသည် နူးညံ့ပြီး အေးစက်သော ရယ်သံကို ပြုလိုက်သည်။ သူမသည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါကို ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား? ငါ ဒီထက်ပိုပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့အရာတွေကို လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက်ဆိုရင် မင်းကို ပြဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီဆိုတော့ အစစ်အမှန် ရိုင်းစိုင်းမှုဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကြိုပြီး ကြည့်လိုက်ပါဦးတော့။"