စစ်သေနာပတိသည် မြို့တော်ဝန်ကဲ့သို့ပင် ယွမ်ရန်မြို့တော်ရှိ စစ်ဌာနချုပ်တွင် နေထိုင်သည်။ တပ်စခန်း၏ အဓိကတပ်ဖွဲ့သည်လည်း မြို့ပြင်တွင်ပင် တပ်စွဲထားသည်။
ယွမ်ရန်မှ ချီလင်အထိ အကွာအဝေးမှာ မိုင်ပေါင်း ၁၈၀ ခန့် ရှိသည်။ သတင်းပေးပို့ရန် လိုအပ်သည့်အချိန်ကို မထည့်တွက်လျှင်ပင် တပ်များ ချီတက်လာပါက ခရီးတစ်ဝက်ခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်းအားဖြင့် ခရီးစဉ်သည် တစ်လခန့်သာ ကြာသင့်သော်လည်း ချီလင်မြို့မှာ ဝိုင်းရံခံထားရသည်မှာ သုံးလနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဤသို့သော ကွာဟချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အဘယ်နည်း။ စစ်သေနာပတိက အဘယ်ကြောင့် မရောက်လာသေးသနည်း။
"လူတိုင်း သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ ဂိုသခင်ကြီးက လူဆိုးဓားပြတွေနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဝါသနာပါသူပါ။ အကယ်၍သာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဒါကို သိသွားခဲ့ရင် ဂိုသခင်ကြီး ခေါင်းပြတ်သွားမှာ အသေအချာပါပဲ" ဟု စစ်ဗျူဟာမှူးက အဖွဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ရှင်းပြသည်။ "ဂျီစီရင်စု ထဲမှာ ဓားပြတွေကြောင့် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ခရိုင်သုံးခုအတွင်းမှာပဲ ကန့်သတ်ထားနိုင်ပါသေးတယ်။ တစ်စီရင်စုလုံးကို တာဝန်ယူထားရသူအတွက်တော့ ဒါက ထိန်းကျောင်းလို့ ရနိုင်သေးတဲ့ အခြေအနေပါ။ ဂိုသခင်ကြီးအနေနဲ့ သူ့ခေါင်းကို လိုချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီပြဿနာဖြစ်နေတဲ့နေရာတွေကို ရှင်းပစ်ဖို့ပဲ လိုတာပေါ့။"
စစ်ဗျူဟာမှူးသည် စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ နျူဆန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါတို့ ဓားပြဘဝတုန်းက ဂိုသခင်ကြီးရဲ့ အမိန့်အောက်က ခွေးတွေလောက်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ သူညွှန်ပြတဲ့နေရာကို ငါတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ အဲဒီခွေးတွေက စကားနားမထောင်တော့ဘူး။ အကြီးအကဲခင်ဗျား၊ ခင်ဗျားသာ သခင်ဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ။"
"သေချာတာပေါ့၊ ခွေးကို သတ်ပစ်မှာပေါ့" ဟု နျူဆန်း က ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့ အာဏာပိုင်တွေနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ကတည်းက ဤအချက်ကို သူသိထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း စစ်ဗျူဟာမှူးက အဘယ်ကြောင့် ထပ်မံသတိပေးနေရသလဲဆိုသည်ကိုမူ သူကောင်းကောင်း နားမလည်ပေ။
စစ်ဗျူဟာမှူးက အနည်းငယ် ပြုံးသည်။ "ဂိုသခင်ကြီးအတွက်တော့ ဒီခွေးတွေအကြောင်း ပြောရရင်... အင်း၊ ဒီနေရာမှာ ဝင်ကစားပေးမယ့် အခြားခွေးတွေကတော့ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပဲလေ။"
နျူဆန်း မှာ နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။ "စစ်ဗျူဟာမှူး၊ ခင်ဗျား ပြောနေတာ တခြားဓားပြအုပ်စုတွေကို ဆိုလိုတာလား။"
စစ်ဗျူဟာမှူး၏ အပြုံးသည် မှေးမှိန်သွားသည်။ "မဟုတ်ဘူး။ ငါပြောနေတာ ချီလင်မြို့ရဲ့ ခရိုင်ဝန်အကြောင်း။"
"အော်!" နျူဆန်း မှာ နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ! စစ်ဗျူဟာမှူး ပြောတာ မှန်တယ်! အဲဒီခရိုင်ဝန်က ငါတို့နဲ့ အတူတူပဲ၊ ဂိုသခင်ကြီး ခိုင်းတဲ့အတိုင်း သူသွားခိုင်းတဲ့နေရာကို လိုက်သွားနေတာ။ သူလည်း ခွေးတစ်ကောင်ပဲပေါ့ - ဟားဟားဟား!"
ခရိုင်ဝန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ခံရသည်ကို ဂုဏ်ယူစရာဟု ထင်မှတ်နေကြသော တဲအတွင်းရှိ ဓားပြများသည် ဟားတိုက်၍ ရယ်မောကြသည်။
"အဲဒီခရိုင်ဝန်အိုကြီးက ငါတို့နဲ့ အတူတူပဲဆိုတာ ငါလုံးဝ မသိခဲ့ဘူး!"
"ဟဲ့၊ ခရိုင်ဝန်ဆိုတာ ဘာများမို့လဲ။ လူကြီးလူကောင်းတွေရှေ့မှာဆို ငါတို့နဲ့ ဘာမှမထူးပါဘူး!"
"မှန်တယ်!"
မည်မျှ ရိုင်းစိုင်းပြီး အသိဉာဏ်နည်းပါးသော လူစုများနည်း။ စစ်ဗျူဟာမှူးသည် သူ့နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး သူတို့ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ရယ်မောနေသည်ကို ကြည့်ကာ ပညာတတ်သခင်တစ်ယောက်၏ ပုံစံကို ထိန်းထားလိုက်သည်။
အကယ်၍သာ ဝေယွီ သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရပါက "ဒါ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်မိမည်မှာ သေချာသည်။
ဓားပြများက "စစ်ဗျူဟာမှူး" ဟု ခေါ်ဆိုနေသော ထိုလူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ သူ့၏ အစ်ကိုဖြစ်သူပင်။ ၎င်းက "မိသားစုထဲက မောင်နှမတွေဟာ အမြဲတမ်း တူညီကြသည်" ဟူသော စကားကို သက်သေပြနေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ရန်သူ့စခန်းထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး အတွင်းမှနေ၍ ပြိုလဲစေရန် စိတ်ကူးကို တစ်ဦးတည်း စဉ်းစားမိခဲ့ကြသည်။
ဒုတိယမင်းသား သည် ဤတောင်တန်းများထဲတွင် တစ်လကျော်ကြာအောင် အယောင်ဆောင်နေခဲ့ရပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါရှိသော၊ ကြမ်းတမ်းသော ဓားပြများကြားတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ နေ့စဉ်ရက်ဆက် သူတို့၏ ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့သော စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရခြင်းက သူ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထုံထိုင်းသွားစေသည်။ ဤမျှကြာအောင် သည်းခံလာခဲ့ရပြီးနောက် သူပင်လျှင် တရားသဘောပေါက်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
ရယ်မောသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသိစိတ်ရှိတတ်သော နျူဆန်း သည် ဒုတိယမင်းသား ၏ အချက်ကို သဘောပေါက်လာသည်။
"စစ်ဗျူဟာမှူး၊ ခင်ဗျားပြောချင်တာက ဂိုသခင်ကြီးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ငါတို့ရော၊ ခရိုင်ဝန်ရောက ခွေးတွေပဲပေါ့။ ပြီးတော့ ခွေးတစ်ကောင်က အမိန့်မနာခံရင် သခင်က သတ်ပစ်ဖို့ ကြံစည်လိမ့်မယ်။ ဒါဆို..." နျူဆန်း သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဒုတိယမင်းသား ကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်သည်။ "ဂိုသခင်ကြီးက ငါတို့ရော၊ ခရိုင်ဝန်ရော နှစ်ယောက်စလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား။"
ဒုတိယမင်းသား က သူ့ကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ ပြင်ပေးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး—ဂိုသခင်ကြီးက ငါတို့နဲ့ ခရိုင်ဝန်ကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သတ်စေချင်နေတာ။"
နျူဆန်း ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်တဲ့ အကြံအစည်လဲ!"
အကြောင်းရင်းကို ရိပ်မိသွားသောအခါ နျူဆန်း သည် ထိုင်ရာမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး ဂိုရှူး (Guo Xiu) ကို ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုတော့သည်။ "စစ်သေနာပတိက ဘာကြောင့် တပ်မပို့ရသလဲဆိုတာ အခုမှပဲ သိတော့တယ်! သူက ငါတို့ကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သတ်ခိုင်းချင်နေတာကိုး? အဲဒီ ဂိုရှူးက တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ! သူကိုယ်တိုင်လည်း ဓားပြတွေကို မနှိမ်နင်းဘူး၊ တခြားသူတွေကိုလည်း လုပ်ခိုင်းနေသေးတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီခရိုင်ဝန်ကလည်း—သူက အစိုးရအရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ လူတွေသေနေတာကို ရပ်ကြည့်နေတာလား? တကယ်ကို ရှက်စရာပဲ!"
ဒုတိယမင်းသား သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ခဏတာအတွက် သူသည် နျူဆန်း သည် မည်သည့်ဘက်တွင် ရှိနေသည်ကိုပင် မသေချာတော့ပေ။
ဓားပြများက ဂိုရှူး၏ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို ဆက်လက်ဆဲဆိုနေကြစဉ် နျူဆန်း သည် ဒုတိယမင်းသား ကို အံ့ဩလေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "စစ်ဗျူဟာမှူး ထောက်ပြလိုက်လို့ တော်သေးတာပေါ့! အဲဒီလိုသာ မဟုတ်ရင် ငါတို့ တကယ်ပဲ မြို့ကို ရမ်းကားပြီး တိုက်မိတော့မှာ။ တကယ်လို့သာ ခရိုင်ဝန်နဲ့ အပြန်အလှန် သတ်ဖြတ်မိခဲ့ရင်တော့ တကယ့်ကို ကပ်ဆိုးကြီးပဲ!"
သူ တွေးလေလေ နျူဆန်း ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာလေလေ ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် သူ့လူများ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ မြို့တစ်မြို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ မလွယ်ကူလှပေ။ ခုခံသူများက ငတ်မွတ်နေလျှင်ပင် မြို့တံခါးကို ဖောက်ထွက်ပါက အကြီးအကျယ် အထိအခိုက်များမည်မှာ သေချာသည်။ တစ်ခါတည်း မြို့ထဲရောက်သွားလျှင်လည်း သူ၏လူများမှာ ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ လုယက်ခြင်း၊ မီးရှို့ခြင်းနှင့် လူသတ်ခြင်းတို့မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ပေ။
ဒုတိယမင်းသား သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ အားလုံးက စခန်းအတွက် ကောင်းဖို့ပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့ နားလည်ရင် ရပါပြီ၊ အကြီးအကဲ။"
"နားလည်ပါတယ်၊ နားလည်ပါတယ်" ဟု နျူဆန်း က ပြန်ဖြေပြီးမှ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်တော့ မြို့ကို တိုက်မှာလဲ။"
တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ကူးကို ဖျောင်းဖျရန် အားထုတ်ထားသမျှ အချည်းနှီးဖြစ်သွားသော ဒုတိယမင်းသား ၏ မျက်လုံးများ တဆတ်ဆတ် ခုန်လာသည်။ *ပြောသမျှ အကုန် အလကားပဲ!*
သူသည် အသက်ကို ခပ်ဖြည်းဖြည်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သဘာဝအတိုင်းပေါ့၊ မြို့က လမ်းစပျောက်ပြီး ငါတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ တံခါးဖွင့်ပေးတဲ့အထိ စောင့်ရမှာပေါ့။"
နျူဆန်း မှာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "စစ်ဗျူဟာမှူး ပြောတာ မှန်တယ်! အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့က၊ အမ်၊ တပ်မသုံးဘဲ အနိုင်ရမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား။"
"ဒါကို 'စစ်သည်တစ်ဦးမျှ အထိအခိုက်မရှိဘဲ အနိုင်ရခြင်း' လို့ ခေါ်တာ" ဟု ဒုတိယမင်းသား က စိတ်ထဲတွင် *မိုက်မဲတဲ့ကောင်* ဟု တွေးရင်း ပြင်ပေးလိုက်သည်။
ဓားပြများကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ချော့မော့ပြီးနောက် ဒုတိယမင်းသား သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ပြတင်းပေါက်ကို အသာအယာ သုံးချက်ခေါက်လိုက်သည်။
"ဝင်ခဲ့"
ပြတင်းပေါက် ပွင့်သွားပြီး လူတစ်ယောက် လျင်မြန်စွာ ဝင်လာသည်။ သူကား ဒူရူလင် (Du Rulin) ပင် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမင်းသား မှာ အံ့ဩစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာလို့ ပြန်ရောက်လာတာလဲ? မင်း ယွမ်ရန်ကို သွားဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။"
ဒူရူလင်၏ အမူအရာမှာ တင်းမာနေသည်။ "မင်းသား၊ ကျွန်တော် လမ်းမှာ ကြားခဲ့ရတဲ့ သတင်းတစ်ခုကြောင့် အစီရင်ခံဖို့ ပြန်လာခဲ့တာပါ။"
"ဘာသတင်းလဲ။"
"ဇီယန်ခရိုင်မှာ ထူးခြားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိနေပါတယ်" ဟု ဒူရူလင်က ဆိုသည်။ "ဇီယန်အပြင်ဘက်က တောင်ပေါ်ဓားပြအားလုံးကို သူရဲကောင်းတစ်ဦးက နှိမ်နင်းလိုက်တယ်လို့ သတင်းထွက်နေပါတယ်။ အဲဒီသူရဲကောင်းရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ဓားပြတွေက မကောင်းမှုတွေကို လုံးဝ ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ခရီးသွားတွေကိုတောင် ကူညီပေးနေကြတယ်တဲ့။ သူတို့က အခုတော့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ လုပ်နေတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ သူတို့က နွားခေါင်းတောင် (Oxhead Mountain) လို့ ခေါ်တဲ့နေရာမှာ တပ်စွဲထားလို့ 'နွားခေါင်းတပ်မတော်' လို့ ခေါ်ဆိုနေကြပါတယ်၊ ပြီးတော့..."
ဒူရူလင်သည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူ့အမူအရာမှာ ထူးဆန်းလာသည်။ "သူတို့အခု လင်ပေခရိုင် ဘက်ကို ဦးတည်လာနေတယ်လို့ သတင်းထွက်နေပါတယ်။"